ഗരുഡപുരാണമ്

ഇഹാപരത്രാപി സുഖേതരാണി ദാസ്യന്തി പശ്ചാദധരം വൈ തമശ്ച । അതോ ഹ്യേതേ നൈവ പൂജ്യാ ന നമ്യാ മോക്ഷേച്ഛുഭിര്ബ്രാഹ്മണാദ്യൈര്ദ്വിജേന്ദ്ര ॥ ൩,൧.

ഇഹലോകത്തും പരലോകത്തും അവർ കൊടുക്കുന്നത് മിശ്രമായ സന്തോഷം മാത്രമാണ്; പിന്നീട് താഴ്ന്ന അന്ധകാരം ലഭിക്കും. അതുകൊണ്ട് മോക്ഷം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ, ബ്രാഹ്മണന്മാരും മറ്റ് ദ്വിജന്മാരും, ഇവരെ പൂജിക്കരുത്, നമിക്കരുത്.

തഥൈവ സര്വാശ്രമിഭിശ്ച നിത്യം മഹാവിപത്താവപി വിപ്രവര്യാഃ । ശ്രീകാമ്യ യാ യേ തു ഭജന്തി നിത്യം ശ്രീബ്രഹ്മരുദ്രേദ്രയമാദിദേവാന് ॥ ൩,൧.

എല്ലാ ആശ്രമസ്ഥിതിയിലുള്ളവരും, വലിയ ദുരിതത്തിലും പോലും, ശ്രീയെ ആഗ്രഹിച്ച് ബ്രഹ്മാവിനെയും രുദ്രനെയും ഇന്ദ്രനെയും യമനെയും മറ്റ് ദേവന്മാരെയും ആരാധിക്കുന്നവർ—

ഇഹേവ ഭുഞ്ജന്തി മഹച്ച ദുഃ ഖം മഹാപദഃ കുഷ്ഠഭഗന്ദരാദീന് । നമന്തി യേഽവൈഷ്ണവാന്ബ്രഹ്മരുദ്രവായു പ്രതീകാന്നൈവ തേ വിഷ്ണുഭക്താഃ ॥ ൩,൧.

അവർക്ക് ഈ ലോകത്തുതന്നെ വലിയ ദു:ഖവും, മഹാരോഗങ്ങളും, കുഷ്ഠം, ഭഗന്ദരാദി രോഗങ്ങളും അനുഭവപ്പെടും. ബ്രഹ്മാ, രുദ്ര, വായു എന്നിവരുടെ അവൈഷ്ണവ രൂപങ്ങളെ നമക്കുന്നവർ വിഷ്ണുഭക്തരല്ല.

അഭിപ്രായം ത്വത്ര വക്ഷ്യേ മുനീന്ദ്രാഃ പരം ഗോപ്യം ഹൃദി ധാര്യം ഹി തദ്ധി । വായോഃ പ്രതീകം പൂജ്യമേവേഹ വിപ്രാ ന ബ്രഹ്മരുദ്രാദിപ്രതീകമേവ ॥ ൩,൧.

ഇവിടെ എന്റെ മനസ്സിലുള്ളത് ഞാൻ പറയാം, മഹർഷിമാരേ, ഇത് ഏറ്റവും രഹസ്യവും ഹൃദയത്തിൽ സൂക്ഷിക്കേണ്ടതുമാണ്. ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് ഇവിടെ വായുവിന്റെ രൂപം മാത്രമാണ് പൂജിക്കേണ്ടത്; ബ്രഹ്മാവിന്റെയും രുദ്രന്റെയും മറ്റു ദേവന്മാരുടെയും രൂപങ്ങൾ അല്ല.

പൂജാകാലേ ദേവദേവസ്യ വിഷ്ണോര്വായോഃ പ്രതീകം യോഗ്യഭാഗേ നിധായ । അന്തര്ഗതം തസ്യ വായോര്ഹരിം ച ലക്ഷ്മീപതിം പൂജയിത്വാ ഹി സമ്യക് ॥ ൩,൧.

പൂജയുടെ സമയത്ത്, ദേവദേവനായ വിഷ്ണുവിന്റെ പ്രതിനിധിയായ വായുവിന്റെ രൂപം യോജ്യമായ സ്ഥലത്ത് വെച്ച്, വായുവിനുള്ളിൽ ഉള്ള ശ്രീപതിയായ ഹരിയെ മനസ്സിൽ ധ്യാനിച്ച് ശരിയായി ആരാധിക്കണം.

പശ്ചാദ്വായോഃ സുപ്രതീകം ച സമ്യങ്നിര്മാല്യശേഷേണ ഹരേഃ സമര്ചയേത് । പൃഥക്ച സ്രഗ്ധൂപവിലേപനാദിപൂജാം പ്രകുര്വന്തി ച യേ വിമൂഢഃ ॥ ൩,൧.

ശേഷം, ഹരിയുടെ പൂജയിൽ ശേഷിച്ച അർപ്പണങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് വായുവിന്റെ ഉത്തമരൂപത്തെ ശരിയായി ആരാധിക്കണം. പുഷ്പമാല, ധൂപം, ചന്ദനം മുതലായവ കൊണ്ട് വേറിട്ട് പൂജ ചെയ്യുന്നവർ ഭ്രമിതരാണ്.

തേഷാം ദുഃ ഖമിഹ ലോകേ പരത്ര ഭവിഷ്യതേ നാത്ര വിചാര്യമസ്തി । പ്രായശ്ചിത്തം സ്വസ്തി വിപ്രാഃ കഥഞ്ചിത്തത്കുര്വന്തു സ്മരണം നാമ വിഷ്ണോഃ ॥ ൩,൧.

അവർക്കു ഈ ലോകത്തും പരലോകത്തും ദു:ഖം മാത്രമേ ലഭിക്കൂ; ഇതിൽ സംശയമില്ല. പ്രായശ്ചിത്തമായി, ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, എങ്കിലും എങ്ങനെങ്കിലും വിഷ്ണുവിന്റെ നാമം സ്മരിക്കട്ടെ.

പാഷണ്ഡരുദ്രാദികസം പ്രതിഷ്ഠിതാന്ഹരേര്വായോഃ ശങ്കരസ്യ പ്രതീകാന് । നമന്തി യേ ഫലബുദ്ധ്യാ വിഭൂഢാസ്തേഷാം ഫലം ശാശ്വതം ദുഃ ഖമേവ ॥ ൩,൧.

പാഷണ്ടന്മാരുടെയും രുദ്രൻമാരുടെയും മറ്റു ദേവന്മാരുടെയും പ്രതിമകൾക്ക്, അല്ലെങ്കിൽ ഹരിയും വായുവും ശങ്കരനും എന്നിവരുടെ രൂപങ്ങൾക്കു ഫലം ലഭിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹത്തോടെ നമസ്കരിക്കുന്നവർ, യഥാർത്ഥത്തിൽ ഭ്രമിച്ചവരാണ്; അവർക്കു ലഭിക്കുന്ന ഫലം എപ്പോഴും ദുഃഖം മാത്രമാണ്.

വായോഃ പ്രതീകം യദി വിപ്രവര്യൈഃ പ്രതിഷ്ഠിതം ചേന്നമനം ഹി കാര്യമ് । നൈവേദ്യശേഷേണ ഹരേശ്ച വിഷ്ണോഃ പൂജാ കൃതാ ചേന്ന ഹി ദോഷലേശഃ ॥ ൩,൧.

ഉത്തമ ബ്രാഹ്മണന്മാർ വായുവിന്റെ പ്രതിമ സ്ഥാപിച്ചാൽ അതിനെ നമസ്കരിക്കേണ്ടതാണു; ഹരിയെയും വിഷ്ണുവിനെയും നൈവേദ്യശേഷം പൂജിച്ചാൽ അതിൽ ഒരു തെറ്റും ഇല്ല.

ഗുരുര്ഹി മുഖ്യോ ഹനുമജ്ജനിര്മഹാന്രാമാങ്ഘ്രിഭക്തോ ഹനുമാന്സദൈവ । ഏവം വിദിത്വാ പരമം ഹരിം ച പുത്രം പുനര്മുഖ്യദേവസ്യ വായോഃ ॥ ൩,൧.

ഗുരുക്കളിൽ പ്രധാനനായവൻ വായുവിൽ ജനിച്ച മഹാനായ ഹനുമാനാണ്, രാമന്റെ പാദങ്ങളിൽ എന്നും ഭക്തിയുള്ളവൻ. ഇങ്ങനെ അറിഞ്ഞാൽ പരമഹരിയെ പുത്രനായി, പിന്നെയും വായുവിന്റെ മുഖ്യദേവനായി തിരിച്ചറിയണം.

നമസ്കാരോ നാന്യഥാ വിപ്രവര്യാ ആധീയതാം ഹൃദി സര്വൈ രഹസ്യമമ് । യേ വൈഷ്ണവാ വൈഷ്ണ വദാസഭൃത്യാഃ സര്വേപി തേ സര്വദാ വിഷ്ണുമേവ ॥ ൩,൧.

ഉത്തമ ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, നമസ്കാരം വേറേതുപോലെ ചെയ്യരുത്; ഈ രഹസ്യം ഹൃദയത്തിൽ സൂക്ഷിക്കണം. വിഷ്ണുവിന്റെ ഭക്തരും ദാസന്മാരും എല്ലാം എപ്പോഴും വിഷ്ണുവിനോടു മാത്രം ഭക്തിയുള്ളവരാണ്.

നമന്തി യേ വൈ പ്രതിപാദയന്തി തഥൈവ പുണ്യാനി ച സാത്ത്വികാനി । നമന്തി യേ വാസുദേവം ഹരിം ച സമ്യക്സ്വശക്ത്യാ പ്രതിപാദയന്തി ॥ ൩,൧.

നമസ്കരിക്കുകയും, അതിലൂടെ സത്വഗുണമുള്ള പുണ്യങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവർ, വാസുദേവനെയും ഹരിയെയും തങ്ങളുടെ ശേഷിയനുസരിച്ച് ശരിയായി നമസ്കരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവർ, സത്യത്തിൽ പുണ്യവാന്മാരാണ്.

പ്രവൃത്തിമാര്ഗേണ ന പൂജയന്തി ഹ്യാപത്കാലേ പരദൈവം തദന്യമ് । തേ വൈഷ്ണവാ വൈഷ്ണവദാസഭൃത്യാ അന്യേ ച സര്വേഽവൈഷ്ണവമാത്രകാഃ സ്മൃതാഃ ॥ ൩,൧.

പ്രവൃത്തിമാർഗ്ഗം പിന്തുടർന്ന്, എത്രയും കഷ്ടസമയത്തും മറ്റുദൈവങ്ങളെ പൂജിക്കാത്തവർ, അവരാണ് വൈഷ്ണവന്മാർ, വിഷ്ണുവിന്റെ ദാസന്മാർ; മറ്റുള്ളവർ എല്ലാം വൈഷ്ണവന്മാരല്ലാത്തവരായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.

ഉപക്രമൈരുപസംഹാരസ്യ ലിങ്ഗൈര്ഹരിം ഗുരും ഹ്യന്തരേണൈവ യാന്തി । താനേവാഹുഃ സത്പുരാണാനി വിപ്രാഃ കലൌ യുഗേ നാഭ്യസൂയന്തി സര്വേ ॥ ൩,൧.

ആരംഭവും സമാപ്തിയും സൂചനകളും ഉപയോഗിച്ച്, ഗുരുവായ ഹരിയിലേക്കു മാത്രമേ അവർ പോകൂ; ഇവയെ തന്നെയാണ് സത്യപുരാണങ്ങളിൽ ബ്രാഹ്മണന്മാർ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്, കലിയുഗത്തിൽ ഇവരിൽ ആരെയും കുറ്റപ്പെടുത്തേണ്ടതില്ല.

യതോ ഹിതാന്യേ പ്രതിപാദയന്തി പ്രവൃത്തിധര്മാന്സ്വസ്വവര്ണാനുരൂപാന് । അതോ ഹ്യസൂയന്തി സദാ വിമൂഢാഃ കലൌ ഹി വിപ്രാഃ പ്രചുരാ ഹി തേപി ॥ ൩,൧.

സ്വവർണ്ണത്തിന് അനുയോജ്യമായ ധർമ്മങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ്, ഭ്രമിച്ചവർ കലിയുഗത്തിൽ എപ്പോഴും കുറ്റം പറയുന്നത്; അങ്ങനെയുള്ള ബ്രാഹ്മണന്മാർ വളരെ അധികം ഉണ്ട്.

ന ചാസ്തി വിഷ്ണോഃ സദൃശം ച ദൈവതം ന ചാസ്തി വായോഃ സദൃശോ ഗുരുശ്ച । ന ചാസ്തി തീര്ഥം സദൃശം വിഷ്ണുപദ്യാഃ ന വിഷ്ണുഭക്തേന സമോസ്തി ഭക്തഃ ॥ ൩,൧.

വിഷ്ണുവിനോട് തുല്യമായ ദൈവം ഇല്ല, വായുവിനോട് തുല്യമായ ഗുരു ഇല്ല, വിഷ്ണുപദയേക്കാൾ മഹത്വമുള്ള തീർത്ഥം ഇല്ല, വിഷ്ണുഭക്തനേക്കാൾ വലിയ ഭക്തൻ ഇല്ല.

അന്യാനി വിഷ്ണോഃ പ്രതിപാദകാനി സര്വാണി തേ സാത്ത്വികാനീതി ചാഹുഃ । ശ്രാവ്യാണി താന്യേവ മനുഷ്യലോകേ ശ്രാവ്യാണി നാന്യാനി ച ദുഃഖദാനി ॥ ൩,൧.

വിഷ്ണുവിനെ സ്ഥാപിക്കുന്ന മറ്റുള്ള ഉപദേശങ്ങൾ എല്ലാം സത്വഗുണമുള്ളവയാണെന്ന് പറയുന്നു; മനുഷ്യലോകത്ത് അവ മാത്രം കേൾക്കണം, മറ്റുള്ളവ കേൾക്കരുത്, കാരണം അവ ദുഃഖം മാത്രമേ നൽകൂ.

കലൌ യുഗേ സര്വ പുരാണമധ്യേ ത്രീണ്യേവ മുഖ്യാനി ഹരിപ്രിയാണി । മുഖ്യം പുരാണം ഹി കലൌ നൃണാം ച ശ്രേയസ്കരം ഭാഗവതം പുരാണമ് ॥ ൩,൧.

കലിയുഗത്തിൽ എല്ലാ പുരാണങ്ങളിലും മൂന്നു മാത്രമാണ് പ്രധാനവും ഹരിക്ക് പ്രിയവുമുള്ളത്; അവയിൽ ഭാഗവതപുരാണം മനുഷ്യർക്കു ഏറ്റവും ഉത്തമവും ശ്രേയസ്സും നൽകുന്നതുമാണ്.

പൂര്വം ഹി സൃഷ്ടിഃ പ്രതിപാദ്യതേ ത്ര യതോ ഹ്യതോ ഭാഗവതം പരം സ്മൃതമ് । യസ്മിന്പുരാണേ കഥയന്തി സൃഷ്ടിം ഹ്യാദൌ വിഷ്ണോര്ബ്രഹ്മരുദ്രാദികാനാമ് ॥ ൩,൧.

ആദ്യമായി സൃഷ്ടിയെക്കുറിച്ച് വിശദീകരിക്കുന്നതിനാലാണ് ഭാഗവതം പരമമായതെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നത്; അതിൽ വിഷ്ണുവിന്റെയും ബ്രഹ്മാവിന്റെയും രുദ്രന്റെയും മറ്റ് ദേവന്മാരുടെയും സൃഷ്ടി ആദിയിൽ തന്നെ പറയുന്നു.

നാനാര്ഥമേവം കഥയന്തി വിപ്ര നീചോച്ചരൂപം ജ്ഞാനമാഹുര്മഹാന്തഃ । തേനൈവ സിദ്ധം പ്രവദന്തി സര്വം ഹ്യതഃ പരം ഭാഗവതം പുരാണമ് ॥ ൩,൧.

ബ്രാഹ്മണനേ, മഹാന്മാർ പറയുന്നത്, വിവിധതരത്തിൽ — ഉയർന്നതും താഴ്ന്നതുമായ — ജ്ഞാനം പഠിപ്പിക്കുന്നു എന്നതാണ്; അതിനാൽ എല്ലാം അതിനാൽ തന്നെ സിദ്ധമാണ്, അതുകൊണ്ടു തന്നെ ഭാഗവതപുരാണം പരമമാണ്.

തതഃ പരം വിഷ്ണുപുരാണമാഹുസ്തതഃ പരം ഗാരുഡസംജ്ഞകം ച । ത്രീണ്യേവ മുഖ്യാ നി കലൌ നൃണാം തു തഥാ വിശേഷോ ഗാരുഡേ കിഞ്ചിദസ്തി ॥ ൩,൧.

അതിനുശേഷം വിഷ്ണുപുരാണം, പിന്നെ ഗാരുഡപുരാണം എന്ന് പറയുന്നു; ഈ മൂന്നു മാത്രമാണ് കലിയുഗത്തിൽ മനുഷ്യർക്കു പ്രധാനമായത്, എന്നാൽ ഗാരുഡപുരാണത്തിൽ കുറച്ച് പ്രത്യേകതയുണ്ട്.

ശൃണുധ്വം വൈ തം വിശേഷം ച വിപ്രാസ്ത്ര്യംശൈര്യുക്തം ഗാരുഡാഖ്യം പുരാണമ് । ആദ്യാംശം വൈ കര്മകാണ്ഡം വദന്തി ദ്വിതീയാംശം ധര്മകാണ്ഡം തമാഹുഃ ॥ ൩,൧.

ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, ആ പ്രത്യേകത കേൾക്കൂ: ഗാരുഡപുരാണം മൂന്നു ഭാഗങ്ങളായി വിഭജിച്ചിരിക്കുന്നു; ആദ്യഭാഗം കർമകാണ്ഡം, രണ്ടാംഭാഗം ധർമ്മകാണ്ഡം എന്നാണ് പറയുന്നത്.

തൃതീയാംശം ബ്രഹ്മകാണ്ഡം വദന്തി തേഷാം മധ്യേ ത്വന്തിമോയം വരിഷ്ഠഃ । തൃതീയാംശശ്രവണാത്പുണ്യമാഹുസ്തുല്യം പുണ്യം ഭാഗവതസ്യ വിപ്രാഃ ॥ ൩,൧.

മൂന്നാമത്തെ ഭാഗം ബ്രഹ്മകാണ്ഡം എന്നാണ് പറയുന്നത്; അതിൽ ഏറ്റവും അവസാനത്തേതാണ് ഏറ്റവും ഉത്തമം. മൂന്നാം ഭാഗം കേൾക്കുന്നതിന് ഭാഗവതപുരാണം കേൾക്കുന്നതിന് തുല്യമായ പുണ്യം ലഭിക്കും എന്ന് ബ്രാഹ്മണന്മാർ പറയുന്നു.

തൃതീയാംശേ പഠിതേ വേദതുല്യം ഫലം ഭവേന്നാത്ര വിചാര്യമസ്തി । തൃതീയാംശശ്രവണാദേവ വിപ്രാഃ ഫലം പ്രോക്തം പഠതോപ്യര്ഥമേവമ് ॥ ൩,൧.

മൂന്നാം ഭാഗം പാരായണം ചെയ്താൽ വേദം പാരായണം ചെയ്തതിനു തുല്യമായ ഫലം ലഭിക്കും — ഇതിൽ സംശയമില്ല; കേൾക്കുന്നതിനാലും അതുപോലെയുള്ള ഫലം ലഭിക്കും, പാരായണം ചെയ്താൽ അതിലും കൂടുതൽ.

തൃതീയാംശശ്രവണാദര്ഥതശ്ച പുണ്യം ചാഹുഃ പഠതോ വൈ ദശാംശമ് । തതോ വരം മത്സ്യപുരാണമാഹുസ്തതോ വരം കൂര്മപൂരാണമാഹുഃ ॥ ൩,൧.

മൂന്നാം ഭാഗം കേൾക്കുകയോ അർത്ഥം മനസ്സിലാക്കുകയോ ചെയ്താൽ പാരായണത്തിന്റെ പത്തിലൊന്ന് അളവിൽ പുണ്യം ലഭിക്കും എന്ന് പറയുന്നു. അതിനുശേഷം മത്സ്യപുരാണം ഉത്തമം, പിന്നെ കൂർമപുരാണം അതിനേക്കാൾ ഉത്തമം എന്ന് പറയുന്നു.

തഥൈവ വൈ വായുപുരാണമാഹുസ്ത്രീണ്യേവ ചാഹുഃ സാത്ത്വികാനീതി ലോകേ । തത്രാപി കിഞ്ചിദ്വേദിതവ്യം ഭവേച്ച പുരാണഷട്കേ സത്ത്വരൂപേ മുനീന്ദ്രാഃ ॥ ൩,൧.

അതു പോലെ തന്നെ, വായു പുരാണം പറയുന്നതുപോലെ മൂന്ന് സാത്വിക പുരാണങ്ങൾ ഉണ്ടെന്ന് ചിലർ ലോകത്ത് പറയുന്നു. എന്നാൽ ആ ആറു പുരാണങ്ങളിലും സാത്വിക സ്വഭാവം ഉണ്ടെന്ന് മഹർഷിമാർ പറയുന്നു; അവയിൽ കുറെ കാര്യങ്ങൾ കൂടി മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്.

സത്ത്വാധമേ മാത്സ്യകൌര്മേ തഥാഹുര്വായു ചാഹുഃ സാത്ത്വികം മധ്യമം ച । വിഷ്ണോഃ പുരാണം ഭാഗവതം പുരാണം സത്ത്വോത്തമം ഗാരുഡം ചാഹുരാര്യാഃ ॥ ൩,൧.

സാത്വിക പുരാണങ്ങളിൽ മത്സ്യപുരാണവും കൂർമപുരാണവും കുറവ് സാത്വികമാണെന്ന് പറയുന്നു. വായു പുരാണം മധ്യമായ സാത്വികം എന്നാണ് പറയുന്നത്. വിഷ്ണു പുരാണം, ഭാഗവതം, ഗാരുഡം എന്നിവയെ ഉത്തമ സാത്വിക പുരാണങ്ങളായി അറിവുള്ളവർ പറയുന്നു.

സ്കാന്ദം പാദ്മം വാമനം വൈ വരാഹം തഥാഗ്രേയം ഭവിഷ്യം പര്വസൃഷ്ടൌ । ഏതാന്യാഹൂ രാജസാനീതി വിപ്രാസ്തത്രൈകദേശഃ സാത്ത്വികസ്താമസശ്ച ॥ ൩,൧.

സ്കാന്ദം, പദ്മം, വാമനം, വരാഹം, അഗ്നി, ഭവിഷ്യ പുരാണങ്ങൾ എന്നിവ രാജസ പുരാണങ്ങളാണെന്ന് പണ്ഡിതർ പറയുന്നു. അവയിൽ ചില ഭാഗങ്ങൾ സാത്വികവും ചിലത് താമസവുമാണ്.

രജഃ പ്രാചുര്യാദ്രാജസാനീതി ച ഹുഃ ശ്രാവ്യാണി നൈതാനി മുമുക്ഷുഭിഃ സദാ । തേഷാം മധ്യേ സാത്ത്വികാംശാശ്ച സംതി തേഷാം ശ്രുതേര്ഗാരുഡീയം ഫലം ച ॥ ൩,൧.

രാജോഗുണം കൂടുതലായതിനാൽ ഇവയെ രാജസ പുരാണങ്ങൾ എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്. മോക്ഷം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക് ഇവയെ എല്ലായ്പ്പോഴും കേൾക്കേണ്ടതല്ല. അവയിൽ സാത്വിക ഭാഗങ്ങൾ ഉണ്ട്; അവ കേൾക്കുന്നതിന് ഗാരുഡപുരാണത്തിന്റെ പാതി ഫലമാണ് ലഭിക്കുക.