ഗരുഡപുരാണമ്

അതോ ന ജാനേ തവ സദ്ഗുണാന്സദാ ഏവം വിധാ കാ മമ ശക്തിരസ്തി । സ്തുത്വാ ഹ്യേവം പ്രസൂതിസ്തു തൂഷ്ണീമാസീത്ഖഗേശ്വര ॥ ൩,൭.

അതുകൊണ്ട്, ഞാൻ എപ്പോഴും നിന്റെ ഗുണങ്ങൾ അറിയുന്നില്ല; ഇങ്ങനെ സ്തുതിക്കാൻ എനിക്ക് എന്ത് ശക്തിയുണ്ട്? ഇങ്ങനെ സ്തുതിച്ചശേഷം പ്രസൂതി മൗനത്തിലായി, പക്ഷിരാജാവേ.

അഗ്നിര്വാഗാത്മകോ ബ്രഹ്മപുത്രോ ഭൃഗു ഋഷിസ്തഥാ । തദ്ഭാര്യാ വൈ പ്രസൂതിസ്തു ത്രയ ഏതേ സമാഃ സ്മൃതാഃ ॥ ൩,൭.

വാക്കിന്റെ രൂപമായ അഗ്നിയും, ഭൃഗു മഹർഷിയും, ഭൃഗുവിന്റെ ഭാര്യയായ പ്രസൂതിയും — ഈ മൂവരും തുല്യരായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.

വരുണാത്പാദഹീനാശ്ച പ്രവഹാദ്വിഗുണാധമാഃ । ദക്ഷാച്ഛതാവരാ ജ്ഞേയാ മിത്രാത്തു ദ്വിഗുണാധികാഃ ॥ ൩,൭.

വരുണനാൽ കാലുകൾ ഇല്ലാതാക്കപ്പെട്ടവർ, പ്രവഹനിൽ നിന്ന് ഇരട്ടിയോളം താഴ്ന്നവരാണ്; ദക്ഷനിൽ നിന്ന് ജനിച്ചവർ നൂറിരട്ടിയോളം ഉന്നതരാണ്; മിത്രനിൽ നിന്ന് ഇരട്ടിയോളം ഉന്നതരാണ്.

പ്രസൂത്യനന്തരം ജാതോ വസിഷ്ഠോ ബ്രഹ്മനന്ദനഃ । വിനയാവനതോ ഭൂത്വാ സ്തോതും സമുപചക്രമേ ॥ ൩,൭.

പ്രസൂതിക്കുശേഷം ബ്രഹ്മാവിന്റെ പുത്രനായ വസിഷ്ഠൻ ജനിച്ചു. വിനയത്തോടെ നമസ്കരിച്ച് സ്തുതിക്കാൻ തുടങ്ങി.

വസിഷ്ഠ ഉവാച । നമോസ്തു തസ്മൈ പുരുഷായ വേധസേ നമോനമോഽസദ്വൃജിനച്ഛിദേ നമഃ । നമോനമോ സ്വാങ്ഗഭവായ നിത്യം നതോസ്മി ഹേ നാഥ തവാങ്ഘ്രിപങ്കജമ് ॥ ൩,൭.

വസിഷ്ഠൻ പറഞ്ഞു: ആ പുരുഷനേ, സൃഷ്ടാവേ, നിനക്കു നമസ്കാരം. അസത്യം, പാപം എന്നിവ നശിപ്പിക്കുന്നവനേ, വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കാരം. സ്വയം തന്നെ ജനിപ്പിക്കുന്നവനേ, എപ്പോഴും നിനക്ക് നമസ്കാരം. നാഥാ, ഞാൻ എപ്പോഴും നിന്റെ കമലപാദങ്ങളിൽ നമസ്കരിക്കുന്നു.

മാം പാഹി നിത്യം ഭഗവന്വാസുദേവ ഹ്യഗ്നേരഹം സര്വദാ ന്യൂന ഏവ । മിത്രാദഹം സര്വദാ കിഞ്ചിദൂനഃ സ്തുത്വാ ദേവ സോഭവത്തത്ര തൂഷ്ണീമ് ॥ ൩,൭.

ഭഗവാനായ വാസുദേവാ, എനിക്ക് എപ്പോഴും രക്ഷ നൽകണം. അഗ്നിയേക്കാൾ ഞാൻ എപ്പോഴും താഴ്ന്നവനാണ്; മിത്രനേക്കാൾ ഞാൻ എപ്പോഴും കുറവാണ്. ഇങ്ങനെ ദൈവത്തെ സ്തുതിച്ചശേഷം അവൻ മൗനത്തിലായി.

യോ വസിഷ്ഠാനന്തരജോ മരീചിര്ബ്രഹ്മനന്ദനഃ । ഹരിന്തുഷ്ടാവ പരയാ ഭക്ത്യാ നാരായണം ഗുരുമ് ॥ ൩,൭.

വസിഷ്ഠനുശേഷം ജനിച്ച ബ്രഹ്മാവിന്റെ പുത്രനായ മരീചി, പരമഭക്തിയോടെ ഹരിയെ, ഗുരുവായ നാരായണനെ സ്തുതിച്ചു.

മരീചിരുവാച । ദേവേന ചാഹം ഹതധീര്ഭവനപ്രസങ്ഗാത്സര്വാശുഭോപഗമനാദ്വിമുഖേംദ്രിയശ്ച । കുര്വേ ച നിത്യം സുഖലേശലവാദിനാ ത്വദ്ദൂരം മനസ്ത്വശുഭകര്മ സമാചരിഷ്യേ ॥ ൩,൭.

മരീചി പറഞ്ഞു: ദൈവമേ, ലോകവുമായി ചേർന്ന് ജീവിക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ് എന്റെ മനസ്സ് ഭ്രമിച്ചുപോകുന്നത്; എല്ലാ ദുഷ്പ്രഭാവങ്ങളും വന്നപ്പോൾ എന്റെ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ദുർബലമായി മാറുന്നു. എങ്കിലും, ഞാൻ എപ്പോഴും ആനന്ദത്തിന്റെ ചെറിയ അംശം മാത്രം പറയുന്ന എന്റെ മനസ്സ് നിന്നിൽ നിന്ന് അകറ്റി, ദുഷ്കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യുന്നു.

ഏതാദൃശോഹം ഭഗവാനനന്തഃ സദാ വസിഷ്ഠസ്യ സമാന ഏവ ॥ ൩,൭.

ഭഗവാനേ, അനന്തനേ, ഞാൻ എപ്പോഴും ഇങ്ങനെയാണ്; ഞാൻ എപ്പോഴും വസിഷ്ഠനോടു തുല്യനാണ്.

ഏവം സ്തുത്വാ മരീചിസ്തു തൂഷ്ണീമാസ തദാ ഖഗ । തദതന്തരജോഹ്യത്രിരസ്താവീത്പ്രാഞ്ജലിര്ഹരിമ് ॥ ൩,൭.

ഇങ്ങനെ മഹർഷി മരീചി ഭഗവാനെ സ്തുതിച്ച ശേഷം, അവൻ മൗനമായി. ഉടനെ അത്രി, കയ്യുകൾ ചേർത്ത്, ഹരിയെ സ്തുതിച്ചു.

ആവിര്ഭവജ്ജഗത്പ്രഭവായാവതീര്ണം തദ്രക്ഷണാര്ഥമനവദ്യഞ്ച തഥാവ്യയായ । തത്ത്വാര്ഥമൂലമവികാരി തവ സ്വരൂപം ഹ്യാനന്ദസാരമത ഏവ വികാരശൂന്യമ് ॥ ൩,൭.

ലോകത്തിന്റെ ഉത്ഭവത്തിനായി പ്രത്യക്ഷമായ്, അതിനെ രക്ഷിക്കാൻ അവതരിച്ച, ദോഷമില്ലാത്തതും നശിക്കാത്തതുമായ നീ, സത്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമായ്, മാറ്റം അറിയാത്തതും ആനന്ദത്തിന്റെ സാരമായ്, മാറ്റമില്ലാത്തതും പരിപൂർണ്ണമായ് നിലകൊള്ളുന്നു.

ത്രൈഗുണ്യശൂന്യമഖിലേഷു ച സംവിഭക്തം തത്ര പ്രവിശ്യ ഭഗവന്ന ഹി പശ്യതീവ । അതോ മുരാരേസ്തവ സദ്ഗുണാംശ്ച സ്തോതും ന ശക്നോമി മരീചിതുല്യഃ ॥ ൩,൭.

മൂന്നു ഗുണങ്ങളും ഇല്ലാത്തവൻ, എങ്കിലും എല്ലായിടത്തും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നവൻ, അവിടെ പ്രവേശിച്ചിട്ടും, ഭഗവാനേ, നീ അതെന്തെന്നു കാണുന്നില്ലെന്നപോലെയാണ്. അതുകൊണ്ട്, മുരാരിയെ, മരീചിപോലെ ഞാൻ നിന്റെ മഹത്വം സ്തുതിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല.

ഏവം സ്തുത്വാ ഹ്യത്രിരപിതൂഷ്ണീമാസ തദാ ഖഗ । തദനന്തരജഃ സ്തോതുമങ്ഗിരാ വാക്യമബ്രവീത് ॥ ൩,൭.

ഇങ്ങനെ സ്തുതിച്ച ശേഷം അത്രിയും മൗനമായി. ഉടനെ അങ്കിരസ് സ്തുതിക്കാൻ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

അങ്ഗിരാ ഉവാച । ദ്രഷ്ടും ന ശക്നോമി തവ സ്വരൂപം ഹ്യനന്തബാഹൂദരമസ്തകം ച । അനന്തസാഹസ്രകിരീടജുഷ്ടം മഹാര്ഹനാനാഭരണൈശ്ച ശോഭിതമ് । ഏതാദൃശം രൂപമനന്തപാരം സ്തോതും ഹ്യശക്തസ്തു സമോസ്മി ചാത്രേഃ ॥ ൩,൭.

അങ്കിരസ് പറഞ്ഞു: അനന്തമായ കൈകളും വയറും തലകളും, അനേകം ആയിരം മുകുടങ്ങൾ അണിഞ്ഞതും, വിലയേറിയ ആഭരണങ്ങളാൽ ഭാസ്വരമായതുമായ നിന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപം ഞാൻ കാണാൻ കഴിയുന്നില്ല. ഇങ്ങനെയൊരു അതിരില്ലാത്ത രൂപം സ്തുതിക്കാൻ എനിക്ക് ശക്തിയില്ല, അത്രിപോലെ തന്നെയാണ്.

ഏവം സ്തുത്വാ ഹ്യങ്ഗിരാശ്ച തൂഷ്ണീമാസ ഖഗേശ്വര । തദനന്തരജഃ സ്തോതും പുലസ്ത്യോ വാക്യമബ്രവീത് ॥ ൩,൭.

ഇങ്ങനെ അങ്കിരസും സ്തുതിച്ച ശേഷം മൗനമായി, പക്ഷിരാജാവേ. ഉടനെ പുലസ്ത്യൻ സ്തുതിക്കാൻ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

പുലസ്ത്യ ഉവാച । യോ വാ ഹരിസ്തു ഭഗവാന്സ (സ്വ) ഉപാസകാനാം സംദര്ശയേദ്ഭുവനമങ്ഗലമങ്ഗലം ച । (ലശ്ച) യസ്മൈ നമോ ഭഗവതേ പുരുഷായ തുഭ്യം യോ വാവിതാ നിരയഭാഗഗമപ്രസങ്ഗേ ॥ ൩,൭.

പുലസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു: ഭഗവാൻ ഹരി, ഭക്തന്മാർക്ക് സുഖകരമായതും ദുഃഖകരമായതുമായ ലോകങ്ങൾ കാണിച്ചുതരുന്നു. അങ്ങേടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ പോലും നരകത്തിൽ പോകേണ്ടവരെ രക്ഷിക്കുന്ന ആ പുരുഷനായി നമസ്കരിക്കുന്നു.

ഏതാദൃശാംസ്തവ ഗുണാന്നവിതും ന ശക്തം മാം പാഹി ഭഗവന്സദൃശോ ഹ്യങ്ഗിരസാ ച ॥ ൩,൭.

ഇങ്ങനെയുള്ള നിന്റെ ഗുണങ്ങൾ ഞാൻ അറിയാൻ കഴിയുന്നില്ല; ഭഗവാനേ, എന്നെ രക്ഷിക്കണമേ, അങ്കിരസിനെപ്പോലെ തന്നെയാണ് ഞാൻ.

ഏവം സ്തുത്വാ പുലസ്ത്യോപി സ്തൂഷ്ണീമേവ ബഭൂവ ഹ । തദനന്തരജഃ സ്തോതും പുലഹോ വാക്യമബ്രവീത് ॥ ൩,൭.

ഇങ്ങനെ പുലസ്ത്യനും സ്തുതിച്ച ശേഷം മൗനമായി. ഉടനെ പുലഹൻ സ്തുതിക്കാൻ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

പുലഹ ഉവാച । നിഷ്കാമരൂപരിഹിതസ്യ സമര്പിതം ച സ്നാനാവരോത്തമപയഃ ഫലപുഷ്പഭോജ്യമ് । ആരാധനം ഭഗവതസ്തവ സത്ക്രിയാശ്ച വ്യര്ഥം ഭവേദിതി വദന്തി മഹാനുഭാവാഃ ॥ ൩,൭.

പുലഹൻ പറഞ്ഞു: ആഗ്രഹമില്ലാതെ ശുദ്ധഹൃദയത്തോടെ സമർപ്പിക്കുന്ന വെള്ളവും പഴവും പുഷ്പവും ഭക്ഷ്യവും, അതിൽ ഏറ്റവും ഉത്തമമായതും, ഭഗവാന്റെ ആരാധനയോ സേവനമോ എന്ന നിലയിൽ ഫലപ്രദമല്ലെന്ന് മഹാനുഭവികൾ പറയുന്നു.

തസ്മൈ സദാ ഭഗവതേ പ്രണമാമി നിത്യം നിഷ്കാമയാ തവ സമര്പണമാത്രബുദ്ധ്യാ । വൈകുണ്ഠനാഥ ഭഗവന്സ്തവനേ ന ശക്തിഃ സോഹം പുലസ്ത്യസദൃശോസ്മി ന സംശയോത്ര ॥ ൩,൭.

എപ്പോഴും ആ ഭഗവാനെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു, ആഗ്രഹമില്ലാതെ സമർപ്പിക്കണമെന്ന മനസ്സോടെ മാത്രം. വൈകുണ്ഠനാഥാ, ഞാൻ സ്തുതിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല; പുലസ്ത്യനെപ്പോലെ തന്നെയാണ് ഞാൻ, ഇതിൽ സംശയമില്ല.

ഏവം സ്തുത്വാ തു പുലഹസ്തൂഷ്ണീമാസ തദാ ഖഗ । തദനന്തരജഃ സ്തോതും ക്രതുഃ സമുപചക്രമേ ॥ ൩,൭.

ഇങ്ങനെ പുലഹനും സ്തുതിച്ച ശേഷം മൗനമായി, പക്ഷി. ഉടനെ ക്രതു സ്തുതിക്കാൻ തുടങ്ങി.

ക്രതുരുവാച । പ്രാണപ്രയാണസമയേ ഭഗവംസ്തവൈവ നാമാനി സംസൃതിജദുഃഖവിനാശകാനി । യേനൈകജന്മശമലം സഹസൈവ ഹിത്വാ സംയാതി മുക്തിമമലാം തമഹം പ്രപദ്യേ ॥ ൩,൭.

ക്രതു പറഞ്ഞു: പ്രാണൻ വിടുന്ന സമയത്ത്, ഭഗവാനേ, നിന്റെ നാമങ്ങൾ തന്നെ ജന്മമരണസമൂഹത്തിൽ നിന്നുള്ള ദുഃഖം അകറ്റുന്നു. അതിനാൽ, ഒരൊറ്റ ജന്മത്തിലെ പാപം ഉടൻ ഉപേക്ഷിച്ച്, നിർമലമായ മോക്ഷം നേടാൻ കഴിയുന്നു. അതിലേക്കാണ് ഞാൻ ശരണം പോകുന്നത്.

യേ ഭക്ത്യാ വിവശാ വിഷ്ണോ നാമമാത്രൈകജല്പകാഃ । തേപി മുക്തിം പ്രയാന്ത്യാശു കിമുത ധ്യായിനഃ സദാ ॥ ൩,൭.

വിഷ്ണുവേ, ഭക്തിയിൽ ലയിച്ചവരും നിന്റെ നാമം മാത്രം ഉച്ചരിക്കുന്നവരും വേഗത്തിൽ മോക്ഷം നേടുന്നു. എങ്കിൽ എപ്പോഴും ധ്യാനിക്കുന്നവർക്കോ അതിലേറെ മോക്ഷം ലഭിക്കുമല്ലോ!

ഏവം സ്തുത്വാ ക്രതുരപി തൂഷ്ണീമാസ ഖഗേശ്വര । തദനന്തരജഃ സ്തോതും മനുര്വൈവസ്വതോബ്രവീത് ॥ ൩,൭.

ഇങ്ങനെ ക്രതുവും സ്തുതിച്ച ശേഷം മൗനമായി, പക്ഷിരാജാവേ. ഉടനെ വൈവസ്വതമനു സ്തുതിക്കാൻ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

വൈവസ്വത ഉവാച । സോഹം ഹി കര്മകരണേ നിരതഃ സദൈവ സ്ത്രീണാം ഭോഗേ ച നിരതശ്ച ഗുദേ പ്രമത്തഃ । ജിഹ്വേന്ദ്രിയേ ച നിരതസ്തവ ദര്ശനേ ച സമ്യഗ്വിരാഗസഹിതഃ പരമോദരേണ ॥ ൩,൭.

വൈവസ്വതൻ പറഞ്ഞു: ഞാൻ എപ്പോഴും കർമ്മങ്ങളിൽ ലയിച്ചവനും, സ്ത്രീസുഖങ്ങളിൽ ആസ്വദിക്കുന്നവനും, താഴ്ന്ന ആസക്തികളിൽ അശ്രദ്ധയോടെയുള്ളവനും, ജിഹ്വയും ഇന്ദ്രിയങ്ങളും ആസ്വദിക്കുന്നവനും ആണെങ്കിലും, നിനക്ക് മുന്നിൽ ഞാൻ സത്യമായ് വിരക്തനായി, പരമമായ സമാധാനത്തോടെ നിലകൊള്ളുന്നു.

മാംസാസ്ഥിമജ്ജരുധിരൈഃ സഹിതേ ച ദേഹേ ഭക്തിം സദൈവ ഭഗവന്നപി തസ്കരേ ച । ഗുര്വഗ്നിബാഡബഗവാദിഷു സത്സു ദുഃഖാത്സമ്യഗ്വിരക്തിമുപയാമി സഹസ്വ നിത്യമ് ॥ ൩,൭.

മാംസം, അസ്ഥി, മജ്ജ, രക്തം എന്നിവയാൽ നിറഞ്ഞ ഈ ശരീരത്തിൽ, ഭഗവാനേ, ഞാൻ എപ്പോഴും ഭക്തിയോടെ ഇരിക്കുന്നു—even ഒരു കള്ളനായി. ഗുരു, അഗ്‌നി, മുതലായ വന്ദ്യരിൽ ഞാൻ ദുഃഖത്തിൽ നിന്ന് യഥാർത്ഥ വിരക്തി നേടുന്നു. ദയവായി എന്നെ എപ്പോഴും ക്ഷമിക്കണം.

ലോകാനുവാദശ്രവണേ പരമാ ച ശക്തിര്നാരായണസ്യ നമനേ ന ച മേസ്തി ശക്തിഃ । ലോകാനുയാനകരണേ പരമാ ച ശക്തിഃ ക്ഷേത്രാദിമാര്ഗഗമനേ പരമാ ഹ്യശക്തിഃ ॥ ൩,൭.

ലോകത്തിലെ കാര്യങ്ങൾ കേൾക്കുന്നതിൽ എനിക്ക് വലിയ കഴിവുണ്ട്, പക്ഷേ നാരായണനെ സ്തുതിക്കാൻ എനിക്ക് ഒരു ശേഷിയും ഇല്ല. ലോകത്തിന്റെ വഴികളിൽ പോകുന്നതിലും, കൃഷിയിടങ്ങളിലേക്കും മറ്റും യാത്രചെയ്യുന്നതിലും എനിക്ക് ശക്തിയുണ്ട്; എന്നാൽ അതിനപ്പുറം ഒന്നും ഇല്ല.

വൈശ്യാദികേഷു ധനികേഷു പരാ ച ശക്തിഃ സദ്ബ്രാഹ്മണേഷ്വപി ന ശക്തിരഹോ മുരാരേ ॥ ൩,൭.

വൈശ്യന്മാരിലും മറ്റു സമ്പന്നരിലും അധികം ശക്തിയുണ്ട്; പക്ഷേ, നല്ല ബ്രാഹ്മണന്മാരിലും അത്തരം ശക്തി ഇല്ല, അയ്യോ മുരാരി.

വൈവസ്വതമനുര്ദേവം സ്തുത്വാ തൂഷ്ണീം ബഭൂവ ഹ । തദനന്തരജഃ സ്തോതും വിശ്വാമിത്രോപചക്രമേ ॥ ൩,൭.

വൈവസ്വത മനു ദൈവത്തെ സ്തുതിച്ചശേഷം മൗനമായി. അതിന് ശേഷം വിശ്വാമിത്രൻ സ്തുതിക്കാൻ തുടങ്ങി.