ഗരുഡപുരാണമ്

ശ്രീഭൂദുര്ഗാദിരൂപാണാം തഥാ സീതാദിരൂപിണാമ് । അന്യോന്യം നാണുമാത്രം ച ഭേദോ ബാഹ്യാന്തരേപി ച ॥ ൩,൨.

ശ്രീ, ഭൂ, ദുർഗ്ഗാ, സീത എന്നിവരുടെ രൂപങ്ങളിൽ, പുറമേയോ അകത്തോ, അണുമാത്രം പോലും വ്യത്യാസമില്ല.

ചിന്തനീയഃ കഥമപി ജ്ഞാത്വാ യാന്ത്യധരം തമഃ । പ്രതിബിംബസ്ഥിതോ ബിംബഃ സ്ത്രീരൂപോ ഹ്യസ്തി സര്വദാ ॥ ൩,൨.

ഇത് അറിഞ്ഞിട്ടും ആരെങ്കിലും വ്യത്യാസം ആലോചിച്ചാൽ, അവർ താഴെയുള്ള അന്ധകാരത്തിലേക്ക് പോകുന്നു; സ്ത്രീരൂപത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്ന പ്രതിബിംബം എപ്പോഴും ഉണ്ട്.

പ്രലയേ സമനുപ്രാപ്തേ ലക്ഷ്മ്യാ സഹ ഖഗോത്തമ । ഏകീഭാവം നാപ്നുവന്തി ബിംബേന സഹ സംസ്ഥിതാഃ ॥ ൩,൨.

പ്രളയം വന്നപ്പോൾ, വിനതയുടെ മകനേ, ലക്ഷ്മിയോടൊപ്പം ബിംബത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നവർക്ക് ബിംബത്തോടൊപ്പം ഏകത്വം ലഭിക്കില്ല.

ബിംബസ്ഥിതാനാം രൂപാണാം ലക്ഷ്മ്യാശ്ച വിനതാസുത । ഭേദസ്തു നാണുമാത്രം ച ശങ്കനീയഃ കഥഞ്ചന ॥ ൩,൨.

പ്രതിബിംബത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്ന രൂപങ്ങൾക്കും ലക്ഷ്മിക്കും, വിനതയുടെ മകനേ, അണുമാത്രം പോലും വ്യത്യാസം സംശയിക്കേണ്ടതില്ല.

യദാ ഹി ശേതേ പ്രലയാര്ണവേ വിഭുര്ജീവാംശ്ച സര്വാനുദരേ നിവേശ്യ । മുക്താംശ്ച ബ്രഹ്മേന്ദ്രമരുദ്ഗണാദീന്പ്രാത്പവ്യമുക്തീംശ്ച സുതൌ? ച സംസ്ഥിതാന് ॥ ൩,൨.

പ്രളയസമുദ്രത്തിൽ വിശ്രമിക്കുമ്പോൾ, ഭഗവാൻ എല്ലാ ജീവികളെയും—മുക്തന്മാരെയും ബ്രഹ്മാവിനെയും ഇന്ദ്രനെയും മരുത്‌ഗണങ്ങളെയും, മോക്ഷം നേടിയവരെയും പുത്രന്മാരെയും—തന്റെ വയറ്റിൽ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു.

പ്രാപ്താന്ധകൂപാദിസമസ്തജീവാംസ്തഥൈവ പ്രാപ്തവ്യകലീനഥാപരാന് । തഥൈവ നിത്യം സൃതിസംസ്ഥിതാഞ്ജനാനചേതനാനൃക്ഷരൂപാദിജീവാന് ॥ ൩,൨.

അവൻ അങ്ങനെ തന്നെ, അന്ധകൂപം മുതലായിടങ്ങളിലെ എല്ലാ ജീവികളെയും, ഭാവിയിൽ ജനിക്കേണ്ടവരെയും, സൃഷ്ടിയിൽ സ്ഥിരമായി നിലകൊള്ളുന്നവരെയും, ജഡങ്ങളെയും, മരങ്ങൾ പോലുള്ള ജീവികളെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്നു.

ഏവം ജനാഞ്ജഠരേ സംനിധായ സമ്യക്ശേതേ ഹ്യംഭസി വൈ സ കല്പേ । ലക്ഷ്മീസ്തു സാ സര്വവേദാത്മികാ ച ഭക്ത്യാ ഹരൌ നിത്യസംവര്ധിതാപി ॥ ൩,൨.

ഇങ്ങനെ എല്ലാ ജീവികളെയും വയറ്റിൽ വെച്ച്, അവൻ യഥാർത്ഥത്തിൽ പ്രളയജലത്തിൽ വിശ്രമിക്കുന്നു; എന്നാൽ എല്ലാ വേദങ്ങളുടെയും സാരമായ ലക്ഷ്മി ഹരിയോടുള്ള ഭക്തിയാൽ എപ്പോഴും വളരുന്നു.

അത്യാദരം ദര്ശയതീവ സാ തു ഈഡേ വിഷ്ണും ഭക്തിസംവര്ധിതാപി । ചേഷ്ടാദിരൂപേണ തദാ ന കിഞ്ചിദാസീദ്വിനാ വിഷ്ണുമഥ ശ്രിയം ച ॥ ൩,൨.

അവൾ അത്യന്തം ആദരത്തോടെ കാണിച്ചെങ്കിലും, ഞാൻ വിഷ്ണുവിനെ സ്തുതിക്കുന്നു. ഭക്തി വളർന്നിരുന്നിട്ടും, അപ്പോൾ ചലനങ്ങളിലോ മറ്റേതിലും വിഷ്ണുവിനെയും ശ്രീയെയും കൂടാതെ ഒന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

പര്യങ്കരൂപേണ ബഭൂവ ദേവീ വാസസ്വരൂപേണ രമാ വിരേജേ । സര്വം രമാ സൈവ തദൈവ ചാസീത്സൈകാ ദേവീ ബഹുരൂപാ ബഭാഷേ ॥ ൩,൨.

അന്നവസരത്തിൽ ദേവി കട്ടിലായി മാറി, രമാ വസ്ത്രമായി പ്രകാശിച്ചു. അപ്പോൾ എല്ലാം രമയായിരുന്നു; അവളൊന്നാണ്, ദേവി പല രൂപങ്ങളിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

ത്വമുത്കൃഷ്ടഃ സര്വദേവോത്തമത്വാന്ന ത്വത്സമഃ കശ്ചിദേവാധികോ വാ । ത്വം ബ്രഹ്മ ഏകോ ന ചതുര്മുഖശ്ച നാഹം രുദ്രോ ന ബൃഹസ്പതിശ്ച ॥ ൩,൨.

നീ എല്ലാ ദേവന്മാരിലും ഉന്നതനാണ്; നിന്നേക്കാൾ തുല്യനോ അതിലധികനോ ആരുമില്ല. നീയൊന്നാണ് ബ്രഹ്മം; നാലുമുഖനായവനല്ല, ഞാനും രുദ്രനും ബൃഹസ്പതിയും അല്ല.

വിഷ്ണാവേവ ബ്രഹ്മശബ്ദോ ഹി മുഖ്യോ ഹ്യന്യേഷ്വമുഖ്യോ ബ്രഹ്മരുദ്രാദികേഷു । അനന്തഗുണപൂര്ണത്വാദ്ബ്രഹ്മേതി ഹരിരുച്യതേ ॥ ൩,൨.

ബ്രഹ്മം എന്ന പദം ശരിയായി വിളിക്കപ്പെടുന്നത് വിഷ്ണുവിനെയാണ്; ബ്രഹ്മാവിനോ രുദ്രനോ മറ്റുള്ളവർക്കോ അത് പ്രാഥമികമല്ല. അനന്തഗുണങ്ങൾ നിറഞ്ഞതിനാൽ ഹരിയെ ബ്രഹ്മം എന്നു വിളിക്കുന്നു.

ഗുണാദിപൂര്ണതാഭാവാന്നാന്യേ ബ്രഹ്മേത്യുദാഹൃതാഃ । ദേശാനന്ത്യം ഗുണതഃ കാലതോ വാ നാസ്ത്യാനന്ത്യം ക്വാപി ദേശേ ച കാലേ ॥ ൩,൨.

ഗുണാദികൾ പൂർണ്ണമായി ഇല്ലാത്തതിനാൽ മറ്റുള്ളവരെ ബ്രഹ്മം എന്ന് വിളിക്കാറില്ല. ദേശത്തിലും കാലത്തിലും എവിടെയും അനന്തതയില്ല; ഗുണങ്ങൾ മാത്രമാണ് അനന്തം.

യദാ നന്ത്യം കിമു വക്തവ്യമത്ര ഗുണാനന്ത്യം നാസ്തി ബ്രഹ്മാദികേഷു । യദ്യപ്യഹം ദേശതഃ കാലതശ്ച സമസ്തദാ വാസുദേവേന സാര്ധമ് ॥ ൩,൨.

എവിടെയും അനന്തതയുണ്ടെങ്കിൽ, മറ്റെന്ത് പറയേണ്ടതുണ്ട്? ബ്രഹ്മാവിനും മറ്റുള്ളവർക്കും ഗുണങ്ങളുടെ അനന്തതയില്ല. ഞാൻ ദേശത്തും കാലത്തും എവിടെയും ഉണ്ടെങ്കിലും, എല്ലായ്പ്പോഴും വാസുദേവനോടൊപ്പം മാത്രമാണ്.

തഥാപി മേ ഗുണതോ നാസ്ത്യനന്തം തതോ ധര്മാ ഗുണതോനന്തതശ്ച । സംതി ശ്രുതാവവിരുദ്ധാശ്ച ദേവേ ചിന്ത്യാ ഹ്യചിന്ത്യാ ബഹുധാ തേ ഹ്യനന്താഃ ॥ ൩,൨.

എന്നിരുന്നാലും, എനിക്ക് ഗുണങ്ങളിൽ അനന്തതയില്ല; അതുകൊണ്ടാണ് എന്റെ സ്വഭാവങ്ങൾ അനന്തമല്ലാത്തത്. ശാസ്ത്രങ്ങളിൽ ദേവന്റെ അനേകം ഗുണങ്ങൾ ഉണ്ട്; അവ ചിലത് മനസ്സിലാക്കാവുന്നതും ചിലത് മനസ്സിലാക്കാനാവാത്തതുമാണ്, അവ അനന്തമാണ്.

അതോ ഗുണാംസ്തവ ദേവസ്യ വിഷ്ണോ സ്തോതും സദാ സ്മോ ന ഹരേഃ കദാപി । നാഹം ന കേശൌ ന ച ഗീര്ന രുദ്രോ ന ദക്ഷകന്യാ ന ച മേനകാസുതാ ॥ ൩,൨.

അതുകൊണ്ട്, ദേവനായ വിഷ്ണുവേ, ഹരിയേ, നിന്റെ ഗുണങ്ങൾ ഞങ്ങൾ ഒരിക്കലും പാടാൻ കഴിയില്ല. ഞാനും, കേശവനും, ഗീർണനും, രുദ്രനും, ദക്ഷന്റെ മകളും, മേനകയുടെ മകളും അതിന് കഴിയില്ല.

ന വൈ ബിഡൌജാ ന ച വാ പുലോമജാ ന ചേധ്മവാഹോ ന യമോ ന ചാന്യഃ । ന നാരദോ നാപി ഭൃഗുര്വസിഷ്ഠോ ന വിഘ്നപോ നാപി ബല്യാദയശ്ച ॥ ൩,൨.

ബിഡൗജനും, പുലോമയുടെ മകളും, അഗ്നിയും, യമനും, മറ്റാരും; നാരദനും, ഭൃഗുവും, വസിഷ്ഠനും, വിനായകനും, ബലിയും മറ്റു ചിലരും അതിന് കഴിയില്ല.

ന വൈ വിരാടോ നാപി ഭീമഃ ശനിശ്ച ന പുഷ്കരോ ന കശേരുസ്തഥൈവ । ന കിന്നരാഃ പിതരോ നൈവ ദേവാ ഗന്ധര്വമുഖ്യാ നാപി വാ തുഷ്യസംജ്ഞാഃ ॥ ൩,൨.

വിരാട്, ഭീമ, ശനി, പുഷ്കര, കശേരു ഇവർക്കും; കിന്നരന്മാർക്കും പിതാക്കന്മാർക്കും ദേവന്മാർക്കും ഗന്ധർവന്മാരിൽ പ്രധാനികൾക്കും തുഷ്യ എന്നറിയപ്പെടുന്നവർക്കും അതിന് കഴിയില്ല.

ന വൈ ക്ഷിതീശാ ന ച മാനുഷാശ്ച വിഷ്ണോര്ന ജാനന്തി കിമത്ര ചാന്യേ । മത്തോധമഃ കോചിഗുണേന ബ്രഹ്മാ സമോ ഹി തസ്യ ബ്രഹ്മണോ മാതരിശ്വ ॥ ൩,൨.

ഭൂമിയുടെ രാജാക്കന്മാർക്കും മനുഷ്യർക്കും വിഷ്ണുവിനെ അറിയാൻ കഴിയില്ല; പിന്നെ മറ്റുള്ളവരെന്ത് പറയണം? ഞാൻ ബ്രഹ്മാവിനേക്കാൾ കുറച്ച് ഗുണം കുറഞ്ഞവനാണ്; ബ്രഹ്മാവ് മക്കളിൽ വായുവിനോട് തുല്യനാണ്.

തൌ വൈ വിരാഗേ ഹരിഭക്തിഭാവേ ധൃതിസ്തിതിപ്രാണബലേഷുയോഗേ । ബുദ്ധൌ സമാനൌ സംസൃതൌ മോക്ഷകാലേ പരസ്പരാധാരസമന്വിതൌ ച ॥ ൩,൨.

അവർ രണ്ടുപേരും വിരാഗത്തിലും ഹരിയിലേക്കുള്ള ഭക്തിയിലും തുല്യരാണ്; സ്ഥിരത, ക്ഷമ, ജീവശക്തി, ഐക്യം, ബുദ്ധി, പുനർജന്മം, മോക്ഷസമയത്ത് പരസ്പരം ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു.

അന്നാഭിമാനം ബ്രഹ്മ ചാഹുര്മുരാരിം ജീവാഭിമാനം വായുമാഹുര്മഹാന്തഃ । ന ശക്തോസൌ ബ്രഹ്മദേവോ വിവസ്തും വായും വിനാ സംസൃതാവേവ നിത്യമ് ॥ ൩,൨.

മഹാൻമാർ പറയുന്നു, അന്നത്തിന്‍റെ അധികാരിയാണ് ബ്രഹ്മാവ്, ജീവന്‍റെ അധികാരിയാണ് മുരാരിയും, വായു തന്നെയാണ് വായു. വായുവില്ലാതെ ബ്രഹ്മാവിന് ഒരിക്കലും നിലനിൽക്കാൻ കഴിയില്ല; സൃഷ്ടിയിൽ അവർ എപ്പോഴും ഒരുമിച്ചാണ്.

ന തം വിനാ മാതരിശ്വാ ച വസ്തുമന്യോന്യമാപ്തിഃ കാലതോ ന്യൂനതാ ച । യദാ മഹത്തത്ത്വനി യാമകോഭൂദ്ബ്രഹ്മാണ്ഡാന്തസ്ഥൂലസൃഷ്ടൌ മഹാത്മാ ॥ ൩,൨.

അവനെ കൂടാതെ വായുവിനും നിലനിൽക്കാൻ കഴിയില്ല; പരസ്പരം ഇല്ലാതെ ഒന്നുമെത്താൻ കഴിയില്ല, സമയത്തും കുറവ് ഉണ്ടാകും. മഹത്ത്വം ഉദിച്ചപ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവ് ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിനുള്ളിൽ സ്ഥൂലസൃഷ്ടിയിൽ ജനിച്ചു.

തദാ വായുര്നാശകദ്വൈ മഹാത്മാ ബാഹ്യേ സൃഷ്ടൌ കാലഭേദേന ചാസ്തി । സരസ്വതീ ഭാരതീ ബ്രഹ്മണസ്തു സംവത്സരാനന്തരം സംബഭൂവ ॥ ൩,൨.

അപ്പോൾ മഹാത്മാവായ വായുവിന് പുറത്തുള്ള സൃഷ്ടി ചെയ്യാൻ കഴിഞ്ഞില്ല; സൃഷ്ടി സമയഭേദപ്രകാരം നടക്കുന്നു. ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്ന് ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞ് സരസ്വതിയായ ഭാരതി ജനിച്ചു.

യദാ ദശാബ്ദാഃ സമതീതാ മഹാത്മാ തദാ വായുഃ സമഭൂല്ലോകപൂജ്യഃ । കിഞ്ചിന്ന്യൂനത്വം സ്ഥൂലസൃഷ്ടൌ മഹാത്മന്നൈതാവതാ വാനയോഃ സൌമ്യഹാനിഃ ॥ ൩,൨.

പത്ത് വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ലോകങ്ങൾ ആദരിക്കുന്ന മഹാത്മാവായ വായു ജനിച്ചു. സ്ഥൂലസൃഷ്ടിയിൽ കുറച്ച് കുറവുണ്ടെങ്കിലും, അതിനാൽ ഇരുവർക്കും യാതൊരു ഗുണഹാനിയും ഇല്ല.

സരസ്വതീ വത്സരാത്സംബഭൂവ ഹ്യനന്തരം ബ്രഹ്മണോ ജന്മകാലാത് । ഗിരഃ സകാശാത്കാലതോ ന്യൂനതാസ്തി വായോസ്തദാ ഹ്യധമത്ത്വേ ക്ഷതിഃ കാ ॥ ൩,൨.

ബ്രഹ്മാവിന്റെ ജനനത്തിന് ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞാണ് സരസ്വതി ജനിച്ചത്; അവൾ ഉദിച്ച സമയത്താണ് വായുവിന് സമയത്തിൽ കുറവ് വന്നത്. എന്നാൽ, സൗമ്യനായി കുറവായതിൽ എന്ത് ദോഷമുണ്ട്?

വായോരനന്തരം വാണീ ഹ്യഭൂത്സംവത്സരാത്പരമ് । യാവത്പശ്ചാജ്ജനിസ്താവത്പൂര്വദേഹക്ഷയോ ഭവേത് ॥ ൩,൨.

വായുവിന് ശേഷം വാണി, ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞ് ജനിച്ചു; പുതിയ ജനനം വരുമ്പോൾ പഴയ ശരീരം ഇല്ലാതാകേണ്ടതാണു.

ശേഷസ്ത്വിന്ദ്രോ രുദ്ര ഏതേ ത്രയശ്ച സമാ ഹ്യേതേ ജ്ഞാനബലാദികേഷ്വപി തഥാപി തേഷാം കാലതോ ന്യൂനതാസ്തി കാലോപി തേഷാം ദ്വിവ്യേസഹസ്രവര്ഷമ് ॥ ൩,൨.

ശേഷനും ഇന്ദ്രനും രുദ്രനും ഈ മൂന്നുപേരും ജ്ഞാനത്തിലും ശക്തിയിലും തുല്യരാണ്. എന്നിരുന്നാലും, കാലത്തിന്റെ കാരണത്താൽ അവരുടെ ഇടയിൽ കുറവ് കാണാം; അവരുടെ ആയുസ്സ് രണ്ടായിരം ദൈവവർഷമാണ്.

അനന്തരുദ്രോ ബ്രഹ്മവായൂ യഥാ വാ തഥാ ജ്ഞേയോ നൈവ ഹാനിഃ സ്വരൂപേ । സ്ഥൂലസ്യ സൃഷ്ടൌ ബാഹ്യസൃഷ്ടൌ മഹാത്മന്കാലാന്ന്യൂനത്വം സ മയാ നൈവ ചിന്ത്യഃ ॥ ൩,൨.

അനന്തരുദ്രൻ, ബ്രഹ്മാവ്, വായു ഇവരും അതുപോലെ തന്നെ മനസ്സിലാക്കണം; അവരുടെ സ്വഭാവത്തിൽ കുറവൊന്നുമില്ല. വലിയ സൃഷ്ടിയിലോ പുറത്തുള്ള സൃഷ്ടിയിലോ, മഹാത്മാവേ, അവരുടെ കാലപരിമിതിയെ ഞാൻ കണക്കാക്കേണ്ടതില്ല.

തേഷാം സകാശാദ്വാരുണീ പാര്വതീ ച സൌപര്ണീനാമ്നീ തിസ്ത്ര ഏതാ മഹാത്മന് । ദശാബ്ദേഭ്യോനന്തരം സംബഭൂവുഃ സരസ്വതീ ഭാരതീവച്ച ബോധ്യാ ॥ ൩,൨.

അവരിൽ നിന്ന് വാരുണി, പാർവതി, സൌപർണി എന്നിങ്ങനെ മൂന്നു മഹാത്മാക്കളും ജനിച്ചു. പത്ത് വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം, സർസ്വതി, ഭാരതി എന്നിവരും ഉദിച്ചുവെന്ന് അറിയണം.

ഇന്ദ്രോ വരോ രുദ്രഭാര്യാദികേഭ്യ ഏവം ജ്ഞാനം സര്വദാ ദേഹ്യമന്ദമ് । ഏവം ജ്ഞാനം യസ്യ ഭവേച്ച ലോകേ സ വൈ ജ്ഞാനീ വേദവേദ്യഃ സ ഏവ ॥ ൩,൨.

ഇന്ദ്രനും വരു‍ണനും രുദ്രന്റെ ഭാര്യമാരും മറ്റുള്ളവരും എല്ലാം ജ്ഞാനം എപ്പോഴും പൂർണ്ണമായി നൽകണം. ഇങ്ങനെ ജ്ഞാനം ഉള്ളവൻ ലോകത്തിൽ യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനിയാണു, വേദം അറിയുന്നവനും അവനാണ്.