ഗരുഡപുരാണമ്

പ്രൌഢവൈരാഗ്യമാസ്ഥായ ഭജതേ മാമനന്യഭാക് । പൂര്ണദൃഷ്ടിഃ പ്രസന്നാത്മാ സ വൈ മോക്ഷമവാപ്നുയാത് ॥ ൨,൪൯.

പക്വമായ വൈരാഗ്യം സ്വീകരിച്ച്, എനിക്ക് അനന്യഭക്തിയോടെ ഭജിച്ച്, സമ്പൂർണ്ണദൃഷ്ടിയോടെ, മനസ്സിൽ ശാന്തതയോടെ ഇരിക്കുന്നവൻ, അവൻ തന്നെ മോക്ഷം പ്രാപിക്കും.

ത്യക്ത്വാ ഗൃഹം ച യസ്തീര്ഥേ നിവസേന്മരണോത്സുകഃ । മുക്തിക്ഷേത്രേഷു മ്രിയതേ സ വൈ മോക്ഷമവാപ്നുയാത് ॥ ൨,൪൯.

വീട് ഉപേക്ഷിച്ച്, തീർത്ഥത്തിൽ താമസിച്ച്, മരണത്തിനായി ആഗ്രഹിച്ച്, മോക്ഷക്ഷേത്രങ്ങളിൽ മരിക്കുന്നവൻ, അവൻ തന്നെ മോക്ഷം പ്രാപിക്കും.

അയോധ്യാ മഥുരാ മായാ കാശീ കാഞ്ചീ അവന്തിക । പുരീ ദ്വാരവതീ ജ്ഞേയാഃ സപ്തൈതാ മോക്ഷദായികാഃ ॥ ൨,൪൯.

അയോധ്യ, മഥുര, മായാ, കാശി, കാഞ്ചി, അവന്തിക, പുരി ദ്വാരവതി — ഈ ഏഴു നഗരങ്ങളും മോക്ഷം നൽകുന്നവയെന്നു അറിയണം.

ഇതി തേ കഥിതം താര്ക്ഷ്യ മോക്ഷധര്മം സനാതനമ് । ജ്ഞാനവൈരാഗ്യസഹിതം ശ്രുത്വാ മോക്ഷമവാപ്നുയാത് ॥ ൨,൪൯.

ഇങ്ങനെ, താര്ക്ഷ്യാ, ജ്ഞാനവും വൈരാഗ്യവും കൂടിയ ശാശ്വതമായ മോക്ഷധർമ്മം ഞാൻ നിന്നോട് വിശദീകരിച്ചു. ഇതു കേട്ടാൽ ഒരാൾക്ക് മോക്ഷം ലഭിക്കും.

മോക്ഷം ഗച്ഛന്തി തത്ത്വജ്ഞാ ധാര്മികാഃ സ്വര്ഗതിം നരാഃ । പാപിനോ ദുര്ഗതിം യാന്തി സംസരന്തി ഖഗാദയഃ ॥ ൨,൪൯.

യഥാർത്ഥം അറിയുന്നവർക്ക് മോക്ഷം ലഭിക്കും; ധാർമ്മികർ സ്വർഗത്തിൽ എത്തും; പാപികൾ ദുർഗതിയിലാകും; പക്ഷികൾക്കും മറ്റു ജീവികൾക്കും ജനനമരണചക്രത്തിൽ തുടർച്ചയാകും.

സൂത ഉവാച । സ്വപ്രശ്രോത്തരരാദ്ധാന്തമേവം ഭഗവതോ മുഖാത് । ശ്രുത്വാ ഹൃഷ്ടതനുസ്താര്ക്ഷ്യോ നനാമ ജഗദീശ്വരമ് ॥ ൨,൪൯.

സൂതൻ പറഞ്ഞു: താൻ തന്നെ ചോദിച്ച സംശയങ്ങൾക്ക് ഭഗവാന്റെ വായിൽനിന്ന് ലഭിച്ച ഉത്തരം കേട്ട്, താര്ക്ഷ്യൻ ആനന്ദത്തിൽ തുളുമ്പി, ലോകനാഥനോട് നമസ്കരിച്ചു.

സന്ദേഹോ മേ മഹാന്നഷ്ടോ ഭവദ്വാക്യവിരോചനാത് । ഇത്യുക്ത്വാ വിഷ്ണുമാമന്ത്ര്യ സ ഗതഃ കശ്യപാശ്രമമ് ॥ ൨,൪൯.

'നിന്റെ പ്രകാശമുള്ള വാക്കുകൾകൊണ്ട് എന്റെ വലിയ സംശയം നീങ്ങി,' എന്ന് പറഞ്ഞ്, വിഷ്ണുവിനെ വന്ദിച്ച്, അവൻ കശ്യപന്റെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് പോയി.

സദ്യോ ദേഹാന്തരം യാതി യഥാ യാതി വിലമ്ബതഃ । അനയോരുഭയോശ്ചൈവ ന വിരോധസ്തഥൈവ വഃ ॥ ൨,൪൯.

ഉടൻ തന്നെ അല്ലെങ്കിൽ കുറച്ച് വൈകിയെങ്കിലും, ഒരാൾക്ക് മറ്റൊരു ശരീരം ലഭിക്കാം; ഈ രണ്ടിലും യാതൊരു വിരോധവും ഇല്ല, നിങ്ങള്ക്കും അതുപോലെയാണ്.

സര്വമാഖ്യാതവാംസ്താത ശ്രുതോ ഭഗവതോ യഥാ । മാരീചോഽപി മുദം ലേഭേ ശ്രുത്വാ വാക്യം രമാപതേഃ ॥ ൨,൪൯.

എല്ലാം ഞാൻ ഭഗവാന്റെ വാക്കുകൾ പോലെ തന്നെ പറഞ്ഞുതന്നു, പ്രിയനേ; ലക്ഷ്മീപതിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് മരീചിയും ആനന്ദം അനുഭവിച്ചു.

അപാകൃതസ്തു സന്ദേഹോ ബ്രാഹ്മണാ ഭവതാം മയാ । ഉക്തം സുപര്ണസംജ്ഞന്തു പുരാണം പരമാദ്ഭുതമ് ॥ ൨,൪൯.

ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, നിങ്ങളുടെ സംശയങ്ങൾ ഞാൻ നീക്കി; സൂപർണ്ണം എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന അത്ഭുതകരമായ പുരാണം ഞാൻ നിങ്ങളോട് പറഞ്ഞു.

ഇദമാപ ഹരേസ്താര്ക്ഷ്യസ്താര്ക്ഷ്യാദാപ തതോ ഭൃഗുഃ । ഭൃഗോര്വസിഷ്ഠഃ സംപ്രാപ വാമദേവസ്തതഃ പുനഃ ॥ ൨,൪൯.

ഇത് ഹരിയിൽ നിന്ന് താര്ക്ഷ്യൻ ഏറ്റുവാങ്ങി; താര്ക്ഷ്യനിൽ നിന്ന് ഭൃഗു, ഭൃഗുവിൽ നിന്ന് വസിഷ്ഠൻ, പിന്നെ വസിഷ്ഠനിൽ നിന്ന് വാമദേവൻ ഏറ്റുവാങ്ങി.

പരാശരമുനിഃ പ്രാപ തസ്മാദ്വ്യാസസ്തതോ ഹ്യഹമ് । മയാ തു ഭവതാം പ്രോക്തം പരം ഗുഹ്യം ഹരേരിദമ് ॥ ൨,൪൯.

അവനിൽ നിന്ന് പരാശരമുനി, അവനിൽ നിന്ന് വ്യാസൻ, പിന്നെ ഞാൻ ഇതു ഏറ്റുവാങ്ങി; ഇപ്പോൾ ഞാൻ ഈ പരമഗുഹ്യമായ ഹരിവചനങ്ങൾ നിങ്ങളോട് പറഞ്ഞു.

യ ഇദം ശൃണുയാന്മര്ത്യോ യോ വാപ്യഭിദധാതി ച । ഇഹാമുത്ര ച ലോകേ സ സര്വത്ര സുഖമാപ്നുയാത് ॥ ൨,൪൯.

മനുഷ്യരിൽ ആരെങ്കിലും ഇത് കേട്ടാലോ, വായിച്ചാലോ, ഇവിടെയോ മറ്റുള്ള ലോകത്തോ, അവൻ എല്ലായിടത്തും സന്തോഷം നേടും.

വ്രജതഃ സംയമന്യാം യദ്ദുഃ ഖമത്ര നിരൂപിതമ് । അസ്യ ശ്രവണതഃ പുണ്യം തന്മുക്തോ ജായതേ തതഃ ॥ ൨,൪൯.

സ്വയംനിയമം വിട്ടുപോകുന്നവർക്കുള്ള ദുഃഖം ഇവിടെ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; ഇത് കേട്ടാൽ, അത്തരം ദുഃഖങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചനം ലഭിക്കും.

അത്രോക്തകര്മപാകാദിശ്രവണാച്ച നൃണാമിഹ । വൈരാഗ്യമാവഹേദ്യസ്മാത്തസ്മാച്ഛ്രോതവ്യമേവ ച ॥ ൨,൪൯.

ഇവിടെ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന കര്‍മഫലങ്ങൾ കേട്ടാൽ മനുഷ്യർക്കു വൈരാഗ്യം ഉണരുന്നു; അതുകൊണ്ട് ഇത് കേൾക്കേണ്ടതാണു.

ഭജത ജിതഹൃഷീകാഃ കൃഷ്ണമേനം മുനീശം സമജനി ബത യസ്മാദ്ഗീഃ സുധാസാരധാരാ । പൃഷതമപി യദീയം വര്ണരൂപം നിപീയ ശ്രുതിപുടചുലുകേന പ്രാപ്നുയാദാത്മനൈക്യമ് ॥ ൨,൪൯.

ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ജയിച്ചവരായോ, കൃഷ്ണനെ, മുനികളുടേയും ഇശ്വരനേയും ഭജിക്കൂ; അവനിൽ നിന്നാണ് അമൃതംപോലുള്ള വാക്കുകളുടെ ഒഴുക്ക് ഉദിച്ചുവന്നത്. അവന്റെ വാക്കുകളുടെ ഒരു തുള്ളി പോലും ചെവിയുടെ പാത്രത്തിൽ സ്വീകരിച്ചാൽ, ആത്മാവുമായി ഐക്യം നേടാം.

വ്യാസ ഉവാച । ഇതി സൂതമുഖോദ്ഗീര്ണാംസര്വശാസ്ത്രാര്ഥമണ്ഡിതാമ് । വൈഷ്ണവീം വാക്സുധാം പീത്വാ ഋഷയസ്തുഷ്ടിമായയുഃ ॥ ൨,൪൯.

വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: സൂതന്റെ വായിൽനിന്ന് പുറപ്പെട്ട, എല്ലാ ശാസ്ത്രങ്ങളുടെയും സാരം ഉള്ള വൈഷ്ണവവാക്സुध പാനം ചെയ്ത ശേഷം, ഋഷികൾ തൃപ്തി അനുഭവിച്ചു.

പ്രശശംസുസ്തഥാന്യോന്യം സൂതം സര്വാര്ഥദര്ശിനമ് । പ്രഹര്ഷമതുലം പ്രാപുര്മുനയഃ ശൌനകാദയഃ ॥ ൨,൪൯.

അവർ പരസ്പരംയും, സകലാർത്ഥങ്ങൾ അറിയുന്ന സൂതനെയും പ്രശംസിച്ചു; ശൗനകാദി മുനികൾ അതുല്യമായ ആനന്ദം അനുഭവിച്ചു.

ഇതി ഹരിവചനാനി സൂതവാചാ ഖഗപതിസംശയഭേദകാനി യാനി । സ മുനിരപി നിശമ്യ ശൌനകേന്ദ്രോ ബഹുതരമാനയതി സ്മ ചാത്മനി സ്വമ് ॥ ൨,൪൯.

ഇങ്ങനെ, സൂതൻ പറഞ്ഞ ഹരിവചനങ്ങൾ, പക്ഷിരാജാവിന്റെ സംശയം നീക്കിയവ, ശൗനകമുനി കേട്ടു; പിന്നെ ആ വചനങ്ങൾ തന്റെ മനസ്സിൽ ആഴത്തിൽ ആലോചിച്ചു.

അപൂജയംസ്തേ മുനയസ്തദാനീമുദാഖാഗ്ഭിര്മുഹുരേവ സൂതമ് । ധന്യോഽസി സൂത ത്വമിഹേത്യുദൈരയന്വ്യസര്ജയംസ്തം ച നിവര്തിതേഽധ്വരേ ॥ ൨,൪൯.

അപ്പോൾ മുനികൾ സന്തോഷത്തോടെ പലതവണ സൂതനെ സ്തുതിച്ചു: 'സൂതാ, നീ ഭാഗ്യവാനാണ്, ഇതിൽ സംശയമില്ല,' എന്ന് പറഞ്ഞു, യാഗം തീർന്നപ്പോൾ അവനെ വിടവാങ്ങിച്ചു.

പുരാണം ഗാരുഡം പുണ്യം പവിത്രം പാപനാശനമ് ൨,൪൯.

ഗാരുഡപുരാണം പുണ്യവും വിശുദ്ധവും പാപനാശിനിയുമാണ്.

ശ്രുത്വാ ദാനാനി ദേയാനി വാചകായാഖിലാനി ച । പൂര്വോക്തശയനാദീനി നാന്യഥാ സഫലം ഭവേത് ॥ ൨,൪൯.

ദാനങ്ങൾ നൽകേണ്ടതും, വാചകനെക്കായി നൽകേണ്ട എല്ലാ വസ്തുക്കളും, മുമ്പ് പറഞ്ഞ കിടക്കകളും മറ്റും, ഇവ കൊടുക്കാതെ പോവുകയാണെങ്കിൽ ഫലം ലഭിക്കില്ല.

പുരാണം പൂജയേത്പൂര്വം വാചകം തദനന്തരമ് । വസ്ത്രാലങ്കാരഗോദാനൈര്ദക്ഷിണാഭിശ്ച സാദരമ് ॥ ൨,൪൯.

ആദ്യം പുരാണത്തെ ആദരത്തോടെ പൂജിക്കണം, പിന്നെ വാചകനെ വസ്ത്രം, അലങ്കാരം, പശു, ദക്ഷിണ തുടങ്ങിയവ നൽകി ആദരിക്കണം.

അന്നദാനൈര്ഹേമദാനൈര്ഭമിദാനൈശ്ച ഭൂരിഭിഃ । പൂജയേദ്വാചകം ഭക്ത്യാ ബഹുപുണ്യഫലാപ്തയേ ॥ ൨,൪൯.

അന്നദാനം, പൊന്നുദാനം, ഭൂമിദാനം എന്നിവ ധാരാളമായി നൽകി, വാചകനെ ഭക്തിയോടെ പൂജിച്ചാൽ അനേകം പുണ്യഫലങ്ങൾ ലഭിക്കും.

യശ്ചേദം ശൃണുയാന്മര്ത്യോ യഥാപി പരികീര്തയേത് । വിഹായ യാതനാം ഘോരാം ധൂതപാപോ ദിവം വ്രജേത് ॥ ൨,൪൯.

ഇതു കേൾക്കുന്നവനും, ആവർത്തിക്കുന്നവനും, ഭയങ്കരമായ യാതനകൾ വിട്ട്, പാപങ്ങൾ കഴുകി, സ്വർഗത്തിൽ എത്തും.

നമോ നാരായണായേതി തസ്മൈ വൈ മൂലരൂപിണേ । നമസ്കൃത്യ പ്രവക്ഷ്യാമി നാരായണകഥാമിമാമ് ॥ ൩,൧.

മൂലരൂപനായ നാരായണനോട് വന്ദനം. അവനോട് നമസ്കരിച്ച്, ഈ നാരായണകഥ ഞാൻ പറയാൻ തുടങ്ങുന്നു.

ശൌനകാദ്യാ മഹാത്മാനോ ഹ്യൃഷയോ ബ്രഹ്മവാദിനഃ । നൈമിഷാഖ്യേ മഹാപുണ്യേ തപസ്തേപുര്മഹത്തരമ് ॥ ൩,൧.

ശൗനകൻമാരെയും മറ്റ് മഹാത്മാക്കളായ ഋഷിമാരെയും പോലെ ബ്രഹ്മവിഷയത്തിൽ ആസ്വദിക്കുന്നവർ, നൈമിഷം എന്ന മഹാപുണ്യസ്ഥലത്തിൽ വലിയ തപസ്സു ചെയ്തു.

ജിതേന്ദ്രിയാ ജിതാഹാരാഃ സംതഃ സത്യപരായണാഃ । യജന്തഃ പരയാ ഭക്ത്യാ വിഷ്ണുമാദ്യം ജഗദ്ഗുരുമ് ॥ ൩,൧.

ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കും ആഹാരത്തിനും ജയം നേടിയ, സത്പുരുഷന്മാരും സത്യനിഷ്ഠരും ആയ അവർ, പരമഭക്തിയോടെ ലോകഗുരുവായ ആദിവിഷ്ണുവിനെ ആരാധിച്ചു.