ഗരുഡപുരാണമ്

യജ്ഞൈര്യജ്ഞപതിം കേചിജ്ജ്ഞാനൈര്ജ്ഞാനാത്മകം പരമ് । കേചിത്പരമയാ ഭക്ത്യാ നാരായണമപൂജയന് ॥ ൩,൧.

ചിലർ യജ്ഞങ്ങളാൽ യജ്ഞപതിയെ, ചിലർ ജ്ഞാനത്താൽ ജ്ഞാനസ്വരൂപനെയും, ചിലർ പരമഭക്തിയാൽ നാരായണനെയും ആരാധിച്ചു.

ഏകദാ തു മഹാത്മാനഃ സമാജം ചക്രുരുത്തമാഃ । ധര്മാര്ഥകാമമോക്ഷാണാമുപായം ജ്ഞാതുമിച്ഛവഃ ॥ ൩,൧.

ഒരു ദിവസം ആ മഹാത്മാക്കൾ, ഏറ്റവും ഉത്തമന്മാർ, ധർമ്മം, അർത്ഥം, കാമം, മോക്ഷം എന്നിവ നേടാനുള്ള മാർഗം അറിയാൻ ഒന്നിച്ചു കൂടിയിരുന്നു.

ഷദ്വിംശതിസഹസ്രാണി മുനീനാമൂര്ധ്വരേതസാമ് । തേഷാം ശിഷ്യപ്രശിഷ്യാണാം സംഖ്യാ വക്തും ന ശങ്ക്യതേ ॥ ൩,൧.

ഇരുപത്താറായിരം ബ്രഹ്മചാരികളായ മുനിമാർ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു; അവരുടെ ശിഷ്യന്മാരുടെയും ശിഷ്യശിഷ്യന്മാരുടെയും എണ്ണം പറയാൻ കഴിയില്ല.

മുനയോ ഭാവിതാത്മാനോ മിലിതാസ്തേ മഹോജസഃ । ലോകാനുഗ്രഹകര്താരോ വീതരാഗാ വിമത്സരാഃ ॥ ൩,൧.

മനസ്സു ശുദ്ധിയുള്ള, മഹാശക്തിയുള്ള, ലോകത്തിന് ഉപകാരമാകുന്ന, രാഗമോഹങ്ങൾ ഇല്ലാത്ത, അസൂയയില്ലാത്ത മുനിമാർ അവിടെ ഒന്നിച്ചു കൂടിയിരുന്നു.

കഥം ഹരൌ മനുഷ്യാണാം ഭക്തിരവ്യഭിചാരിണീ । കേന സിധ്യേത്തു സകലം കര്മ ത്രിവിധമാത്മനഃ ॥ ൩,൧.

ഹരിയിലേക്കുള്ള അചഞ്ചലമായ ഭക്തി മനുഷ്യരിൽ എങ്ങനെ ഉണ്ടാകും? ആത്മാവിന്റെ മൂന്നു വിധ കർമ്മങ്ങളും എങ്ങനെ പൂർണ്ണമാകും?

ഇത്യേവം പ്രഷ്ടുമാത്മാനമുദ്യതാന്പ്രേക്ഷ്യ ശൌനകഃ । സാംജ ലിര്വാക്യമാഹ സ്മ വിനയാവനതഃ സുധീഃ ॥ ൩,൧.

അവർ ഇങ്ങനെ ചോദിക്കാൻ തയ്യാറായിരിക്കുന്നതറിഞ്ഞ്, വിനയത്തോടെ ശൗനകൻ മനസ്സിൽ ദയയോടെ സംസാരിച്ചു.

ശൌനക ഉവാച । ആസ്തേ സിദ്ധാശ്രമേ പുണ്യേ സൂതഃ പൌരാണികോത്തമഃ । സ ഏതദഖിലം വേത്തി വ്യാസശിഷ്യോ യതീശ്വരഃ ॥ ൩,൧.

ശൗനകൻ പറഞ്ഞു: സിദ്ധാശ്രമം എന്ന പുണ്യസ്ഥലത്തിൽ പുരാണങ്ങൾ പറയുന്നതിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠനായ സൂതൻ വസിക്കുന്നു. അവൻ വ്യാസന്റെ ശിഷ്യനും, യതീശ്വരനും, എല്ലാം അറിയുന്നവനുമാണ്.

തസ്മാത്തമേവ പൃച്ഛാമ ഇത്യേവം ശൌനകോ മുനിഃ । അഥ തേ ഋഷയോ ജഗ്മുഃ പുണ്യം സിദ്ധാശ്രമം തതഃ ॥ ൩,൧.

അതിനാൽ നമുക്ക് അവനോടു തന്നെ ചോദിക്കാം — അങ്ങനെ ശൗനകമുനി പറഞ്ഞു. പിന്നെ ആ ഋഷിമാർ സിദ്ധാശ്രമം എന്ന പുണ്യസ്ഥലത്തേക്ക് പോയി.

പപ്രച്ഛുസ്തേ സുഖാസീനം നൈമിഷാരണ്യവാസിനഃ । ഋഷയ ഊചുഃ । വയം ത്വതിഥയഃ പ്രാപ്താസ്ത്വാതിഥേയോസി സുവ്രത ॥ ൩,൧.

അവർ സുഖമായി ഇരിക്കുന്ന നൈമിഷ്യാരണ്യവാസിയെ ചോദ്യം ചെയ്തു. ഋഷിമാർ പറഞ്ഞു: ഞങ്ങൾ അതിഥികളായി എത്തിയിരിക്കുന്നു, നീയാണു ഞങ്ങളുടെ ആതിഥേയൻ, ധർമ്മനിഷ്ഠനായവനേ.

സ്നാനദാനോപചാരേണ പൂജയിത്വാ യഥാവിധി । കേന വിഷ്ണുഃ പ്രസന്നഃ സ്യാത്സ കഥം പൂജ്യതേ നരൈഃ ॥ ൩,൧.

സ്നാനം, ദാനം, ഉചിതമായ അർപ്പണങ്ങൾ എന്നിവയോടെ വിശ്ണുവിനെ യഥാവിധി ആരാധിച്ചശേഷം, എങ്ങനെ ആ മഹാത്മാവ് സന്തോഷിക്കും? മനുഷ്യർ എങ്ങനെ അവനെ ആരാധിക്കണം എന്ന് പറയാമോ?

മുക്തിസാധനഭൂതം ച ബ്രൂഹി തത്ത്വവിനിര്ണയമ് । സൂത ഉവാച । ശൃണുധ്വമൃഷയഃ സര്വേ ഹരിം തത്ത്വവിനിര്ണയമ് ॥ ൩,൧.

മോക്ഷം നേടാനുള്ള മാർഗ്ഗം എന്താണെന്ന്, അതിന്റെ യഥാർത്ഥം വ്യക്തമാക്കിക്കൊടുക്കൂ. സൂതൻ പറഞ്ഞു: മഹർഷിമാരേ, ഹരിയുടെ യഥാർത്ഥം ഞാൻ വ്യക്തമാക്കുന്നുവെന്ന് ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്കൂ.

നത്വാ വിഷ്ണും ശ്രിയം വായും ഭാരതീം ശേഷസംജ്ഞകമ് । ദ്വൈപായനം ഗുരും കൃഷ്ണം പ്രവക്ഷ്യാമി യഥാമതി ॥ ൩,൧.

വിഷ്ണുവിനെയും, ശ്രീയെയും, വായുവിനെയും, ഭാരതിയെയും, ശേഷനെ, ദ്വൈപായനനെ, ഗുരുവിനെയും, കൃഷ്ണനെയും വണങ്ങി, എനിക്ക് അറിയാവുന്ന വിധത്തിൽ ഞാൻ പറയാൻ തുടങ്ങുന്നു.

നാസ്തി നാരായണസമം ന ഭൂതം ന ഭവിഷ്യതി । ഏതേന സത്യവാക്യേന സര്വാര്ഥാന്സാധയാമ്യഹമ് ॥ ൩,൧.

നാരായണനോടു തുല്യനായവൻ ഇല്ല, ഉണ്ടായിട്ടില്ല, ഉണ്ടാകുകയും ഇല്ല. ഈ സത്യവാക്ക് ഉച്ചരിച്ച് ഞാൻ എല്ലാ ലക്ഷ്യങ്ങളും നേടുന്നു.

ശൌനക ഉവാച । കിമര്ഥം നമനം വിഷ്ണോര്ഗ്രന്ഥാദൌ മുനിസത്തമ । കര്തവ്യം ബ്രൂഹി മേ ബ്രഹ്മന്കൃപയാ മമ സുവ്രത ॥ ൩,൧.

ശൗനകൻ ചോദിച്ചു: മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ വിഷ്ണുവിനെ വണങ്ങേണ്ടത് എന്തുകൊണ്ടാണ് ആവശ്യമെന്ന് ദയവായി എനിക്ക് വിശദീകരിക്കൂ.

തതഃ ശ്രിയം തതോ വായും ഭാരതീം ച തതഃ പരമ് । അന്തേ വ്യാസം കിമര്ഥം ച ത്വം നമസ്കൃതവാനസി । സൂതസൂത മഹാഭാഗ ബ്രൂഹി കാരണമത്ര ച ॥ ൩,൧.

ആശേഷം ശ്രീയെയും, വായുവിനെയും, ഭാരതിയെയും, അവസാനം വ്യാസനെയും വണങ്ങിയത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? മഹാഭാഗ്യശാലിയായ സൂതാ, ഇതിന്റെ കാരണം ദയവായി പറയൂ.

സൂത ഉവാച । ആദൌ വന്ദ്യഃ സര്വവേദൈകവേദ്യോ വേദേ ശാസ്ത്രേ സേതിഹാസേ പുരാണേ । സത്താം പ്രായോ വിഷ്ണുരേവൈക ഏവ പ്രകാശതേഽതോ നമ്യ ഏകോ ഹരിര്ഹി ॥ ൩,൧.

സൂതൻ പറഞ്ഞു: ആദിയിൽ വേദങ്ങളിലൂടെയും, ശാസ്ത്രങ്ങളിലും, ഇതിഹാസങ്ങളിലും, പുരാണങ്ങളിലും അറിയപ്പെടുന്ന ഏക ദൈവം വിഷ്ണുവാണ്. സത്യം, എല്ലായിടത്തും അവൻ മാത്രം പ്രകാശിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടു ഹരിയെ മാത്രം ആദരിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

സര്വത്ര മുഖ്യസ്ത്വധികോന്യതോപി സ ഏവ നമ്യോ ന ച ശങ്കരാദ്യാഃ । നമന്തി യേഽവിനയാച്ഛങ്കരം തു വിനായകം ചണ്ഡികാം രേണുകാം ച ॥ ൩,൧.

എല്ലായിടത്തും പ്രധാനനും, മറ്റുള്ളവരെക്കാൾ ഉന്നതനും വിഷ്ണുവാണ്; അവനെ മാത്രമേ നമിക്കേണ്ടതുള്ളൂ, ശങ്കരാദികൾ അല്ല. ശങ്കരനെയും വിനായകനെയും ചണ്ഡികയെയും രേണുകയെയും നമിക്കുന്നവർ അവിടെയെല്ലാം അജ്ഞാനത്താലാണ് അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്.

തഥാ സൂര്യം ഭൈരവം മാതാരശ്വ തഥാ വാണീം ഗിരിജാം വൈ ശ്രിയം ച । സര്വേപി തേ വൈഷ്ണവാ നൈവ ലോകേ ന തദ്ഭക്താ വേതി ചാര്യാ വദന്തി ॥ ൩,൧.

അങ്ങനെ സൂര്യനെയും, ഭൈരവനെയും, മാതാരശ്വനെയും, വാണിയെയും, ഗിരിജയെയും, ശ്രീയെയും നമിക്കുന്നവരും—all ഇവരും വൈഷ്ണവന്മാരാണ്, ലോകത്തിൽ സ്വതന്ത്ര ദേവതകളല്ല; അവരുടെ ഭക്തരും അങ്ങനെ അല്ലെന്ന് ആചാര്യന്മാർ പറയുന്നു.

ന പാര്ഥിക്യാന്നമനം കാര്യമേവ പ്രീണന്തി നൈതാ ദേവതാഃ പൂജനേന । പൂജാം ഗൃഹീത്വാ ദേവതാശ്ചൈവ സര്വാഃ കിഞ്ചിദ്ദത്വാ ഫലദാനേന താംശ്ച ॥ ൩,൧.

പാർഥനുമായി ബന്ധമില്ലാത്തവരെ നമിക്കേണ്ടതില്ല; അത്തരത്തിലുള്ള പൂജയാൽ ഈ ദേവതകൾ സന്തോഷിക്കാറില്ല. പൂജ സ്വീകരിച്ചാലും, അവർ കൊടുക്കുന്നത് വളരെ ചെറുതായിരിക്കും.

സംതര്പ്യ തുഷ്ടൈഃ സ്വമനോനു സാരാത്തൈഃ കാരിതാം കാമ്യപൂജാം തഥൈവ । നിവേദയിത്വാ പരദേവതായാം വിഷ്ണൌ ഹരൌ ശ്രീപുരുഷാദിവന്ദ്യേ ॥ ൩,൧.

തനിക്കിഷ്ടമുള്ള വിധത്തിൽ അവരെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തി, ആഗ്രഹിച്ച പൂജ ചെയ്തശേഷം, അതെല്ലാം പരമദൈവമായ വിഷ്ണുവിനും ഹരിക്കും ശ്രീപുരുഷനുമാണ് സമർപ്പിക്കേണ്ടത്.

ഇഹാപരത്രാപി സുഖേതരാണി ദാസ്യന്തി പശ്ചാദധരം വൈ തമശ്ച । അതോ ഹ്യേതേ നൈവ പൂജ്യാ ന നമ്യാ മോക്ഷേച്ഛുഭിര്ബ്രാഹ്മണാദ്യൈര്ദ്വിജേന്ദ്ര ॥ ൩,൧.

ഇഹലോകത്തും പരലോകത്തും അവർ കൊടുക്കുന്നത് മിശ്രമായ സന്തോഷം മാത്രമാണ്; പിന്നീട് താഴ്ന്ന അന്ധകാരം ലഭിക്കും. അതുകൊണ്ട് മോക്ഷം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ, ബ്രാഹ്മണന്മാരും മറ്റ് ദ്വിജന്മാരും, ഇവരെ പൂജിക്കരുത്, നമിക്കരുത്.

തഥൈവ സര്വാശ്രമിഭിശ്ച നിത്യം മഹാവിപത്താവപി വിപ്രവര്യാഃ । ശ്രീകാമ്യ യാ യേ തു ഭജന്തി നിത്യം ശ്രീബ്രഹ്മരുദ്രേദ്രയമാദിദേവാന് ॥ ൩,൧.

എല്ലാ ആശ്രമസ്ഥിതിയിലുള്ളവരും, വലിയ ദുരിതത്തിലും പോലും, ശ്രീയെ ആഗ്രഹിച്ച് ബ്രഹ്മാവിനെയും രുദ്രനെയും ഇന്ദ്രനെയും യമനെയും മറ്റ് ദേവന്മാരെയും ആരാധിക്കുന്നവർ—

ഇഹേവ ഭുഞ്ജന്തി മഹച്ച ദുഃ ഖം മഹാപദഃ കുഷ്ഠഭഗന്ദരാദീന് । നമന്തി യേഽവൈഷ്ണവാന്ബ്രഹ്മരുദ്രവായു പ്രതീകാന്നൈവ തേ വിഷ്ണുഭക്താഃ ॥ ൩,൧.

അവർക്ക് ഈ ലോകത്തുതന്നെ വലിയ ദു:ഖവും, മഹാരോഗങ്ങളും, കുഷ്ഠം, ഭഗന്ദരാദി രോഗങ്ങളും അനുഭവപ്പെടും. ബ്രഹ്മാ, രുദ്ര, വായു എന്നിവരുടെ അവൈഷ്ണവ രൂപങ്ങളെ നമക്കുന്നവർ വിഷ്ണുഭക്തരല്ല.

അഭിപ്രായം ത്വത്ര വക്ഷ്യേ മുനീന്ദ്രാഃ പരം ഗോപ്യം ഹൃദി ധാര്യം ഹി തദ്ധി । വായോഃ പ്രതീകം പൂജ്യമേവേഹ വിപ്രാ ന ബ്രഹ്മരുദ്രാദിപ്രതീകമേവ ॥ ൩,൧.

ഇവിടെ എന്റെ മനസ്സിലുള്ളത് ഞാൻ പറയാം, മഹർഷിമാരേ, ഇത് ഏറ്റവും രഹസ്യവും ഹൃദയത്തിൽ സൂക്ഷിക്കേണ്ടതുമാണ്. ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് ഇവിടെ വായുവിന്റെ രൂപം മാത്രമാണ് പൂജിക്കേണ്ടത്; ബ്രഹ്മാവിന്റെയും രുദ്രന്റെയും മറ്റു ദേവന്മാരുടെയും രൂപങ്ങൾ അല്ല.

പൂജാകാലേ ദേവദേവസ്യ വിഷ്ണോര്വായോഃ പ്രതീകം യോഗ്യഭാഗേ നിധായ । അന്തര്ഗതം തസ്യ വായോര്ഹരിം ച ലക്ഷ്മീപതിം പൂജയിത്വാ ഹി സമ്യക് ॥ ൩,൧.

പൂജയുടെ സമയത്ത്, ദേവദേവനായ വിഷ്ണുവിന്റെ പ്രതിനിധിയായ വായുവിന്റെ രൂപം യോജ്യമായ സ്ഥലത്ത് വെച്ച്, വായുവിനുള്ളിൽ ഉള്ള ശ്രീപതിയായ ഹരിയെ മനസ്സിൽ ധ്യാനിച്ച് ശരിയായി ആരാധിക്കണം.

പശ്ചാദ്വായോഃ സുപ്രതീകം ച സമ്യങ്നിര്മാല്യശേഷേണ ഹരേഃ സമര്ചയേത് । പൃഥക്ച സ്രഗ്ധൂപവിലേപനാദിപൂജാം പ്രകുര്വന്തി ച യേ വിമൂഢഃ ॥ ൩,൧.

ശേഷം, ഹരിയുടെ പൂജയിൽ ശേഷിച്ച അർപ്പണങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് വായുവിന്റെ ഉത്തമരൂപത്തെ ശരിയായി ആരാധിക്കണം. പുഷ്പമാല, ധൂപം, ചന്ദനം മുതലായവ കൊണ്ട് വേറിട്ട് പൂജ ചെയ്യുന്നവർ ഭ്രമിതരാണ്.

തേഷാം ദുഃ ഖമിഹ ലോകേ പരത്ര ഭവിഷ്യതേ നാത്ര വിചാര്യമസ്തി । പ്രായശ്ചിത്തം സ്വസ്തി വിപ്രാഃ കഥഞ്ചിത്തത്കുര്വന്തു സ്മരണം നാമ വിഷ്ണോഃ ॥ ൩,൧.

അവർക്കു ഈ ലോകത്തും പരലോകത്തും ദു:ഖം മാത്രമേ ലഭിക്കൂ; ഇതിൽ സംശയമില്ല. പ്രായശ്ചിത്തമായി, ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, എങ്കിലും എങ്ങനെങ്കിലും വിഷ്ണുവിന്റെ നാമം സ്മരിക്കട്ടെ.

പാഷണ്ഡരുദ്രാദികസം പ്രതിഷ്ഠിതാന്ഹരേര്വായോഃ ശങ്കരസ്യ പ്രതീകാന് । നമന്തി യേ ഫലബുദ്ധ്യാ വിഭൂഢാസ്തേഷാം ഫലം ശാശ്വതം ദുഃ ഖമേവ ॥ ൩,൧.

പാഷണ്ടന്മാരുടെയും രുദ്രൻമാരുടെയും മറ്റു ദേവന്മാരുടെയും പ്രതിമകൾക്ക്, അല്ലെങ്കിൽ ഹരിയും വായുവും ശങ്കരനും എന്നിവരുടെ രൂപങ്ങൾക്കു ഫലം ലഭിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹത്തോടെ നമസ്കരിക്കുന്നവർ, യഥാർത്ഥത്തിൽ ഭ്രമിച്ചവരാണ്; അവർക്കു ലഭിക്കുന്ന ഫലം എപ്പോഴും ദുഃഖം മാത്രമാണ്.

വായോഃ പ്രതീകം യദി വിപ്രവര്യൈഃ പ്രതിഷ്ഠിതം ചേന്നമനം ഹി കാര്യമ് । നൈവേദ്യശേഷേണ ഹരേശ്ച വിഷ്ണോഃ പൂജാ കൃതാ ചേന്ന ഹി ദോഷലേശഃ ॥ ൩,൧.

ഉത്തമ ബ്രാഹ്മണന്മാർ വായുവിന്റെ പ്രതിമ സ്ഥാപിച്ചാൽ അതിനെ നമസ്കരിക്കേണ്ടതാണു; ഹരിയെയും വിഷ്ണുവിനെയും നൈവേദ്യശേഷം പൂജിച്ചാൽ അതിൽ ഒരു തെറ്റും ഇല്ല.