ഗരുഡപുരാണമ്

ജീവഃ സദാ സ്വല്പകര്താസ്തി പൂര്ണഃ സംസാരരൂപേ ദുഃ ഖരൂപേ ച നിത്യമ് । വിരുദ്ധയോശ്ചാനയോരൈക്യമാഹുരീശസ്യ മായാവശതോ മായിനശ്ച ॥ ൩,൩.

ജീവൻ എപ്പോഴും ചെറിയൊരു പ്രവർത്തകനാണ്; അവൻ പൂർണ്ണൻ ആകുന്നത് സാംസാരിക രൂപത്തിലും ദു:ഖരൂപത്തിലും മാത്രമാണ്. ഈ വിരുദ്ധങ്ങളിലൊന്നിന്റെ ഐക്യം ഭഗവാന്റെ മായയും ജീവന്റെ മായയും കൊണ്ടാണ് ഉണ്ടാകുന്നത് എന്ന് പറയുന്നു.

യേ വൈഷ്ണവാ വൈഷ്ണവദാസവശ്യാസ്തേഷാം ദ്രോഹം സര്വദാ സംചരേദ്യഃ । ഹരിപ്രീതിസ്തേന ഭവേന്ന നിത്യമാനന്ദവൃദ്ധിസ്തേന ഭവേന്ന മുക്തൌ ॥ ൩,൩.

വിഷ്ണുവിൽ ഭക്തിയും സേവനവും ചെയ്യുന്നവരോടു എപ്പോഴും വൈരാഗ്യം കാണിക്കരുത്; അങ്ങനെ ചെയ്താൽ ഹരിയുടെ പ്രീതിയും മോക്ഷത്തിലെ ആനന്ദവൃദ്ധിയും ലഭിക്കില്ല.

മായീ സദാ മായിഭൃത്യസ്തഥാപി ഭേദജ്ഞാനാന്നിന്ദ്യതേ കാര്യതേ ച । തേനാപി തേഷാം ദുഃ ഖവൃദ്ധിര്ഭവേച്ച ഹ്യധം തമഃ പുനരാവൃത്തിഹീനമ് ॥ ൩,൩.

ജീവൻ എപ്പോഴും മായയുടേയും ഭഗവാന്റെ ദാസനുമാണ്, ഭഗവാൻ മായയുടെ അധിപനുമാണ്. എന്നിരുന്നാലും ഭേദബോധം കാരണം ജീവൻ കുറ്റപ്പെടുത്തപ്പെടുകയും ബന്ധിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. അതിനാൽ അവർക്കു ദു:ഖം കൂടുകയും, ഇരുണ്ടതിലേക്കു വീഴുകയും, തിരിച്ചുവരവ് ഇല്ലാത്തവരാവുകയും ചെയ്യുന്നു.

ഖഗേന്ദ്രാതഃ പ്രകൃതിഃ സൂക്ഷ്മരൂപാ സാ നിത്യാ സാ സത്യഭൂതാ സദൈവ । ഏവം സ്വയം കാലവായ്വാദികാനാം പരാ (രമാ)ണവഃ സത്യരൂപാശ്ച സന്തി ॥ ൩,൩.

പക്ഷിരാജാവേ, പ്രകൃതി സൂക്ഷ്മമായതും ശാശ്വതവുമായതും സത്യമുള്ളതുമാണ്. അതുപോലെ തന്നെ, കാലം, വായു എന്നിവയിലുമുള്ള പരമാനുക്കളും സത്യസ്വരൂപികളാണ്.

പരാ (മാണൂ)നാം ലക്ഷണം വേദിതവ്യം ജ്ഞാനേച്ഛുഭിര്നാന്യഥാ വേദിതവ്യമ് । പദാര്ഥാനാം പാര്ഥിവാനാം ഖഗേന്ദ്ര വിശേഷാണാം ചരമാഖ്യോ വിശേഷഃ ॥ ൩,൩.

പരമാനുക്കളുടെ ലക്ഷണങ്ങൾ അറിവ് ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ മനസ്സിലാക്കണം; അതു വേറെ വഴിയില്ല. ഭൗതിക വസ്തുക്കളിൽ, പക്ഷിരാജാവേ, അന്തിമമായ വ്യത്യാസം പരമാനുവാണ്.

സ ഏവഃ സ്യാത്പരമാണുര്ദ്വിജേന്ദ്ര യോന്ത്യോവി (വ) ശേഷോവയവശ്ച സ സ്മൃതഃ ॥ ൩,൩.

അവൻ തന്നെയാണ് പരമാനു, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനേ, അതാണ് ഏറ്റവും ചെറുതും, അവസാനമായ ഭാഗവും എന്ന് ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നത്.

ഗരുഡ ഉവാച । ഹേ കൃഷ്ണ ഹേ മാധവ സാത്ത്വതാം പതേ പദാര്ഥാനാം ചരമാംശഃ പരാണു ॥ ൩,൩.

ഗരുഡൻ ചോദിച്ചു: കൃഷ്ണാ, മാധവാ, സാത്വതരുടെ നാഥാ, ഭൗതിക വസ്തുക്കളിൽ അവസാന ഭാഗമാണ് പരമാനു.

ഇതി പ്രോക്തം തത്ര മേ സംശയോസ്തി യോന്ത്യോ വിശേഷഃ സ തു നാംശയുക്തഃ । യോ ഹ്യംശയുക്തോ ന തു സോംത്യോ വിശേഷ ഏവം മമാഭാതി വചസ്തു തഥ്യമ് ॥ ൩,൩.

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ടും എനിക്ക് സംശയമുണ്ട്: അന്തിമ വ്യത്യാസം ഭാഗങ്ങളില്ലാത്തതാണ്; ഭാഗങ്ങളുള്ളത് അന്തിമം അല്ല. നിങ്ങളുടെ വാക്ക് എനിക്ക് ഇങ്ങനെ സത്യമാണെന്ന് തോന്നുന്നു.

ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച । യ ഏവ ലോകേ സംസ്ഥിതാ മാനുഷാസ്തു വിശേഷാണാം ദര്ശനേ ശക്തിയുക്താഃ । തഥാപി തേ യസ്യ ചാംശിത്വമേവ വിശേഷം വൈ നൈവ ദ്രഷ്ടും സമര്ഥാഃ ॥ ൩,൩.

ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: ലോകത്ത് ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യർക്ക് വ്യത്യാസം കാണാനുള്ള ശക്തിയുണ്ടെങ്കിലും, ഏതെങ്കിലും വസ്തുവിന് ഭാഗങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ, അവർക്ക് അന്തിമ വ്യത്യാസം കാണാൻ കഴിയില്ല.

തമേവാഹുശ്ചരമാംശം വിശേഷം യേ ചൈവമാഹുര്മുനയസ്തേന ചാന്യേ । യേ കാണാദാ ഗൌതമാദ്യാഃ ഖഗേന്ദ്ര നിരംശകം പരമാണും വദന്തി ॥ ൩,൩.

അങ്ങനെ പറയുന്ന മുനികൾ അന്തിമ ഭാഗം തന്നെയാണ് വ്യത്യാസം എന്ന് പറയുന്നു; മറ്റു ചിലർ, കണാദനും ഗൗതമനും പോലുള്ളവർ, പക്ഷിരാജാവേ, ഭാഗങ്ങളില്ലാത്തതിനെ പരമാനു എന്ന് പറയുന്നു.

അനന്താംശൈഃ സംയുതത്വേപി താംശ്ച നിരംശിനോ ഭ്രാന്തിദൃഷ്ട്യാ വദന്തി । തസ്മാത്പരാ (രമാ) ണോഃ പരമാണുത്വമസ്തി തദംശാനാം വിനതാഗര്ഭജാത ॥ ൩,൩.

അനന്തമായ ഭാഗങ്ങൾ ചേർന്നിട്ടും, ചിലർ തെറ്റായ ദൃഷ്ടികോണത്തിൽ നിന്ന് അവയെ ഭാഗങ്ങളില്ലാത്തവയെന്ന് പറയുന്നു. അതിനാൽ, വിനതയുടെ പുത്രാ, പരമാനുവിന് അണുത്വം ഉണ്ട്; അതിന്റെ ഭാഗങ്ങൾക്കും അതുപോലെ.

പരാ (രമാ) ണൂനാമേകദേശേ ഖഗേന്ദ്ര തന്നോ സംതി പ്രാണിനാം രാശയശ്ച । പ്രത്യേകശ സംതി രൂപാ ഹരേശ്ച ഹ്യതശ്ച തത്പരമാണോരണീയഃ ॥ ൩,൩.

പരമാനുക്കളിൽ, പക്ഷിരാജാവേ, ഏതെങ്കിലും സ്ഥലത്ത് ജീവികളുടെ കൂട്ടങ്ങൾ ഉണ്ട്. ഓരോന്നിനും താന്താന്റെ രൂപമുണ്ട്; ഹരിക്കും അതുപോലെ. അതുകൊണ്ട് പരമാനു ഏറ്റവും സൂക്ഷ്മതയെക്കാൾ സൂക്ഷ്മമാണ്.

യോ വാ ത്വണീയാന്പരമസ്യ വിഷ്ണോഃ സ ഏവ രൂപോ മഹതോ മഹീയാന് । തേഷാമന്യോന്യം ന വിശേഷോസ്തി കശ്ചിദചിന്ത്യരൂപേ ച വിചിന്തനീയഃ ॥ ൩,൩.

ഏതെങ്കിലും വസ്തുവിൽ ഏറ്റവും സൂക്ഷ്മമായത് പരമവിഷ്ണുവിന്റെ സ്വരൂപമാണ്; അതേ സ്വരൂപം ഏറ്റവും വലിയതിലും വലിയതുമാണ്. അവയിൽ പരസ്പര വ്യത്യാസമില്ല, എങ്കിലും അത്ഭുതമായ ആ രൂപം ധ്യാനിക്കേണ്ടതാണ്.

കാലകോടിവിഹീനത്വം കാലാനന്ത്യം വിദുര്ബുധാഃ । ദേശകോടിവിഹീനത്വം ദേശാനന്ത്യം വിദുര്ബുധാഃ ॥ ൩,൩.

കാലത്തിന് അതിരില്ലായ്മയാണ് കാലത്തിന്റെ അനന്തത എന്ന് ജ്ഞാനികൾ അറിയുന്നു. ദേശത്തിന് അതിരില്ലായ്മയാണ് ദേശത്തിന്റെ അനന്തത എന്നും ജ്ഞാനികൾ അറിയുന്നു.

ഗുണാനാമപ്രമേയത്വേ ഗുണാനന്ത്യം വിദുര്ബുധാഃ । ആനന്ത്യം ത്രിവിധം നിത്യം ഹരേര്നാന്യസ്യ കസ്യചിത് ॥ ൩,൩.

ഗുണങ്ങൾ അളക്കാനാവാത്തതാണെങ്കിൽ അതാണ് ഗുണങ്ങളുടെ അനന്തത എന്ന് ജ്ഞാനികൾ അറിയുന്നു. ഈ ത്രിവിധമായ അനന്തത ഹരിയിൽ ശാശ്വതമാണ്; മറ്റാരിലും അല്ല.

തസ്യ സര്വസ്വരൂപേഷു ചാനന്ത്യം തു ത്രിലക്ഷണമ് । തഥാപി ദേശതസ്തസ്യ പരിച്ഛേദോപി യുജ്യതേ ॥ ൩,൩.

അവന്റെ എല്ലാ രൂപങ്ങളിലും ഈ ത്രിവിധ അനന്തതയും ഉണ്ട്. എന്നിരുന്നാലും, ദേശപരമായ പരിമിതീകരണം അവനിൽ സാധ്യമാണ്.

പരിച്ഛേദസ്തഥാ വ്യാപ്തേരേകരൂപേപി യുജ്യതേ । തസ്യാചിന്ത്യാദ്ഭുതൈശ്വര്യം വ്യവഹാരാര്ഥമേവ ച ॥ ൩,൩.

വ്യാപനത്തിന്റെ പരിമിതീകരണവും ഒരൊറ്റ രൂപത്തിൽ സാധ്യമാണ്. അവന്റെ അത്ഭുതകരമായ, അചിന്ത്യമായ ഐശ്വര്യം ലോകവ്യവഹാരത്തിനായാണ്.

ഗുണതഃ കാലതശ്ചൈവ പരിച്ഛേദോ ന കുത്രചിത് । വ്യാപ്തത്വം ദേശതോ ഹ്യസ്തി സര്വഭൂതേഷു യദ്യാപി ॥ ൩,൩.

ഗുണത്തിലും കാലത്തിലും എങ്ങും യാതൊരു പരിധിയും ഇല്ല; എന്നാൽ, എല്ലാ ജീവികളിലും സ്ഥലംപോലെയുള്ള വ്യാപനം ഉണ്ടെന്നു പറയാം.

ന ച ഭേദഃ ക്വചിത്തസ്യ ഹ്യണുമാത്രേപി യുജ്യതേ । തഥാപി വിദ്യതേണുത്വം തസ്മാദൈശ്വര്യയോഗതഃ ॥ ൩,൩.

അത് എത്ര ചെറുതായാലും യാതൊരു ഭേദവും ഇല്ല; എന്നിരുന്നാലും, ഐശ്വര്യത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ അതിൽ ചെറുതായ്മ കാണാം.

തസ്മാദ്വിദ്ധ്യവതാരാര്ഥം വ്യാപ്തത്വം ചാപി ഭണ്യതേ । യത്തസ്യ വ്യാപകം രൂപം പരം നാരായണം വിദുഃ ॥ ൩,൩.

അതിനാൽ, അവതാരത്തിനായി വ്യാപനം പറയപ്പെടുന്നു എന്ന് മനസ്സിലാക്കണം; അതിന്റെ പരമമായ, എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്ന രൂപം തന്നെയാണ് നാരായണൻ എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നത്.

അതശ്ച പരമാണൂനാം പാര്ഥിവാഽനന്ത്യവാദിനാമ് । ഭേദഃ പരസ്പരം ജ്ഞേയസ്തഥേശസ്യ മഹാത്മനഃ ॥ ൩,൩.

അതിനാൽ, ഭൂതങ്ങളുടെ അനന്തതയെ പറയുന്നവരിൽ, പരമാണുക്കൾക്ക് തമ്മിൽ വ്യത്യാസം ഉണ്ടെന്നു മനസ്സിലാക്കണം; അതുപോലെ തന്നെ മഹാത്മാവായ ഈശ്വരനിലും വ്യത്യാസം ഉണ്ട്.

ജഡേശയോര്ജഡാനാം ച ജീവാനാം ച പരസ്പരമ് । തഥൈവ ജഡജീവാനാം നിത്യം ഭേദോ ജഡേശയോഃ ॥ ൩,൩.

ജഡവും ഈശ്വരനും, ജഡമായവരും ജീവികളും തമ്മിൽ, അതുപോലെ ജഡവും ജീവനും തമ്മിൽ എന്നും, ജഡത്തിനും ഈശ്വരനും തമ്മിൽ എപ്പോഴും വ്യത്യാസം ഉണ്ട്.

പഞ്ച ഭേദാ ഇമേ നിത്യം സര്വാവസ്ഥാസു സര്വശഃ । ഏതാദൃശ്യാം തു മായായാം വീര്യമാധത്ത വീര്യവാന് ॥ ൩,൩.

ഈ അഞ്ചു വ്യത്യാസങ്ങളും എല്ലായ്പ്പോഴും എല്ലാ അവസ്ഥകളിലും നിലനിൽക്കുന്നു; ഇങ്ങനെയുള്ള മായയിൽ ശക്തനായവൻ തന്റെ ശക്തി സ്ഥാപിച്ചു.

പുരുഷാഖ്യോ ഹരിസ്തസ്മാത്ത്രിഗുണാനസൃജത്പ്രഭുഃ ॥ ൩,൩.

അതിനാൽ, പുരുഷൻ എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഹരിയാവാണ് മൂന്നു ഗുണങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചത്.

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൪ ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച । യഥാ സസര്ജ ഭഗവാംസ്ത്രീന് ഗുണാന്പ്രകൃതേസ്തദാ । ലക്ഷ്മീസ്ത്രിരൂപാ സംഭൂതാ ശ്രീര്ഭൂര്ദുര്ഗോതി സംജ്ഞിതാ ॥ ൩,൪.

ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: അപ്പോൾ ഭഗവാൻ പ്രകൃതിയിൽ നിന്ന് മൂന്നു ഗുണങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചപ്പോൾ, ലക്ഷ്മി മൂന്നു രൂപത്തിൽ ജനിച്ചു; അവയെ ശ്രീ, ഭൂ, ദുർഗ്ഗാ എന്നിങ്ങനെ വിളിക്കുന്നു.

സത്ത്വാഭിമാനിനീ ശ്രീസ്തു ഭൂര്ദേവീ രജമാനിനീ । തമോഭിമാനിനീ ദുര്ഗാ ഹ്യേവമാഹുര്മനീഷിണഃ ॥ ൩,൪.

ശ്രീ സത്ത്വഗുണത്തോടാണ് ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്, ഭൂദേവി രാജസ്സിനോടും, ദുർഗ്ഗാ തമസ്സിനോടും ബന്ധപ്പെട്ടു എന്നാണ് ജ്ഞാനികൾ പറയുന്നത്.

അന്തരം ന വിജാനീയാദ്രൂപാണാം ച പരസ്പരമ് । ഗുണാനാം ചൈവ സംബന്ധാദ്ദുര്ഗാദീനാം ഖഗേശ്വര ॥ ൩,൪.

ദുർഗ്ഗാദികൾക്കും ഗുണങ്ങൾക്കും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം കൊണ്ടു, അവയുടെ രൂപങ്ങളിൽ തമ്മിൽ യാതൊരു വ്യത്യാസവും കാണരുത്, ഖഗേശ്വര.

അന്തരം യേ വിജാനന്തി തേ യാന്ത്യന്ധന്തമഃ പരമ് । പുരുഷസ്തു ത്രിരൂപോഭൂദ്വിഷ്ണുര്ബ്രഹ്മാ ഭവേതിസഃ ॥ ൩,൪.

ആവയുടെ രൂപങ്ങളിൽ വ്യത്യാസം കാണുന്നവർ അത്യന്തമായ അന്ധകാരത്തിലേക്ക് പോകുന്നു; എന്നാൽ പുരുഷൻ മൂന്നു രൂപങ്ങൾ ആയി: വിഷ്ണു, ബ്രഹ്മാ, എന്നിങ്ങനെ അറിയപ്പെടുന്നു.

സത്ത്വേന ലോകാന്വര്ധയിതും വിഷ്ണുഃ സാക്ഷാദ്ധരിഃ സ്വയമ് । സൃഷ്ടിം കര്തും ച രജസാ ബ്രഹ്മണി പ്രാവിശദ്ധരിഃ ॥ ൩,൪.

ലോകങ്ങളെ സത്ത്വഗുണം കൊണ്ട് വളർത്താൻ, വിഷ്ണു, ഹരി സ്വയം നേരിട്ട് പ്രവേശിച്ചു; സൃഷ്ടി നടത്താൻ രാജസ്സിലൂടെ ഹരി ബ്രഹ്മാവിൽ പ്രവേശിച്ചു.