ഗരുഡപുരാണമ്

ശ്രാവ്യാണി നൈതാനി മനുഷ്യലോകേ തത്ത്വേച്ഛുഭിസ്താമസാനീത്യതോ ഹി । തേഷു സ്ഥിതാഃ സാത്ത്വികാംശാ മുനീന്ദ്രാസ്തേഷാം ശ്രുതിര്ഗാരുഡൈകാങ്ഘ്രിതുല്യാ ॥ ൩,൧.

തത്ത്വം ആഗ്രഹിക്കുന്ന മനുഷ്യർക്ക് ഈ താമസ പുരാണങ്ങൾ കേൾക്കേണ്ടതല്ല. എന്നാൽ മഹർഷിമാരേ, അവയിൽ സാത്വിക ഭാഗങ്ങൾ ഉണ്ട്; അവയിൽ ഗാരുഡപുരാണം ഒരു പാദം ഫലത്തിന് തുല്യമാണ്.

അല്പാന്യുപപുരാണാനി വദന്ത്യഷ്ടാദശാനി ച । വിഷ്ണുധര്മോതരം ചൈവ തന്ത്രം ഭാഗവതം തഥാ ॥ ൩,൧.

അൽപ്പം വലിയ ഉപപുരാണങ്ങൾ പതിനെട്ട് ഉണ്ടെന്ന് പറയുന്നു. വിഷ്ണുധർമോത്തരവും തന്ത്രവും ഭാഗവതം എന്നിവയും അവയിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു.

തത്ത്വസാരം നാരസിംഹം വായുപ്രോക്തം തഥൈവ ച । തഥാ ഹംസപുരാണം ച ഷഡേതാനി മുനീശ്വരാഃ ॥ ൩,൧.

തത്ത്വസാരം, നരസിംഹം, വായു പറഞ്ഞത്, ഹംസപുരാണം — ഈ ആറു പുരാണങ്ങളെയും മഹർഷിമാർ പറയുന്നു.

സാത്ത്വികാന്യേവ ജാനീധ്വം പ്രായശോ നാത്ര സംശയഃ । ഏതേഷാം ശ്രവണാദേവ ഗാരുഡാര്ധഫലം ശ്രുതമ് ॥ ൩,൧.

ഇവയെ കൂടുതലും സാത്വികം എന്നാണ് അറിയേണ്ടത്; ഇതിൽ സംശയമില്ല. ഇവ കേൾക്കുന്നതിലൂടെ ഗാരുഡപുരാണത്തിന്റെ പാതി ഫലം ലഭിക്കും.

ഭവിഷ്യോത്തരനാമാനം ബൃഹന്നാരദമേവ ച । യമനാരദസംവാദം ലഘുനാരദമേവ ച ॥ ൩,൧.

ഭവിഷ്യോത്തരപുരാണം, ബൃഹന്നാരദം, യമനും നാരദനും തമ്മിലുള്ള സംവാദം, ലഘുനാരദം എന്നിവയും പേരെടുത്തിരിക്കുന്നു.

വിനായകപുരാണം ച ബൃഹദ്ബ്രഹ്മാണ്ഡമേവ ച । ഏതാനി രാജസാന്യാഹുഃ ശ്രവണാദ്ഭുക്തരുത്തമാ ॥ ൩,൧.

വിനായകപുരാണവും ബൃഹദ്ബ്രഹ്മാണ്ഡപുരാണവും രാജസ പുരാണങ്ങളാണ് എന്ന് പറയുന്നു. അവ കേൾക്കുന്നതിലൂടെ ഉത്തമമായ അനുഭവം ലഭിക്കും.

ഗാരുഡാത്പാദതുല്യം ച ഫലം ചാഹുര്മനീഷിണഃ । പുരാണം ഭാഗവതം ശൈവം നന്ദിപ്രോക്തം തഥൈവ ച ॥ ൩,൧.

ഇവ കേൾക്കുന്നതിന് ഗാരുഡപുരാണത്തിന്റെ കാൽപാദം ഫലമാണ് ലഭിക്കുക എന്ന് ജ്ഞാനികൾ പറയുന്നു. ഭാഗവതപുരാണം, ശൈവപുരാണം, നന്ദി പറഞ്ഞതും ഇവയിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു.

പാശുപത്യം രൈണുകം ച ഭൈരവം ച തഥൈവ ച । ഏതാനി താമസാന്യാഹുര്ഹരിതത്ത്വാര്ഥവേദിനഃ ॥ ൩,൧.

പാശുപത്യം, രേണുകം, ഭൈരവം എന്നിവയും ഹരിയുടെ തത്ത്വം അറിയുന്നവർ താമസപുരാണങ്ങളായി പറയുന്നു.

ഏതേഷാം ശ്രവണാദ്വിപ്രാഗാരുഡാങ്ഘ്യര്ധ്മേവ ച । സര്വേഷ്വപി പുരാണേഷു ശ്രേഷ്ഠം ഭാഗവതം സ്മൃതമ് ॥ ൩,൧.

ഇവ കേൾക്കുന്നതിലൂടെ, ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, ഗാരുഡപുരാണത്തിന്റെ പാതി ഫലം ലഭിക്കും. എങ്കിലും എല്ലാ പുരാണങ്ങളിലും ഭാഗവതം ഏറ്റവും ഉത്തമം എന്നാണ് ഓർത്തിരുന്നത്.

വേദൈസ്തുല്യ സമ പാഠേ ശ്രവണേ ച തദര്ധകമ് । അര്ഥതഃ ശ്രവണേ ചാസ്യ പുണ്യം ദശഗുണം സ്മൃതമ് ॥ ൩,൧.

അത് വായിക്കുകയോ കേൾക്കുകയോ ചെയ്യുന്നത് വേദങ്ങൾക്കു തുല്യമാണ്; കേൾക്കുന്നത് പാതി ഫലമാണ്. എന്നാൽ അതിന്റെ അർത്ഥം മനസ്സിലാക്കി കേൾക്കുമ്പോൾ പത്തു മടങ്ങ് കൂടുതൽ പുണ്യമാണ് ലഭിക്കുക.

വക്തുഃ സ്യാദ്ദ്വിഗുണം പുണ്യം വ്യാഖ്യാതുശ്ച തഥാധികമ് । അനന്തവേദൈഃസാമ്യമാഹുര്മഹാന്തഃ ഭാരാന്മഹത്ത്വാദ്ഭാരതസ്യാപി വിപ്രാഃ ॥ ൩,൧.

വായിക്കുന്നവന് ഇരട്ട പുണ്യവും വ്യാഖ്യാനം ചെയ്യുന്നവന് അതിലും കൂടുതലും ലഭിക്കും. മഹാത്മാക്കൾ പറയുന്നു, അനന്തം വേദങ്ങൾക്കു തുല്യമാണ് ഇതിന്റെ മഹത്വം; പണ്ഡിതർ ഭാരതത്തേക്കാൾ പോലും ഇതിന് വലിയതായ മഹത്വം പറയുന്നു.

വേദോഭ്യോസ്യ ത്വര്ഥതശ്ചാധികത്വം വദന്തി ബൈ വിഷ്ണുരഹസ്യവേദിനഃ ॥ ൩,൧.

വിഷ്ണുവിന്റെ രഹസ്യം അറിയുന്നവർ പറയുന്നു, അർത്ഥത്തിൽ ഇത് രണ്ടു വേദങ്ങളേക്കാളും ശ്രേഷ്ഠമാണെന്ന്.

തത്ര ശ്രേഷ്ഠാം ഗീതികാമാഹുരാര്യാസ്തഥൈവ വിഷ്ണോര്നാമസാഹസ്രക ച । തയോസ്തത്ര ശ്രവണാദ്ഭാരതസ്യ ദശാധികം ഫലമാഹുര്മഹാന്തഃ ॥ ൩,൧.

ഇവയിൽ ഗീതികയും വിഷ്ണുവിന്റെ ആയിരം നാമങ്ങളും ഉത്തമമാണെന്ന് മഹാത്മാക്കൾ പറയുന്നു. അവ കേൾക്കുന്നതിലൂടെ ഭാരതത്തേക്കാൾ പത്ത് മടങ്ങ് കൂടുതൽ ഫലമാണ് ലഭിക്കുക എന്ന് മഹാത്മാക്കൾ പറയുന്നു.

ദൈത്യാഃ സര്വ വിപ്രകുലേഷു ഭൂത്വാ കൃതേ യുഗേ ഭാരതേ ഷട്സഹസ്ര്യാമ് । നിഷ്കാസ്യ കാംശ്ചിന്നവനിര്മിതാനാം നിവേശനം തത്ര കുര്വന്തി നിത്യമ് ॥ ൩,൧.

കൃതയുഗത്തിൽ, എല്ലാ ബ്രാഹ്മണ കുടുംബങ്ങളിലും ദൈത്യന്മാർ ജനിച്ചു, ഭാരതത്തിൽ ആറായിരം വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, പുതിയവരെ ചിലരെ പുറത്താക്കി, അവിടെ തന്നെ സ്ഥിരമായി താമസമുറപ്പിക്കുന്നു.

മത്വാ ഹരിം ഭഗവാന്വ്യാസരൂപീ ചക്രേ തദാ ഭാഗവതം പുരാണമ് । തഥാ സമാഖ്യായ ച വൈഷ്ണവം തത്തതഃ പരം ഗാരുഡാഖ്യം സ ചക്രേ ॥ ൩,൧.

ഹരിയെ ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട്, ഭഗവാൻ വ്യാസൻ ആ രൂപം സ്വീകരിച്ച് ഭാഗവതപുരാണം രചിച്ചു. അതുപോലെ വൈഷ്ണവപുരാണവും പറഞ്ഞ്, പിന്നെ ഗരുഡപുരാണവും സൃഷ്ടിച്ചു.

അതോ ഹി ഗാരുഡം മുഖ്യം പുരാണം ശാസ്ത്രസംമതമ് । ഗാരുഡേന സമം നാസ്തി വിഷ്ണുധര്മപ്രദര്ശനേ ॥ ൩,൧.

അതുകൊണ്ട്, ഗരുഡപുരാണം പ്രധാനപുരാണമാണെന്ന് ശാസ്ത്രങ്ങൾ അംഗീകരിക്കുന്നു. വിഷ്ണുദർമ്മം വ്യക്തമാക്കുന്നതിൽ ഗരുഡപുരാണത്തിന് തുല്യം ഒന്നുമില്ല.

യഥാ സുരാണാം പ്രവരോ ജനാര്ദനോ യഥായുധാനാം പ്രവരഃ സുദര്ശനമ് । യഥാശ്വമേധഃ പ്രവരഃ ക്രതൂനാം ഛിന്നേഷു ഭക്തേഷു തഥൈവ രുദ്രഃ ॥ ൩,൧.

ദേവന്മാരിൽ ജനാർദ്ദനൻ എങ്ങനെ പ്രധാനനോ, ആയുധങ്ങളിൽ സുദർശനം എങ്ങനെ പ്രധാനമോ, യാഗങ്ങളിൽ അശ്വമേധം എങ്ങനെ ശ്രേഷ്ഠമോ, ഭക്തി നഷ്ടപ്പെട്ടവരിൽ രുദ്രൻ എങ്ങനെ പ്രധാനനോ, അതുപോലെയാണ് ഇതും.

നദീഷു ഗങ്ഗാ ജലജേഷു പദ്മമച്ഛിന്നഭക്തേഷു തഥൈവ വായുഃ । തഥാ പുരാണേഷു ച ഗാരുഡം ച മുഖ്യം തദാഹുര്ഹരിതത്ത്വദര്ശനേ ॥ ൩,൧.

നദികളിൽ ഗംഗ, ജലത്തിൽ പദ്മം, ഭക്തി നഷ്ടപ്പെട്ടവരിൽ വായു, അതുപോലെ പുരാണങ്ങളിൽ ഹരിതത്വം വ്യക്തമാക്കുന്നതിൽ ഗരുഡപുരാണം പ്രധാനമാണെന്ന് പറയുന്നു.

ഗാരുഡാഖ്യപുരാണേ തു പ്രതിപാദ്യോ ഹരിഃ സ്മൃതഃ । അതോ ഹരിര്നമസ്കാര്യോ ഗമ്യോ യോഗ്യോ ഹരിഃ സ്മൃതഃ ॥ ൩,൧.

ഗരുഡപുരാണത്തിൽ ഹരിയെ പഠിക്കാനും ഓർക്കാനും വേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഹരിയെ നമസ്കരിക്കണം, സമീപിക്കണം, യോഗത്തിന് അനുയോജ്യനായി കരുതണം.

ഭാഗ്യാത്മകത്വാച്ഛ്രീദേവ്യാ നമനം നദനു സ്മൃതമ് । പരോ നരോത്തമോ വാ സ സാധകേശോപി ച സ്മൃതഃ ॥ ൩,൧.

ശ്രീദേവിയിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്ന ഭാഗ്യത്തിനാൽ, അവളെ നമസ്കരിക്കുന്നത് അനിവാര്യമാണ്. പരമൻ ആയാലും, ഉത്തമപുരുഷൻ ആയാലും, സാദ്ധകനായാലും, അവളെ ഇങ്ങനെ ഓർക്കേണ്ടതാണ്.

അതോ നമ്യോ വായുരപി പുരാണാദൌ ദ്വിജോത്തമാഃ । ഭാരതീ വാക്യരൂപത്വാന്നമ്യാ വായോരനന്തരമ് ॥ ൩,൧.

അതുകൊണ്ട്, പുരാണം ആരംഭിക്കുമ്പോൾ വായുവിനെയും നമസ്കരിക്കണം, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ. വായുവിന് ശേഷം, വാക്കിന്റെ രൂപമായ ഭാരതിയെയും നമസ്കരിക്കണം.

ഉപസാധകോ നരഃ പ്രോക്തോ യതോതസ്തദനന്തരമ് । നമ്യ ഇത്യച്യതേ സദ്ഭിസ്താരതമ്യേന സര്വദാ ॥ ൩,൧.

സഹായിക്കുന്നവനെ 'ഉപസാധകൻ' എന്ന് പറയുന്നു. അവന്റെ ശേഷം, ആരെ നമസ്കരിക്കണമെന്ന് ജ്ഞാനികൾ ക്രമമായി എപ്പോഴും പറയുന്നു.

അതോ വ്യാസം നമസ്കുര്യാദ്ഗ്രന്ഥകര്തൃത്വഹേതുതഃ । ശൌനക ഉവാച । വ്യാസസ്യ നമനം ഹ്യന്തേ കഥം കാര്യം മഹാത്മനഃ ॥ ൩,൧.

ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ കർത്താവായതിനാൽ വ്യാസനെ നമസ്കരിക്കണം. ശൗനകൻ ചോദിച്ചു: മഹാത്മാവായ വ്യാസനെ അവസാനം എങ്ങനെ നമസ്കരിക്കണം?

അന്തേ ച വന്ദനേ തസ്യ കാരണം ബ്രൂഹി സുവ്രത । സൂത ഉവാച । വിഷ്ണോരനന്തരം വ്യാസനമനം മുഖ്യമേവ ഹി ॥ ൩,൧.

അവസാനത്തിൽ അവനെ നമസ്കരിക്കാനുള്ള കാരണം പറയൂ, സുവ്രതാ. സൂതൻ പറഞ്ഞു: വിഷ്ണുവിന് ശേഷം വ്യാസനെ നമസ്കരിക്കൽ പ്രധാനമാണ്.

ഹരിരേവ യതോ വ്യാസോ വാച്യചക്രസ്വരൂപകഃ । വ്യാസോ നൈവ സമത്വേന പ്രോക്തോ ഭഗവതോ ഹരേഃ ॥ ൩,൧.

ഹരിയാണ് വ്യാസൻ, വാക്കിന്റെ ചക്രരൂപം. എന്നാൽ, വ്യാസനെ ഭഗവാൻ ഹരിയോട് തുല്യനെന്ന് പറയുന്നില്ല.

തത്രാപി കാരണം വക്ഷ്യേ സാദരേണ മുനീശ്വരാഃ । വ്യാസസ്തു കശ്ചന ഋഷിഃ പുരാണേ താമസേ സ്മൃതഃ ॥ ൩,൧.

ഇതിന്റെ കാരണം ഞാൻ ആദരപൂർവ്വം വിശദീകരിക്കാം, മഹർഷിമാരേ. താമസികപുരാണത്തിൽ വ്യാസനെ ഒരു ഋഷി എന്ന നിലയിലാണ് ഓർക്കുന്നത്.

ഇതി ജ്ഞാനാ വലംബേന ദൈത്യാ ദൈത്യാനുഗൈഃ സമാഃ । പ്രവിശന്തി ഹ്യന്ധതമ ഇതി ത്വന്തേ നമസ്കൃതഃ ॥ ൩,൧.

ഇങ്ങനെ, ജ്ഞാനത്തിൽ ആശ്രയിച്ച് ദൈത്യന്മാരും അവരുടെ അനുചിതരും ആന്ധതാമസത്തിലേക്ക് കടക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് അവസാനം അവനെ നമസ്കരിക്കുന്നത്.

യദിദം പരമം ഗോപ്യം ഹൃദി ധാര്യം ന സംശയഃ । പരാണാം നമ്യമേവോക്തം പ്രതിപാദ്യം യതോത്ര ഹി ॥ ൩,൧.

ഇത് പരമ രഹസ്യമാണ്, ഹൃദയത്തിൽ സൂക്ഷിക്കേണ്ടതും സംശയമില്ലാത്തതുമാണ്. പുരാണങ്ങളിൽ ഇവിടെ പഠിപ്പിക്കേണ്ടത് നമസ്കരിക്കേണ്ടതാണെന്ന് പറയുന്നു.

സമാസവ്യാസഭാവാദ്ധി പരാണാം തത്പ്രതീയതേ । വാസ്തവം തം ന ജാനീയുരുപജീവ്യോ യതോ ഹരിഃ ॥ ൩,൧.

സംക്ഷേപവും വിശദീകരണവും കൊണ്ടാണ് പുരാണങ്ങളിൽ അതറിയപ്പെടുന്നത്. യഥാർത്ഥം അവർ അറിയുന്നില്ല, കാരണം ഹരിയെ സേവിക്കേണ്ടതാണ്.