ഗരുഡപുരാണമ്

വീര്യസ്വരൂപീ ഭഗവാന്വാ സുദേവഃ സര്വത്ര ദേശേപി ച സര്വകാലേ । സര്വാര്ഥവാന്യദി ന സ്യാത്ഖഗേന്ദ്ര തര്ഹീശ്വരഃ പുരുഷോ നൈവ സ സ്യാത് ॥ ൩,൩.

വാസുദേവൻ, വീര്യസ്വരൂപനായ ഭഗവാൻ, എല്ലായിടത്തും, എല്ലാകാലത്തും നിലനിൽക്കുന്നു. അവൻ എല്ലാറ്റിനും ആധാരമല്ലെങ്കിൽ, പക്ഷിരാജാവേ, ഈശ്വരനും പുരുഷനും ഇല്ലാതാകുമായിരുന്നു.

അചിന്ത്യവീര്യൈശ്ചിന്ത്യവീര്യൈര്ദ്വിരൂപഃ സ്ത്രീരൂപമേകം പുരുഷം തഥാ പരമ് । ഉഭേ രൂപേ വീര്യവതീ ഖഗേന്ദ്ര തയോരഭേദശ്ചിന്തനീയോ ഹി സമ്യകൂ ॥ ൩,൩.

അവിസ്മയിപ്പിക്കുന്ന ശക്തികളും മനസ്സിലാക്കാവുന്ന ശക്തികളുംകൊണ്ട് പരമാത്മാവ് രണ്ടു രൂപങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുന്നു; ഒരു സ്ത്രീയുടെ രൂപവും, മറ്റേത് പുരുഷന്റെ രൂപവും. ഇരുപക്ഷത്തിലും ശക്തി നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു, പക്ഷേ ഈ രണ്ടിന്റെയും യഥാർത്ഥം ഒന്നാണെന്ന സത്യം മനസ്സിൽ ധ്യാനിക്കണം, ഖഗേന്ദ്ര.

സ്ത്രീരൂപവാന്യദി ന സ്യാത്ഖര്ഗേദ്രസ്ത്രീണാം കഥം പ്രതിബിംബത്വമേവ ॥ ൩,൩.

പറവകളുടെ രാജാവേ, പരമാത്മാവിന് സ്ത്രീയുടെ രൂപം ഇല്ലായിരുന്നുവെങ്കിൽ, സ്ത്രീകൾക്ക് ഈ ലോകത്ത് പ്രതിഫലനം എങ്ങനെയുണ്ടാകുമായിരുന്നു?

സ്ത്രീരൂപമസ്മാദ്ബ്രഹ്മജം (ദ്വാസ്തവം) ചിന്തനീയം സ്വരൂപമേതന്നാന്യഥാ ചിന്തനീയമ് । സ്ത്രീരൂപവന്നൈവ വിചിന്തനീയം നപുംസകം ത്ബസ്യ ജന്യം ഹി വിദ്ധി ॥ ൩,൩.

സ്ത്രീരൂപം ബ്രഹ്മത്തിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്; അതാണ് അതിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം, വേറൊന്നും ആലോചിക്കേണ്ടതില്ല. സ്ത്രീരൂപം പോലെ അല്ലാതെ, നപുംസകരൂപം എന്ന് ധ്യാനിക്കരുത്; കാരണം, നപുംസകരൂപം അതിൽ നിന്നുള്ളതാണ്.

നപുംസകം നവൈവ സ്വരൂപഭൂതമതോ ഹരൌ നാസ്തി വിചിന്തനീയമ് । സ്ത്രീബിംബഭൂതേ ഹരിരൂപേ ഖഗേന്ദ്ര ശ്രീരൂപമസ്തീതി വിചിന്തനീയമ് ॥ ൩,൩.

നപുംസകരൂപം യഥാർത്ഥ സ്വഭാവമല്ല; അതിനാൽ ഹരിയിൽ നപുംസകരൂപം ധ്യാനിക്കേണ്ടതില്ല. ഹരി സ്ത്രീയുടെ പ്രതിഫലനമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുമ്പോൾ, അപ്പോൾ ശ്രീയുടെ രൂപം ധ്യാനിക്കണം, ഖഗേന്ദ്ര.

ഗരുഡ ഉവാച । സ്ത്രിയാ സ്ത്രിയശ്ച സംയോഗം വ്യര്ഥമഹുര്മനീഷിണഃ । സ്ത്രീരൂപഭൂതേ വിംബേ തു സ്ത്രീരൂപാഃ സന്തി സര്വദാ ॥ ൩,൩.

ഗരുഡൻ പറഞ്ഞു: സ്ത്രീയും സ്ത്രീയും ഒന്നിക്കുന്നത് ഫലമില്ലാത്തതാണെന്ന് ജ്ഞാനികൾ പറയുന്നു; പക്ഷേ, സ്ത്രീയുടെ പ്രതിഫലനത്തിൽ സ്ത്രീരൂപങ്ങൾ എല്ലായ്പ്പോഴും നിലനിൽക്കുന്നു.

സ്ഥിതൌ തത്ര നിമിത്തം ച ബ്രൂഹി കൃഷ്ണ മമ പ്രഭോ ॥ ൩,൩.

എൻ പ്രഭുവായ കൃഷ്ണാ, അവിടെ ഈ നിലനിൽപ്പിന് കാരണമെന്താണെന്ന് ദയവായി പറയൂ.

ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച । സ്ത്രീബിംബഭൂതസ്ത്രീരൂപേ ലക്ഷ്മീര്ന സ്യാത്ഖഗേശ്വര । നിത്യാവിയോഗിനീ ദേവീ കഥം സ്യാത്പരമാത്മനഃ ॥ ൩,൩.

ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: സ്ത്രീയുടെ പ്രതിഫലനമായ രൂപത്തിൽ ലക്ഷ്മി ഇല്ലായിരുന്നുവെങ്കിൽ, ഖഗേശ്വരാ, ദേവി പരമാത്മാവിൽ എങ്ങനെ എപ്പോഴും അകറ്റം കൂടാതെ നിലനിൽക്കുമായിരുന്നു?

ഹരേരനന്തരൂപാണാം സ്ത്രീരൂപാണാം ഖഗേശ്വര । അനന്താനന്തരൂപേണ നിത്യം ശുശ്രൂഷണേ രതാ ॥ ൩,൩.

ഹരിയുടെ അനന്തമായ രൂപങ്ങളിൽ, ഖഗേശ്വരാ, സ്ത്രീരൂപങ്ങൾ അനന്തമാണ്; ആ അനന്തമായ രൂപങ്ങളിൽ അവൾ എപ്പോഴും സേവനത്തിൽ ലീനയാണു.

അതോ ലക്ഷ്മ്യാ വിയോഗസ്തു ശങ്കനീയഃ കഥഞ്ചന । നാരായണോ നാമ ഹരിഃ സ്വതന്ത്രഃ ശ്രിയാ വിനാ നാസ്തി കദാപി താര്ക്ഷ്യ । ഹരേര്മുകുന്ദസ്യ പദാരവിന്ദേ ശുശ്രൂഷമാണാ പരമാദരേണ ॥ ൩,൩.

അതിനാൽ, ലക്ഷ്മിയിൽ നിന്ന് വേർപാട് ഒരിക്കലും സംശയിക്കേണ്ടതല്ല; നാരായണൻ എന്ന ഹരി ശ്രീയില്ലാതെ ഒരിക്കലും സ്വതന്ത്രനല്ല, താര്ക്ഷ്യ. ഹരിയുടെ മുകുന്ദന്റെ കമലപാദങ്ങളിൽ അവൾ പരമാദരത്തോടെ സേവനം ചെയ്യുന്നു.

ഹരിം വിനാ ശ്രീരപി ദേശകാലേ നാസ്തീതി മോക്ഷേച്ഛുഭിരേവ വേദ്യമ് । യസ്യാമധാദ്വീര്യമനുക്ഷണം ച സാ മാമികാ ചേന്ദ്രജാലാ ത്മികേതി ॥ ൩,൩.

ഹരിയെ കൂടാതെ ശ്രീയും ഏതു സ്ഥലത്തോ സമയത്തോ ഇല്ല; മോക്ഷം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക് മാത്രമേ ഇത് അറിയാൻ കഴിയൂ. ആരിൽ അവൾ തന്റെ ശക്തി ഓരോ നിമിഷവും നിക്ഷേപിച്ചാലോ, അവൻ തന്നെ എന്റെ സ്വന്തം, അത്ഭുതശക്തിയുള്ളവൻ.

വദന്തി യേ അസുരാ മൂഢരൂപാ അധംമതഃ പ്രവിശന്ത്യേവ സര്വേ । മായാ നാമ പ്രകൃതിസ്ത്വേമാഹുഃ സുസൂക്ഷ്മരൂപാ ന തു ചേന്ദ്രജാലികാ ॥ ൩,൩.

ആസുരസ്വഭാവമുള്ള, മൂടിയ മനസ്സുള്ളവരൊക്കെയും താഴ്ന്ന നിലയിലേക്ക് പോകുന്നു. ഈ പ്രകൃതിയെ മായ എന്ന് വിളിക്കുന്നു; അതിന്റെ രൂപം അത്യന്തം സൂക്ഷ്മം, ഒരു ജാലവിദ്യ മാത്രമല്ല.

തസ്യാഭിമാനഃ ശ്രീരിതി വേദിതവ്യോ വീര്യാധാനം തത്ര തേഷാം ച മേലഃ । കാര്യോന്മുഖം മേലനം ചാഹുരാര്യാ ഇതോ രൂപം നാഹുരായ്യാശ്ച വിഷ്ണോഃ ॥ ൩,൩.

അവളുടെ ആത്മാഭിമാനം ശ്രീ എന്നറിയണം; അവിടെ ശക്തി നല്കലും, അവരുടെയൊത്തുചേരലും നടക്കുന്നു. ആചാര്യന്മാർ പറയുന്നു, ഈ ഒത്തുചേരൽ പ്രവർത്തനത്തിനായാണ്; എന്നാൽ ഈ രൂപം വിഷ്ണുവിന് വേണ്ടിയുള്ളതല്ലെന്ന് ജ്ഞാനികൾ പറയുന്നു.

സാനാദി നിത്യാ സത്യരൂപാ ച വിഷ്ണോര്മിഥ്യാ രൂപാ സാ കഥം സ്യാത്ഖഗേന്ദ്ര । സത്യാ തനുഃ പ്രകൃതേസ്തന്നിഗൂഢാ സത്യത്വമാഹുര്വ്യവഹാരാര്ഥരൂപമ് ॥ ൩,൩.

അവൾ ആദിയില്ലാത്തതും, ശാശ്വതവും, സത്യരൂപവുമാണ്; വിഷ്ണുവിന്റെ മിഥ്യാരൂപം എങ്ങനെയാകും, ഖഗേന്ദ്രാ? അവളുടെ ശരീരം സത്യമാണ്, പക്ഷേ പ്രകൃതിയിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; അവളുടെ സത്യതയെ ലോകവ്യവഹാരത്തിനായി എന്ന് പറയുന്നു.

വ്യവഹാരരൂപാ സത്യതാ ചേത്പ്രകൃത്യാസ്തദാ കഥം സ്യാദ്യദനാദിഭൂതാ । അനാദിനിത്യാ യദി ന സ്യാത്ഖഗേന്ദ്ര സുശൂക്ഷ്മരൂപേണ ന കാരണം സ്യാത് ॥ ൩,൩.

സത്യത വെറും ലോകവ്യവഹാരത്തിനായാണെങ്കിൽ, പ്രകൃതിക്ക് ആദിയില്ലാത്തതെങ്ങനെയാകും? ആദിയില്ലാത്തതും ശാശ്വതവുമല്ലെങ്കിൽ, ഖഗേന്ദ്രാ, അത്ര സൂക്ഷ്മരൂപത്തിൽ അവൾ കാരണമാകില്ല.

സൂക്ഷ്മേണ രൂപേണ ച കാരണം സ്യാത്തര്ഹി പ്രപഞ്ചസ്യ ച കാരണം വദ । അവിദ്യായാ വശതോ വിഷ്ണുരേവ നാനാരൂപൈര്ദൃശ്യതേ വിഷ്ണുരേവ ॥ ൩,൩.

സൂക്ഷ്മരൂപത്തിൽ അവൾ കാരണമാകുന്നു; അതിനാൽ, ഈ പ്രപഞ്ചത്തിന് അവൾ എങ്ങനെ കാരണമാകുന്നു എന്ന് പറയൂ. അജ്ഞാനത്തിന്റെ സ്വാധീനത്തിൽ വിഷ്ണു പല രൂപങ്ങളിൽ കാണപ്പെടുന്നു; എന്നാൽ കാണപ്പെടുന്നത് വിഷ്ണുവേയാണ്.

ശാസ്ത്രജ്ഞാനാന്നാശമേതി ഹ്യവിദ്യാ ന സംശയോ ഹരിണാ ചൈക്യമേതി । ഏവം ബ്രൂഷേ യദി വാദത്ഖഗേന്ദ്ര വക്ഷ്യേഹം തേ തത്ര യുക്തിം ശൃണു ത്വമ് ॥ ൩,൩.

ശാസ്ത്രജ്ഞാനത്തിലൂടെ അജ്ഞാനം നശിക്കുന്നു, സംശയമില്ല; അപ്പോൾ ഹരിയുമായി ഐക്യം ലഭിക്കുന്നു. നീ അങ്ങനെ പറയുന്നു എങ്കിൽ, ഖഗേന്ദ്രാ, അതിന്റെ കാരണം ഞാൻ പറയാം; നീ ശ്രദ്ധിച്ച് കേൾക്കൂ.

സര്വജ്ഞരൂപസ്യ ഹി മേ മുരാരേഃ കഥം ഹരേര്ഘടതേ ഹ്യജ്ഞതാ ച । സൂര്യേ യഥാ തമോ നാസ്തി തഥാ നാരായണേ ഹരൌ । അജ്ഞാനം നാസ്തി പക്ഷീദ്ര കഥം തത്വം ബ്രവീഷ്യഹോ ॥ ൩,൩.

എനിക്ക്, സർവ്വജ്ഞനായ മുരാരിക്കു, അജ്ഞാനം എങ്ങനെയുണ്ടാകും? സൂര്യനിൽ ഇരുണ്ടത് ഇല്ലാത്തതുപോലെ, നാരായണനിൽ, ഹരിയിൽ അജ്ഞാനവും ഇല്ല, പക്ഷീന്ദ്രാ; നീ അങ്ങനെ പറയുന്നത് എങ്ങനെയാണ്?

അതോ നാഹം ബ്രാഹ്മണസ്ത്വാദികാലാദുപാധിസംബന്ധവശാദജ്ഞതാചേത് । സര്വജ്ഞോസൌ കുത്ര പക്ഷീന്ദ്ര വിഷ്ണുരല്പജ്ഞജീവോ ജ്ഞാനശൂന്യശ്ച കുത്ര ॥ ൩,൩.

അതിനാൽ, ഞാൻ ആദികാലം മുതൽ ബ്രാഹ്മണൻ അല്ല, ഉപാധികളുടെ ബന്ധം കൊണ്ടാണെങ്കിൽ അജ്ഞാനം ഉണ്ടാകുന്നത്. സർവ്വജ്ഞനായ വിഷ്ണു എവിടെയാണ്, പക്ഷീന്ദ്രാ, അൽപജ്ഞനും അജ്ഞാനിയും ആയ ജീവൻ എവിടെയാണ്?

വിരുദ്ധയോശ്ചാനയോഃ സര്വദൈവ കഥം ചൈക്യം സംവാദിഷ്യന്തി വേദാഃ । ദേശേ കാലേ സര്വദാ ദ്ദുഃ ഖഹീനോ ജഗത്കര്താ പൂര്ണശക്തിഃ സദൈവ ॥ ൩,൩.

ഈ രണ്ട് വിരുദ്ധങ്ങളിലൊന്നായി ഒരിക്കലും ഐക്യം ഉണ്ടാകുമെന്ന് വേദങ്ങൾ എപ്പോഴും പറയാറില്ലല്ലോ. ഏത് സ്ഥലത്തും സമയത്തും ലോകത്തിന്റെ സ്രഷ്ടാവ് എല്ലായ്പ്പോഴും പൂർണ്ണശക്തിയോടെ ദു:ഖരഹിതനാണ്.

ജീവഃ സദാ സ്വല്പകര്താസ്തി പൂര്ണഃ സംസാരരൂപേ ദുഃ ഖരൂപേ ച നിത്യമ് । വിരുദ്ധയോശ്ചാനയോരൈക്യമാഹുരീശസ്യ മായാവശതോ മായിനശ്ച ॥ ൩,൩.

ജീവൻ എപ്പോഴും ചെറിയൊരു പ്രവർത്തകനാണ്; അവൻ പൂർണ്ണൻ ആകുന്നത് സാംസാരിക രൂപത്തിലും ദു:ഖരൂപത്തിലും മാത്രമാണ്. ഈ വിരുദ്ധങ്ങളിലൊന്നിന്റെ ഐക്യം ഭഗവാന്റെ മായയും ജീവന്റെ മായയും കൊണ്ടാണ് ഉണ്ടാകുന്നത് എന്ന് പറയുന്നു.

യേ വൈഷ്ണവാ വൈഷ്ണവദാസവശ്യാസ്തേഷാം ദ്രോഹം സര്വദാ സംചരേദ്യഃ । ഹരിപ്രീതിസ്തേന ഭവേന്ന നിത്യമാനന്ദവൃദ്ധിസ്തേന ഭവേന്ന മുക്തൌ ॥ ൩,൩.

വിഷ്ണുവിൽ ഭക്തിയും സേവനവും ചെയ്യുന്നവരോടു എപ്പോഴും വൈരാഗ്യം കാണിക്കരുത്; അങ്ങനെ ചെയ്താൽ ഹരിയുടെ പ്രീതിയും മോക്ഷത്തിലെ ആനന്ദവൃദ്ധിയും ലഭിക്കില്ല.

മായീ സദാ മായിഭൃത്യസ്തഥാപി ഭേദജ്ഞാനാന്നിന്ദ്യതേ കാര്യതേ ച । തേനാപി തേഷാം ദുഃ ഖവൃദ്ധിര്ഭവേച്ച ഹ്യധം തമഃ പുനരാവൃത്തിഹീനമ് ॥ ൩,൩.

ജീവൻ എപ്പോഴും മായയുടേയും ഭഗവാന്റെ ദാസനുമാണ്, ഭഗവാൻ മായയുടെ അധിപനുമാണ്. എന്നിരുന്നാലും ഭേദബോധം കാരണം ജീവൻ കുറ്റപ്പെടുത്തപ്പെടുകയും ബന്ധിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. അതിനാൽ അവർക്കു ദു:ഖം കൂടുകയും, ഇരുണ്ടതിലേക്കു വീഴുകയും, തിരിച്ചുവരവ് ഇല്ലാത്തവരാവുകയും ചെയ്യുന്നു.

ഖഗേന്ദ്രാതഃ പ്രകൃതിഃ സൂക്ഷ്മരൂപാ സാ നിത്യാ സാ സത്യഭൂതാ സദൈവ । ഏവം സ്വയം കാലവായ്വാദികാനാം പരാ (രമാ)ണവഃ സത്യരൂപാശ്ച സന്തി ॥ ൩,൩.

പക്ഷിരാജാവേ, പ്രകൃതി സൂക്ഷ്മമായതും ശാശ്വതവുമായതും സത്യമുള്ളതുമാണ്. അതുപോലെ തന്നെ, കാലം, വായു എന്നിവയിലുമുള്ള പരമാനുക്കളും സത്യസ്വരൂപികളാണ്.

പരാ (മാണൂ)നാം ലക്ഷണം വേദിതവ്യം ജ്ഞാനേച്ഛുഭിര്നാന്യഥാ വേദിതവ്യമ് । പദാര്ഥാനാം പാര്ഥിവാനാം ഖഗേന്ദ്ര വിശേഷാണാം ചരമാഖ്യോ വിശേഷഃ ॥ ൩,൩.

പരമാനുക്കളുടെ ലക്ഷണങ്ങൾ അറിവ് ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ മനസ്സിലാക്കണം; അതു വേറെ വഴിയില്ല. ഭൗതിക വസ്തുക്കളിൽ, പക്ഷിരാജാവേ, അന്തിമമായ വ്യത്യാസം പരമാനുവാണ്.

സ ഏവഃ സ്യാത്പരമാണുര്ദ്വിജേന്ദ്ര യോന്ത്യോവി (വ) ശേഷോവയവശ്ച സ സ്മൃതഃ ॥ ൩,൩.

അവൻ തന്നെയാണ് പരമാനു, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനേ, അതാണ് ഏറ്റവും ചെറുതും, അവസാനമായ ഭാഗവും എന്ന് ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നത്.

ഗരുഡ ഉവാച । ഹേ കൃഷ്ണ ഹേ മാധവ സാത്ത്വതാം പതേ പദാര്ഥാനാം ചരമാംശഃ പരാണു ॥ ൩,൩.

ഗരുഡൻ ചോദിച്ചു: കൃഷ്ണാ, മാധവാ, സാത്വതരുടെ നാഥാ, ഭൗതിക വസ്തുക്കളിൽ അവസാന ഭാഗമാണ് പരമാനു.

ഇതി പ്രോക്തം തത്ര മേ സംശയോസ്തി യോന്ത്യോ വിശേഷഃ സ തു നാംശയുക്തഃ । യോ ഹ്യംശയുക്തോ ന തു സോംത്യോ വിശേഷ ഏവം മമാഭാതി വചസ്തു തഥ്യമ് ॥ ൩,൩.

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ടും എനിക്ക് സംശയമുണ്ട്: അന്തിമ വ്യത്യാസം ഭാഗങ്ങളില്ലാത്തതാണ്; ഭാഗങ്ങളുള്ളത് അന്തിമം അല്ല. നിങ്ങളുടെ വാക്ക് എനിക്ക് ഇങ്ങനെ സത്യമാണെന്ന് തോന്നുന്നു.

ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച । യ ഏവ ലോകേ സംസ്ഥിതാ മാനുഷാസ്തു വിശേഷാണാം ദര്ശനേ ശക്തിയുക്താഃ । തഥാപി തേ യസ്യ ചാംശിത്വമേവ വിശേഷം വൈ നൈവ ദ്രഷ്ടും സമര്ഥാഃ ॥ ൩,൩.

ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: ലോകത്ത് ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യർക്ക് വ്യത്യാസം കാണാനുള്ള ശക്തിയുണ്ടെങ്കിലും, ഏതെങ്കിലും വസ്തുവിന് ഭാഗങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ, അവർക്ക് അന്തിമ വ്യത്യാസം കാണാൻ കഴിയില്ല.