ഗരുഡപുരാണമ്

പുരാണം ഗാരുഡം പുണ്യം പവിത്രം പാപനാശനമ് ൨,൪൯.

ഗാരുഡപുരാണം പുണ്യവും വിശുദ്ധവും പാപനാശിനിയുമാണ്.

ശ്രുത്വാ ദാനാനി ദേയാനി വാചകായാഖിലാനി ച । പൂര്വോക്തശയനാദീനി നാന്യഥാ സഫലം ഭവേത് ॥ ൨,൪൯.

ദാനങ്ങൾ നൽകേണ്ടതും, വാചകനെക്കായി നൽകേണ്ട എല്ലാ വസ്തുക്കളും, മുമ്പ് പറഞ്ഞ കിടക്കകളും മറ്റും, ഇവ കൊടുക്കാതെ പോവുകയാണെങ്കിൽ ഫലം ലഭിക്കില്ല.

പുരാണം പൂജയേത്പൂര്വം വാചകം തദനന്തരമ് । വസ്ത്രാലങ്കാരഗോദാനൈര്ദക്ഷിണാഭിശ്ച സാദരമ് ॥ ൨,൪൯.

ആദ്യം പുരാണത്തെ ആദരത്തോടെ പൂജിക്കണം, പിന്നെ വാചകനെ വസ്ത്രം, അലങ്കാരം, പശു, ദക്ഷിണ തുടങ്ങിയവ നൽകി ആദരിക്കണം.

അന്നദാനൈര്ഹേമദാനൈര്ഭമിദാനൈശ്ച ഭൂരിഭിഃ । പൂജയേദ്വാചകം ഭക്ത്യാ ബഹുപുണ്യഫലാപ്തയേ ॥ ൨,൪൯.

അന്നദാനം, പൊന്നുദാനം, ഭൂമിദാനം എന്നിവ ധാരാളമായി നൽകി, വാചകനെ ഭക്തിയോടെ പൂജിച്ചാൽ അനേകം പുണ്യഫലങ്ങൾ ലഭിക്കും.

യശ്ചേദം ശൃണുയാന്മര്ത്യോ യഥാപി പരികീര്തയേത് । വിഹായ യാതനാം ഘോരാം ധൂതപാപോ ദിവം വ്രജേത് ॥ ൨,൪൯.

ഇതു കേൾക്കുന്നവനും, ആവർത്തിക്കുന്നവനും, ഭയങ്കരമായ യാതനകൾ വിട്ട്, പാപങ്ങൾ കഴുകി, സ്വർഗത്തിൽ എത്തും.

നമോ നാരായണായേതി തസ്മൈ വൈ മൂലരൂപിണേ । നമസ്കൃത്യ പ്രവക്ഷ്യാമി നാരായണകഥാമിമാമ് ॥ ൩,൧.

മൂലരൂപനായ നാരായണനോട് വന്ദനം. അവനോട് നമസ്കരിച്ച്, ഈ നാരായണകഥ ഞാൻ പറയാൻ തുടങ്ങുന്നു.

ശൌനകാദ്യാ മഹാത്മാനോ ഹ്യൃഷയോ ബ്രഹ്മവാദിനഃ । നൈമിഷാഖ്യേ മഹാപുണ്യേ തപസ്തേപുര്മഹത്തരമ് ॥ ൩,൧.

ശൗനകൻമാരെയും മറ്റ് മഹാത്മാക്കളായ ഋഷിമാരെയും പോലെ ബ്രഹ്മവിഷയത്തിൽ ആസ്വദിക്കുന്നവർ, നൈമിഷം എന്ന മഹാപുണ്യസ്ഥലത്തിൽ വലിയ തപസ്സു ചെയ്തു.

ജിതേന്ദ്രിയാ ജിതാഹാരാഃ സംതഃ സത്യപരായണാഃ । യജന്തഃ പരയാ ഭക്ത്യാ വിഷ്ണുമാദ്യം ജഗദ്ഗുരുമ് ॥ ൩,൧.

ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കും ആഹാരത്തിനും ജയം നേടിയ, സത്പുരുഷന്മാരും സത്യനിഷ്ഠരും ആയ അവർ, പരമഭക്തിയോടെ ലോകഗുരുവായ ആദിവിഷ്ണുവിനെ ആരാധിച്ചു.

ഗൃണന്തഃ പരമം ബ്രഹ്മ ജഗച്ചക്ഷുര്മഹൌജസഃ । സര്വശാസ്ത്രാര്ഥതത്ത്വജ്ഞാസ്തേപുര്നൈമിഷ കാനനേ ॥ ൩,൧.

പരമബ്രഹ്മാവിനെ, ലോകത്തിന്റെ കണ്ണായ മഹാശക്തിയുള്ളവനെ, എല്ലാ ശാസ്ത്രങ്ങളുടെ സാരവും അറിയുന്നവർ, അവർ നൈമിഷ്യാരണ്യത്തിൽ വസിച്ചു.

യജ്ഞൈര്യജ്ഞപതിം കേചിജ്ജ്ഞാനൈര്ജ്ഞാനാത്മകം പരമ് । കേചിത്പരമയാ ഭക്ത്യാ നാരായണമപൂജയന് ॥ ൩,൧.

ചിലർ യജ്ഞങ്ങളാൽ യജ്ഞപതിയെ, ചിലർ ജ്ഞാനത്താൽ ജ്ഞാനസ്വരൂപനെയും, ചിലർ പരമഭക്തിയാൽ നാരായണനെയും ആരാധിച്ചു.

ഏകദാ തു മഹാത്മാനഃ സമാജം ചക്രുരുത്തമാഃ । ധര്മാര്ഥകാമമോക്ഷാണാമുപായം ജ്ഞാതുമിച്ഛവഃ ॥ ൩,൧.

ഒരു ദിവസം ആ മഹാത്മാക്കൾ, ഏറ്റവും ഉത്തമന്മാർ, ധർമ്മം, അർത്ഥം, കാമം, മോക്ഷം എന്നിവ നേടാനുള്ള മാർഗം അറിയാൻ ഒന്നിച്ചു കൂടിയിരുന്നു.

ഷദ്വിംശതിസഹസ്രാണി മുനീനാമൂര്ധ്വരേതസാമ് । തേഷാം ശിഷ്യപ്രശിഷ്യാണാം സംഖ്യാ വക്തും ന ശങ്ക്യതേ ॥ ൩,൧.

ഇരുപത്താറായിരം ബ്രഹ്മചാരികളായ മുനിമാർ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു; അവരുടെ ശിഷ്യന്മാരുടെയും ശിഷ്യശിഷ്യന്മാരുടെയും എണ്ണം പറയാൻ കഴിയില്ല.

മുനയോ ഭാവിതാത്മാനോ മിലിതാസ്തേ മഹോജസഃ । ലോകാനുഗ്രഹകര്താരോ വീതരാഗാ വിമത്സരാഃ ॥ ൩,൧.

മനസ്സു ശുദ്ധിയുള്ള, മഹാശക്തിയുള്ള, ലോകത്തിന് ഉപകാരമാകുന്ന, രാഗമോഹങ്ങൾ ഇല്ലാത്ത, അസൂയയില്ലാത്ത മുനിമാർ അവിടെ ഒന്നിച്ചു കൂടിയിരുന്നു.

കഥം ഹരൌ മനുഷ്യാണാം ഭക്തിരവ്യഭിചാരിണീ । കേന സിധ്യേത്തു സകലം കര്മ ത്രിവിധമാത്മനഃ ॥ ൩,൧.

ഹരിയിലേക്കുള്ള അചഞ്ചലമായ ഭക്തി മനുഷ്യരിൽ എങ്ങനെ ഉണ്ടാകും? ആത്മാവിന്റെ മൂന്നു വിധ കർമ്മങ്ങളും എങ്ങനെ പൂർണ്ണമാകും?

ഇത്യേവം പ്രഷ്ടുമാത്മാനമുദ്യതാന്പ്രേക്ഷ്യ ശൌനകഃ । സാംജ ലിര്വാക്യമാഹ സ്മ വിനയാവനതഃ സുധീഃ ॥ ൩,൧.

അവർ ഇങ്ങനെ ചോദിക്കാൻ തയ്യാറായിരിക്കുന്നതറിഞ്ഞ്, വിനയത്തോടെ ശൗനകൻ മനസ്സിൽ ദയയോടെ സംസാരിച്ചു.

ശൌനക ഉവാച । ആസ്തേ സിദ്ധാശ്രമേ പുണ്യേ സൂതഃ പൌരാണികോത്തമഃ । സ ഏതദഖിലം വേത്തി വ്യാസശിഷ്യോ യതീശ്വരഃ ॥ ൩,൧.

ശൗനകൻ പറഞ്ഞു: സിദ്ധാശ്രമം എന്ന പുണ്യസ്ഥലത്തിൽ പുരാണങ്ങൾ പറയുന്നതിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠനായ സൂതൻ വസിക്കുന്നു. അവൻ വ്യാസന്റെ ശിഷ്യനും, യതീശ്വരനും, എല്ലാം അറിയുന്നവനുമാണ്.

തസ്മാത്തമേവ പൃച്ഛാമ ഇത്യേവം ശൌനകോ മുനിഃ । അഥ തേ ഋഷയോ ജഗ്മുഃ പുണ്യം സിദ്ധാശ്രമം തതഃ ॥ ൩,൧.

അതിനാൽ നമുക്ക് അവനോടു തന്നെ ചോദിക്കാം — അങ്ങനെ ശൗനകമുനി പറഞ്ഞു. പിന്നെ ആ ഋഷിമാർ സിദ്ധാശ്രമം എന്ന പുണ്യസ്ഥലത്തേക്ക് പോയി.

പപ്രച്ഛുസ്തേ സുഖാസീനം നൈമിഷാരണ്യവാസിനഃ । ഋഷയ ഊചുഃ । വയം ത്വതിഥയഃ പ്രാപ്താസ്ത്വാതിഥേയോസി സുവ്രത ॥ ൩,൧.

അവർ സുഖമായി ഇരിക്കുന്ന നൈമിഷ്യാരണ്യവാസിയെ ചോദ്യം ചെയ്തു. ഋഷിമാർ പറഞ്ഞു: ഞങ്ങൾ അതിഥികളായി എത്തിയിരിക്കുന്നു, നീയാണു ഞങ്ങളുടെ ആതിഥേയൻ, ധർമ്മനിഷ്ഠനായവനേ.

സ്നാനദാനോപചാരേണ പൂജയിത്വാ യഥാവിധി । കേന വിഷ്ണുഃ പ്രസന്നഃ സ്യാത്സ കഥം പൂജ്യതേ നരൈഃ ॥ ൩,൧.

സ്നാനം, ദാനം, ഉചിതമായ അർപ്പണങ്ങൾ എന്നിവയോടെ വിശ്ണുവിനെ യഥാവിധി ആരാധിച്ചശേഷം, എങ്ങനെ ആ മഹാത്മാവ് സന്തോഷിക്കും? മനുഷ്യർ എങ്ങനെ അവനെ ആരാധിക്കണം എന്ന് പറയാമോ?

മുക്തിസാധനഭൂതം ച ബ്രൂഹി തത്ത്വവിനിര്ണയമ് । സൂത ഉവാച । ശൃണുധ്വമൃഷയഃ സര്വേ ഹരിം തത്ത്വവിനിര്ണയമ് ॥ ൩,൧.

മോക്ഷം നേടാനുള്ള മാർഗ്ഗം എന്താണെന്ന്, അതിന്റെ യഥാർത്ഥം വ്യക്തമാക്കിക്കൊടുക്കൂ. സൂതൻ പറഞ്ഞു: മഹർഷിമാരേ, ഹരിയുടെ യഥാർത്ഥം ഞാൻ വ്യക്തമാക്കുന്നുവെന്ന് ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്കൂ.

നത്വാ വിഷ്ണും ശ്രിയം വായും ഭാരതീം ശേഷസംജ്ഞകമ് । ദ്വൈപായനം ഗുരും കൃഷ്ണം പ്രവക്ഷ്യാമി യഥാമതി ॥ ൩,൧.

വിഷ്ണുവിനെയും, ശ്രീയെയും, വായുവിനെയും, ഭാരതിയെയും, ശേഷനെ, ദ്വൈപായനനെ, ഗുരുവിനെയും, കൃഷ്ണനെയും വണങ്ങി, എനിക്ക് അറിയാവുന്ന വിധത്തിൽ ഞാൻ പറയാൻ തുടങ്ങുന്നു.

നാസ്തി നാരായണസമം ന ഭൂതം ന ഭവിഷ്യതി । ഏതേന സത്യവാക്യേന സര്വാര്ഥാന്സാധയാമ്യഹമ് ॥ ൩,൧.

നാരായണനോടു തുല്യനായവൻ ഇല്ല, ഉണ്ടായിട്ടില്ല, ഉണ്ടാകുകയും ഇല്ല. ഈ സത്യവാക്ക് ഉച്ചരിച്ച് ഞാൻ എല്ലാ ലക്ഷ്യങ്ങളും നേടുന്നു.

ശൌനക ഉവാച । കിമര്ഥം നമനം വിഷ്ണോര്ഗ്രന്ഥാദൌ മുനിസത്തമ । കര്തവ്യം ബ്രൂഹി മേ ബ്രഹ്മന്കൃപയാ മമ സുവ്രത ॥ ൩,൧.

ശൗനകൻ ചോദിച്ചു: മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ വിഷ്ണുവിനെ വണങ്ങേണ്ടത് എന്തുകൊണ്ടാണ് ആവശ്യമെന്ന് ദയവായി എനിക്ക് വിശദീകരിക്കൂ.

തതഃ ശ്രിയം തതോ വായും ഭാരതീം ച തതഃ പരമ് । അന്തേ വ്യാസം കിമര്ഥം ച ത്വം നമസ്കൃതവാനസി । സൂതസൂത മഹാഭാഗ ബ്രൂഹി കാരണമത്ര ച ॥ ൩,൧.

ആശേഷം ശ്രീയെയും, വായുവിനെയും, ഭാരതിയെയും, അവസാനം വ്യാസനെയും വണങ്ങിയത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? മഹാഭാഗ്യശാലിയായ സൂതാ, ഇതിന്റെ കാരണം ദയവായി പറയൂ.

സൂത ഉവാച । ആദൌ വന്ദ്യഃ സര്വവേദൈകവേദ്യോ വേദേ ശാസ്ത്രേ സേതിഹാസേ പുരാണേ । സത്താം പ്രായോ വിഷ്ണുരേവൈക ഏവ പ്രകാശതേഽതോ നമ്യ ഏകോ ഹരിര്ഹി ॥ ൩,൧.

സൂതൻ പറഞ്ഞു: ആദിയിൽ വേദങ്ങളിലൂടെയും, ശാസ്ത്രങ്ങളിലും, ഇതിഹാസങ്ങളിലും, പുരാണങ്ങളിലും അറിയപ്പെടുന്ന ഏക ദൈവം വിഷ്ണുവാണ്. സത്യം, എല്ലായിടത്തും അവൻ മാത്രം പ്രകാശിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടു ഹരിയെ മാത്രം ആദരിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

സര്വത്ര മുഖ്യസ്ത്വധികോന്യതോപി സ ഏവ നമ്യോ ന ച ശങ്കരാദ്യാഃ । നമന്തി യേഽവിനയാച്ഛങ്കരം തു വിനായകം ചണ്ഡികാം രേണുകാം ച ॥ ൩,൧.

എല്ലായിടത്തും പ്രധാനനും, മറ്റുള്ളവരെക്കാൾ ഉന്നതനും വിഷ്ണുവാണ്; അവനെ മാത്രമേ നമിക്കേണ്ടതുള്ളൂ, ശങ്കരാദികൾ അല്ല. ശങ്കരനെയും വിനായകനെയും ചണ്ഡികയെയും രേണുകയെയും നമിക്കുന്നവർ അവിടെയെല്ലാം അജ്ഞാനത്താലാണ് അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്.

തഥാ സൂര്യം ഭൈരവം മാതാരശ്വ തഥാ വാണീം ഗിരിജാം വൈ ശ്രിയം ച । സര്വേപി തേ വൈഷ്ണവാ നൈവ ലോകേ ന തദ്ഭക്താ വേതി ചാര്യാ വദന്തി ॥ ൩,൧.

അങ്ങനെ സൂര്യനെയും, ഭൈരവനെയും, മാതാരശ്വനെയും, വാണിയെയും, ഗിരിജയെയും, ശ്രീയെയും നമിക്കുന്നവരും—all ഇവരും വൈഷ്ണവന്മാരാണ്, ലോകത്തിൽ സ്വതന്ത്ര ദേവതകളല്ല; അവരുടെ ഭക്തരും അങ്ങനെ അല്ലെന്ന് ആചാര്യന്മാർ പറയുന്നു.

ന പാര്ഥിക്യാന്നമനം കാര്യമേവ പ്രീണന്തി നൈതാ ദേവതാഃ പൂജനേന । പൂജാം ഗൃഹീത്വാ ദേവതാശ്ചൈവ സര്വാഃ കിഞ്ചിദ്ദത്വാ ഫലദാനേന താംശ്ച ॥ ൩,൧.

പാർഥനുമായി ബന്ധമില്ലാത്തവരെ നമിക്കേണ്ടതില്ല; അത്തരത്തിലുള്ള പൂജയാൽ ഈ ദേവതകൾ സന്തോഷിക്കാറില്ല. പൂജ സ്വീകരിച്ചാലും, അവർ കൊടുക്കുന്നത് വളരെ ചെറുതായിരിക്കും.