ഗരുഡപുരാണമ്

അതോ നമ്യോ വായുരപി പുരാണാദൌ ദ്വിജോത്തമാഃ । ഭാരതീ വാക്യരൂപത്വാന്നമ്യാ വായോരനന്തരമ് ॥ ൩,൧.

അതുകൊണ്ട്, പുരാണം ആരംഭിക്കുമ്പോൾ വായുവിനെയും നമസ്കരിക്കണം, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ. വായുവിന് ശേഷം, വാക്കിന്റെ രൂപമായ ഭാരതിയെയും നമസ്കരിക്കണം.

ഉപസാധകോ നരഃ പ്രോക്തോ യതോതസ്തദനന്തരമ് । നമ്യ ഇത്യച്യതേ സദ്ഭിസ്താരതമ്യേന സര്വദാ ॥ ൩,൧.

സഹായിക്കുന്നവനെ 'ഉപസാധകൻ' എന്ന് പറയുന്നു. അവന്റെ ശേഷം, ആരെ നമസ്കരിക്കണമെന്ന് ജ്ഞാനികൾ ക്രമമായി എപ്പോഴും പറയുന്നു.

അതോ വ്യാസം നമസ്കുര്യാദ്ഗ്രന്ഥകര്തൃത്വഹേതുതഃ । ശൌനക ഉവാച । വ്യാസസ്യ നമനം ഹ്യന്തേ കഥം കാര്യം മഹാത്മനഃ ॥ ൩,൧.

ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ കർത്താവായതിനാൽ വ്യാസനെ നമസ്കരിക്കണം. ശൗനകൻ ചോദിച്ചു: മഹാത്മാവായ വ്യാസനെ അവസാനം എങ്ങനെ നമസ്കരിക്കണം?

അന്തേ ച വന്ദനേ തസ്യ കാരണം ബ്രൂഹി സുവ്രത । സൂത ഉവാച । വിഷ്ണോരനന്തരം വ്യാസനമനം മുഖ്യമേവ ഹി ॥ ൩,൧.

അവസാനത്തിൽ അവനെ നമസ്കരിക്കാനുള്ള കാരണം പറയൂ, സുവ്രതാ. സൂതൻ പറഞ്ഞു: വിഷ്ണുവിന് ശേഷം വ്യാസനെ നമസ്കരിക്കൽ പ്രധാനമാണ്.

ഹരിരേവ യതോ വ്യാസോ വാച്യചക്രസ്വരൂപകഃ । വ്യാസോ നൈവ സമത്വേന പ്രോക്തോ ഭഗവതോ ഹരേഃ ॥ ൩,൧.

ഹരിയാണ് വ്യാസൻ, വാക്കിന്റെ ചക്രരൂപം. എന്നാൽ, വ്യാസനെ ഭഗവാൻ ഹരിയോട് തുല്യനെന്ന് പറയുന്നില്ല.

തത്രാപി കാരണം വക്ഷ്യേ സാദരേണ മുനീശ്വരാഃ । വ്യാസസ്തു കശ്ചന ഋഷിഃ പുരാണേ താമസേ സ്മൃതഃ ॥ ൩,൧.

ഇതിന്റെ കാരണം ഞാൻ ആദരപൂർവ്വം വിശദീകരിക്കാം, മഹർഷിമാരേ. താമസികപുരാണത്തിൽ വ്യാസനെ ഒരു ഋഷി എന്ന നിലയിലാണ് ഓർക്കുന്നത്.

ഇതി ജ്ഞാനാ വലംബേന ദൈത്യാ ദൈത്യാനുഗൈഃ സമാഃ । പ്രവിശന്തി ഹ്യന്ധതമ ഇതി ത്വന്തേ നമസ്കൃതഃ ॥ ൩,൧.

ഇങ്ങനെ, ജ്ഞാനത്തിൽ ആശ്രയിച്ച് ദൈത്യന്മാരും അവരുടെ അനുചിതരും ആന്ധതാമസത്തിലേക്ക് കടക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് അവസാനം അവനെ നമസ്കരിക്കുന്നത്.

യദിദം പരമം ഗോപ്യം ഹൃദി ധാര്യം ന സംശയഃ । പരാണാം നമ്യമേവോക്തം പ്രതിപാദ്യം യതോത്ര ഹി ॥ ൩,൧.

ഇത് പരമ രഹസ്യമാണ്, ഹൃദയത്തിൽ സൂക്ഷിക്കേണ്ടതും സംശയമില്ലാത്തതുമാണ്. പുരാണങ്ങളിൽ ഇവിടെ പഠിപ്പിക്കേണ്ടത് നമസ്കരിക്കേണ്ടതാണെന്ന് പറയുന്നു.

സമാസവ്യാസഭാവാദ്ധി പരാണാം തത്പ്രതീയതേ । വാസ്തവം തം ന ജാനീയുരുപജീവ്യോ യതോ ഹരിഃ ॥ ൩,൧.

സംക്ഷേപവും വിശദീകരണവും കൊണ്ടാണ് പുരാണങ്ങളിൽ അതറിയപ്പെടുന്നത്. യഥാർത്ഥം അവർ അറിയുന്നില്ല, കാരണം ഹരിയെ സേവിക്കേണ്ടതാണ്.

ഹരിര്വ്യാസസ്ത്വേക ഏവ വ്യാസസ്തു ഹരിവത്സ്മൃതഃ । ഉപജീവ്യതദീശത്വേ തയോരേവ ന സംശയഃ ॥ ൩,൧.

ഹരിയും വ്യാസനും ഒരാളാണ്. വ്യാസൻ ഹരിക്ക് പ്രിയനായി ഓർക്കപ്പെടുന്നു. ഇരുവരെയും സേവിക്കാനും അധിപതികളായി കരുതാനും സംശയമില്ല.

ഈശകോടിപ്രവിഷ്ടത്വാച്ഛ്രിയഃ സ്വാമിത്വമീരിതമ് । ത്രയാണാമുപജീവ്യത്വാത്സേവ്യത്വാത്സ്വാമിതാ സ്മൃതാഃ ॥ ൩,൧.

അനേകം ഈശ്വരന്മാരിൽ പ്രവേശിച്ചതിനാൽ ശ്രീയുടെ അധിപത്യം പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടുന്നു. മൂവരെയും സേവിക്കേണ്ടതും ആരാധിക്കേണ്ടതുമാണ്, അതിനാൽ അവരുടെ അധിപത്യം ഓർക്കപ്പെടുന്നു.

വായ്വാദീനാം ത്രയാണാം ച സേവ്യത്വാത്സേവ്യതാ സ്മൃതാ । ഭൂഭാരഹരണേ വിഷ്ണോഃ പ്രധാനാങ്ഗം ഹി മാരുതിഃ ॥ ൩,൧.

വായു മുതലായ മൂന്നു ദേവന്മാരെ ആരാധിക്കേണ്ടതാണോ അല്ലയോ എന്നതിനെക്കുറിച്ച് പറയപ്പെടുന്നു. ഭൂഭാരമെടുത്ത് ഭഗവാൻ വിഷ്ണുവിന് പ്രധാന സഹായിയാണ് മാരുതി.

വാക്യരൂപാ ഭാരതീ തു ദ്വിതീയാങ്ഗം ഹി സാ സ്മൃതാ । തൃതീയാങ്ഗ ഹരേഃ ശേഷോ ന നമ്യാഃ സാമ്യതോ ഹരേഃ ॥ ൩,൧.

ഭാരതി എന്ന വാക്ക് രൂപത്തിലുള്ളവളാണ് രണ്ടാം സഹായം എന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു. ഹരിയുടെ മൂന്നാം സഹായം ശേഷനാണ്. ഇവരെ ഹരിയോടു സമമായി ആരാധിക്കേണ്ടതില്ല.

പ്രതിപാദ്യാ മുഖ്യതയാ നമ്യാ ഏവ സമീരിതാഃ । അവാന്തരാശ്ച വായ്വാദ്യാ ന നമ്യാസ്തേന തേ സ്മൃതാഃ ॥ ൩,൧.

ആദ്യമായി ആരാധിക്കേണ്ടവരെ അതുപോലെ തന്നെ പ്രഖ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു. വായു മുതലായ ഉപദേവന്മാരെ ആരാധിക്കേണ്ടതില്ല, അതുകൊണ്ടാണ് അവർ അങ്ങനെ ഓർക്കപ്പെടുന്നത്.

ഭീഷ്മദ്രോണാദിനാമാനി ഭീമാദിഷ്വേവ മുഖ്യതഃ । വാചകാനി യതോ നിത്യം തന്നമ്യാസ്തേ മുനീശ്വരാഃ ॥ ൩,൧.

ഭീഷ്മൻ, ദ്രോണമാരുടെ പേരുകൾ പ്രധാനമായും ഭീമനും മറ്റുള്ളവർക്കും ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നു. അതിനാൽ, മഹർഷികളേ, അവരെയാണ് ആരാധിക്കേണ്ടത്.

പരാണാമേവ നമ്യത്വം പ്രതിപാദ്യത്വമേവ ഹി । ഏതത്സര്വം മയാഖ്യാതം കിമന്യച്ഛ്രോതുമിച്ഛഥ ॥ ൩,൧.

പരമോന്നതരെയാണ് ആരാധിക്കേണ്ടത്, മറ്റുള്ളവർ അവരുടെ പ്രതിനിധികളായി മനസ്സിലാക്കണം. ഇതെല്ലാം ഞാൻ വിശദീകരിച്ചു. ഇനി നിങ്ങൾക്ക് എന്താണ് കേൾക്കാൻ ആവശ്യം?

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൨ ശ്രീശൌനക ഉവാച । കഥം സസര്ജ ഭഗവാംസ്തത്തത്തത്ത്വാഭിമാനിനഃ । സൃഷ്ടിക്രമം ന ജാനാമി ദേവാനാം ഹ്യന്തരം മുനേ ॥ ൩,൨.

ശൗണകൻ ചോദിച്ചു: ഭഗവാൻ എങ്ങനെ ഓരോ തത്വവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടവരെ സൃഷ്ടിച്ചു? ദേവന്മാരുടെ സൃഷ്ടിക്രമം അല്ലെങ്കിൽ വ്യത്യാസങ്ങൾ എനിക്ക് അറിയില്ല, മഹർഷേ.

ശൌനകേനൈവ മുക്തസ്തു സൂതോ വചനമബ്രവീത് । ശൂത ഉവാച । സമ്യഗ്വ്യവസിതാ ബുദ്ധിസ്തവ ബ്രഹ്മര്ഷിസത്തമ ॥ ൩,൨.

ശൗണകന്റെ അനുമതിയോടെ സൂതൻ പറഞ്ഞു: സൂതൻ പറഞ്ഞു: ബ്രഹ്മർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ താങ്കളുടെ ബുദ്ധി ശരിയായ രീതിയിൽ നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്നു.

ഏവമേവ കൃതഃ പ്രശ്രോ ഹരൌ തു ഗരുഡേന വൈ । യദുക്തവാന്ഹരിസ്തസ്മൈതദ്വക്ഷ്യാമി തവാനഘ । ഗരുഡ ഉവാച । സൃഷ്ടിം വ്രൂഹി മഹാഭാഗ സച്ചിദാനന്ദവിഗ്രഹ ॥ ൩,൨.

ഇതേപോലെ തന്നെ, ഗരുഡൻ ഹരിയോട് ഈ ചോദ്യം ചോദിച്ചു. ഹരിയ് അവനോട് പറഞ്ഞത് ഞാൻ ഇപ്പോൾ നിങ്ങളോട് പറയുന്നു. ഗരുഡൻ പറഞ്ഞു: സച്ചിദാനന്ദസ്വരൂപനായ മഹാനേ, സൃഷ്ടിയെക്കുറിച്ച് ദയവായി പറയൂ.

സൃഷ്ടൌ ജ്ഞാതേ തവോത്കര്ഷോ ജ്ഞാതപ്രായോ ഭവിഷ്യതി । ബ്രഹ്മാദീനാം താരതമ്യജ്ഞാനം മമ ഭവിഷ്യതി ॥ ൩,൨.

സൃഷ്ടിയെ അറിയുമ്പോൾ, നിങ്ങളുടെ മഹത്വം കൂടുതൽ വ്യക്തമാകും. ബ്രഹ്മാദിമാരുടെ നിലകളെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവ് എനിക്ക് ലഭിക്കും.

മോക്ഷോപായമ്യഃ സ വോക്ത മിതതരത്തസ്യ സാധനമ് । ഗരുഡേനൈവ മുക്തസ്തു കൃഷ്ണോ വചനമബ്രവീത് ॥ ൩,൨.

മോക്ഷത്തിലേക്കുള്ള മാർഗ്ഗവും അതിലെ സാദ്ധ്യതയും പറയേണ്ടതാണെന്ന് ഗരുഡൻ ചോദിച്ചതിനുശേഷം കൃഷ്ണൻ പ്രസ്താവിച്ചു.

ശൃകൃഷ്ണ ഉവാച മൂലരൂപേ ഹ്യതോ ജ്ഞേയോ വിഷ്ണുത്വാദ്വിഷ്ണുരവ്യയഃ ॥ ൩,൨.

ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: ആദിമൂലരൂപത്തിൽ, വിഷ്ണുവാണ് അക്ഷരനും പരമസത്വവുമെന്നു മനസ്സിലാക്കണം.

അവതാരമിദം പ്രോക്തം പൂര്ണത്വാദേവ സുവ്രത । അനേകോ ഹ്യേകതാം പ്രാപ്യ സംശേതേ പ്രലയായ വൈ ॥ ൩,൨.

ഈ അവതാരമാണ് പൂർണ്ണത്വം കൊണ്ടാണ് അവതാരമെന്നു പറയുന്നത്, ധർമ്മശീലനേ. അനേകം രൂപങ്ങൾ ഒന്നായി ലയിച്ച് പ്രളയസമയത്ത് വിശ്രമിക്കുന്നു.

തത്രാപി ച വിശേഷോസ്തി ജ്ഞാതവ്യം തത്വമേവ സഃ ॥ ൩,൨.

അവിടെയും വ്യത്യാസം ഉണ്ട്; ആ തത്വം തന്നെ മനസ്സിലാക്കേണ്ടതാണ്.

ഭേദേന ദര്ശനാദ്വാപി ഭേദാഭേദേന ദര്ശനാത് । വിഷ്ണോര്ഗുണാനാം രൂപാണാം തദങ്ഗാനാം സുഖാദിനാമ് । തത്രൈവ ദശനാദ്വാപി ക്ഷിപ്രമേവ തമോ വ്രജേത് ॥ ൩,൨.

വ്യത്യാസം കാണുകയോ, വ്യത്യാസവും അവ്യത്യാസവും ഒരുമിച്ച് കാണുകയോ ചെയ്യുമ്പോൾ, വിഷ്ണുവിന്റെ ഗുണങ്ങൾ, രൂപങ്ങൾ, അവന്റെ ഭാഗങ്ങൾ, ആനന്ദം എന്നിവയിൽ മാത്രം ശ്രദ്ധിക്കുമ്പോൾ, അജ്ഞാനമെന്ന ഇരുണ്ടത്വം വേഗത്തിൽ അകറ്റപ്പെടും.

പുരുഷാന്തരമാരഭ്യ കല്പിതാ യേ ദ്വിജോത്തമ । ഹരിരൂപാസ്തു തേ ജ്ഞേയാ ഏകീഭൂതാ ഹി തേന തേ ॥ ൩,൨.

മറ്റൊരു പുരുഷനിൽനിന്ന് ആരംഭിച്ച് സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നവർ ഹരിയുടെ രൂപങ്ങളാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കണം, അവർ അവനോടൊപ്പം ഒന്നാകുന്നു.

പ്രലയേ സമനുപ്രാപ്തേ ജീവാഃ സ യാന്തി മാമകാഃ । വിരാഡ്രൂപേ ഹരേഃ സംതി തദാ തേ ച ഹ്യനേകധാ ॥ ൩,൨.

പ്രളയം വന്നപ്പോൾ എന്റെ ആത്മാക്കൾ പോകുന്നു; ഹരിയുടെ വിശ്വരൂപത്തിൽ അവർ നിലകൊള്ളുന്നു, പിന്നെ അവർ അനേകമായി മാറുന്നു.

ഏകീഭാവം പ്രാപ്നുവന്തി മൂലേന പ്രലയേ ദ്വിജ । ബിംബേന തു സ്വയം വിഷ്ണുരേകീഭാവം വ്രജേദ്യദി ॥ ൩,൨.

പ്രളയസമയത്ത് അവർ മൂലത്തോടൊപ്പം ഒന്നാകുന്നു, ദ്വിജന്മാരേ. എന്നാൽ വിഷ്ണു സ്വയം മൂലരൂപത്തിൽ ഒന്നാകുകയാണെങ്കിൽ—

പ്രതിബിംബഃ കഥം ജീവോ ഭവേന്നാരായണസ്യ ച । തദധീനസ്തത്സദൃശോ ഹരേര്ജീവോ ന സംശയഃ ॥ ൩,൨.

നാരായണന്റെ പ്രതിബിംബമായി ജീവൻ എങ്ങനെ മാറും? അവനിൽ ആശ്രയിച്ചും അവനെപ്പോലെ ആയിട്ടുമാണ് ഹരിയുടെ ജീവൻ. ഇതിൽ സംശയമില്ല.