ഗരുഡപുരാണമ്

അനന്താംശൈഃ സംയുതത്വേപി താംശ്ച നിരംശിനോ ഭ്രാന്തിദൃഷ്ട്യാ വദന്തി । തസ്മാത്പരാ (രമാ) ണോഃ പരമാണുത്വമസ്തി തദംശാനാം വിനതാഗര്ഭജാത ॥ ൩,൩.

അനന്തമായ ഭാഗങ്ങൾ ചേർന്നിട്ടും, ചിലർ തെറ്റായ ദൃഷ്ടികോണത്തിൽ നിന്ന് അവയെ ഭാഗങ്ങളില്ലാത്തവയെന്ന് പറയുന്നു. അതിനാൽ, വിനതയുടെ പുത്രാ, പരമാനുവിന് അണുത്വം ഉണ്ട്; അതിന്റെ ഭാഗങ്ങൾക്കും അതുപോലെ.

പരാ (രമാ) ണൂനാമേകദേശേ ഖഗേന്ദ്ര തന്നോ സംതി പ്രാണിനാം രാശയശ്ച । പ്രത്യേകശ സംതി രൂപാ ഹരേശ്ച ഹ്യതശ്ച തത്പരമാണോരണീയഃ ॥ ൩,൩.

പരമാനുക്കളിൽ, പക്ഷിരാജാവേ, ഏതെങ്കിലും സ്ഥലത്ത് ജീവികളുടെ കൂട്ടങ്ങൾ ഉണ്ട്. ഓരോന്നിനും താന്താന്റെ രൂപമുണ്ട്; ഹരിക്കും അതുപോലെ. അതുകൊണ്ട് പരമാനു ഏറ്റവും സൂക്ഷ്മതയെക്കാൾ സൂക്ഷ്മമാണ്.

യോ വാ ത്വണീയാന്പരമസ്യ വിഷ്ണോഃ സ ഏവ രൂപോ മഹതോ മഹീയാന് । തേഷാമന്യോന്യം ന വിശേഷോസ്തി കശ്ചിദചിന്ത്യരൂപേ ച വിചിന്തനീയഃ ॥ ൩,൩.

ഏതെങ്കിലും വസ്തുവിൽ ഏറ്റവും സൂക്ഷ്മമായത് പരമവിഷ്ണുവിന്റെ സ്വരൂപമാണ്; അതേ സ്വരൂപം ഏറ്റവും വലിയതിലും വലിയതുമാണ്. അവയിൽ പരസ്പര വ്യത്യാസമില്ല, എങ്കിലും അത്ഭുതമായ ആ രൂപം ധ്യാനിക്കേണ്ടതാണ്.

കാലകോടിവിഹീനത്വം കാലാനന്ത്യം വിദുര്ബുധാഃ । ദേശകോടിവിഹീനത്വം ദേശാനന്ത്യം വിദുര്ബുധാഃ ॥ ൩,൩.

കാലത്തിന് അതിരില്ലായ്മയാണ് കാലത്തിന്റെ അനന്തത എന്ന് ജ്ഞാനികൾ അറിയുന്നു. ദേശത്തിന് അതിരില്ലായ്മയാണ് ദേശത്തിന്റെ അനന്തത എന്നും ജ്ഞാനികൾ അറിയുന്നു.

ഗുണാനാമപ്രമേയത്വേ ഗുണാനന്ത്യം വിദുര്ബുധാഃ । ആനന്ത്യം ത്രിവിധം നിത്യം ഹരേര്നാന്യസ്യ കസ്യചിത് ॥ ൩,൩.

ഗുണങ്ങൾ അളക്കാനാവാത്തതാണെങ്കിൽ അതാണ് ഗുണങ്ങളുടെ അനന്തത എന്ന് ജ്ഞാനികൾ അറിയുന്നു. ഈ ത്രിവിധമായ അനന്തത ഹരിയിൽ ശാശ്വതമാണ്; മറ്റാരിലും അല്ല.

തസ്യ സര്വസ്വരൂപേഷു ചാനന്ത്യം തു ത്രിലക്ഷണമ് । തഥാപി ദേശതസ്തസ്യ പരിച്ഛേദോപി യുജ്യതേ ॥ ൩,൩.

അവന്റെ എല്ലാ രൂപങ്ങളിലും ഈ ത്രിവിധ അനന്തതയും ഉണ്ട്. എന്നിരുന്നാലും, ദേശപരമായ പരിമിതീകരണം അവനിൽ സാധ്യമാണ്.

പരിച്ഛേദസ്തഥാ വ്യാപ്തേരേകരൂപേപി യുജ്യതേ । തസ്യാചിന്ത്യാദ്ഭുതൈശ്വര്യം വ്യവഹാരാര്ഥമേവ ച ॥ ൩,൩.

വ്യാപനത്തിന്റെ പരിമിതീകരണവും ഒരൊറ്റ രൂപത്തിൽ സാധ്യമാണ്. അവന്റെ അത്ഭുതകരമായ, അചിന്ത്യമായ ഐശ്വര്യം ലോകവ്യവഹാരത്തിനായാണ്.

ഗുണതഃ കാലതശ്ചൈവ പരിച്ഛേദോ ന കുത്രചിത് । വ്യാപ്തത്വം ദേശതോ ഹ്യസ്തി സര്വഭൂതേഷു യദ്യാപി ॥ ൩,൩.

ഗുണത്തിലും കാലത്തിലും എങ്ങും യാതൊരു പരിധിയും ഇല്ല; എന്നാൽ, എല്ലാ ജീവികളിലും സ്ഥലംപോലെയുള്ള വ്യാപനം ഉണ്ടെന്നു പറയാം.

ന ച ഭേദഃ ക്വചിത്തസ്യ ഹ്യണുമാത്രേപി യുജ്യതേ । തഥാപി വിദ്യതേണുത്വം തസ്മാദൈശ്വര്യയോഗതഃ ॥ ൩,൩.

അത് എത്ര ചെറുതായാലും യാതൊരു ഭേദവും ഇല്ല; എന്നിരുന്നാലും, ഐശ്വര്യത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ അതിൽ ചെറുതായ്മ കാണാം.

തസ്മാദ്വിദ്ധ്യവതാരാര്ഥം വ്യാപ്തത്വം ചാപി ഭണ്യതേ । യത്തസ്യ വ്യാപകം രൂപം പരം നാരായണം വിദുഃ ॥ ൩,൩.

അതിനാൽ, അവതാരത്തിനായി വ്യാപനം പറയപ്പെടുന്നു എന്ന് മനസ്സിലാക്കണം; അതിന്റെ പരമമായ, എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്ന രൂപം തന്നെയാണ് നാരായണൻ എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നത്.

അതശ്ച പരമാണൂനാം പാര്ഥിവാഽനന്ത്യവാദിനാമ് । ഭേദഃ പരസ്പരം ജ്ഞേയസ്തഥേശസ്യ മഹാത്മനഃ ॥ ൩,൩.

അതിനാൽ, ഭൂതങ്ങളുടെ അനന്തതയെ പറയുന്നവരിൽ, പരമാണുക്കൾക്ക് തമ്മിൽ വ്യത്യാസം ഉണ്ടെന്നു മനസ്സിലാക്കണം; അതുപോലെ തന്നെ മഹാത്മാവായ ഈശ്വരനിലും വ്യത്യാസം ഉണ്ട്.

ജഡേശയോര്ജഡാനാം ച ജീവാനാം ച പരസ്പരമ് । തഥൈവ ജഡജീവാനാം നിത്യം ഭേദോ ജഡേശയോഃ ॥ ൩,൩.

ജഡവും ഈശ്വരനും, ജഡമായവരും ജീവികളും തമ്മിൽ, അതുപോലെ ജഡവും ജീവനും തമ്മിൽ എന്നും, ജഡത്തിനും ഈശ്വരനും തമ്മിൽ എപ്പോഴും വ്യത്യാസം ഉണ്ട്.

പഞ്ച ഭേദാ ഇമേ നിത്യം സര്വാവസ്ഥാസു സര്വശഃ । ഏതാദൃശ്യാം തു മായായാം വീര്യമാധത്ത വീര്യവാന് ॥ ൩,൩.

ഈ അഞ്ചു വ്യത്യാസങ്ങളും എല്ലായ്പ്പോഴും എല്ലാ അവസ്ഥകളിലും നിലനിൽക്കുന്നു; ഇങ്ങനെയുള്ള മായയിൽ ശക്തനായവൻ തന്റെ ശക്തി സ്ഥാപിച്ചു.

പുരുഷാഖ്യോ ഹരിസ്തസ്മാത്ത്രിഗുണാനസൃജത്പ്രഭുഃ ॥ ൩,൩.

അതിനാൽ, പുരുഷൻ എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഹരിയാവാണ് മൂന്നു ഗുണങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചത്.

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൪ ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച । യഥാ സസര്ജ ഭഗവാംസ്ത്രീന് ഗുണാന്പ്രകൃതേസ്തദാ । ലക്ഷ്മീസ്ത്രിരൂപാ സംഭൂതാ ശ്രീര്ഭൂര്ദുര്ഗോതി സംജ്ഞിതാ ॥ ൩,൪.

ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: അപ്പോൾ ഭഗവാൻ പ്രകൃതിയിൽ നിന്ന് മൂന്നു ഗുണങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചപ്പോൾ, ലക്ഷ്മി മൂന്നു രൂപത്തിൽ ജനിച്ചു; അവയെ ശ്രീ, ഭൂ, ദുർഗ്ഗാ എന്നിങ്ങനെ വിളിക്കുന്നു.

സത്ത്വാഭിമാനിനീ ശ്രീസ്തു ഭൂര്ദേവീ രജമാനിനീ । തമോഭിമാനിനീ ദുര്ഗാ ഹ്യേവമാഹുര്മനീഷിണഃ ॥ ൩,൪.

ശ്രീ സത്ത്വഗുണത്തോടാണ് ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്, ഭൂദേവി രാജസ്സിനോടും, ദുർഗ്ഗാ തമസ്സിനോടും ബന്ധപ്പെട്ടു എന്നാണ് ജ്ഞാനികൾ പറയുന്നത്.

അന്തരം ന വിജാനീയാദ്രൂപാണാം ച പരസ്പരമ് । ഗുണാനാം ചൈവ സംബന്ധാദ്ദുര്ഗാദീനാം ഖഗേശ്വര ॥ ൩,൪.

ദുർഗ്ഗാദികൾക്കും ഗുണങ്ങൾക്കും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം കൊണ്ടു, അവയുടെ രൂപങ്ങളിൽ തമ്മിൽ യാതൊരു വ്യത്യാസവും കാണരുത്, ഖഗേശ്വര.

അന്തരം യേ വിജാനന്തി തേ യാന്ത്യന്ധന്തമഃ പരമ് । പുരുഷസ്തു ത്രിരൂപോഭൂദ്വിഷ്ണുര്ബ്രഹ്മാ ഭവേതിസഃ ॥ ൩,൪.

ആവയുടെ രൂപങ്ങളിൽ വ്യത്യാസം കാണുന്നവർ അത്യന്തമായ അന്ധകാരത്തിലേക്ക് പോകുന്നു; എന്നാൽ പുരുഷൻ മൂന്നു രൂപങ്ങൾ ആയി: വിഷ്ണു, ബ്രഹ്മാ, എന്നിങ്ങനെ അറിയപ്പെടുന്നു.

സത്ത്വേന ലോകാന്വര്ധയിതും വിഷ്ണുഃ സാക്ഷാദ്ധരിഃ സ്വയമ് । സൃഷ്ടിം കര്തും ച രജസാ ബ്രഹ്മണി പ്രാവിശദ്ധരിഃ ॥ ൩,൪.

ലോകങ്ങളെ സത്ത്വഗുണം കൊണ്ട് വളർത്താൻ, വിഷ്ണു, ഹരി സ്വയം നേരിട്ട് പ്രവേശിച്ചു; സൃഷ്ടി നടത്താൻ രാജസ്സിലൂടെ ഹരി ബ്രഹ്മാവിൽ പ്രവേശിച്ചു.

ആദ്യോ ബ്രഹ്മാ സ വിജ്ഞേയോ ന തു സാക്ഷാദ്ധരിഃ സ്വയമ് । തമസാപി സമാന്ഹന്തും രുദ്രേ ച പ്രാവിശദ്ധരിഃ ॥ ൩,൪.

ആ ആദി ബ്രഹ്മാവിനെ അറിയണം, പക്ഷേ ഹരി സ്വയം അല്ല; തമസ്സിലൂടെ നശിപ്പിക്കാൻ ഹരി രുദ്രനിലും പ്രവേശിച്ചു.

രുദ്രേ സ്ഥിതോ രുദ്രസംജ്ഞോ ന രുദ്രസ്തു ഹരിഃ സ്വയമ് । വിഷ്ണുരേവ ഹരിഃ സാക്ഷാത്താവുഭൌന ഹരീ സ്മൃതൌ ॥ ൩,൪.

ഹരി രുദ്രനിൽ നിലകൊള്ളുന്നു, രുദ്രൻ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു; പക്ഷേ രുദ്രൻ ഹരി സ്വയം അല്ല; നേരിട്ട് ഹരിയാവുന്നത് വിഷ്ണുവാണ്, ഇരുവരെയും ഹരി എന്നു സ്മൃതിയിൽ പറയുന്നു.

ആവിഷ്ടരൂപൌ വിജ്ഞേയൌ ബ്രഹ്മരുദ്രാഭിധായകൌ । ഏവം ജ്ഞാത്വാ മോക്ഷമേതി നാന്യഥാ തു കഥഞ്ചന ॥ ൩,൪.

ബ്രഹ്മാവിനെയും രുദ്രനെയും അവയുടെ പേരുകളിൽ അറിയപ്പെടുന്ന പ്രവേശിച്ചിരിക്കുന്ന രൂപങ്ങൾ ആയി മനസ്സിലാക്കണം; ഇങ്ങനെ അറിഞ്ഞാൽ മോക്ഷം ലഭിക്കും, അല്ലെങ്കിൽ എങ്ങനെയും ലഭിക്കില്ല.

വിഷ്ണുബ്രഹ്മാദിരൂപാണാമൈക്യം ജാനന്തി യേ ദ്വിജാഃ । തേ യാന്തി നരകം ഘോരം പുനരാവൃത്തിവര്ജിതമ് ॥ ൩,൪.

വിഷ്ണുവിന്റെയും ബ്രഹ്മാവിന്റെയും മറ്റു രൂപങ്ങളുടെയും ഏകത്വം വിശ്വസിക്കുന്ന ദ്വിജന്മാർ ഭയങ്കരമായ ഒരു നരകത്തിലേക്ക് പോകുന്നു, അവിടെ നിന്ന് തിരികെ വരാൻ വഴിയില്ല.

ഗുണത്രയം പ്രവിഷ്ടസ്തു പുരുഷോ ഹരിരവ്യയഃ । കാര്യോന്മുഖം യഥാ ഭൂയാത്ക്ഷോഭയാമാസ വൈ തഥാ ॥ ൩,൪.

ഹരി, അക്ഷരമായ പുരുഷൻ, മൂന്നു ഗുണങ്ങളിൽ പ്രവേശിച്ചു; പ്രവർത്തിക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ചവനായി അവയെ ഉണർത്തി.

ജാതക്ഷോഭാദ്ഭഗവതോ മഹാനാസീദ്ഗുണത്രയാത് । ഗുണത്രയേ വിദ്യമാനാദ്ഭാഗാദേവ ന സംശയഃ ॥ ൩,൪.

ഭഗവാന്റെ ഗുണത്രയത്തിൽ നിന്നുള്ള ഉണർച്ച കൊണ്ടാണ് മഹത്ത്വം ഉദിച്ചത്; മൂന്നു ഗുണങ്ങളുടെ വിഭജനം കൊണ്ടാണ് അതു സംഭവിച്ചത്, സംശയമില്ല.

മഹതോ ബ്രഹ്മവായൂ ച ജജ്ഞാതേ ഖാഭിമാനിനൌ । തസ്യ സംവത്സരാത്പശ്ചാദ്യമലൌ സംബഭൂവതുഃ ॥ ൩,൪.

മഹത്തായ ബ്രഹ്മാവും വായുവും, ആകാശത്തെ പ്രധാനമെന്നു കരുതുന്നവർ, അവനിൽ നിന്നു ജനിച്ചു. ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, അവിടെ ഇരട്ടക്കുട്ടികൾ പിറന്നു.

രജഃ പ്രധാനം യത്തത്വം മഹത്തത്തവമിതീരിതമ് । സര്ഗം ത്വിമം വിജാനീയാദ്ഗുണവൈഷമ്യനാമകമ് ॥ ൩,൪.

രാജസ് എന്ന ഗുണം പ്രധാനമായത് മഹത്ത്വം എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു. ഗുണങ്ങളുടെ വ്യത്യാസം മൂലമുണ്ടായ സൃഷ്ടിയാണിതെന്ന് മനസ്സിലാക്കണം.

ഗരുഡ ഉവാച । മഹത്തത്തവസ്വരൂപസ്യ ജ്ഞാനാര്ഥം ദേവകീസുത । ത്വയോക്താ ഗുണവൈഷമ്യനാമികാ സൃഷ്ടിരുത്തമാ ॥ ൩,൪.

ഗരുഡൻ ചോദിച്ചു: മഹത്ത്വത്തിന്റെ സ്വഭാവം മനസ്സിലാക്കാൻ, ദേവകിയുടെ മകനേ, ഗുണങ്ങളുടെ വ്യത്യാസം എന്ന പേരിൽ ഉത്തമമായ സൃഷ്ടിയെക്കുറിച്ച് നീ പറഞ്ഞു.

ഗുണവൈഷമ്യശബ്ദാര്ഥം മമ ബ്രൂഹി മഹാപ്രഭോ । ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച । ഗുണവൈഷമ്യശബ്ദാര്ഥജ്ഞാപനായ ഖഗേശ്വര ॥ ൩,൪.

ഗുണങ്ങളുടെ വ്യത്യാസം എന്നതിന്റെ അർത്ഥം ദയവായി പറയണമേ മഹാപ്രഭോ. ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: ഗുണങ്ങളുടെ വ്യത്യാസം എന്നതിന്റെ അർത്ഥം വിശദീകരിക്കാൻ, പക്ഷിരാജാവേ—