ഗരുഡപുരാണമ്

ഈശകോടിപ്രവിഷ്ടത്വാച്ഛ്രിയഃ സ്വാമിത്വമീരിതമ് । ത്രയാണാമുപജീവ്യത്വാത്സേവ്യത്വാത്സ്വാമിതാ സ്മൃതാഃ ॥ ൩,൧.

അനേകം ഈശ്വരന്മാരിൽ പ്രവേശിച്ചതിനാൽ ശ്രീയുടെ അധിപത്യം പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടുന്നു. മൂവരെയും സേവിക്കേണ്ടതും ആരാധിക്കേണ്ടതുമാണ്, അതിനാൽ അവരുടെ അധിപത്യം ഓർക്കപ്പെടുന്നു.

വായ്വാദീനാം ത്രയാണാം ച സേവ്യത്വാത്സേവ്യതാ സ്മൃതാ । ഭൂഭാരഹരണേ വിഷ്ണോഃ പ്രധാനാങ്ഗം ഹി മാരുതിഃ ॥ ൩,൧.

വായു മുതലായ മൂന്നു ദേവന്മാരെ ആരാധിക്കേണ്ടതാണോ അല്ലയോ എന്നതിനെക്കുറിച്ച് പറയപ്പെടുന്നു. ഭൂഭാരമെടുത്ത് ഭഗവാൻ വിഷ്ണുവിന് പ്രധാന സഹായിയാണ് മാരുതി.

വാക്യരൂപാ ഭാരതീ തു ദ്വിതീയാങ്ഗം ഹി സാ സ്മൃതാ । തൃതീയാങ്ഗ ഹരേഃ ശേഷോ ന നമ്യാഃ സാമ്യതോ ഹരേഃ ॥ ൩,൧.

ഭാരതി എന്ന വാക്ക് രൂപത്തിലുള്ളവളാണ് രണ്ടാം സഹായം എന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു. ഹരിയുടെ മൂന്നാം സഹായം ശേഷനാണ്. ഇവരെ ഹരിയോടു സമമായി ആരാധിക്കേണ്ടതില്ല.

പ്രതിപാദ്യാ മുഖ്യതയാ നമ്യാ ഏവ സമീരിതാഃ । അവാന്തരാശ്ച വായ്വാദ്യാ ന നമ്യാസ്തേന തേ സ്മൃതാഃ ॥ ൩,൧.

ആദ്യമായി ആരാധിക്കേണ്ടവരെ അതുപോലെ തന്നെ പ്രഖ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു. വായു മുതലായ ഉപദേവന്മാരെ ആരാധിക്കേണ്ടതില്ല, അതുകൊണ്ടാണ് അവർ അങ്ങനെ ഓർക്കപ്പെടുന്നത്.

ഭീഷ്മദ്രോണാദിനാമാനി ഭീമാദിഷ്വേവ മുഖ്യതഃ । വാചകാനി യതോ നിത്യം തന്നമ്യാസ്തേ മുനീശ്വരാഃ ॥ ൩,൧.

ഭീഷ്മൻ, ദ്രോണമാരുടെ പേരുകൾ പ്രധാനമായും ഭീമനും മറ്റുള്ളവർക്കും ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നു. അതിനാൽ, മഹർഷികളേ, അവരെയാണ് ആരാധിക്കേണ്ടത്.

പരാണാമേവ നമ്യത്വം പ്രതിപാദ്യത്വമേവ ഹി । ഏതത്സര്വം മയാഖ്യാതം കിമന്യച്ഛ്രോതുമിച്ഛഥ ॥ ൩,൧.

പരമോന്നതരെയാണ് ആരാധിക്കേണ്ടത്, മറ്റുള്ളവർ അവരുടെ പ്രതിനിധികളായി മനസ്സിലാക്കണം. ഇതെല്ലാം ഞാൻ വിശദീകരിച്ചു. ഇനി നിങ്ങൾക്ക് എന്താണ് കേൾക്കാൻ ആവശ്യം?

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൨ ശ്രീശൌനക ഉവാച । കഥം സസര്ജ ഭഗവാംസ്തത്തത്തത്ത്വാഭിമാനിനഃ । സൃഷ്ടിക്രമം ന ജാനാമി ദേവാനാം ഹ്യന്തരം മുനേ ॥ ൩,൨.

ശൗണകൻ ചോദിച്ചു: ഭഗവാൻ എങ്ങനെ ഓരോ തത്വവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടവരെ സൃഷ്ടിച്ചു? ദേവന്മാരുടെ സൃഷ്ടിക്രമം അല്ലെങ്കിൽ വ്യത്യാസങ്ങൾ എനിക്ക് അറിയില്ല, മഹർഷേ.

ശൌനകേനൈവ മുക്തസ്തു സൂതോ വചനമബ്രവീത് । ശൂത ഉവാച । സമ്യഗ്വ്യവസിതാ ബുദ്ധിസ്തവ ബ്രഹ്മര്ഷിസത്തമ ॥ ൩,൨.

ശൗണകന്റെ അനുമതിയോടെ സൂതൻ പറഞ്ഞു: സൂതൻ പറഞ്ഞു: ബ്രഹ്മർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ താങ്കളുടെ ബുദ്ധി ശരിയായ രീതിയിൽ നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്നു.

ഏവമേവ കൃതഃ പ്രശ്രോ ഹരൌ തു ഗരുഡേന വൈ । യദുക്തവാന്ഹരിസ്തസ്മൈതദ്വക്ഷ്യാമി തവാനഘ । ഗരുഡ ഉവാച । സൃഷ്ടിം വ്രൂഹി മഹാഭാഗ സച്ചിദാനന്ദവിഗ്രഹ ॥ ൩,൨.

ഇതേപോലെ തന്നെ, ഗരുഡൻ ഹരിയോട് ഈ ചോദ്യം ചോദിച്ചു. ഹരിയ് അവനോട് പറഞ്ഞത് ഞാൻ ഇപ്പോൾ നിങ്ങളോട് പറയുന്നു. ഗരുഡൻ പറഞ്ഞു: സച്ചിദാനന്ദസ്വരൂപനായ മഹാനേ, സൃഷ്ടിയെക്കുറിച്ച് ദയവായി പറയൂ.

സൃഷ്ടൌ ജ്ഞാതേ തവോത്കര്ഷോ ജ്ഞാതപ്രായോ ഭവിഷ്യതി । ബ്രഹ്മാദീനാം താരതമ്യജ്ഞാനം മമ ഭവിഷ്യതി ॥ ൩,൨.

സൃഷ്ടിയെ അറിയുമ്പോൾ, നിങ്ങളുടെ മഹത്വം കൂടുതൽ വ്യക്തമാകും. ബ്രഹ്മാദിമാരുടെ നിലകളെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവ് എനിക്ക് ലഭിക്കും.

മോക്ഷോപായമ്യഃ സ വോക്ത മിതതരത്തസ്യ സാധനമ് । ഗരുഡേനൈവ മുക്തസ്തു കൃഷ്ണോ വചനമബ്രവീത് ॥ ൩,൨.

മോക്ഷത്തിലേക്കുള്ള മാർഗ്ഗവും അതിലെ സാദ്ധ്യതയും പറയേണ്ടതാണെന്ന് ഗരുഡൻ ചോദിച്ചതിനുശേഷം കൃഷ്ണൻ പ്രസ്താവിച്ചു.

ശൃകൃഷ്ണ ഉവാച മൂലരൂപേ ഹ്യതോ ജ്ഞേയോ വിഷ്ണുത്വാദ്വിഷ്ണുരവ്യയഃ ॥ ൩,൨.

ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: ആദിമൂലരൂപത്തിൽ, വിഷ്ണുവാണ് അക്ഷരനും പരമസത്വവുമെന്നു മനസ്സിലാക്കണം.

അവതാരമിദം പ്രോക്തം പൂര്ണത്വാദേവ സുവ്രത । അനേകോ ഹ്യേകതാം പ്രാപ്യ സംശേതേ പ്രലയായ വൈ ॥ ൩,൨.

ഈ അവതാരമാണ് പൂർണ്ണത്വം കൊണ്ടാണ് അവതാരമെന്നു പറയുന്നത്, ധർമ്മശീലനേ. അനേകം രൂപങ്ങൾ ഒന്നായി ലയിച്ച് പ്രളയസമയത്ത് വിശ്രമിക്കുന്നു.

തത്രാപി ച വിശേഷോസ്തി ജ്ഞാതവ്യം തത്വമേവ സഃ ॥ ൩,൨.

അവിടെയും വ്യത്യാസം ഉണ്ട്; ആ തത്വം തന്നെ മനസ്സിലാക്കേണ്ടതാണ്.

ഭേദേന ദര്ശനാദ്വാപി ഭേദാഭേദേന ദര്ശനാത് । വിഷ്ണോര്ഗുണാനാം രൂപാണാം തദങ്ഗാനാം സുഖാദിനാമ് । തത്രൈവ ദശനാദ്വാപി ക്ഷിപ്രമേവ തമോ വ്രജേത് ॥ ൩,൨.

വ്യത്യാസം കാണുകയോ, വ്യത്യാസവും അവ്യത്യാസവും ഒരുമിച്ച് കാണുകയോ ചെയ്യുമ്പോൾ, വിഷ്ണുവിന്റെ ഗുണങ്ങൾ, രൂപങ്ങൾ, അവന്റെ ഭാഗങ്ങൾ, ആനന്ദം എന്നിവയിൽ മാത്രം ശ്രദ്ധിക്കുമ്പോൾ, അജ്ഞാനമെന്ന ഇരുണ്ടത്വം വേഗത്തിൽ അകറ്റപ്പെടും.

പുരുഷാന്തരമാരഭ്യ കല്പിതാ യേ ദ്വിജോത്തമ । ഹരിരൂപാസ്തു തേ ജ്ഞേയാ ഏകീഭൂതാ ഹി തേന തേ ॥ ൩,൨.

മറ്റൊരു പുരുഷനിൽനിന്ന് ആരംഭിച്ച് സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നവർ ഹരിയുടെ രൂപങ്ങളാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കണം, അവർ അവനോടൊപ്പം ഒന്നാകുന്നു.

പ്രലയേ സമനുപ്രാപ്തേ ജീവാഃ സ യാന്തി മാമകാഃ । വിരാഡ്രൂപേ ഹരേഃ സംതി തദാ തേ ച ഹ്യനേകധാ ॥ ൩,൨.

പ്രളയം വന്നപ്പോൾ എന്റെ ആത്മാക്കൾ പോകുന്നു; ഹരിയുടെ വിശ്വരൂപത്തിൽ അവർ നിലകൊള്ളുന്നു, പിന്നെ അവർ അനേകമായി മാറുന്നു.

ഏകീഭാവം പ്രാപ്നുവന്തി മൂലേന പ്രലയേ ദ്വിജ । ബിംബേന തു സ്വയം വിഷ്ണുരേകീഭാവം വ്രജേദ്യദി ॥ ൩,൨.

പ്രളയസമയത്ത് അവർ മൂലത്തോടൊപ്പം ഒന്നാകുന്നു, ദ്വിജന്മാരേ. എന്നാൽ വിഷ്ണു സ്വയം മൂലരൂപത്തിൽ ഒന്നാകുകയാണെങ്കിൽ—

പ്രതിബിംബഃ കഥം ജീവോ ഭവേന്നാരായണസ്യ ച । തദധീനസ്തത്സദൃശോ ഹരേര്ജീവോ ന സംശയഃ ॥ ൩,൨.

നാരായണന്റെ പ്രതിബിംബമായി ജീവൻ എങ്ങനെ മാറും? അവനിൽ ആശ്രയിച്ചും അവനെപ്പോലെ ആയിട്ടുമാണ് ഹരിയുടെ ജീവൻ. ഇതിൽ സംശയമില്ല.

പ്രതിബിംബസ്യ ശബ്ദാര്ഥോ ഹ്യയമേവമുദാഹൃതഃ । തസ്മാച്ച ബിംബരൂപാണാമേകീഭാവം ന ചിന്തയേത് ॥ ൩,൨.

‘പ്രതിബിംബ’ എന്ന വാക്കിന്റെ അർത്ഥം ഇങ്ങനെ വിശദീകരിച്ചു. അതുകൊണ്ട്, ബിംബവും അതിന്റെ പ്രതിബിംബങ്ങളും ഒന്നാകുന്നു എന്നതിൽ മനസ്സാക്ഷി ആലോചിക്കേണ്ടതില്ല.

കൃഷ്ണരാമാദിവച്ചൈവ ത്വേകീഭാവോ വിവക്ഷിതഃ । ബിംബാനാം മൂലരൂപസ്യ ഭേദോ നാത്ര വിവക്ഷിതഃ ॥ ൩,൨.

കൃഷ്ണനും രാമനും മുതലായവരിൽപോലെ, പ്രതിബിംബങ്ങളുടെ ഏകത്വം മാത്രമാണ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്; ബിംബത്തിന്റെ സ്വരൂപഭേദം ഇവിടെ ഉദ്ദേശിച്ചിട്ടില്ല.

തത്രാപി ച വിശേഷോസ്തി ജ്ഞാതവ്യസ്തത്ത്വമിച്ഛുഭിഃ । ഏകാംശേന തു ബിംബൈസ്തു ചൈകീഭാവം വ്രജന്തി തേ ॥ ൩,൨.

അവിടെ പോലും ഒരു വ്യത്യാസം ഉണ്ട്, സത്യം അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ അത് മനസ്സിലാക്കണം; ഒരു ഭാഗത്തേയ്ക്ക് മാത്രം പ്രതിബിംബങ്ങൾ ഒന്നാകുന്നു.

ഏകാംശേന തു ജീവത്വേ സംസ്ഥിതാ നാത്ര സംശയഃ । ബിംബമൂലം ന ജാനന്തി തേ ജനാ ഹ്യസുരാഃ സ്മൃതാഃ ॥ ൩,൨.

ഒരു ഭാഗത്ത് അവർ ജീവികളായി നിലകൊള്ളുന്നു എന്നതിൽ സംശയമില്ല; പ്രതിബിംബത്തിന്റെ മൂലരൂപം അറിയാത്തവരെ അസുരന്മാർ എന്നാണ് പറയുന്നത്.

ഏക ഏവ ഹരിഃ പൂര്വം ഹ്യവിദ്യാവശതഃ സ്വയമ് । അനേകോ ഭവതി ഹ്യാരാദാദര്ശപ്രതിബിംബവത് ॥ ൩,൨.

ഹരി ആദ്യം ഒരാളായിരുന്നു, എന്നാൽ അജ്ഞാനത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ, അനേകം കണ്ണാടികളിൽ പ്രതിബിംബങ്ങൾ കാണുന്നതുപോലെ, അവൻ പലരായി തോന്നുന്നു.

ഏവം വദന്തി യേ മൂഢാസ്തേപി യാന്ത്യധരം തമഃ । ഉപാധിര്ദ്വിവിധഃ പ്രോക്തഃ സ്വരൂപോ ബാഹ്യ ഏവ ച ॥ ൩,൨.

ഇങ്ങനെ പറയുന്ന മൂടന്മാർ താഴെയുള്ള അന്ധകാരത്തിലേക്ക് പോകുന്നു; ഉപാധി രണ്ടുവിധമാണ്: സ്വരൂപത്തിലുള്ളതും പുറമേയുള്ളതും.

ബാഹ്യോപാധിര്ലയേ യാതി മുക്താവന്യസ്യ സംസ്ഥിതിഃ । സര്വോപാധിവിനാശേ ഹി പ്രതിബിംബഃ കഥം ഭവേത് ॥ ൩,൨.

പുറമേയുള്ള ഉപാധി ലയത്തിൽ ഇല്ലാതാകും, മറ്റുള്ളത് നിലനിൽക്കും; എല്ലാ ഉപാധികളും നശിച്ചാൽ പ്രതിബിംബം എങ്ങനെ ഉണ്ടാകും?

ചിദ്രൂപാഖ്യോ ഹ്യുപാധിസ്തു മോക്ഷേ യേപ്യധികാരിണഃ । ദുഃഖരൂപോ ഹ്യുപാധിസ്തു തമസോ യേധികാരിണഃ ॥ ൩,൨.

‘ചൈതന്യസ്വരൂപം’ എന്ന ഉപാധി മോക്ഷത്തിന് യോഗ്യരായവർക്കാണ്; ദുഃഖസ്വരൂപമുള്ള ഉപാധി അന്ധകാരത്തിന് യോഗ്യരായവർക്കാണ്.

മിശ്രരൂപോ ഹ്യുപാധിസ്തു നിത്യസംസാരിണാം മതഃ । ബാഹ്യോപാധിര്ലിങ്ഗദേഹഃ സര്വേഷാം നാത്ര സംശയഃ ॥ ൩,൨.

മിശ്രസ്വഭാവമുള്ള ഉപാധി സദാ ജന്മമരണചക്രത്തിൽ കുടുങ്ങിയവർക്കാണ്; പുറമേയുള്ള ഉപാധി എല്ലാംക്കും ലിംഗശരീരമാണ്, ഇതിൽ സംശയമില്ല.

ദൈത്യാഃ ദുഃഖായതേ യസ്മാത്തസ്മാദുഃഖീ ഹരിഃ സ്വയമ് । തത്തദ്ദുഃഖസ്വരൂപത്വാദ്ദൈത്യാനാം ബിംബരൂപകഃ ॥ ൩,൨.

ദൈത്യന്മാർ ദുഃഖം അനുഭവിക്കുന്നതിനാൽ, ഹരിക്കും ദുഃഖം അനുഭവിക്കുന്നവനാണെന്ന് കരുതുന്നു; ദൈത്യന്മാരുടെ ദുഃഖസ്വഭാവം കൊണ്ടാണ് ഹരി അവരിൽ പ്രതിബിംബമായി നിലകൊള്ളുന്നത്.