ഗരുഡപുരാണമ്

രുദ്രേ സ്ഥിതോ രുദ്രസംജ്ഞോ ന രുദ്രസ്തു ഹരിഃ സ്വയമ് । വിഷ്ണുരേവ ഹരിഃ സാക്ഷാത്താവുഭൌന ഹരീ സ്മൃതൌ ॥ ൩,൪.

ഹരി രുദ്രനിൽ നിലകൊള്ളുന്നു, രുദ്രൻ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു; പക്ഷേ രുദ്രൻ ഹരി സ്വയം അല്ല; നേരിട്ട് ഹരിയാവുന്നത് വിഷ്ണുവാണ്, ഇരുവരെയും ഹരി എന്നു സ്മൃതിയിൽ പറയുന്നു.

ആവിഷ്ടരൂപൌ വിജ്ഞേയൌ ബ്രഹ്മരുദ്രാഭിധായകൌ । ഏവം ജ്ഞാത്വാ മോക്ഷമേതി നാന്യഥാ തു കഥഞ്ചന ॥ ൩,൪.

ബ്രഹ്മാവിനെയും രുദ്രനെയും അവയുടെ പേരുകളിൽ അറിയപ്പെടുന്ന പ്രവേശിച്ചിരിക്കുന്ന രൂപങ്ങൾ ആയി മനസ്സിലാക്കണം; ഇങ്ങനെ അറിഞ്ഞാൽ മോക്ഷം ലഭിക്കും, അല്ലെങ്കിൽ എങ്ങനെയും ലഭിക്കില്ല.

വിഷ്ണുബ്രഹ്മാദിരൂപാണാമൈക്യം ജാനന്തി യേ ദ്വിജാഃ । തേ യാന്തി നരകം ഘോരം പുനരാവൃത്തിവര്ജിതമ് ॥ ൩,൪.

വിഷ്ണുവിന്റെയും ബ്രഹ്മാവിന്റെയും മറ്റു രൂപങ്ങളുടെയും ഏകത്വം വിശ്വസിക്കുന്ന ദ്വിജന്മാർ ഭയങ്കരമായ ഒരു നരകത്തിലേക്ക് പോകുന്നു, അവിടെ നിന്ന് തിരികെ വരാൻ വഴിയില്ല.

ഗുണത്രയം പ്രവിഷ്ടസ്തു പുരുഷോ ഹരിരവ്യയഃ । കാര്യോന്മുഖം യഥാ ഭൂയാത്ക്ഷോഭയാമാസ വൈ തഥാ ॥ ൩,൪.

ഹരി, അക്ഷരമായ പുരുഷൻ, മൂന്നു ഗുണങ്ങളിൽ പ്രവേശിച്ചു; പ്രവർത്തിക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ചവനായി അവയെ ഉണർത്തി.

ജാതക്ഷോഭാദ്ഭഗവതോ മഹാനാസീദ്ഗുണത്രയാത് । ഗുണത്രയേ വിദ്യമാനാദ്ഭാഗാദേവ ന സംശയഃ ॥ ൩,൪.

ഭഗവാന്റെ ഗുണത്രയത്തിൽ നിന്നുള്ള ഉണർച്ച കൊണ്ടാണ് മഹത്ത്വം ഉദിച്ചത്; മൂന്നു ഗുണങ്ങളുടെ വിഭജനം കൊണ്ടാണ് അതു സംഭവിച്ചത്, സംശയമില്ല.

മഹതോ ബ്രഹ്മവായൂ ച ജജ്ഞാതേ ഖാഭിമാനിനൌ । തസ്യ സംവത്സരാത്പശ്ചാദ്യമലൌ സംബഭൂവതുഃ ॥ ൩,൪.

മഹത്തായ ബ്രഹ്മാവും വായുവും, ആകാശത്തെ പ്രധാനമെന്നു കരുതുന്നവർ, അവനിൽ നിന്നു ജനിച്ചു. ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, അവിടെ ഇരട്ടക്കുട്ടികൾ പിറന്നു.

രജഃ പ്രധാനം യത്തത്വം മഹത്തത്തവമിതീരിതമ് । സര്ഗം ത്വിമം വിജാനീയാദ്ഗുണവൈഷമ്യനാമകമ് ॥ ൩,൪.

രാജസ് എന്ന ഗുണം പ്രധാനമായത് മഹത്ത്വം എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു. ഗുണങ്ങളുടെ വ്യത്യാസം മൂലമുണ്ടായ സൃഷ്ടിയാണിതെന്ന് മനസ്സിലാക്കണം.

ഗരുഡ ഉവാച । മഹത്തത്തവസ്വരൂപസ്യ ജ്ഞാനാര്ഥം ദേവകീസുത । ത്വയോക്താ ഗുണവൈഷമ്യനാമികാ സൃഷ്ടിരുത്തമാ ॥ ൩,൪.

ഗരുഡൻ ചോദിച്ചു: മഹത്ത്വത്തിന്റെ സ്വഭാവം മനസ്സിലാക്കാൻ, ദേവകിയുടെ മകനേ, ഗുണങ്ങളുടെ വ്യത്യാസം എന്ന പേരിൽ ഉത്തമമായ സൃഷ്ടിയെക്കുറിച്ച് നീ പറഞ്ഞു.

ഗുണവൈഷമ്യശബ്ദാര്ഥം മമ ബ്രൂഹി മഹാപ്രഭോ । ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച । ഗുണവൈഷമ്യശബ്ദാര്ഥജ്ഞാപനായ ഖഗേശ്വര ॥ ൩,൪.

ഗുണങ്ങളുടെ വ്യത്യാസം എന്നതിന്റെ അർത്ഥം ദയവായി പറയണമേ മഹാപ്രഭോ. ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: ഗുണങ്ങളുടെ വ്യത്യാസം എന്നതിന്റെ അർത്ഥം വിശദീകരിക്കാൻ, പക്ഷിരാജാവേ—

അപിക്ഷിതം ച തത്രാദൌ ഗുണസാമ്യം ന സംശയഃ । സമ്യഗ്ജ്ഞാപയിതും തത്ര ഖാദൌ താവത്സ്വഗേശ്വര ॥ ൩,൪.

ആദ്യത്തിൽ ഗുണങ്ങൾ എല്ലാം സമമായിരുന്നു, അതിൽ സംശയമില്ല. അതു ശരിയായി മനസ്സിലാക്കാൻ ആദ്യം പറയാം, പക്ഷിരാജാവേ—

രാശിഭൂതം ഗുണാനാം തു ദര്ശയിഷ്യേ സ്ഥിതിം ച വൈ । രാശീഭൂതസ്യ തസമഃ സകാശാദ്വിനതാസുത ॥ ൩,൪.

ഗുണങ്ങൾ ഒന്നിച്ച് ചേർന്നപ്പോൾ അവയുടെ നിലയും അവസ്ഥയും ഞാൻ കാണിച്ചുതരാം, വിനതയുടെ മകനേ.

രാശീഭൂതം രജോ ജ്ഞേയന്ദ്വിഗുണം തത്തു നാന്യഥാ । രാശീഭൂതസ്യ രജസഃ സകാശാദ്വിനതാസുത ॥ ൩,൪.

ചേർന്ന രാജസ് ഗുണം ഇരട്ടിയാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കണം; അതിൽ മാറ്റമില്ല. ചേർന്ന രാജസ്സിൽ നിന്നാണ്, വിനതയുടെ മകനേ—

രാശീഭൂതം തഥാ സത്ത്വം ദ്വിഗുണം സമുദാഹൃതമ് । മൂലപ്രകൃതിജാ ഹ്യേതേ ന മൂലാ പ്രകൃതിഃ സ്മൃതാ ॥ ൩,൪.

അതു പോലെ, ചേർന്ന സത്ത്വം ഗുണവും ഇരട്ടിയാണെന്ന് പറയുന്നു. ഇവയെല്ലാം മൂലപ്രകൃതിയിൽ നിന്നാണ് ജനിക്കുന്നത്, പക്ഷേ അതിനെ തന്നെ പ്രകൃതി എന്നു വിളിക്കാറില്ല.

യതഃ പ്രകൃതിരൂപാണാം പരിച്ഛേദോ ന വിദ്യതേ । അതഃ പ്രകൃതിജാ ജ്ഞേയാ ന മൂലാസ്തേ ഖഗേശ്വര ॥ ൩,൪.

പ്രകൃതിയുടെ രൂപങ്ങൾക്ക് അതിരില്ലാത്തതിനാൽ, പ്രകൃതിയിൽ നിന്നുള്ളവയെ മൂലമല്ല എന്ന് അറിയണം, പക്ഷിരാജാവേ.

ഏവം തവ ഗുണാനാഞ്ച പരിമാണം ഖഗേശ്വര । ഉക്തം സ്വരൂപം തേഷാം തു തവ സമ്യക്ഖഗേശ്വര ॥ ൩,൪.

ഇങ്ങനെ, പക്ഷിരാജാവേ, ഗുണങ്ങളുടെ അളവും അവയുടെ സ്വഭാവവും ഞാൻ നിനക്കു വിശദമായി പറഞ്ഞു.

തത്ര രാശിത്രയേ സത്ത്വം കേവലം സമുദാഹൃതമ് । രജസ്തമോഭ്യാം ഗരുഡ ഹ്യവിമിശ്രം ഹ്യതസ്തു തത് ॥ ൩,൪.

അവിടെ, മൂന്ന് കൂട്ടങ്ങളിലുമാണ് സത്ത്വം മാത്രം പറയപ്പെടുന്നത്; പക്ഷേ, ഗരുഡനേ, അതിൽ രാജസും തമസും കലർന്നിട്ടില്ല.

കേവലം സത്ത്വമിത്യുക്തം ന തു ശ്രേഷ്ഠത്വതഃ പ്രഭോ । സൃഷ്ടികാലേ കേവലം സ്യാത്പ്രലയേ മിശ്രിതം ഭവേത് ॥ ൩,൪.

ഇത് ശുദ്ധ സത്ത്വം എന്നു വിളിക്കുന്നത് അതിന്റെ ശ്രേഷ്ഠത കൊണ്ടല്ല, മഹാപ്രഭോ; സൃഷ്ടിക്കാലത്ത് അത് ശുദ്ധമാണ്, പ്രളയത്തിൽ കലർന്നതാകും.

സര്വദാപ്യവിമിശ്രം ച സത്ത്വരാശിം ഖഗേശ്വര । സര്വദാപി വിമിശ്രം ച സത്ത്വരാശിം ദ്വിജോത്തമ ॥ ൩,൪.

എപ്പോഴും, പക്ഷിരാജാവേ, സത്ത്വത്തിന്റെ കൂട്ടം ശുദ്ധമായിരിക്കും; അതുപോലെ തന്നെ, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനേ, സത്ത്വം കലർന്നതായും കാണാം.

യേ വിജാനന്തി തേ സര്വേ വിശന്തി ഹ്യധരം തമഃ । രജസ്തമോഗുണൌ വീന്ദ്ര ഇതരാഭ്യാം വിമിശ്രിതൌ ॥ ൩,൪.

ആർക്കും അറിയാമെങ്കിൽ അവർ താഴെയുള്ള അന്ധകാരത്തിലേക്ക് കടക്കും; രാജസും തമസും, പക്ഷിരാജാവേ, മറ്റുള്ളവയുമായി കലർന്നിരിക്കുന്നു.

സൃഷ്ടൌ പ്രലയകാലേപി മിശ്രാവേവ ഖഗേശ്വര । രാശിഭൂതേപി രജസി രജോഭാഗാച്ഛതാധികമ് ॥ ൩,൪.

സൃഷ്ടിക്കാലത്തും പ്രളയത്തിലും, പക്ഷിരാജാവേ, അവ കലർന്നിരിക്കുന്നു; രാജസ്സിന്റെ കൂട്ടത്തിൽ പോലും, രാജസിന്റെ അംശം നൂറിലധികം കൂടുതലാണ്.

സത്ത്വം ച മിശ്രിതം ജ്ഞേയം നാന്യഥാ പക്ഷിസത്തമ । രജസഃ ശതഭാഗാനാം മധ്യേ തു വിനതാസുത ॥ ൩,൪.

സത്ത്വം കലർന്നതാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കണം, പക്ഷിശ്രേഷ്ഠനേ; രാജസ്സിന്റെ നൂറ് ഭാഗങ്ങൾക്കിടയിൽ, വിനതയുടെ മകനേ—

യ ഏകോ ഭാഗ ഉദ്ദിഷ്ടസ്താവത്പരിമിതം തമഃ । രാശിഭൂതേപി രജസി മിശ്രിതം പരികീര്തിതമ് ॥ ൩,൪.

അവിടെ പറയുന്ന ഒരു ഭാഗം തന്നെയാണ് തമസ്സിന്റെ അളവ്; രാജസ്സിന്റെ കൂട്ടത്തിലും അതു കലർന്നതായാണ് പറയുന്നത്.

രജോരാശിസ്ഥിതിസ്ത്വേവം താത വ്യാപ്തം തമോഗുണൈഃ । രാശിഭൂതേപി തമസി സത്ത്വം ച വിനതാസുത ॥ ൩,൪.

ഇങ്ങനെ, പ്രിയനേ, രാജസ്സിന്റെ കൂട്ടം തമസ്സ് ഗുണം നിറഞ്ഞതാണ്; തമസ്സിന്റെ കൂട്ടത്തിലും, വിനതയുടെ മകനേ, സത്ത്വം ഉണ്ടെന്നു പറയാം.

തമഃ സകാശാദ്ഗരുഡ ദശഭാഗാധികേന ച । മിശ്രിതം ഭവതീത്യേവം ജ്ഞാതവ്യം നാത്ര സംശയഃ ॥ ൩,൪.

ഗരുഡാ, അന്ധകാരത്തിൽപോലും ദശഭാഗം കൂടുതലായി കലർന്നാൽ അങ്ങനെ തന്നെ മനസ്സിലാക്കണം. ഇതിൽ സംശയമൊന്നുമില്ല.

തമസോ ദശഭാഗാനാം മധ്യേ തു വിനതാസുത । യ ഏകോ ഭാഗ ഉദ്ദിഷ്ടസ്താവത്പരിമിതം രജഃ ॥ ൩,൪.

വിനതയുടെ മകനേ, അന്ധകാരത്തിന്റെ പത്ത് ഭാഗങ്ങളിൽ ഒന്ന് മാത്രം എടുത്താൽ അതാണ് രാജസിന്റെ അളവ്.

രാശിഭൂതേപി തമസി മിശ്രിതം ഭവതി ധ്രുവമ് । തമോരാശിസ്ഥിതിസ്ത്വേവം ജ്ഞാതവ്യാ പക്ഷിസത്തമ ॥ ൩,൪.

അന്ധകാരം മുഴുവനായി കൂട്ടിയാലും അതിൽ കലർന്നതായിരിക്കും. അങ്ങനെ തന്നെയാണ് അന്ധകാരത്തിന്റെ സ്വഭാവം, പക്ഷിരാജാവേ.

ഗരുഡ ഉവാച । രശിഭൂതേപി രജസി രാശിഭൂതേ തമസ്യപി । സത്ത്വാംശാ ഹ്യധികാഃ സംതീത്യേവമുക്തം മയാനഘ ॥ ൩,൪.

ഗരുഡൻ പറഞ്ഞു: രാജസും അന്ധകാരവും കൂട്ടിയാലും സത്ത്വത്തിന്റെ അംശങ്ങൾ കൂടുതലാണ്, പാപരഹിതനേ, ഞാൻ അങ്ങനെ തന്നെയാണ് പറഞ്ഞത്.

തത്ര മേ സംശയോ ഹ്യസ്തി ശൃണു ത്വം സാത്ത്വതാം പതേ । യദ്രാശ്യാം യദ്രാ ശിഭാഗാ ഹ്യധികാഃ സംതി യാവതാ ॥ ൩,൪.

ഇതിൽ എനിക്ക് സംശയമുണ്ട്, സത്ത്വത്തോടുള്ളവരുടെ നാഥനേ, ഓരോ കൂട്ടത്തിലും എത്ര അംശം കൂടുതലാണ് എന്ന് ദയവായി പറയൂ.

താവതാ വ്യവഹാരഃ സ്യാത്ക്ഷീരനീരമിവ പ്രഭോ । ശ്രുത്വാ സ ഗരുഡേനോക്തം ഭഗവാന്പുരുഷോത്തമഃ ॥ ൩,൪.

അത്രത്തോളം വ്യത്യാസം ഉണ്ടാകും, ദയാവാനേ, പാൽക്കും വെള്ളത്തിനും ഉള്ള വ്യത്യാസംപോലെ. ഗരുഡൻ പറഞ്ഞത് കേട്ടു, പരമപുരുഷൻ—