ഗരുഡപുരാണമ്

ഇദമാപ ഹരേസ്താര്ക്ഷ്യസ്താര്ക്ഷ്യാദാപ തതോ ഭൃഗുഃ । ഭൃഗോര്വസിഷ്ഠഃ സംപ്രാപ വാമദേവസ്തതഃ പുനഃ ॥ ൨,൪൯.

ഇത് ഹരിയിൽ നിന്ന് താര്ക്ഷ്യൻ ഏറ്റുവാങ്ങി; താര്ക്ഷ്യനിൽ നിന്ന് ഭൃഗു, ഭൃഗുവിൽ നിന്ന് വസിഷ്ഠൻ, പിന്നെ വസിഷ്ഠനിൽ നിന്ന് വാമദേവൻ ഏറ്റുവാങ്ങി.

പരാശരമുനിഃ പ്രാപ തസ്മാദ്വ്യാസസ്തതോ ഹ്യഹമ് । മയാ തു ഭവതാം പ്രോക്തം പരം ഗുഹ്യം ഹരേരിദമ് ॥ ൨,൪൯.

അവനിൽ നിന്ന് പരാശരമുനി, അവനിൽ നിന്ന് വ്യാസൻ, പിന്നെ ഞാൻ ഇതു ഏറ്റുവാങ്ങി; ഇപ്പോൾ ഞാൻ ഈ പരമഗുഹ്യമായ ഹരിവചനങ്ങൾ നിങ്ങളോട് പറഞ്ഞു.

യ ഇദം ശൃണുയാന്മര്ത്യോ യോ വാപ്യഭിദധാതി ച । ഇഹാമുത്ര ച ലോകേ സ സര്വത്ര സുഖമാപ്നുയാത് ॥ ൨,൪൯.

മനുഷ്യരിൽ ആരെങ്കിലും ഇത് കേട്ടാലോ, വായിച്ചാലോ, ഇവിടെയോ മറ്റുള്ള ലോകത്തോ, അവൻ എല്ലായിടത്തും സന്തോഷം നേടും.

വ്രജതഃ സംയമന്യാം യദ്ദുഃ ഖമത്ര നിരൂപിതമ് । അസ്യ ശ്രവണതഃ പുണ്യം തന്മുക്തോ ജായതേ തതഃ ॥ ൨,൪൯.

സ്വയംനിയമം വിട്ടുപോകുന്നവർക്കുള്ള ദുഃഖം ഇവിടെ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; ഇത് കേട്ടാൽ, അത്തരം ദുഃഖങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചനം ലഭിക്കും.

അത്രോക്തകര്മപാകാദിശ്രവണാച്ച നൃണാമിഹ । വൈരാഗ്യമാവഹേദ്യസ്മാത്തസ്മാച്ഛ്രോതവ്യമേവ ച ॥ ൨,൪൯.

ഇവിടെ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന കര്‍മഫലങ്ങൾ കേട്ടാൽ മനുഷ്യർക്കു വൈരാഗ്യം ഉണരുന്നു; അതുകൊണ്ട് ഇത് കേൾക്കേണ്ടതാണു.

ഭജത ജിതഹൃഷീകാഃ കൃഷ്ണമേനം മുനീശം സമജനി ബത യസ്മാദ്ഗീഃ സുധാസാരധാരാ । പൃഷതമപി യദീയം വര്ണരൂപം നിപീയ ശ്രുതിപുടചുലുകേന പ്രാപ്നുയാദാത്മനൈക്യമ് ॥ ൨,൪൯.

ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ജയിച്ചവരായോ, കൃഷ്ണനെ, മുനികളുടേയും ഇശ്വരനേയും ഭജിക്കൂ; അവനിൽ നിന്നാണ് അമൃതംപോലുള്ള വാക്കുകളുടെ ഒഴുക്ക് ഉദിച്ചുവന്നത്. അവന്റെ വാക്കുകളുടെ ഒരു തുള്ളി പോലും ചെവിയുടെ പാത്രത്തിൽ സ്വീകരിച്ചാൽ, ആത്മാവുമായി ഐക്യം നേടാം.

വ്യാസ ഉവാച । ഇതി സൂതമുഖോദ്ഗീര്ണാംസര്വശാസ്ത്രാര്ഥമണ്ഡിതാമ് । വൈഷ്ണവീം വാക്സുധാം പീത്വാ ഋഷയസ്തുഷ്ടിമായയുഃ ॥ ൨,൪൯.

വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: സൂതന്റെ വായിൽനിന്ന് പുറപ്പെട്ട, എല്ലാ ശാസ്ത്രങ്ങളുടെയും സാരം ഉള്ള വൈഷ്ണവവാക്സुध പാനം ചെയ്ത ശേഷം, ഋഷികൾ തൃപ്തി അനുഭവിച്ചു.

പ്രശശംസുസ്തഥാന്യോന്യം സൂതം സര്വാര്ഥദര്ശിനമ് । പ്രഹര്ഷമതുലം പ്രാപുര്മുനയഃ ശൌനകാദയഃ ॥ ൨,൪൯.

അവർ പരസ്പരംയും, സകലാർത്ഥങ്ങൾ അറിയുന്ന സൂതനെയും പ്രശംസിച്ചു; ശൗനകാദി മുനികൾ അതുല്യമായ ആനന്ദം അനുഭവിച്ചു.

ഇതി ഹരിവചനാനി സൂതവാചാ ഖഗപതിസംശയഭേദകാനി യാനി । സ മുനിരപി നിശമ്യ ശൌനകേന്ദ്രോ ബഹുതരമാനയതി സ്മ ചാത്മനി സ്വമ് ॥ ൨,൪൯.

ഇങ്ങനെ, സൂതൻ പറഞ്ഞ ഹരിവചനങ്ങൾ, പക്ഷിരാജാവിന്റെ സംശയം നീക്കിയവ, ശൗനകമുനി കേട്ടു; പിന്നെ ആ വചനങ്ങൾ തന്റെ മനസ്സിൽ ആഴത്തിൽ ആലോചിച്ചു.

അപൂജയംസ്തേ മുനയസ്തദാനീമുദാഖാഗ്ഭിര്മുഹുരേവ സൂതമ് । ധന്യോഽസി സൂത ത്വമിഹേത്യുദൈരയന്വ്യസര്ജയംസ്തം ച നിവര്തിതേഽധ്വരേ ॥ ൨,൪൯.

അപ്പോൾ മുനികൾ സന്തോഷത്തോടെ പലതവണ സൂതനെ സ്തുതിച്ചു: 'സൂതാ, നീ ഭാഗ്യവാനാണ്, ഇതിൽ സംശയമില്ല,' എന്ന് പറഞ്ഞു, യാഗം തീർന്നപ്പോൾ അവനെ വിടവാങ്ങിച്ചു.

പുരാണം ഗാരുഡം പുണ്യം പവിത്രം പാപനാശനമ് ൨,൪൯.

ഗാരുഡപുരാണം പുണ്യവും വിശുദ്ധവും പാപനാശിനിയുമാണ്.

ശ്രുത്വാ ദാനാനി ദേയാനി വാചകായാഖിലാനി ച । പൂര്വോക്തശയനാദീനി നാന്യഥാ സഫലം ഭവേത് ॥ ൨,൪൯.

ദാനങ്ങൾ നൽകേണ്ടതും, വാചകനെക്കായി നൽകേണ്ട എല്ലാ വസ്തുക്കളും, മുമ്പ് പറഞ്ഞ കിടക്കകളും മറ്റും, ഇവ കൊടുക്കാതെ പോവുകയാണെങ്കിൽ ഫലം ലഭിക്കില്ല.

പുരാണം പൂജയേത്പൂര്വം വാചകം തദനന്തരമ് । വസ്ത്രാലങ്കാരഗോദാനൈര്ദക്ഷിണാഭിശ്ച സാദരമ് ॥ ൨,൪൯.

ആദ്യം പുരാണത്തെ ആദരത്തോടെ പൂജിക്കണം, പിന്നെ വാചകനെ വസ്ത്രം, അലങ്കാരം, പശു, ദക്ഷിണ തുടങ്ങിയവ നൽകി ആദരിക്കണം.

അന്നദാനൈര്ഹേമദാനൈര്ഭമിദാനൈശ്ച ഭൂരിഭിഃ । പൂജയേദ്വാചകം ഭക്ത്യാ ബഹുപുണ്യഫലാപ്തയേ ॥ ൨,൪൯.

അന്നദാനം, പൊന്നുദാനം, ഭൂമിദാനം എന്നിവ ധാരാളമായി നൽകി, വാചകനെ ഭക്തിയോടെ പൂജിച്ചാൽ അനേകം പുണ്യഫലങ്ങൾ ലഭിക്കും.

യശ്ചേദം ശൃണുയാന്മര്ത്യോ യഥാപി പരികീര്തയേത് । വിഹായ യാതനാം ഘോരാം ധൂതപാപോ ദിവം വ്രജേത് ॥ ൨,൪൯.

ഇതു കേൾക്കുന്നവനും, ആവർത്തിക്കുന്നവനും, ഭയങ്കരമായ യാതനകൾ വിട്ട്, പാപങ്ങൾ കഴുകി, സ്വർഗത്തിൽ എത്തും.

നമോ നാരായണായേതി തസ്മൈ വൈ മൂലരൂപിണേ । നമസ്കൃത്യ പ്രവക്ഷ്യാമി നാരായണകഥാമിമാമ് ॥ ൩,൧.

മൂലരൂപനായ നാരായണനോട് വന്ദനം. അവനോട് നമസ്കരിച്ച്, ഈ നാരായണകഥ ഞാൻ പറയാൻ തുടങ്ങുന്നു.

ശൌനകാദ്യാ മഹാത്മാനോ ഹ്യൃഷയോ ബ്രഹ്മവാദിനഃ । നൈമിഷാഖ്യേ മഹാപുണ്യേ തപസ്തേപുര്മഹത്തരമ് ॥ ൩,൧.

ശൗനകൻമാരെയും മറ്റ് മഹാത്മാക്കളായ ഋഷിമാരെയും പോലെ ബ്രഹ്മവിഷയത്തിൽ ആസ്വദിക്കുന്നവർ, നൈമിഷം എന്ന മഹാപുണ്യസ്ഥലത്തിൽ വലിയ തപസ്സു ചെയ്തു.

ജിതേന്ദ്രിയാ ജിതാഹാരാഃ സംതഃ സത്യപരായണാഃ । യജന്തഃ പരയാ ഭക്ത്യാ വിഷ്ണുമാദ്യം ജഗദ്ഗുരുമ് ॥ ൩,൧.

ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കും ആഹാരത്തിനും ജയം നേടിയ, സത്പുരുഷന്മാരും സത്യനിഷ്ഠരും ആയ അവർ, പരമഭക്തിയോടെ ലോകഗുരുവായ ആദിവിഷ്ണുവിനെ ആരാധിച്ചു.

ഗൃണന്തഃ പരമം ബ്രഹ്മ ജഗച്ചക്ഷുര്മഹൌജസഃ । സര്വശാസ്ത്രാര്ഥതത്ത്വജ്ഞാസ്തേപുര്നൈമിഷ കാനനേ ॥ ൩,൧.

പരമബ്രഹ്മാവിനെ, ലോകത്തിന്റെ കണ്ണായ മഹാശക്തിയുള്ളവനെ, എല്ലാ ശാസ്ത്രങ്ങളുടെ സാരവും അറിയുന്നവർ, അവർ നൈമിഷ്യാരണ്യത്തിൽ വസിച്ചു.

യജ്ഞൈര്യജ്ഞപതിം കേചിജ്ജ്ഞാനൈര്ജ്ഞാനാത്മകം പരമ് । കേചിത്പരമയാ ഭക്ത്യാ നാരായണമപൂജയന് ॥ ൩,൧.

ചിലർ യജ്ഞങ്ങളാൽ യജ്ഞപതിയെ, ചിലർ ജ്ഞാനത്താൽ ജ്ഞാനസ്വരൂപനെയും, ചിലർ പരമഭക്തിയാൽ നാരായണനെയും ആരാധിച്ചു.

ഏകദാ തു മഹാത്മാനഃ സമാജം ചക്രുരുത്തമാഃ । ധര്മാര്ഥകാമമോക്ഷാണാമുപായം ജ്ഞാതുമിച്ഛവഃ ॥ ൩,൧.

ഒരു ദിവസം ആ മഹാത്മാക്കൾ, ഏറ്റവും ഉത്തമന്മാർ, ധർമ്മം, അർത്ഥം, കാമം, മോക്ഷം എന്നിവ നേടാനുള്ള മാർഗം അറിയാൻ ഒന്നിച്ചു കൂടിയിരുന്നു.

ഷദ്വിംശതിസഹസ്രാണി മുനീനാമൂര്ധ്വരേതസാമ് । തേഷാം ശിഷ്യപ്രശിഷ്യാണാം സംഖ്യാ വക്തും ന ശങ്ക്യതേ ॥ ൩,൧.

ഇരുപത്താറായിരം ബ്രഹ്മചാരികളായ മുനിമാർ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു; അവരുടെ ശിഷ്യന്മാരുടെയും ശിഷ്യശിഷ്യന്മാരുടെയും എണ്ണം പറയാൻ കഴിയില്ല.

മുനയോ ഭാവിതാത്മാനോ മിലിതാസ്തേ മഹോജസഃ । ലോകാനുഗ്രഹകര്താരോ വീതരാഗാ വിമത്സരാഃ ॥ ൩,൧.

മനസ്സു ശുദ്ധിയുള്ള, മഹാശക്തിയുള്ള, ലോകത്തിന് ഉപകാരമാകുന്ന, രാഗമോഹങ്ങൾ ഇല്ലാത്ത, അസൂയയില്ലാത്ത മുനിമാർ അവിടെ ഒന്നിച്ചു കൂടിയിരുന്നു.

കഥം ഹരൌ മനുഷ്യാണാം ഭക്തിരവ്യഭിചാരിണീ । കേന സിധ്യേത്തു സകലം കര്മ ത്രിവിധമാത്മനഃ ॥ ൩,൧.

ഹരിയിലേക്കുള്ള അചഞ്ചലമായ ഭക്തി മനുഷ്യരിൽ എങ്ങനെ ഉണ്ടാകും? ആത്മാവിന്റെ മൂന്നു വിധ കർമ്മങ്ങളും എങ്ങനെ പൂർണ്ണമാകും?

ഇത്യേവം പ്രഷ്ടുമാത്മാനമുദ്യതാന്പ്രേക്ഷ്യ ശൌനകഃ । സാംജ ലിര്വാക്യമാഹ സ്മ വിനയാവനതഃ സുധീഃ ॥ ൩,൧.

അവർ ഇങ്ങനെ ചോദിക്കാൻ തയ്യാറായിരിക്കുന്നതറിഞ്ഞ്, വിനയത്തോടെ ശൗനകൻ മനസ്സിൽ ദയയോടെ സംസാരിച്ചു.

ശൌനക ഉവാച । ആസ്തേ സിദ്ധാശ്രമേ പുണ്യേ സൂതഃ പൌരാണികോത്തമഃ । സ ഏതദഖിലം വേത്തി വ്യാസശിഷ്യോ യതീശ്വരഃ ॥ ൩,൧.

ശൗനകൻ പറഞ്ഞു: സിദ്ധാശ്രമം എന്ന പുണ്യസ്ഥലത്തിൽ പുരാണങ്ങൾ പറയുന്നതിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠനായ സൂതൻ വസിക്കുന്നു. അവൻ വ്യാസന്റെ ശിഷ്യനും, യതീശ്വരനും, എല്ലാം അറിയുന്നവനുമാണ്.

തസ്മാത്തമേവ പൃച്ഛാമ ഇത്യേവം ശൌനകോ മുനിഃ । അഥ തേ ഋഷയോ ജഗ്മുഃ പുണ്യം സിദ്ധാശ്രമം തതഃ ॥ ൩,൧.

അതിനാൽ നമുക്ക് അവനോടു തന്നെ ചോദിക്കാം — അങ്ങനെ ശൗനകമുനി പറഞ്ഞു. പിന്നെ ആ ഋഷിമാർ സിദ്ധാശ്രമം എന്ന പുണ്യസ്ഥലത്തേക്ക് പോയി.

പപ്രച്ഛുസ്തേ സുഖാസീനം നൈമിഷാരണ്യവാസിനഃ । ഋഷയ ഊചുഃ । വയം ത്വതിഥയഃ പ്രാപ്താസ്ത്വാതിഥേയോസി സുവ്രത ॥ ൩,൧.

അവർ സുഖമായി ഇരിക്കുന്ന നൈമിഷ്യാരണ്യവാസിയെ ചോദ്യം ചെയ്തു. ഋഷിമാർ പറഞ്ഞു: ഞങ്ങൾ അതിഥികളായി എത്തിയിരിക്കുന്നു, നീയാണു ഞങ്ങളുടെ ആതിഥേയൻ, ധർമ്മനിഷ്ഠനായവനേ.