ഗരുഡപുരാണമ്

അതശ്ച പരമാണൂനാം പാര്ഥിവാഽനന്ത്യവാദിനാമ് । ഭേദഃ പരസ്പരം ജ്ഞേയസ്തഥേശസ്യ മഹാത്മനഃ ॥ ൩,൩.

അതിനാൽ, ഭൂതങ്ങളുടെ അനന്തതയെ പറയുന്നവരിൽ, പരമാണുക്കൾക്ക് തമ്മിൽ വ്യത്യാസം ഉണ്ടെന്നു മനസ്സിലാക്കണം; അതുപോലെ തന്നെ മഹാത്മാവായ ഈശ്വരനിലും വ്യത്യാസം ഉണ്ട്.

ജഡേശയോര്ജഡാനാം ച ജീവാനാം ച പരസ്പരമ് । തഥൈവ ജഡജീവാനാം നിത്യം ഭേദോ ജഡേശയോഃ ॥ ൩,൩.

ജഡവും ഈശ്വരനും, ജഡമായവരും ജീവികളും തമ്മിൽ, അതുപോലെ ജഡവും ജീവനും തമ്മിൽ എന്നും, ജഡത്തിനും ഈശ്വരനും തമ്മിൽ എപ്പോഴും വ്യത്യാസം ഉണ്ട്.

പഞ്ച ഭേദാ ഇമേ നിത്യം സര്വാവസ്ഥാസു സര്വശഃ । ഏതാദൃശ്യാം തു മായായാം വീര്യമാധത്ത വീര്യവാന് ॥ ൩,൩.

ഈ അഞ്ചു വ്യത്യാസങ്ങളും എല്ലായ്പ്പോഴും എല്ലാ അവസ്ഥകളിലും നിലനിൽക്കുന്നു; ഇങ്ങനെയുള്ള മായയിൽ ശക്തനായവൻ തന്റെ ശക്തി സ്ഥാപിച്ചു.

പുരുഷാഖ്യോ ഹരിസ്തസ്മാത്ത്രിഗുണാനസൃജത്പ്രഭുഃ ॥ ൩,൩.

അതിനാൽ, പുരുഷൻ എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഹരിയാവാണ് മൂന്നു ഗുണങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചത്.

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൪ ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച । യഥാ സസര്ജ ഭഗവാംസ്ത്രീന് ഗുണാന്പ്രകൃതേസ്തദാ । ലക്ഷ്മീസ്ത്രിരൂപാ സംഭൂതാ ശ്രീര്ഭൂര്ദുര്ഗോതി സംജ്ഞിതാ ॥ ൩,൪.

ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: അപ്പോൾ ഭഗവാൻ പ്രകൃതിയിൽ നിന്ന് മൂന്നു ഗുണങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചപ്പോൾ, ലക്ഷ്മി മൂന്നു രൂപത്തിൽ ജനിച്ചു; അവയെ ശ്രീ, ഭൂ, ദുർഗ്ഗാ എന്നിങ്ങനെ വിളിക്കുന്നു.

സത്ത്വാഭിമാനിനീ ശ്രീസ്തു ഭൂര്ദേവീ രജമാനിനീ । തമോഭിമാനിനീ ദുര്ഗാ ഹ്യേവമാഹുര്മനീഷിണഃ ॥ ൩,൪.

ശ്രീ സത്ത്വഗുണത്തോടാണ് ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്, ഭൂദേവി രാജസ്സിനോടും, ദുർഗ്ഗാ തമസ്സിനോടും ബന്ധപ്പെട്ടു എന്നാണ് ജ്ഞാനികൾ പറയുന്നത്.

അന്തരം ന വിജാനീയാദ്രൂപാണാം ച പരസ്പരമ് । ഗുണാനാം ചൈവ സംബന്ധാദ്ദുര്ഗാദീനാം ഖഗേശ്വര ॥ ൩,൪.

ദുർഗ്ഗാദികൾക്കും ഗുണങ്ങൾക്കും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം കൊണ്ടു, അവയുടെ രൂപങ്ങളിൽ തമ്മിൽ യാതൊരു വ്യത്യാസവും കാണരുത്, ഖഗേശ്വര.

അന്തരം യേ വിജാനന്തി തേ യാന്ത്യന്ധന്തമഃ പരമ് । പുരുഷസ്തു ത്രിരൂപോഭൂദ്വിഷ്ണുര്ബ്രഹ്മാ ഭവേതിസഃ ॥ ൩,൪.

ആവയുടെ രൂപങ്ങളിൽ വ്യത്യാസം കാണുന്നവർ അത്യന്തമായ അന്ധകാരത്തിലേക്ക് പോകുന്നു; എന്നാൽ പുരുഷൻ മൂന്നു രൂപങ്ങൾ ആയി: വിഷ്ണു, ബ്രഹ്മാ, എന്നിങ്ങനെ അറിയപ്പെടുന്നു.

സത്ത്വേന ലോകാന്വര്ധയിതും വിഷ്ണുഃ സാക്ഷാദ്ധരിഃ സ്വയമ് । സൃഷ്ടിം കര്തും ച രജസാ ബ്രഹ്മണി പ്രാവിശദ്ധരിഃ ॥ ൩,൪.

ലോകങ്ങളെ സത്ത്വഗുണം കൊണ്ട് വളർത്താൻ, വിഷ്ണു, ഹരി സ്വയം നേരിട്ട് പ്രവേശിച്ചു; സൃഷ്ടി നടത്താൻ രാജസ്സിലൂടെ ഹരി ബ്രഹ്മാവിൽ പ്രവേശിച്ചു.

ആദ്യോ ബ്രഹ്മാ സ വിജ്ഞേയോ ന തു സാക്ഷാദ്ധരിഃ സ്വയമ് । തമസാപി സമാന്ഹന്തും രുദ്രേ ച പ്രാവിശദ്ധരിഃ ॥ ൩,൪.

ആ ആദി ബ്രഹ്മാവിനെ അറിയണം, പക്ഷേ ഹരി സ്വയം അല്ല; തമസ്സിലൂടെ നശിപ്പിക്കാൻ ഹരി രുദ്രനിലും പ്രവേശിച്ചു.

രുദ്രേ സ്ഥിതോ രുദ്രസംജ്ഞോ ന രുദ്രസ്തു ഹരിഃ സ്വയമ് । വിഷ്ണുരേവ ഹരിഃ സാക്ഷാത്താവുഭൌന ഹരീ സ്മൃതൌ ॥ ൩,൪.

ഹരി രുദ്രനിൽ നിലകൊള്ളുന്നു, രുദ്രൻ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു; പക്ഷേ രുദ്രൻ ഹരി സ്വയം അല്ല; നേരിട്ട് ഹരിയാവുന്നത് വിഷ്ണുവാണ്, ഇരുവരെയും ഹരി എന്നു സ്മൃതിയിൽ പറയുന്നു.

ആവിഷ്ടരൂപൌ വിജ്ഞേയൌ ബ്രഹ്മരുദ്രാഭിധായകൌ । ഏവം ജ്ഞാത്വാ മോക്ഷമേതി നാന്യഥാ തു കഥഞ്ചന ॥ ൩,൪.

ബ്രഹ്മാവിനെയും രുദ്രനെയും അവയുടെ പേരുകളിൽ അറിയപ്പെടുന്ന പ്രവേശിച്ചിരിക്കുന്ന രൂപങ്ങൾ ആയി മനസ്സിലാക്കണം; ഇങ്ങനെ അറിഞ്ഞാൽ മോക്ഷം ലഭിക്കും, അല്ലെങ്കിൽ എങ്ങനെയും ലഭിക്കില്ല.

വിഷ്ണുബ്രഹ്മാദിരൂപാണാമൈക്യം ജാനന്തി യേ ദ്വിജാഃ । തേ യാന്തി നരകം ഘോരം പുനരാവൃത്തിവര്ജിതമ് ॥ ൩,൪.

വിഷ്ണുവിന്റെയും ബ്രഹ്മാവിന്റെയും മറ്റു രൂപങ്ങളുടെയും ഏകത്വം വിശ്വസിക്കുന്ന ദ്വിജന്മാർ ഭയങ്കരമായ ഒരു നരകത്തിലേക്ക് പോകുന്നു, അവിടെ നിന്ന് തിരികെ വരാൻ വഴിയില്ല.

ഗുണത്രയം പ്രവിഷ്ടസ്തു പുരുഷോ ഹരിരവ്യയഃ । കാര്യോന്മുഖം യഥാ ഭൂയാത്ക്ഷോഭയാമാസ വൈ തഥാ ॥ ൩,൪.

ഹരി, അക്ഷരമായ പുരുഷൻ, മൂന്നു ഗുണങ്ങളിൽ പ്രവേശിച്ചു; പ്രവർത്തിക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ചവനായി അവയെ ഉണർത്തി.

ജാതക്ഷോഭാദ്ഭഗവതോ മഹാനാസീദ്ഗുണത്രയാത് । ഗുണത്രയേ വിദ്യമാനാദ്ഭാഗാദേവ ന സംശയഃ ॥ ൩,൪.

ഭഗവാന്റെ ഗുണത്രയത്തിൽ നിന്നുള്ള ഉണർച്ച കൊണ്ടാണ് മഹത്ത്വം ഉദിച്ചത്; മൂന്നു ഗുണങ്ങളുടെ വിഭജനം കൊണ്ടാണ് അതു സംഭവിച്ചത്, സംശയമില്ല.

മഹതോ ബ്രഹ്മവായൂ ച ജജ്ഞാതേ ഖാഭിമാനിനൌ । തസ്യ സംവത്സരാത്പശ്ചാദ്യമലൌ സംബഭൂവതുഃ ॥ ൩,൪.

മഹത്തായ ബ്രഹ്മാവും വായുവും, ആകാശത്തെ പ്രധാനമെന്നു കരുതുന്നവർ, അവനിൽ നിന്നു ജനിച്ചു. ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, അവിടെ ഇരട്ടക്കുട്ടികൾ പിറന്നു.

രജഃ പ്രധാനം യത്തത്വം മഹത്തത്തവമിതീരിതമ് । സര്ഗം ത്വിമം വിജാനീയാദ്ഗുണവൈഷമ്യനാമകമ് ॥ ൩,൪.

രാജസ് എന്ന ഗുണം പ്രധാനമായത് മഹത്ത്വം എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു. ഗുണങ്ങളുടെ വ്യത്യാസം മൂലമുണ്ടായ സൃഷ്ടിയാണിതെന്ന് മനസ്സിലാക്കണം.

ഗരുഡ ഉവാച । മഹത്തത്തവസ്വരൂപസ്യ ജ്ഞാനാര്ഥം ദേവകീസുത । ത്വയോക്താ ഗുണവൈഷമ്യനാമികാ സൃഷ്ടിരുത്തമാ ॥ ൩,൪.

ഗരുഡൻ ചോദിച്ചു: മഹത്ത്വത്തിന്റെ സ്വഭാവം മനസ്സിലാക്കാൻ, ദേവകിയുടെ മകനേ, ഗുണങ്ങളുടെ വ്യത്യാസം എന്ന പേരിൽ ഉത്തമമായ സൃഷ്ടിയെക്കുറിച്ച് നീ പറഞ്ഞു.

ഗുണവൈഷമ്യശബ്ദാര്ഥം മമ ബ്രൂഹി മഹാപ്രഭോ । ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച । ഗുണവൈഷമ്യശബ്ദാര്ഥജ്ഞാപനായ ഖഗേശ്വര ॥ ൩,൪.

ഗുണങ്ങളുടെ വ്യത്യാസം എന്നതിന്റെ അർത്ഥം ദയവായി പറയണമേ മഹാപ്രഭോ. ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: ഗുണങ്ങളുടെ വ്യത്യാസം എന്നതിന്റെ അർത്ഥം വിശദീകരിക്കാൻ, പക്ഷിരാജാവേ—

അപിക്ഷിതം ച തത്രാദൌ ഗുണസാമ്യം ന സംശയഃ । സമ്യഗ്ജ്ഞാപയിതും തത്ര ഖാദൌ താവത്സ്വഗേശ്വര ॥ ൩,൪.

ആദ്യത്തിൽ ഗുണങ്ങൾ എല്ലാം സമമായിരുന്നു, അതിൽ സംശയമില്ല. അതു ശരിയായി മനസ്സിലാക്കാൻ ആദ്യം പറയാം, പക്ഷിരാജാവേ—

രാശിഭൂതം ഗുണാനാം തു ദര്ശയിഷ്യേ സ്ഥിതിം ച വൈ । രാശീഭൂതസ്യ തസമഃ സകാശാദ്വിനതാസുത ॥ ൩,൪.

ഗുണങ്ങൾ ഒന്നിച്ച് ചേർന്നപ്പോൾ അവയുടെ നിലയും അവസ്ഥയും ഞാൻ കാണിച്ചുതരാം, വിനതയുടെ മകനേ.

രാശീഭൂതം രജോ ജ്ഞേയന്ദ്വിഗുണം തത്തു നാന്യഥാ । രാശീഭൂതസ്യ രജസഃ സകാശാദ്വിനതാസുത ॥ ൩,൪.

ചേർന്ന രാജസ് ഗുണം ഇരട്ടിയാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കണം; അതിൽ മാറ്റമില്ല. ചേർന്ന രാജസ്സിൽ നിന്നാണ്, വിനതയുടെ മകനേ—

രാശീഭൂതം തഥാ സത്ത്വം ദ്വിഗുണം സമുദാഹൃതമ് । മൂലപ്രകൃതിജാ ഹ്യേതേ ന മൂലാ പ്രകൃതിഃ സ്മൃതാ ॥ ൩,൪.

അതു പോലെ, ചേർന്ന സത്ത്വം ഗുണവും ഇരട്ടിയാണെന്ന് പറയുന്നു. ഇവയെല്ലാം മൂലപ്രകൃതിയിൽ നിന്നാണ് ജനിക്കുന്നത്, പക്ഷേ അതിനെ തന്നെ പ്രകൃതി എന്നു വിളിക്കാറില്ല.

യതഃ പ്രകൃതിരൂപാണാം പരിച്ഛേദോ ന വിദ്യതേ । അതഃ പ്രകൃതിജാ ജ്ഞേയാ ന മൂലാസ്തേ ഖഗേശ്വര ॥ ൩,൪.

പ്രകൃതിയുടെ രൂപങ്ങൾക്ക് അതിരില്ലാത്തതിനാൽ, പ്രകൃതിയിൽ നിന്നുള്ളവയെ മൂലമല്ല എന്ന് അറിയണം, പക്ഷിരാജാവേ.

ഏവം തവ ഗുണാനാഞ്ച പരിമാണം ഖഗേശ്വര । ഉക്തം സ്വരൂപം തേഷാം തു തവ സമ്യക്ഖഗേശ്വര ॥ ൩,൪.

ഇങ്ങനെ, പക്ഷിരാജാവേ, ഗുണങ്ങളുടെ അളവും അവയുടെ സ്വഭാവവും ഞാൻ നിനക്കു വിശദമായി പറഞ്ഞു.

തത്ര രാശിത്രയേ സത്ത്വം കേവലം സമുദാഹൃതമ് । രജസ്തമോഭ്യാം ഗരുഡ ഹ്യവിമിശ്രം ഹ്യതസ്തു തത് ॥ ൩,൪.

അവിടെ, മൂന്ന് കൂട്ടങ്ങളിലുമാണ് സത്ത്വം മാത്രം പറയപ്പെടുന്നത്; പക്ഷേ, ഗരുഡനേ, അതിൽ രാജസും തമസും കലർന്നിട്ടില്ല.

കേവലം സത്ത്വമിത്യുക്തം ന തു ശ്രേഷ്ഠത്വതഃ പ്രഭോ । സൃഷ്ടികാലേ കേവലം സ്യാത്പ്രലയേ മിശ്രിതം ഭവേത് ॥ ൩,൪.

ഇത് ശുദ്ധ സത്ത്വം എന്നു വിളിക്കുന്നത് അതിന്റെ ശ്രേഷ്ഠത കൊണ്ടല്ല, മഹാപ്രഭോ; സൃഷ്ടിക്കാലത്ത് അത് ശുദ്ധമാണ്, പ്രളയത്തിൽ കലർന്നതാകും.

സര്വദാപ്യവിമിശ്രം ച സത്ത്വരാശിം ഖഗേശ്വര । സര്വദാപി വിമിശ്രം ച സത്ത്വരാശിം ദ്വിജോത്തമ ॥ ൩,൪.

എപ്പോഴും, പക്ഷിരാജാവേ, സത്ത്വത്തിന്റെ കൂട്ടം ശുദ്ധമായിരിക്കും; അതുപോലെ തന്നെ, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനേ, സത്ത്വം കലർന്നതായും കാണാം.

യേ വിജാനന്തി തേ സര്വേ വിശന്തി ഹ്യധരം തമഃ । രജസ്തമോഗുണൌ വീന്ദ്ര ഇതരാഭ്യാം വിമിശ്രിതൌ ॥ ൩,൪.

ആർക്കും അറിയാമെങ്കിൽ അവർ താഴെയുള്ള അന്ധകാരത്തിലേക്ക് കടക്കും; രാജസും തമസും, പക്ഷിരാജാവേ, മറ്റുള്ളവയുമായി കലർന്നിരിക്കുന്നു.