ഗരുഡപുരാണമ്

ഹരിം വിനാ ശ്രീരപി ദേശകാലേ നാസ്തീതി മോക്ഷേച്ഛുഭിരേവ വേദ്യമ് । യസ്യാമധാദ്വീര്യമനുക്ഷണം ച സാ മാമികാ ചേന്ദ്രജാലാ ത്മികേതി ॥ ൩,൩.

ഹരിയെ കൂടാതെ ശ്രീയും ഏതു സ്ഥലത്തോ സമയത്തോ ഇല്ല; മോക്ഷം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക് മാത്രമേ ഇത് അറിയാൻ കഴിയൂ. ആരിൽ അവൾ തന്റെ ശക്തി ഓരോ നിമിഷവും നിക്ഷേപിച്ചാലോ, അവൻ തന്നെ എന്റെ സ്വന്തം, അത്ഭുതശക്തിയുള്ളവൻ.

വദന്തി യേ അസുരാ മൂഢരൂപാ അധംമതഃ പ്രവിശന്ത്യേവ സര്വേ । മായാ നാമ പ്രകൃതിസ്ത്വേമാഹുഃ സുസൂക്ഷ്മരൂപാ ന തു ചേന്ദ്രജാലികാ ॥ ൩,൩.

ആസുരസ്വഭാവമുള്ള, മൂടിയ മനസ്സുള്ളവരൊക്കെയും താഴ്ന്ന നിലയിലേക്ക് പോകുന്നു. ഈ പ്രകൃതിയെ മായ എന്ന് വിളിക്കുന്നു; അതിന്റെ രൂപം അത്യന്തം സൂക്ഷ്മം, ഒരു ജാലവിദ്യ മാത്രമല്ല.

തസ്യാഭിമാനഃ ശ്രീരിതി വേദിതവ്യോ വീര്യാധാനം തത്ര തേഷാം ച മേലഃ । കാര്യോന്മുഖം മേലനം ചാഹുരാര്യാ ഇതോ രൂപം നാഹുരായ്യാശ്ച വിഷ്ണോഃ ॥ ൩,൩.

അവളുടെ ആത്മാഭിമാനം ശ്രീ എന്നറിയണം; അവിടെ ശക്തി നല്കലും, അവരുടെയൊത്തുചേരലും നടക്കുന്നു. ആചാര്യന്മാർ പറയുന്നു, ഈ ഒത്തുചേരൽ പ്രവർത്തനത്തിനായാണ്; എന്നാൽ ഈ രൂപം വിഷ്ണുവിന് വേണ്ടിയുള്ളതല്ലെന്ന് ജ്ഞാനികൾ പറയുന്നു.

സാനാദി നിത്യാ സത്യരൂപാ ച വിഷ്ണോര്മിഥ്യാ രൂപാ സാ കഥം സ്യാത്ഖഗേന്ദ്ര । സത്യാ തനുഃ പ്രകൃതേസ്തന്നിഗൂഢാ സത്യത്വമാഹുര്വ്യവഹാരാര്ഥരൂപമ് ॥ ൩,൩.

അവൾ ആദിയില്ലാത്തതും, ശാശ്വതവും, സത്യരൂപവുമാണ്; വിഷ്ണുവിന്റെ മിഥ്യാരൂപം എങ്ങനെയാകും, ഖഗേന്ദ്രാ? അവളുടെ ശരീരം സത്യമാണ്, പക്ഷേ പ്രകൃതിയിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; അവളുടെ സത്യതയെ ലോകവ്യവഹാരത്തിനായി എന്ന് പറയുന്നു.

വ്യവഹാരരൂപാ സത്യതാ ചേത്പ്രകൃത്യാസ്തദാ കഥം സ്യാദ്യദനാദിഭൂതാ । അനാദിനിത്യാ യദി ന സ്യാത്ഖഗേന്ദ്ര സുശൂക്ഷ്മരൂപേണ ന കാരണം സ്യാത് ॥ ൩,൩.

സത്യത വെറും ലോകവ്യവഹാരത്തിനായാണെങ്കിൽ, പ്രകൃതിക്ക് ആദിയില്ലാത്തതെങ്ങനെയാകും? ആദിയില്ലാത്തതും ശാശ്വതവുമല്ലെങ്കിൽ, ഖഗേന്ദ്രാ, അത്ര സൂക്ഷ്മരൂപത്തിൽ അവൾ കാരണമാകില്ല.

സൂക്ഷ്മേണ രൂപേണ ച കാരണം സ്യാത്തര്ഹി പ്രപഞ്ചസ്യ ച കാരണം വദ । അവിദ്യായാ വശതോ വിഷ്ണുരേവ നാനാരൂപൈര്ദൃശ്യതേ വിഷ്ണുരേവ ॥ ൩,൩.

സൂക്ഷ്മരൂപത്തിൽ അവൾ കാരണമാകുന്നു; അതിനാൽ, ഈ പ്രപഞ്ചത്തിന് അവൾ എങ്ങനെ കാരണമാകുന്നു എന്ന് പറയൂ. അജ്ഞാനത്തിന്റെ സ്വാധീനത്തിൽ വിഷ്ണു പല രൂപങ്ങളിൽ കാണപ്പെടുന്നു; എന്നാൽ കാണപ്പെടുന്നത് വിഷ്ണുവേയാണ്.

ശാസ്ത്രജ്ഞാനാന്നാശമേതി ഹ്യവിദ്യാ ന സംശയോ ഹരിണാ ചൈക്യമേതി । ഏവം ബ്രൂഷേ യദി വാദത്ഖഗേന്ദ്ര വക്ഷ്യേഹം തേ തത്ര യുക്തിം ശൃണു ത്വമ് ॥ ൩,൩.

ശാസ്ത്രജ്ഞാനത്തിലൂടെ അജ്ഞാനം നശിക്കുന്നു, സംശയമില്ല; അപ്പോൾ ഹരിയുമായി ഐക്യം ലഭിക്കുന്നു. നീ അങ്ങനെ പറയുന്നു എങ്കിൽ, ഖഗേന്ദ്രാ, അതിന്റെ കാരണം ഞാൻ പറയാം; നീ ശ്രദ്ധിച്ച് കേൾക്കൂ.

സര്വജ്ഞരൂപസ്യ ഹി മേ മുരാരേഃ കഥം ഹരേര്ഘടതേ ഹ്യജ്ഞതാ ച । സൂര്യേ യഥാ തമോ നാസ്തി തഥാ നാരായണേ ഹരൌ । അജ്ഞാനം നാസ്തി പക്ഷീദ്ര കഥം തത്വം ബ്രവീഷ്യഹോ ॥ ൩,൩.

എനിക്ക്, സർവ്വജ്ഞനായ മുരാരിക്കു, അജ്ഞാനം എങ്ങനെയുണ്ടാകും? സൂര്യനിൽ ഇരുണ്ടത് ഇല്ലാത്തതുപോലെ, നാരായണനിൽ, ഹരിയിൽ അജ്ഞാനവും ഇല്ല, പക്ഷീന്ദ്രാ; നീ അങ്ങനെ പറയുന്നത് എങ്ങനെയാണ്?

അതോ നാഹം ബ്രാഹ്മണസ്ത്വാദികാലാദുപാധിസംബന്ധവശാദജ്ഞതാചേത് । സര്വജ്ഞോസൌ കുത്ര പക്ഷീന്ദ്ര വിഷ്ണുരല്പജ്ഞജീവോ ജ്ഞാനശൂന്യശ്ച കുത്ര ॥ ൩,൩.

അതിനാൽ, ഞാൻ ആദികാലം മുതൽ ബ്രാഹ്മണൻ അല്ല, ഉപാധികളുടെ ബന്ധം കൊണ്ടാണെങ്കിൽ അജ്ഞാനം ഉണ്ടാകുന്നത്. സർവ്വജ്ഞനായ വിഷ്ണു എവിടെയാണ്, പക്ഷീന്ദ്രാ, അൽപജ്ഞനും അജ്ഞാനിയും ആയ ജീവൻ എവിടെയാണ്?

വിരുദ്ധയോശ്ചാനയോഃ സര്വദൈവ കഥം ചൈക്യം സംവാദിഷ്യന്തി വേദാഃ । ദേശേ കാലേ സര്വദാ ദ്ദുഃ ഖഹീനോ ജഗത്കര്താ പൂര്ണശക്തിഃ സദൈവ ॥ ൩,൩.

ഈ രണ്ട് വിരുദ്ധങ്ങളിലൊന്നായി ഒരിക്കലും ഐക്യം ഉണ്ടാകുമെന്ന് വേദങ്ങൾ എപ്പോഴും പറയാറില്ലല്ലോ. ഏത് സ്ഥലത്തും സമയത്തും ലോകത്തിന്റെ സ്രഷ്ടാവ് എല്ലായ്പ്പോഴും പൂർണ്ണശക്തിയോടെ ദു:ഖരഹിതനാണ്.

ജീവഃ സദാ സ്വല്പകര്താസ്തി പൂര്ണഃ സംസാരരൂപേ ദുഃ ഖരൂപേ ച നിത്യമ് । വിരുദ്ധയോശ്ചാനയോരൈക്യമാഹുരീശസ്യ മായാവശതോ മായിനശ്ച ॥ ൩,൩.

ജീവൻ എപ്പോഴും ചെറിയൊരു പ്രവർത്തകനാണ്; അവൻ പൂർണ്ണൻ ആകുന്നത് സാംസാരിക രൂപത്തിലും ദു:ഖരൂപത്തിലും മാത്രമാണ്. ഈ വിരുദ്ധങ്ങളിലൊന്നിന്റെ ഐക്യം ഭഗവാന്റെ മായയും ജീവന്റെ മായയും കൊണ്ടാണ് ഉണ്ടാകുന്നത് എന്ന് പറയുന്നു.

യേ വൈഷ്ണവാ വൈഷ്ണവദാസവശ്യാസ്തേഷാം ദ്രോഹം സര്വദാ സംചരേദ്യഃ । ഹരിപ്രീതിസ്തേന ഭവേന്ന നിത്യമാനന്ദവൃദ്ധിസ്തേന ഭവേന്ന മുക്തൌ ॥ ൩,൩.

വിഷ്ണുവിൽ ഭക്തിയും സേവനവും ചെയ്യുന്നവരോടു എപ്പോഴും വൈരാഗ്യം കാണിക്കരുത്; അങ്ങനെ ചെയ്താൽ ഹരിയുടെ പ്രീതിയും മോക്ഷത്തിലെ ആനന്ദവൃദ്ധിയും ലഭിക്കില്ല.

മായീ സദാ മായിഭൃത്യസ്തഥാപി ഭേദജ്ഞാനാന്നിന്ദ്യതേ കാര്യതേ ച । തേനാപി തേഷാം ദുഃ ഖവൃദ്ധിര്ഭവേച്ച ഹ്യധം തമഃ പുനരാവൃത്തിഹീനമ് ॥ ൩,൩.

ജീവൻ എപ്പോഴും മായയുടേയും ഭഗവാന്റെ ദാസനുമാണ്, ഭഗവാൻ മായയുടെ അധിപനുമാണ്. എന്നിരുന്നാലും ഭേദബോധം കാരണം ജീവൻ കുറ്റപ്പെടുത്തപ്പെടുകയും ബന്ധിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. അതിനാൽ അവർക്കു ദു:ഖം കൂടുകയും, ഇരുണ്ടതിലേക്കു വീഴുകയും, തിരിച്ചുവരവ് ഇല്ലാത്തവരാവുകയും ചെയ്യുന്നു.

ഖഗേന്ദ്രാതഃ പ്രകൃതിഃ സൂക്ഷ്മരൂപാ സാ നിത്യാ സാ സത്യഭൂതാ സദൈവ । ഏവം സ്വയം കാലവായ്വാദികാനാം പരാ (രമാ)ണവഃ സത്യരൂപാശ്ച സന്തി ॥ ൩,൩.

പക്ഷിരാജാവേ, പ്രകൃതി സൂക്ഷ്മമായതും ശാശ്വതവുമായതും സത്യമുള്ളതുമാണ്. അതുപോലെ തന്നെ, കാലം, വായു എന്നിവയിലുമുള്ള പരമാനുക്കളും സത്യസ്വരൂപികളാണ്.

പരാ (മാണൂ)നാം ലക്ഷണം വേദിതവ്യം ജ്ഞാനേച്ഛുഭിര്നാന്യഥാ വേദിതവ്യമ് । പദാര്ഥാനാം പാര്ഥിവാനാം ഖഗേന്ദ്ര വിശേഷാണാം ചരമാഖ്യോ വിശേഷഃ ॥ ൩,൩.

പരമാനുക്കളുടെ ലക്ഷണങ്ങൾ അറിവ് ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ മനസ്സിലാക്കണം; അതു വേറെ വഴിയില്ല. ഭൗതിക വസ്തുക്കളിൽ, പക്ഷിരാജാവേ, അന്തിമമായ വ്യത്യാസം പരമാനുവാണ്.

സ ഏവഃ സ്യാത്പരമാണുര്ദ്വിജേന്ദ്ര യോന്ത്യോവി (വ) ശേഷോവയവശ്ച സ സ്മൃതഃ ॥ ൩,൩.

അവൻ തന്നെയാണ് പരമാനു, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനേ, അതാണ് ഏറ്റവും ചെറുതും, അവസാനമായ ഭാഗവും എന്ന് ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നത്.

ഗരുഡ ഉവാച । ഹേ കൃഷ്ണ ഹേ മാധവ സാത്ത്വതാം പതേ പദാര്ഥാനാം ചരമാംശഃ പരാണു ॥ ൩,൩.

ഗരുഡൻ ചോദിച്ചു: കൃഷ്ണാ, മാധവാ, സാത്വതരുടെ നാഥാ, ഭൗതിക വസ്തുക്കളിൽ അവസാന ഭാഗമാണ് പരമാനു.

ഇതി പ്രോക്തം തത്ര മേ സംശയോസ്തി യോന്ത്യോ വിശേഷഃ സ തു നാംശയുക്തഃ । യോ ഹ്യംശയുക്തോ ന തു സോംത്യോ വിശേഷ ഏവം മമാഭാതി വചസ്തു തഥ്യമ് ॥ ൩,൩.

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ടും എനിക്ക് സംശയമുണ്ട്: അന്തിമ വ്യത്യാസം ഭാഗങ്ങളില്ലാത്തതാണ്; ഭാഗങ്ങളുള്ളത് അന്തിമം അല്ല. നിങ്ങളുടെ വാക്ക് എനിക്ക് ഇങ്ങനെ സത്യമാണെന്ന് തോന്നുന്നു.

ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച । യ ഏവ ലോകേ സംസ്ഥിതാ മാനുഷാസ്തു വിശേഷാണാം ദര്ശനേ ശക്തിയുക്താഃ । തഥാപി തേ യസ്യ ചാംശിത്വമേവ വിശേഷം വൈ നൈവ ദ്രഷ്ടും സമര്ഥാഃ ॥ ൩,൩.

ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: ലോകത്ത് ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യർക്ക് വ്യത്യാസം കാണാനുള്ള ശക്തിയുണ്ടെങ്കിലും, ഏതെങ്കിലും വസ്തുവിന് ഭാഗങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ, അവർക്ക് അന്തിമ വ്യത്യാസം കാണാൻ കഴിയില്ല.

തമേവാഹുശ്ചരമാംശം വിശേഷം യേ ചൈവമാഹുര്മുനയസ്തേന ചാന്യേ । യേ കാണാദാ ഗൌതമാദ്യാഃ ഖഗേന്ദ്ര നിരംശകം പരമാണും വദന്തി ॥ ൩,൩.

അങ്ങനെ പറയുന്ന മുനികൾ അന്തിമ ഭാഗം തന്നെയാണ് വ്യത്യാസം എന്ന് പറയുന്നു; മറ്റു ചിലർ, കണാദനും ഗൗതമനും പോലുള്ളവർ, പക്ഷിരാജാവേ, ഭാഗങ്ങളില്ലാത്തതിനെ പരമാനു എന്ന് പറയുന്നു.

അനന്താംശൈഃ സംയുതത്വേപി താംശ്ച നിരംശിനോ ഭ്രാന്തിദൃഷ്ട്യാ വദന്തി । തസ്മാത്പരാ (രമാ) ണോഃ പരമാണുത്വമസ്തി തദംശാനാം വിനതാഗര്ഭജാത ॥ ൩,൩.

അനന്തമായ ഭാഗങ്ങൾ ചേർന്നിട്ടും, ചിലർ തെറ്റായ ദൃഷ്ടികോണത്തിൽ നിന്ന് അവയെ ഭാഗങ്ങളില്ലാത്തവയെന്ന് പറയുന്നു. അതിനാൽ, വിനതയുടെ പുത്രാ, പരമാനുവിന് അണുത്വം ഉണ്ട്; അതിന്റെ ഭാഗങ്ങൾക്കും അതുപോലെ.

പരാ (രമാ) ണൂനാമേകദേശേ ഖഗേന്ദ്ര തന്നോ സംതി പ്രാണിനാം രാശയശ്ച । പ്രത്യേകശ സംതി രൂപാ ഹരേശ്ച ഹ്യതശ്ച തത്പരമാണോരണീയഃ ॥ ൩,൩.

പരമാനുക്കളിൽ, പക്ഷിരാജാവേ, ഏതെങ്കിലും സ്ഥലത്ത് ജീവികളുടെ കൂട്ടങ്ങൾ ഉണ്ട്. ഓരോന്നിനും താന്താന്റെ രൂപമുണ്ട്; ഹരിക്കും അതുപോലെ. അതുകൊണ്ട് പരമാനു ഏറ്റവും സൂക്ഷ്മതയെക്കാൾ സൂക്ഷ്മമാണ്.

യോ വാ ത്വണീയാന്പരമസ്യ വിഷ്ണോഃ സ ഏവ രൂപോ മഹതോ മഹീയാന് । തേഷാമന്യോന്യം ന വിശേഷോസ്തി കശ്ചിദചിന്ത്യരൂപേ ച വിചിന്തനീയഃ ॥ ൩,൩.

ഏതെങ്കിലും വസ്തുവിൽ ഏറ്റവും സൂക്ഷ്മമായത് പരമവിഷ്ണുവിന്റെ സ്വരൂപമാണ്; അതേ സ്വരൂപം ഏറ്റവും വലിയതിലും വലിയതുമാണ്. അവയിൽ പരസ്പര വ്യത്യാസമില്ല, എങ്കിലും അത്ഭുതമായ ആ രൂപം ധ്യാനിക്കേണ്ടതാണ്.

കാലകോടിവിഹീനത്വം കാലാനന്ത്യം വിദുര്ബുധാഃ । ദേശകോടിവിഹീനത്വം ദേശാനന്ത്യം വിദുര്ബുധാഃ ॥ ൩,൩.

കാലത്തിന് അതിരില്ലായ്മയാണ് കാലത്തിന്റെ അനന്തത എന്ന് ജ്ഞാനികൾ അറിയുന്നു. ദേശത്തിന് അതിരില്ലായ്മയാണ് ദേശത്തിന്റെ അനന്തത എന്നും ജ്ഞാനികൾ അറിയുന്നു.

ഗുണാനാമപ്രമേയത്വേ ഗുണാനന്ത്യം വിദുര്ബുധാഃ । ആനന്ത്യം ത്രിവിധം നിത്യം ഹരേര്നാന്യസ്യ കസ്യചിത് ॥ ൩,൩.

ഗുണങ്ങൾ അളക്കാനാവാത്തതാണെങ്കിൽ അതാണ് ഗുണങ്ങളുടെ അനന്തത എന്ന് ജ്ഞാനികൾ അറിയുന്നു. ഈ ത്രിവിധമായ അനന്തത ഹരിയിൽ ശാശ്വതമാണ്; മറ്റാരിലും അല്ല.

തസ്യ സര്വസ്വരൂപേഷു ചാനന്ത്യം തു ത്രിലക്ഷണമ് । തഥാപി ദേശതസ്തസ്യ പരിച്ഛേദോപി യുജ്യതേ ॥ ൩,൩.

അവന്റെ എല്ലാ രൂപങ്ങളിലും ഈ ത്രിവിധ അനന്തതയും ഉണ്ട്. എന്നിരുന്നാലും, ദേശപരമായ പരിമിതീകരണം അവനിൽ സാധ്യമാണ്.

പരിച്ഛേദസ്തഥാ വ്യാപ്തേരേകരൂപേപി യുജ്യതേ । തസ്യാചിന്ത്യാദ്ഭുതൈശ്വര്യം വ്യവഹാരാര്ഥമേവ ച ॥ ൩,൩.

വ്യാപനത്തിന്റെ പരിമിതീകരണവും ഒരൊറ്റ രൂപത്തിൽ സാധ്യമാണ്. അവന്റെ അത്ഭുതകരമായ, അചിന്ത്യമായ ഐശ്വര്യം ലോകവ്യവഹാരത്തിനായാണ്.

ഗുണതഃ കാലതശ്ചൈവ പരിച്ഛേദോ ന കുത്രചിത് । വ്യാപ്തത്വം ദേശതോ ഹ്യസ്തി സര്വഭൂതേഷു യദ്യാപി ॥ ൩,൩.

ഗുണത്തിലും കാലത്തിലും എങ്ങും യാതൊരു പരിധിയും ഇല്ല; എന്നാൽ, എല്ലാ ജീവികളിലും സ്ഥലംപോലെയുള്ള വ്യാപനം ഉണ്ടെന്നു പറയാം.

ന ച ഭേദഃ ക്വചിത്തസ്യ ഹ്യണുമാത്രേപി യുജ്യതേ । തഥാപി വിദ്യതേണുത്വം തസ്മാദൈശ്വര്യയോഗതഃ ॥ ൩,൩.

അത് എത്ര ചെറുതായാലും യാതൊരു ഭേദവും ഇല്ല; എന്നിരുന്നാലും, ഐശ്വര്യത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ അതിൽ ചെറുതായ്മ കാണാം.