ഗരുഡപുരാണമ്

ആവിര്ഭവജ്ജഗത്പ്രഭവായാവതീര്ണം തദ്രക്ഷണാര്ഥമനവദ്യഞ്ച തഥാവ്യയായ । തത്ത്വാര്ഥമൂലമവികാരി തവ സ്വരൂപം ഹ്യാനന്ദസാരമത ഏവ വികാരശൂന്യമ് ॥ ൩,൭.

ലോകത്തിന്റെ ഉത്ഭവത്തിനായി പ്രത്യക്ഷമായ്, അതിനെ രക്ഷിക്കാൻ അവതരിച്ച, ദോഷമില്ലാത്തതും നശിക്കാത്തതുമായ നീ, സത്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമായ്, മാറ്റം അറിയാത്തതും ആനന്ദത്തിന്റെ സാരമായ്, മാറ്റമില്ലാത്തതും പരിപൂർണ്ണമായ് നിലകൊള്ളുന്നു.

ത്രൈഗുണ്യശൂന്യമഖിലേഷു ച സംവിഭക്തം തത്ര പ്രവിശ്യ ഭഗവന്ന ഹി പശ്യതീവ । അതോ മുരാരേസ്തവ സദ്ഗുണാംശ്ച സ്തോതും ന ശക്നോമി മരീചിതുല്യഃ ॥ ൩,൭.

മൂന്നു ഗുണങ്ങളും ഇല്ലാത്തവൻ, എങ്കിലും എല്ലായിടത്തും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നവൻ, അവിടെ പ്രവേശിച്ചിട്ടും, ഭഗവാനേ, നീ അതെന്തെന്നു കാണുന്നില്ലെന്നപോലെയാണ്. അതുകൊണ്ട്, മുരാരിയെ, മരീചിപോലെ ഞാൻ നിന്റെ മഹത്വം സ്തുതിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല.

ഏവം സ്തുത്വാ ഹ്യത്രിരപിതൂഷ്ണീമാസ തദാ ഖഗ । തദനന്തരജഃ സ്തോതുമങ്ഗിരാ വാക്യമബ്രവീത് ॥ ൩,൭.

ഇങ്ങനെ സ്തുതിച്ച ശേഷം അത്രിയും മൗനമായി. ഉടനെ അങ്കിരസ് സ്തുതിക്കാൻ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

അങ്ഗിരാ ഉവാച । ദ്രഷ്ടും ന ശക്നോമി തവ സ്വരൂപം ഹ്യനന്തബാഹൂദരമസ്തകം ച । അനന്തസാഹസ്രകിരീടജുഷ്ടം മഹാര്ഹനാനാഭരണൈശ്ച ശോഭിതമ് । ഏതാദൃശം രൂപമനന്തപാരം സ്തോതും ഹ്യശക്തസ്തു സമോസ്മി ചാത്രേഃ ॥ ൩,൭.

അങ്കിരസ് പറഞ്ഞു: അനന്തമായ കൈകളും വയറും തലകളും, അനേകം ആയിരം മുകുടങ്ങൾ അണിഞ്ഞതും, വിലയേറിയ ആഭരണങ്ങളാൽ ഭാസ്വരമായതുമായ നിന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപം ഞാൻ കാണാൻ കഴിയുന്നില്ല. ഇങ്ങനെയൊരു അതിരില്ലാത്ത രൂപം സ്തുതിക്കാൻ എനിക്ക് ശക്തിയില്ല, അത്രിപോലെ തന്നെയാണ്.

ഏവം സ്തുത്വാ ഹ്യങ്ഗിരാശ്ച തൂഷ്ണീമാസ ഖഗേശ്വര । തദനന്തരജഃ സ്തോതും പുലസ്ത്യോ വാക്യമബ്രവീത് ॥ ൩,൭.

ഇങ്ങനെ അങ്കിരസും സ്തുതിച്ച ശേഷം മൗനമായി, പക്ഷിരാജാവേ. ഉടനെ പുലസ്ത്യൻ സ്തുതിക്കാൻ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

പുലസ്ത്യ ഉവാച । യോ വാ ഹരിസ്തു ഭഗവാന്സ (സ്വ) ഉപാസകാനാം സംദര്ശയേദ്ഭുവനമങ്ഗലമങ്ഗലം ച । (ലശ്ച) യസ്മൈ നമോ ഭഗവതേ പുരുഷായ തുഭ്യം യോ വാവിതാ നിരയഭാഗഗമപ്രസങ്ഗേ ॥ ൩,൭.

പുലസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു: ഭഗവാൻ ഹരി, ഭക്തന്മാർക്ക് സുഖകരമായതും ദുഃഖകരമായതുമായ ലോകങ്ങൾ കാണിച്ചുതരുന്നു. അങ്ങേടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ പോലും നരകത്തിൽ പോകേണ്ടവരെ രക്ഷിക്കുന്ന ആ പുരുഷനായി നമസ്കരിക്കുന്നു.

ഏതാദൃശാംസ്തവ ഗുണാന്നവിതും ന ശക്തം മാം പാഹി ഭഗവന്സദൃശോ ഹ്യങ്ഗിരസാ ച ॥ ൩,൭.

ഇങ്ങനെയുള്ള നിന്റെ ഗുണങ്ങൾ ഞാൻ അറിയാൻ കഴിയുന്നില്ല; ഭഗവാനേ, എന്നെ രക്ഷിക്കണമേ, അങ്കിരസിനെപ്പോലെ തന്നെയാണ് ഞാൻ.

ഏവം സ്തുത്വാ പുലസ്ത്യോപി സ്തൂഷ്ണീമേവ ബഭൂവ ഹ । തദനന്തരജഃ സ്തോതും പുലഹോ വാക്യമബ്രവീത് ॥ ൩,൭.

ഇങ്ങനെ പുലസ്ത്യനും സ്തുതിച്ച ശേഷം മൗനമായി. ഉടനെ പുലഹൻ സ്തുതിക്കാൻ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

പുലഹ ഉവാച । നിഷ്കാമരൂപരിഹിതസ്യ സമര്പിതം ച സ്നാനാവരോത്തമപയഃ ഫലപുഷ്പഭോജ്യമ് । ആരാധനം ഭഗവതസ്തവ സത്ക്രിയാശ്ച വ്യര്ഥം ഭവേദിതി വദന്തി മഹാനുഭാവാഃ ॥ ൩,൭.

പുലഹൻ പറഞ്ഞു: ആഗ്രഹമില്ലാതെ ശുദ്ധഹൃദയത്തോടെ സമർപ്പിക്കുന്ന വെള്ളവും പഴവും പുഷ്പവും ഭക്ഷ്യവും, അതിൽ ഏറ്റവും ഉത്തമമായതും, ഭഗവാന്റെ ആരാധനയോ സേവനമോ എന്ന നിലയിൽ ഫലപ്രദമല്ലെന്ന് മഹാനുഭവികൾ പറയുന്നു.

തസ്മൈ സദാ ഭഗവതേ പ്രണമാമി നിത്യം നിഷ്കാമയാ തവ സമര്പണമാത്രബുദ്ധ്യാ । വൈകുണ്ഠനാഥ ഭഗവന്സ്തവനേ ന ശക്തിഃ സോഹം പുലസ്ത്യസദൃശോസ്മി ന സംശയോത്ര ॥ ൩,൭.

എപ്പോഴും ആ ഭഗവാനെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു, ആഗ്രഹമില്ലാതെ സമർപ്പിക്കണമെന്ന മനസ്സോടെ മാത്രം. വൈകുണ്ഠനാഥാ, ഞാൻ സ്തുതിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല; പുലസ്ത്യനെപ്പോലെ തന്നെയാണ് ഞാൻ, ഇതിൽ സംശയമില്ല.

ഏവം സ്തുത്വാ തു പുലഹസ്തൂഷ്ണീമാസ തദാ ഖഗ । തദനന്തരജഃ സ്തോതും ക്രതുഃ സമുപചക്രമേ ॥ ൩,൭.

ഇങ്ങനെ പുലഹനും സ്തുതിച്ച ശേഷം മൗനമായി, പക്ഷി. ഉടനെ ക്രതു സ്തുതിക്കാൻ തുടങ്ങി.

ക്രതുരുവാച । പ്രാണപ്രയാണസമയേ ഭഗവംസ്തവൈവ നാമാനി സംസൃതിജദുഃഖവിനാശകാനി । യേനൈകജന്മശമലം സഹസൈവ ഹിത്വാ സംയാതി മുക്തിമമലാം തമഹം പ്രപദ്യേ ॥ ൩,൭.

ക്രതു പറഞ്ഞു: പ്രാണൻ വിടുന്ന സമയത്ത്, ഭഗവാനേ, നിന്റെ നാമങ്ങൾ തന്നെ ജന്മമരണസമൂഹത്തിൽ നിന്നുള്ള ദുഃഖം അകറ്റുന്നു. അതിനാൽ, ഒരൊറ്റ ജന്മത്തിലെ പാപം ഉടൻ ഉപേക്ഷിച്ച്, നിർമലമായ മോക്ഷം നേടാൻ കഴിയുന്നു. അതിലേക്കാണ് ഞാൻ ശരണം പോകുന്നത്.

യേ ഭക്ത്യാ വിവശാ വിഷ്ണോ നാമമാത്രൈകജല്പകാഃ । തേപി മുക്തിം പ്രയാന്ത്യാശു കിമുത ധ്യായിനഃ സദാ ॥ ൩,൭.

വിഷ്ണുവേ, ഭക്തിയിൽ ലയിച്ചവരും നിന്റെ നാമം മാത്രം ഉച്ചരിക്കുന്നവരും വേഗത്തിൽ മോക്ഷം നേടുന്നു. എങ്കിൽ എപ്പോഴും ധ്യാനിക്കുന്നവർക്കോ അതിലേറെ മോക്ഷം ലഭിക്കുമല്ലോ!

ഏവം സ്തുത്വാ ക്രതുരപി തൂഷ്ണീമാസ ഖഗേശ്വര । തദനന്തരജഃ സ്തോതും മനുര്വൈവസ്വതോബ്രവീത് ॥ ൩,൭.

ഇങ്ങനെ ക്രതുവും സ്തുതിച്ച ശേഷം മൗനമായി, പക്ഷിരാജാവേ. ഉടനെ വൈവസ്വതമനു സ്തുതിക്കാൻ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

വൈവസ്വത ഉവാച । സോഹം ഹി കര്മകരണേ നിരതഃ സദൈവ സ്ത്രീണാം ഭോഗേ ച നിരതശ്ച ഗുദേ പ്രമത്തഃ । ജിഹ്വേന്ദ്രിയേ ച നിരതസ്തവ ദര്ശനേ ച സമ്യഗ്വിരാഗസഹിതഃ പരമോദരേണ ॥ ൩,൭.

വൈവസ്വതൻ പറഞ്ഞു: ഞാൻ എപ്പോഴും കർമ്മങ്ങളിൽ ലയിച്ചവനും, സ്ത്രീസുഖങ്ങളിൽ ആസ്വദിക്കുന്നവനും, താഴ്ന്ന ആസക്തികളിൽ അശ്രദ്ധയോടെയുള്ളവനും, ജിഹ്വയും ഇന്ദ്രിയങ്ങളും ആസ്വദിക്കുന്നവനും ആണെങ്കിലും, നിനക്ക് മുന്നിൽ ഞാൻ സത്യമായ് വിരക്തനായി, പരമമായ സമാധാനത്തോടെ നിലകൊള്ളുന്നു.

മാംസാസ്ഥിമജ്ജരുധിരൈഃ സഹിതേ ച ദേഹേ ഭക്തിം സദൈവ ഭഗവന്നപി തസ്കരേ ച । ഗുര്വഗ്നിബാഡബഗവാദിഷു സത്സു ദുഃഖാത്സമ്യഗ്വിരക്തിമുപയാമി സഹസ്വ നിത്യമ് ॥ ൩,൭.

മാംസം, അസ്ഥി, മജ്ജ, രക്തം എന്നിവയാൽ നിറഞ്ഞ ഈ ശരീരത്തിൽ, ഭഗവാനേ, ഞാൻ എപ്പോഴും ഭക്തിയോടെ ഇരിക്കുന്നു—even ഒരു കള്ളനായി. ഗുരു, അഗ്‌നി, മുതലായ വന്ദ്യരിൽ ഞാൻ ദുഃഖത്തിൽ നിന്ന് യഥാർത്ഥ വിരക്തി നേടുന്നു. ദയവായി എന്നെ എപ്പോഴും ക്ഷമിക്കണം.

ലോകാനുവാദശ്രവണേ പരമാ ച ശക്തിര്നാരായണസ്യ നമനേ ന ച മേസ്തി ശക്തിഃ । ലോകാനുയാനകരണേ പരമാ ച ശക്തിഃ ക്ഷേത്രാദിമാര്ഗഗമനേ പരമാ ഹ്യശക്തിഃ ॥ ൩,൭.

ലോകത്തിലെ കാര്യങ്ങൾ കേൾക്കുന്നതിൽ എനിക്ക് വലിയ കഴിവുണ്ട്, പക്ഷേ നാരായണനെ സ്തുതിക്കാൻ എനിക്ക് ഒരു ശേഷിയും ഇല്ല. ലോകത്തിന്റെ വഴികളിൽ പോകുന്നതിലും, കൃഷിയിടങ്ങളിലേക്കും മറ്റും യാത്രചെയ്യുന്നതിലും എനിക്ക് ശക്തിയുണ്ട്; എന്നാൽ അതിനപ്പുറം ഒന്നും ഇല്ല.

വൈശ്യാദികേഷു ധനികേഷു പരാ ച ശക്തിഃ സദ്ബ്രാഹ്മണേഷ്വപി ന ശക്തിരഹോ മുരാരേ ॥ ൩,൭.

വൈശ്യന്മാരിലും മറ്റു സമ്പന്നരിലും അധികം ശക്തിയുണ്ട്; പക്ഷേ, നല്ല ബ്രാഹ്മണന്മാരിലും അത്തരം ശക്തി ഇല്ല, അയ്യോ മുരാരി.

വൈവസ്വതമനുര്ദേവം സ്തുത്വാ തൂഷ്ണീം ബഭൂവ ഹ । തദനന്തരജഃ സ്തോതും വിശ്വാമിത്രോപചക്രമേ ॥ ൩,൭.

വൈവസ്വത മനു ദൈവത്തെ സ്തുതിച്ചശേഷം മൗനമായി. അതിന് ശേഷം വിശ്വാമിത്രൻ സ്തുതിക്കാൻ തുടങ്ങി.

വിശ്വാമിത്രഋഷിസ്ത്വേവം സ്തുത്വാ തൂഷ്ണീം ബഭൂവ ഹ । ഭൃഗുനാരദക്ഷാംശ്ച വിഹായ ബ്രഹ്മപുത്രകാഃ ॥ ൩,൭.

ഇങ്ങനെ വിശ്വാമിത്രൻ സ്തുതിച്ചശേഷം മൗനമായി. ഭൃഗു, നാരദൻ, ദക്ഷൻ എന്നിവരെ ഒഴിവാക്കി ബ്രഹ്മാപുത്രന്മാർ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

സപ്തസംഖ്യാ വസിഷ്ഠാദ്യാ വിശ്വാമിത്രസ്തഥൈവ ച । വൈവസ്വതമനുസ്ത്വേതേ പരസ്പരസമാഃ സ്മൃതാഃ ॥ ൩,൭.

വസിഷ്ഠൻ തുടങ്ങിയ ഏഴുപേരും, വിശ്വാമിത്രനും, വൈവസ്വത മനുവും പരസ്പരം തുല്യരായി ഓർക്കപ്പെടുന്നു.

വഹ്നേരപ്യവരാ നിത്യം കിഞ്ചിന്മിത്രാദ്ഗുണാധികാഃ । തദനന്തജസ്തോത്രം വക്ഷ്യേ ശൃണു ഖഗേശ്വര ॥ ൩,൭.

അഗ്നിയിൽ നിന്നു ജനിച്ചവർ എപ്പോഴും താഴ്ന്നവരാണ്, എങ്കിലും ചിലർ മിത്രനേക്കാൾ ഗുണത്തിൽ മേലാണ്. ഇനി അടുത്തവന്റെ സ്തുതി ഞാൻ പറയും, കേൾക്കൂ ഖഗേശ്വര.

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൮ ക്രതോരനന്തരം ജാതോ മിത്രോ (ശ്രോ) നാമ ഖഗേശ്വര । നാരായണം ജഗദ്യോനിം സ്തോതും സമുപചക്രമേ ॥ ൩,൮.

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണം എട്ടാം അധ്യായം: യാഗത്തിന് ശേഷം മിത്രൻ ജനിച്ചു, ഖഗേശ്വരാ. അവൻ ജഗതിന്റെ ഉറവിടമായ നാരായണനെ സ്തുതിക്കാൻ തുടങ്ങി.

മിത്ര ഉവാച । നതോസ്മ്യജ്ഞസ്ത്വച്ചരണാരവിന്ദം ഭവച്ഛിദം സ്വസ്ത്യയനം ഭവച്ഛിദേ । വേദ സ്വയം ഭഗവാന്വാസുദേവോ നാഹം നാഗ്നിര്ന ത്രിദേവാ മുനീന്ദ്രാഃ ॥ ൩,൮.

മിത്രൻ പറഞ്ഞു: ഞാൻ അജ്ഞാനിയായിട്ടും ഭവത്തിന്റെ ബന്ധം നശിപ്പിക്കുന്ന, മംഗളദായകമായ നിന്റെ കമലപാദങ്ങളിൽ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. വേദം തന്നെയാണ് ഭഗവാൻ വാസുദേവൻ; ഞാൻ അല്ല, അഗ്നിയും അല്ല, മൂന്നു ദേവന്മാരും അല്ല, മഹർഷിമാരും അല്ല.

അഥാപരേ ഭാഗവതപ്രധാനാ യദാ ന ജാനീയുരഥാപരേ കുതഃ । മാം പാഹി നിത്യം പരതോപ്യധീശ വിശ്വാമിത്രാന്ന്യൂന ഏവേതി നിത്യമ് । അഹം പര്ജന്യാര്ദ്വിഗുണ ഏവ നിത്യമതോ മമ സ്തവനേ നാസ്തി ശക്തിഃ ॥ ൩,൮.

മഹാഭാഗവതന്മാർക്കു പോലും അറിയാനാവാത്തത് എങ്കിൽ, മറ്റുള്ളവർക്ക് എങ്ങനെ അറിയാം? പരമേശ്വരാ, എപ്പോഴും എന്നെ കാത്തരുളേണം; ഞാൻ വിശ്വാമിത്രനേക്കാൾ എപ്പോഴും താഴെയാണ്. ഞാൻ പർജന്യനേക്കാൾ ഇരട്ടിയായി താഴെയാണ്, അതുകൊണ്ട് നിന്റെ സ്തുതിയിൽ എനിക്ക് ശക്തിയില്ല.

ഏവം സ്തുത്വാ ഹരിം മിത്രസ്തൂഷ്ണീമാസ തദാ ഖഗ । തദനന്തരജാ താരാ സ്തോതും സമുപചക്രമേ ॥ ൩,൮.

ഇങ്ങനെ ഹരിയെ സ്തുതിച്ചശേഷം മിത്രൻ അന്നപ്പോൾ മൗനമായി, ഖഗ. അതിന് ശേഷം, താരാ സ്തുതിക്കാൻ തുടങ്ങി.

താരോവാച അനന്യേന തു ഭാവേന ഭക്തിം കുര്വന്തി യേ ദൃഢാമ് । ത്വത്കൃതേ ത്യക്തകര്മാണസ്ത്യക്തസ്വജനബാന്ധവാഃ ॥ ൩,൮.

താരാ പറഞ്ഞു: ആരെങ്കിലും ഏകാഗ്രതയോടെ ഉറച്ച ഭക്തി നിനക്കായി നടത്തുമ്പോൾ, സ്വന്തം കർമ്മങ്ങളും ബന്ധുക്കളെയും ഉപേക്ഷിച്ചാൽ—

ത്വദാശ്രയാം കഥാം ശ്രുത്വാ (ദൃഷ്ട്വാ) ശൃണ്വന്തി കഥയന്തി ച । തഥൈതേ സാധവോ വിഷ്ണോ സര്വസംഗവിവര്ജിതാഃ ॥ ൩,൮.

നിന്റെ കഥകൾ കേട്ട്, അവ കേൾക്കുകയും പറയുകയും ചെയ്യുന്നവർ, അങ്ങനെ, വിശ്ണുവേ, ഈ സന്മാർഗ്ഗികൾ എല്ലാ ബന്ധങ്ങളെയും വിട്ടവരാണ്.