ഗരുഡപുരാണമ്

ഇന്ദ്രസ്യാപ്യാപരോക്ഷ്യം സ്യാത്തഥാ പ്രാരബ്ധസംക്ഷയഃ । ബ്രഹ്മണൈവ സഹായാതി ഹരിം നാരായണം പരമ് ॥ ൩,൧൦.

ഇന്ദ്രനും അപരോക്ഷം പ്രാപിക്കും, അങ്ങനെ സഞ്ചിതകര്‍മ്മം നശിക്കും; ബ്രഹ്മാവിനൊപ്പം മാത്രമേ ഹരിയായ നാരായണനെ പ്രാപിക്കൂ.

ഗരുഡ ഉവാച । പഞ്ചാശീതിബ്രഹ്മകല്പം സമാരഭ്യ മഹാപ്രഭോ । രുദ്രസ്യാപ്യാപരോക്ഷ്യം സ്യാത്തഥാ പ്രാരബ്ധസംക്ഷയഃ ॥ ൩,൧൦.

ഗരുഡൻ പറഞ്ഞു: എൺപത്തഞ്ച് ബ്രഹ്മകല്പം മുതൽ, മഹാപ്രഭോ, രുദ്രനും അപരോക്ഷം പ്രാപിക്കും, അങ്ങനെ സഞ്ചിതകര്‍മ്മം നശിക്കും.

ഇതി ശ്രുതം മയാ ബ്രഹ്മന്ബ്രഹ്മണോക്തം ഹരേഃ പ്രിയാത് । ഇത്ഥം ത്വയോക്തം ശ്രീകൃഷ്ണ സംശയോബാധതേ മമ ॥ ൩,൧൦.

ഇങ്ങനെ ഞാൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട്, ബ്രാഹ്മണാ, ഹരിക്ക് പ്രിയനായ ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞത്; എന്നാൽ നീ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതുകൊണ്ട്, ശ്രീകൃഷ്ണാ, എനിക്ക് സംശയം ഉണ്ട്.

അതോ മേ സംശയം ഛിന്ധി യഥാ ന സ്യാത്തഥാ പുനഃ । ഇതി തദ്വചനം ശ്രുത്വാ കൃഷ്ണോ വചനമബ്രവീത് ॥ ൩,൧൦.

അതിനാൽ, എന്റെ സംശയം നീക്കം ചെയ്യണം, വീണ്ടും ഉണ്ടാകാതിരിക്കാൻ; അങ്ങനെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടശേഷം കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു.

ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച । ബ്രഹ്മോക്തസ്യ മയോക്തസ്യ വിവാദോ നാസ്തി സര്വഥാ । സംദേഹസ്ത്വജ്ഞദൃഷ്ടീനാം ജ്ഞാനിനാം നാസ്തി സര്വഥാ ॥ ൩,൧൦.

ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞതിലും ഞാൻ പറഞ്ഞതിലും യാതൊരു വിരോധവും ഇല്ല; സംശയം അജ്ഞാനികൾക്കാണ്, ജ്ഞാനികൾക്ക് ഒരിക്കലും ഇല്ല.

അശീതിഹ്യഷ്ടകാ പ്രോക്താ അഷ്ടപഞ്ച ഖഗേശ്വര । ചത്വാരിംശദ്ബ്രഹ്മകല്പ ഏവം പ്രാഹ ചതുര്മുഖഃ ॥ ൩,൧൦.

എൺപത്തിയെട്ട് ആണ് അഷ്ടകകൾ എന്ന് പറയുന്നു, എൺപത്തഞ്ച്, ഖഗേശ്വരാ; നാല്പത് ബ്രഹ്മകല്പത്തിൽ ഇങ്ങനെ ചതുര്മുഖൻ പറഞ്ഞു.

തത്ത്വാനാം ബഹുഗോപ്യത്വാത്തഥോക്തം ബ്രഹ്മണാ പുരാ । അഭിപ്രായസ്ത്വേവമേവ ജ്ഞാതവ്യോ നാത്ര സംശയഃ ॥ ൩,൧൦.

ഈ തത്ത്വങ്ങൾ വളരെ രഹസ്യമായതിനാൽ, ബ്രഹ്മാവ് മുമ്പ് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു; എന്നാൽ ഉദ്ദേശം ഞാൻ പറഞ്ഞതുപോലെയാണ് — ഇതിൽ സംശയമില്ല.

പഞ്ചാ ശീതിബ്രഹ്മകല്പം യേ വിജാനന്തി ഭോ ദ്വിജ । തേന്ധം തമഃ പ്രവിശന്തി സത്യംസത്യം മയോദിതമ് ॥ ൩,൧൦.

ദ്വിജന്മാരേ, അമ്പടെ, അമ്പതു ബ്രഹ്മകല്പങ്ങളെയും അറിയുന്നവർ, അവർ ആഴത്തിലുള്ള ഇരുട്ടിലേക്കാണ് പ്രവേശിക്കുന്നത്. ഞാൻ സത്യമായിട്ടാണ് പറയുന്നത്.

വിരജാനന്തരം വിപ്രം തഥാ വ്യാകൃതമംബരമ് । അനന്തപാരം തദപി ലക്ഷ്മീസ്തസ്യാഭിമാനിനീ ॥ ൩,൧൦.

വിശുദ്ധതയ്ക്ക് അപ്പുറത്തുള്ളത്, ബ്രാഹ്മണാ, അവ്യക്തമായ ആകാശമാണ്. അതും അനന്തവും അതിരില്ലാത്തതുമാണ്. അതിൽ ലക്ഷ്മിയാണ് അഭിമാനത്തോടെ വസിക്കുന്നത്.

സംഖ്യാനുഗണനം നാമ യസ്യ നാസ്തി മഹാപ്രഭോ । ന ദാനം ജാതിപ്രോക്തം സര്വദാ നാസ്തി സംശയഃ ॥ ൩,൧൦.

മഹാപ്രഭുവേ, ആരുടെയോ കാര്യങ്ങൾ എണ്ണിപ്പറയാനോ കണക്കാക്കാനോ കഴിയില്ല, ജാതിപ്രകാരം ദാനം ചെയ്യേണ്ടതുമില്ല—ഇതിൽ ഒരിക്കലും സംശയമില്ല.

അണ്ഡാഭിമാനീ ബ്രഹ്മാ തു വിരാഡാഖ്യോ ഹ്യഭൂത്തദാ । ഏവം മതം സ നിര്മായ ഭഗവാന്ഹരിഖ്യയഃ ॥ ൩,൧൦.

അണ്ടത്തിന്റെ അധിപനായ ബ്രഹ്മാവിന് അപ്പോൾ വിരാട് എന്നാണ് പേരായിരുന്നത്. ഇങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കണം—അവനെ സൃഷ്ടിച്ചവൻ ഭഗവാൻ ഹരിയാണ്, അങ്ങനെ പ്രശസ്തനാണ്.

വിശേഷാത്തത്ര ഗരുഡ ദേവൈസ്തത്ത്വാഭിമാനിഭിഃ । അധശ്ചോര്ധ്വം തദാക്രമ്യ ഹരിസ്തിഷ്ഠതി സര്വദാ ॥ ൩,൧൦.

ഗരുഡാ, അതിൽ ദേവന്മാരും തത്വങ്ങളുടെ അധിപന്മാരും ചേർന്ന് ഹരി എപ്പോഴും അതിന്റെ മുകളിൽക്കും താഴെയും നിലകൊള്ളുന്നു.

ഏവം പ്രാകൃതസര്ഗോക്തിര്വൈകൃതം ശൃണു പക്ഷിരാട് ॥ ൩,൧൦.

ഇങ്ങനെ പ്രാകൃത സൃഷ്ടിയുടെ വിവരങ്ങൾ പറഞ്ഞു. ഇപ്പൊഴിതു വൈക്രത സൃഷ്ടിയെക്കുറിച്ച് കേൾക്കു, പക്ഷിരാജാ.

ഗരുഡ ഉവാച । സൃഷ്ടിരുക്താ ത്വയാ പൂര്വം ശ്രുതാ സമ്യങ്മയാ ഹരേ ॥ ൩,൧൦.

ഗരുഡൻ പറഞ്ഞു: ഹരിയേ, സൃഷ്ടിയെക്കുറിച്ച് നീ മുമ്പ് പറഞ്ഞതെല്ലാം ഞാൻ മനസ്സോടെ കേട്ടിട്ടുണ്ട്.

കിം നാമ പ്രാകൃതം ജ്ഞേയം തഥാ കിം വൈകൃതം പ്രഭോ । ഏതദ്വിസ്തീര്യ മേ ബ്രൂഹി ശ്രോതും കൌതൂഹലം ഹി മേ ॥ ൩,൧൦.

പ്രഭുവേ, പ്രാകൃതം എന്ന് പറയുന്നത് എന്താണ്, വൈക്രതം എന്ന് പറയുന്നത് എന്താണ്? ദയവായി ഇതെല്ലാം വിശദമായി പറഞ്ഞുതരൂ. ഞാൻ അതറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച । അവ്യക്താദ്യാഃ പൃഥിവ്യന്താ അണ്ഡാച്ച ബഹിരുദ്ഭവാഃ । തേ സര്വേ പ്രാകൃതാഃ പ്രോക്താസ്തേഷാം ജ്ഞാനാദ്വിമച്യതേ ॥ ൩,൧൦.

ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: അവ്യക്തത്തിൽ നിന്ന് ഭൂമിവരെ, അണ്ടത്തിന് പുറത്തേക്ക് ഉദ്ഭവിക്കുന്നവയെല്ലാം പ്രാകൃത സൃഷ്ടികളാണ് എന്ന് പറയുന്നു. അവയെ അവരുടെ ജ്ഞാനത്തിലൂടെ തിരിച്ചറിയാം.

ബ്രഹ്മാഡം വികൃതം ജ്ഞേയം ബ്രഹ്മാണ്ഡാന്തഃ ഖഗേശ്വര । യാ സൃഷ്ടിരുച്യതേ സദ്ഭിഃ സൈവോക്താ വികൃതേതി ച ॥ ൩,൧൦.

ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിൽ ഉള്ള മാറ്റം വന്നത് വൈക്രതം എന്നറിയണം, പക്ഷിരാജാവേ. ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിനുള്ളിൽ സത്പുരുഷന്മാർ പറയുന്ന സൃഷ്ടിയേയാണ് വൈക്രതം എന്ന് വിളിക്കുന്നത്.

സൃഷ്ടിശ്ച പ്രലയശ്ചൈവ സംസാരോ ഭക്തിരേവ ച । ദേവതാ ഋഷിമുഖ്യാശ്ച ലോകാ ഭൂരാദയസ്തഥാ ॥ ൩,൧൦.

സൃഷ്ടിയും പ്രളയവും, ജനനമരണചക്രവും, ഭക്തിയും, പ്രധാന ദേവന്മാരും ഋഷിമാരും, ഭൂലോകം മുതലായ ലോകങ്ങളും—

അനാദ്യനന്തകാലീനാഃ സര്വദൈകപ്രകാരകാഃ । ജഗത്പ്രവാഹഃ സത്യോഽയം നൈവ മിഥ്യാ കഥഞ്ചന ॥ ൩,൧൦.

ഇവയ്ക്ക് ആരംഭമോ അവസാനമോ ഇല്ല, എല്ലായ്പ്പോഴും ഒരേ സ്വഭാവമാണ്. ഈ ലോകപ്രവാഹം സത്യമാണ്, ഒരിക്കലും മിഥ്യയല്ല.

യത്ത്വേതദന്യഥാ ബ്രൂയുഃ സര്വഹന്താര ഏവ തേ । ജഗത്പ്രവാഹഃ സത്യോഽയം ഹരിസേവേതിസാഥാ ॥ ൩,൧൦.

ഇതിനു വിപരീതമായി പറയുന്നവർ എല്ലാം നശിപ്പിക്കുന്നവരാണ്. ഈ ലോകപ്രവാഹം സത്യമാണ്, ഹരിയുടെ സേവനത്തിനായാണ് ഇതെല്ലാം എന്ന് പറയുന്നു.

സത്യം സത്യം പുനഃ സത്യമുദ്ധത്യ ഭുജമുത്യതേ । വേദാച്ഛാസ്ത്രം പരം നാസ്തി ന ദേവഃ കേശവാത്പരഃ ॥ ൩,൧൦.

സത്യം, സത്യം, വീണ്ടും സത്യം—എന്റെ കൈ ഉയർത്തി ഞാൻ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു: വേദത്തേക്കാൾ ഉന്നതമായ ശാസ്ത്രമില്ല, കേശവനേക്കാൾ വലിയ ദൈവവും ഇല്ല.

സര്വോത്കൃഷ്ടം കേശവം ച വിഹായാന്യമുപാസതേ । തേഷാമന്ധം തമോ ജ്ഞേയം പിതൄണാം ഗരുണാമപി ॥ ൩,൧൦.

കേശവനെ, എല്ലാറ്റിലും ഉന്നതനായി, ഉപേക്ഷിച്ച് മറ്റൊരാളെ ആരാധിക്കുന്നവർക്ക്, അവരുടെ അന്ധത ഇരുട്ടാണ്, അത്തരം പിതാക്കന്മാരിലും പക്ഷികളിലും പോലും.

ഇദാനീം ശൃണു പക്ഷീന്ദ്ര വൈകൃതം സര്ഗമുത്തമമ് । സമ്യഗ്ജാനാതി യോ ലോകേ സ യാതി പരമം പദമ് ॥ ൩,൧൦.

ഇപ്പോൾ കേൾക്കു, പക്ഷിരാജാവേ, ഉത്തമമായ വൈക്രത സൃഷ്ടിയെക്കുറിച്ച്. ലോകത്തിൽ ആരെങ്കിലും അതിനെ ശരിയായി അറിയുന്നുവെങ്കിൽ, അവൻ പരമപദം പ്രാപിക്കും.

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൧൧ ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച । പുരുഷാഖ്യോ ഹരിഃ സാക്ഷാദ്ഭഗവാന്പുരുഷോത്തമഃ । ശിശ്യേത്വണ്ഡോദക വിഷ്ണുര്നൃണാം സാഹസ്രവത്സരമ് । ലക്ഷ്മീശ്ചോദകരൂപേണ ശയ്യാരൂപേണ ഭോണ്ഡജാ ॥ ൩,൧൧.

ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: പുരുഷനെന്ന ഹരിയും പരമേശ്വരനുമായ ഭഗവാൻ, അണ്ടജലത്തിൽ ആയിരം മനുഷ്യവത്സരങ്ങൾ കിടന്നു. വിനതയുടെ പുത്രാ, ലക്ഷ്മി ജലരൂപത്തിൽ അവന്റെ ശയ്യയായി.

വിദ്യാ തരങ്ഗരൂപേണ വായുരൂപേണ ഭോണ്ഡജ ॥ ൩,൧൧.

വിദ്യയുടെ തരംഗരൂപത്തിലും വായുവിന്റെ രൂപത്തിലും, വിനതയുടെ പുത്രാ.

തമോരൂപേണ സൈവാസീ ന്നാന്യദാസീത്കഥഞ്ചന । അസീദ്ഗര്ഭോദകേ ചൈവ നാന്യദാസീത്കഥഞ്ചന ॥ ൩,൧൧.

അവൾ മാത്രം അന്നപ്പോൾ ഇരുണ്ടതിന്റെ രൂപത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു; മറ്റൊന്നും എവിടെയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ആ ഗർഭജലത്തിൽ അവളെ മാത്രം കാണാമായിരുന്നു; മറ്റൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

ലക്ഷ്മീസ്തുഷ്ടാവ ച ഹരിം ഗര്ഭോദേ പക്ഷിസത്തമ । ലക്ഷ്മീധരാഭ്യാം രൂപാഭ്യാം പ്രകൃതിര്ഹരിണാ തഥാ ॥ ൩,൧൧.

ലക്ഷ്മി ആ ഗർഭജലത്തിൽ ഹരിയെ സ്തുതിച്ചു, പക്ഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനേ. ലക്ഷ്മിയും ഭൂമിയും ആയ രണ്ട് രൂപങ്ങളാൽ പ്രകൃതിയും ഹരിയെ സ്തുതിച്ചു.

ശേത ശ്രുതിസ്വരൂപേണ സ്തൌതി ഗര്ഭോദകേ ഹരിമ് । നാരായണ നമസ്തേഽസ്തു ശൃണു വിജ്ഞാപനം മമ ॥ ൩,൧൧.

അവൾ ശ്രുതി എന്ന ശബ്ദരൂപത്തിൽ ആ ഗർഭജലത്തിൽ ഹരിയെ സ്തുതിച്ചു: 'നാരായണാ, ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു; എന്റെ അപേക്ഷ കേൾക്കണമേ.'

അജാം ജഹി മഹാഭാഗ യോഗ്യാനാം മുക്തിമാവഹ । അജാ തു പ്രകൃതിഃ പ്രോക്താ ചാപരാ പ്രകൃതിഃ പരാ ॥ ൩,൧൧.

'മഹാഭാഗനേ, അജയെ നശിപ്പിച്ചു യോഗ്യരായവർക്ക് മോക്ഷം നൽകണം. അജ എന്നത് പ്രകൃതിയെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്; അതിൽ ഒരു അപരയും ഒരു പരയും ഉണ്ട്.'