ഗരുഡപുരാണമ്

തഥാപി തദ്വൈ തവ നാമ പൂര്വം ഭവേത്തദാ പുണ്യകരം ഭവേദിതി । രുദ്രാദികാനാം സ്തവനേ നാസ്തി ശക്തിസ്തദാ വക്തവ്യം മമ നാസ്തീതി കിം വാ ॥ ൩,൭.

എങ്കിലും, ആദ്യം നിന്റെ നാമം ഉച്ചരിച്ചാൽ മാത്രം പോരാ, അതു പുണ്യം നൽകും. രുദ്രനും മറ്റുള്ളവരെയും സ്തുതിക്കാൻ ശക്തിയില്ലെങ്കിൽ, എനിക്ക് കഴിയില്ലെന്നു മാത്രം പറയേണ്ടതാണല്ലോ.

ഗുണാംശതോ ദശഭീ രുദ്രതോ വൈ സദാ ന്യൂനോ മത്സമഃ കാമദേവഃ । ജ്ഞാനേ ബലേ സമതാ സര്വദാസ്തി തഥാഃ കാമഃ കിം ച ദൂതഃ സദൈവ ॥ ൩,൭.

ഗുണങ്ങളിൽ ഞാൻ എപ്പോഴും രുദ്രനേക്കാൾ പത്ത് ഇരട്ടി കുറവാണ്; കാമദേവൻ എനിക്ക് തുല്യൻ. ജ്ഞാനത്തിലും ശക്തിയിലും തുല്യതയുണ്ട്, കാമൻ എപ്പോഴും എന്റെ ദൂതനാണ്.

ഏവം സ്തുത്വാ ദേവദേവോ ഹരിം ച തൂഷ്ണീം സ്ഥിതഃ പ്രാഞ്ജലിര്നമ്രഭൂര്ധാം । തദനന്തരജോ ബ്രഹ്മാ അഹങ്കാരിക ഊചിവാന് ॥ ൩,൭.

ഇങ്ങനെ ദേവദേവനായ ഹരിയെ സ്തുതിച്ച ശേഷം, അവൻ കയ്യുകൂപ്പി തലതാഴ്ത്തി മൗനമായി നിന്നു. അതിനുശേഷം അവനുശേഷം ജനിച്ച ബ്രഹ്മാവു അഹങ്കാരത്തോടെ സംസാരിച്ചു.

അഹങ്കാരിക ഉവാച । നമസ്തേ ഗണപൂര്ണായ നമസ്തേ ജ്ഞാനമൂര്തയേ । നമോഽജ്ഞാനവിദൂരായ ബ്രഹ്മണേനംതമൂര്തയേ ॥ ൩,൭.

അഹങ്കാരിയായവൻ പറഞ്ഞു: എല്ലാ ഗണങ്ങളാലും നിറഞ്ഞവനേ, ജ്ഞാനസ്വരൂപനേ, അജ്ഞാനത്തിൽ നിന്ന് ദൂരെ നിൽക്കുന്നവനേ, അനന്തസ്വരൂപനായ ബ്രഹ്മനേ, നിനക്ക് വന്ദനം.

ഇന്ദ്രാദഹം ദശഗുണൈഃ സര്വദാ ന്യൂന ഉക്തോ ന ജനി ത്വാം സര്വദാ ഹ്യപ്രമേയ । തഥാപി മാം പാഹി ജഗദ്ഗുരോ ത്വം ദത്ത്വാ ദിവ്യം ഹ്യായതനം ച വിഷ്ണോ ॥ ൩,൭.

ഇന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു ഞാൻ എപ്പോഴും അവനേക്കാൾ പത്ത് ഇരട്ടി കുറവാണെന്ന്; എന്നാൽ നീ എപ്പോഴും അളവുകിട്ടാത്തവനും ജനനമില്ലാത്തവനുമാണ്. എങ്കിലും, ലോകഗുരുവേ, വിഷ്ണുവേ, ദൈവികമായ വാസസ്ഥലം നൽകി എന്നെ രക്ഷിക്കണമേ.

ആഹങ്കാരിക ഏവം തു സ്തുത്വാ തൂഷ്ണീം ബഭൂവ ഹ । തദനന്തരജാ സ്തോതും ശചീ വചനമബ്രവീത് ॥ ൩,൭.

ഇങ്ങനെ സ്തുതിച്ച ശേഷം അഹങ്കാരിയായവൻ മൗനമായി നിന്നു. അതിനുശേഷം അവനുശേഷം ജനിച്ച ശചി സ്തുതിക്കാൻ തുടങ്ങി.

ശച്യുവാച । സംചിന്തയാമി അനിശം തവ പാദപദ്മം വജ്രാങ്കുശധ്വജസരോരുഹലാഞ്ഛനാഢ്യമ് । വാഗീശ്വരൈരപി സദാ മനസാപി ധര്തും നോ ശക്യമീശ തവ പാദരജഃ സ്മരാമി ॥ ൩,൭.

ശചി പറഞ്ഞു: ഞാൻ എപ്പോഴും നിന്റെ പാദപദ്മം ധ്യാനിക്കുന്നു; വജ്രം, അങ്കുശം, ധ്വജം, കമലം എന്നിവയുടെ അടയാളങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു. വാഗ്ദേവതാക്കളും പോലും നിന്റെ പാദരജസ്സ് മനസ്സിൽ എപ്പോഴും ധരിക്കാൻ കഴിയില്ല, ഈശ്വരാ; ഞാൻ അതിനെ ഓർക്കുന്നു.

ആഹങ്കാരികപ്രാണാച്ച ഗുണൈശ്ച ദശഭിഃ സദാ । ന്യൂനഭൂതാം ച മാം പാഹി കൃപാലോ ഭക്തവത്സല ॥ ൩,൭.

അഹങ്കാരിയായവനേക്കാൾ ജീവനും ഗുണങ്ങളിലും പത്ത് ഇരട്ടി കുറവായിരിക്കുന്ന എന്നെ, ദയാനിധിയേ, ഭക്തജനപ്രിയനേ, രക്ഷിക്കണമേ.

ഏവം സ്തുത്വാ ശചീ ദേവീ തൂഷ്ണീം ഭഗവതീ ഹ്യഭൂത് । തദനന്തരജാ സ്തോതും രതിഃ സമുപചക്രമേ ॥ ൩,൭.

ഇങ്ങനെ സ്തുതിച്ച ശേഷം ദേവിയായ ശചി മൗനമായി നിന്നു. അതിനുശേഷം അവളുശേഷം ജനിച്ച രതി സ്തുതിക്കാൻ തുടങ്ങി.

രതിരുവാച । സംചിന്തയാമി നൃഹരേര്വദനാരവിന്ദം ഭൃത്യാനുകംപിതധിയാ ഹി ഗൃഹീതമൂര്തിമ് । യച്ഛ്രീനികേതമജരുദ്രരമാദികൈശ്ച സംലാലിതം കുടിലങ്കുന്തലവൃന്ദജുഷ്ടമ് ॥ ൩,൭.

രതി പറഞ്ഞു: ഭൃത്യന്മാരോടുള്ള കാരുണ്യത്തോടെ രൂപം സ്വീകരിച്ച നൃഹരിയുടെ മുഖാരവിന്ദം ഞാൻ ധ്യാനിക്കുന്നു. ശ്രീയുടെ വാസസ്ഥലമായ ആ മുഖം ബ്രഹ്മാവും രുദ്രനും മറ്റുള്ളവരും സ്നേഹത്തോടെ ആരാധിക്കുന്നു; വളഞ്ഞ കേശങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു.

ഏതാദൃശം തവ മുഖം നുവിതും ന ശക്തിഃ ശച്യാ സമാപി ഭഗവന്പരിപാഹി നിത്യമ് । കൃത്വാ സ്തുതിം രതിരിയം പരമാദരേണ തൂഷ്ണീം സ്ഥിതാ ഭഗവതശ്ച സമീപ ഏവ ॥ ൩,൭.

എന്നോടു തുല്യയായ ശചിക്കും നിന്റെ ആ മുഖം സ്തുതിക്കാൻ കഴിയില്ല, ഭഗവനേ; എപ്പോഴും എന്നെ രക്ഷിക്കണമേ. പരമാദരത്തോടെ സ്തുതി അർപ്പിച്ച രതി ഭഗവാന്റെ അടുത്ത് മൗനമായി നിന്നു.

രത്യനന്തരജോ ദക്ഷഃ സ്തോതും സമുപചക്രമേ ॥ ൩,൭.

രതിയ്ക്കുശേഷം ദക്ഷൻ സ്തുതിക്കാൻ തുടങ്ങി.

ദക്ഷ ഉവാച । സംചിന്തയേ ഭഗവതശ്ചരണോദതീര്ഥം ഭക്ത്യാ ഹ്യജേന പരിഷിക്തമജാദിവന്ദ്യമ് । യച്ഛൌചനിഃസൃതമജപ്രവരാവതാരം ഗങ്ഗാഖ്യതീര്ഥമഭവത്സരിതാം വരിഷ്ഠമ് ॥ ൩,൭.

ദക്ഷൻ പറഞ്ഞു: ഭഗവാന്റെ പാദജലത്തെ ഞാൻ ഭക്തിയോടെ ധ്യാനിക്കുന്നു; അജൻ അതിൽ അഭിഷേകം നടത്തി, ആദിപുരുഷന്മാർ ആരാധിച്ചിരിക്കുന്നു. അതിന്റെ വിശുദ്ധിയിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടത് ഗംഗയായി, നദികളിൽ ഏറ്റവും ഉത്തമമായതായി.

രുദ്രോപി തേന വിധൃതേന ജടാകലാപപൂതേന പാദരജസാ ഹ്യശിവഃ ശിവോഭൂത് । ഏതാദൃശം തേ ചരണം കരുണേശ വിഷ്ണോ സ്തോതും ശക്തിര്മമ നാസ്തി കൃപാവതാര । രത്യാ സമഃ ശ്രുതിഗതോ ന ഗതോസ്മി മോക്ഷമേതാദൃശം ച പരിപാഹി നിദാനമൂര്തേ ॥ ൩,൭.

ഏവം സ്തുത്വാ സ ദക്ഷസ്തു തൂഷ്ണീമേവ ബഭൂവ ഹ । തദനന്തരജഃ സ്തോതും ബൃഹസ്പതിരുപാക്രമീത് ॥ ൩,൭.

ഇങ്ങനെ സ്തുതിച്ച ശേഷം ദക്ഷൻ മൗനമായി. അതിന് ശേഷം ബൃഹസ്പതി സ്തുതിക്കാൻ തുടക്കം കുറിച്ചു.

ബൃഹസ്പതിരുവാച । സംചിന്തയാമി സതതം തവ ചാനനാബ്ജം ത്വം ദേഹി ദുഷ്ടവിഷയേഷു വിരക്തിമീശ ॥ ൩,൭.

ബൃഹസ്പതി പറഞ്ഞു: ഞാൻ എപ്പോഴും അങ്ങയുടെ കമലമുഖം ധ്യാനിക്കുന്നു; ദൈവമേ, ദുഷ്ടമായ വസ്തുക്കളിൽ നിന്ന് എനിക്ക് വിരക്തി ദയവായി നൽകണമേ.

ഏതേഷു ശക്തിര്യദി വൈ സ ജീവോ കര്താ ച ഭോക്താ ച സദാ ച ദാതാ । യോഷാം ച പുത്രസുഹൃദൌ ച പശൂംശ്ച സര്വമേവം വിനശ്യതി യതോ ഹി തദാശു ഛിന്ധി ॥ ൩,൭.

ഇവയിൽ ആത്മാവിന് യഥാർത്ഥത്തിൽ ശക്തിയുണ്ടെങ്കിൽ, എല്ലാം ചെയ്യാനും അനുഭവിക്കാനും നൽകാനും കഴിയുന്നവനാണെങ്കിൽ, ഭാര്യ, മകൻ, സുഹൃത്ത്, പശുക്കൾ എന്നിവ എല്ലാം നശിച്ചുപോകും; അതിനാൽ അവയിലേക്കുള്ള ആസക്തി ഉടൻ മുറിച്ചുകളയണം.

സംസാരചക്രഭ്രമണേനൈവ ദേവ സംസാരദുഃഖമനുഭൂയേഹാഗതോസ്മി । ശക്തിര്ന ചാസ്തി നവനേ മമ ദേവദേവ സത്യാ സമം ച സതതം പരിപാഹി നിത്യമ് ॥ ൩,൭.

ദൈവമേ, ഈ ജന്മമരണചക്രത്തിൽ അലഞ്ഞു അനുഭവിച്ച സാംസാരിക ദുഃഖങ്ങൾക്കൊടുവിൽ ഞാൻ ഇവിടെ എത്തി. പുത്തൻ ജീവൻ തുടങ്ങാൻ എനിക്ക് ശക്തിയില്ല, ദേവദേവാ; സത്യം മാത്രം പറയുന്ന എന്നെ എപ്പോഴും രക്ഷിക്കണമേ.

ഏവം ശ്രുത്വാ ച പരമം തൂഷ്ണീമേവ സ്ഥിതോ മുനിഃ । തദനന്തരജസ്തോതും ഹ്യനിരുദ്ധോപചക്രമേ ॥ ൩,൭.

ഇങ്ങനെ കേട്ട ശേഷം ആ മഹർഷി മൗനമായി. അതിനുശേഷം അനിരുദ്ധൻ സ്തുതികൾ ആരംഭിച്ചു.

അനിരുദ്ധ ഉവാച । ഏവം ഹരേസ്തവ കഥാം രസികാം വിഹായ സ്ത്രീണാം ഭഗേ ച വദനേ പരിമുഹ്യ നിത്യമ് । വിഷ്ഠാന്ത്രപൂരിതബിലേ രസികോ ഹി നിത്യം സ്ഥായീ ച സൂകരവദേവ വിമൂഢബുദ്ധിഃ ॥ ൩,൭.

അനിരുദ്ധൻ പറഞ്ഞു: ഹരിയുടെ ആനന്ദകരമായ കഥകൾ ഉപേക്ഷിച്ച്, സ്ത്രീകളുടെ മുഖത്തിലും മറ്റും എപ്പോഴും മനസ്സു അകപ്പെട്ട്, പന്നിയെപ്പോലെ, മലവും അകത്തളവും നിറഞ്ഞ കുഴികളിൽ ആസ്വാദനം കണ്ടെത്തുന്നവനായി, ഭ്രാന്തനായ മനസ്സോടെ ജീവിക്കുന്നു.

മജ്ജാസ്ഥിപിത്തകഫരക്തമലാദിപൂര്ണേ ചര്മാന്ത്രവേഷ്ടിതമുഖേ പതിതം ഹ പീതമ് । ആസ്വാദനേ മമ ച പാപഗതേര്മുരാരേ മായാബലം തവ വിഭോ പരമം നിമിത്തമ് ॥ ൩,൭.

ചർമ്മവും അകത്തളവും കൊണ്ട് പൊതിഞ്ഞ, മജ്ജ, അസ്ഥി, പിത്തം, കഫം, രക്തം തുടങ്ങിയ മലങ്ങൾ നിറഞ്ഞ വായിൽ വീണു കുടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന എന്റെ പാപജീവിതത്തിന്, മുരാരീ, അങ്ങയുടെ മായാബലം തന്നെയാണ് പ്രധാന കാരണം.

സംസാരചക്രേ ഭ്രമതശ്ച നിത്യം സുദുഃഖരൂപേ സുഖലേശവര്ജിതേ । മലം വമന്തം നവഭിശ്ച ദ്വാരൈഃ ശരീരമാരുഹ്യ സുമൂഢബുദ്ധിഃ ॥ ൩,൭.

സാംസാരിക ചക്രത്തിൽ എപ്പോഴും അലഞ്ഞു, അതിവലിയ ദുഃഖം മാത്രം അനുഭവിച്ച്, സുഖത്തിന്റെ ഒരു തുള്ളിയുമില്ലാതെ, പൂർണ്ണമായും ഭ്രമിച്ച മനസ്സോടെ, ശരീരം ഒൻപതു വാതിലിലൂടെ മലങ്ങൾ പുറത്തേക്കു തള്ളുന്നു.

നമാമി നിത്യം തവ തത്കഥാമൃതം വിഹായ ദേവ ശ്രുതിമൂലനാശനമ് । കുടുംബപോഷം ച സദാ ച കുര്വന്ദാനാദ്യകുര്വന്നിവസന് ഗൃഹേ ച ॥ ൩,൭.

ദൈവമേ, അങ്ങയുടെ അമൃതസമമായ കഥകൾക്ക് ഞാൻ എപ്പോഴും നമസ്കരിക്കുന്നു; വേദത്തിന്റെ മൂലത്തെയും നശിപ്പിക്കുന്ന കഥകളെ ഉപേക്ഷിച്ച്, കുടുംബം പോഷിപ്പിക്കാനും ദാനം ചെയ്യാനും വീട്ടിൽ താമസിക്കാനും എപ്പോഴും ശ്രമിക്കുന്നു.

ദൂരേ ച സംസാരമലം ത്വിദം കുരു ദേഹി ഹ്യദോ ദിവ്യകഥാമൃതം സദാ । ഏതാദൃശോഹം തവ സദ്ഗുണൌഘം സ്തോതും സമര്ഥോ നാസ്മി ശചീസമശ്ച ॥ ൩,൭.

ഈ സാംസാരിക മലിനതയെ ദൂരെയാക്കിക്കൊടുക്കണം, ദൈവീകമായ അങ്ങയുടെ കഥകളുടെ അമൃതം എനിക്ക് എപ്പോഴും നൽകണം. ശചിയെപ്പോലെ അങ്ങയുടെ ഗുണസമുദ്രത്തെ സ്തുതിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിവില്ല.

ഏവം സ്തുത്വാനിരുദ്ധസ്തു തൂഷ്ണീമാസ ഖഗേശ്വര । തദനന്തരജഃ സ്തോത്രം മനഃ സ്വായംഭുവോബ്രവീത് ॥ ൩,൭.

ഇങ്ങനെ സ്തുതിച്ച ശേഷം അനിരുദ്ധൻ മൗനമായി, പക്ഷിരാജാവേ. അതിനുശേഷം സ്വായംഭുവൻ മനസ്സിൽ നിന്ന് സ്തുതികൾ ആരംഭിച്ചു.

സ്വായംഭുവ ഉവാച । സ്തോതും ഹ്യനുപ്രവിശതോപി ന ഗര്ഭദുഃഖം തസ്മാദഹം പരമപൂജ്യപദം ഗതസ്തേ ॥ ൩,൭.

സ്വായംഭുവൻ പറഞ്ഞു: അങ്ങയെ സ്തുതിക്കാൻ ഗർഭത്തിൽ പ്രവേശിച്ചിട്ടും എനിക്ക് ഗർഭദുഃഖം അനുഭവിക്കേണ്ടി വന്നില്ല; അതുകൊണ്ട് ഞാൻ അങ്ങയുടെ പരമപൂജ്യമായ സ്ഥിതിയിലേക്കാണ് എത്തിയത്.

മനോര്ഭാര്യാ മാനവീ ച യമഃ സംയമിനീപതിഃ । ദിശാഭിമാനീ ചന്ദ്രസ്തു സൂര്യശ്ചക്ഷുര്നിയാമകഃ । പരസ്പരസമാ ഹ്യേതേ മുക്ത്വാ സംസാരമേവ ച ॥ ൩,൭.

മനുവിന്റെ ഭാര്യയാണ് മാനവി, യമൻ സംയമത്തിന്റെ അധിപൻ, ചന്ദ്രൻ ദിശകളുടെ അധിപൻ, സൂര്യൻ കാഴ്ചയുടെ നിയന്ത്രകൻ; ഇവർ പരസ്പരം തുല്യരാണ്, സാംസാരികം ഒഴികെ.

പ്രവാഹാദ്വിഗുണോനശ്ചേത്യേവം ജാനീഹി ചാണ്ഡജ । സൂര്യാനന്തരജഃ സ്തോതും വരുണഃ സംപ്രചക്രമേ ॥ ൩,൭.

പ്രവാഹത്തിൽ നിന്ന് അടുത്തത് ഇരട്ടിയാണെന്ന് നീ അറിഞ്ഞിരിക്കണം, അണ്ഡജനേ. സൂര്യനു ശേഷം വരുണൻ സ്തുതികൾ ആരംഭിച്ചു.

വരുണ ഉവാച । ത്വദ്വിച്ഛയാ രചിതേ ദേഹഗേഹേ പുത്ത്രേ കലത്രേപി ധനേ ദ്രവ്യജാതൌ । മമാഹമിത്യല്പധിയാ ച മൂഢാ സംസാരദുഃഖേ വിനിമജ്ജന്തി സര്വേ ॥ ൩,൭.

വരുണൻ പറഞ്ഞു: അങ്ങയുടെ ഇഷ്ടപ്രകാരം ശരീരം, വീട്, മക്കൾ, ഭാര്യ, ധനം, സമ്പത്ത് എന്നിവ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നു; എന്നാൽ ചെറിയ ബുദ്ധിയോടെ, 'എന്റെത്', 'ഞാൻ' എന്ന ഭ്രമത്തിൽ എല്ലാവരും സാംസാരിക ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങുന്നു.