ഗരുഡപുരാണമ്

അദ്വൈതം കേചിദിച്ഛന്തി ദ്വൈതമിച്ഛന്തി ചാപരേ । സമം തത്ത്വം ന ജാനന്തി ദ്വൈതാദ്ദ്വൈതവിവര്ജിതമ് ॥ ൨,൪൯.

ചിലർ അദ്വൈതം ആഗ്രഹിക്കുന്നു, മറ്റുള്ളവർ ദ്വൈതം ആഗ്രഹിക്കുന്നു. പക്ഷേ, സത്യസ్వరൂപം ആരും അറിയുന്നില്ല; അതു ദ്വൈതത്തിനും അദ്വൈതത്തിനും അതീതമാണ്.

ദ്വേ പദേ ബന്ധമോക്ഷായ നമമേതി മമേതി ച । മമേതി ബധ്യതേ ജന്തുര്നമമേതി പ്രമുച്യതേ ॥ ൨,൪൯.

രണ്ടു വഴികളുണ്ട്, ബന്ധനത്തിനും മോക്ഷത്തിനും: 'എന്റെത്' എന്നും 'എന്റെതല്ല' എന്നും. 'എന്റെത്' എന്ന് പറയുന്ന ജീവി ബന്ധിക്കപ്പെടുന്നു; 'എന്റെതല്ല' എന്ന് പറയുന്നവൻ മോചിതനാകുന്നു.

തത്കര്മ യന്ന ബന്ധായ സാ വിദ്യാ യാ വിമുക്തിദാ । ആയാസായാപരം കര്മ വിദ്യാന്യാ ശില്പനൈപുണമ് ॥ ൨,൪൯.

ബന്ധിപ്പിക്കാത്ത പ്രവൃത്തി തന്നെയാണ് സത്യമുള്ള പ്രവൃത്തി; മോക്ഷം നൽകുന്ന വിജ്ഞാനമാണ് സത്യമുള്ള വിജ്ഞാനം. മറ്റുള്ള പ്രവൃത്തികൾ എല്ലാം വെറും കഷ്ടപ്പാടാണ്, മറ്റു വിജ്ഞാനങ്ങൾ കൈവശം വരുന്ന കഴിവ് മാത്രമാണ്.

യാവത്കര്മാണി ദീപ്യന്തേ യാവത്സംസാരവാസനാ । യാവദിന്ദ്രിയചാപല്യം താവത്തത്ത്വകഥാ കുതഃ ॥ ൨,൪൯.

പ്രവൃത്തികൾ കത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും, ലോകവാസനകൾ നിലനിൽക്കുമ്പോഴും, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ അശാന്തരായിരിക്കുമ്പോഴും, സത്യത്തെക്കുറിച്ച് എങ്ങിനെയാണ് സംസാരിക്കാൻ കഴിയുക?

യാവദ്ദേഹാഭിമാനശ്ച മമതാ യാവദേവ ഹി । യാവത്പ്രയത്നവേഗോഽസ്തി യാവത്സംകല്പകല്പനാ ॥ ൨,൪൯.

ദേഹാഭിമാനം നിലനിൽക്കുമ്പോഴും, മമത അവശേഷിക്കുമ്പോഴും, ശ്രമവും ഉത്സാഹവും ഉണ്ടാകുമ്പോഴും, മനസ്സിൽ ആശയങ്ങളും ഭാവനകളും ഉണ്ടാകുമ്പോഴും—

യാവന്നോ മനസഃ സ്ഥൈര്യം ന യാവച്ഛാസ്ത്രചിന്തനമ് । യാവന്ന ഗുരുകാരുണ്യം താവത്തത്ത്വകഥാ കുതഃ ॥ ൨,൪൯.

മനസ്സ് സ്ഥിരമായില്ലെങ്കിൽ, ശാസ്ത്രചിന്തനമുണ്ടാകാതിരിക്കുമ്പോഴും ഗുരുവിന്റെ കരുണ ലഭിക്കാതിരിക്കുമ്പോഴും, സത്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ച എങ്ങനെയാകും?

താവത്തപോ വ്രതം തീര്ഥം ജപഹോമാര്ചനാദികമ് । വേദശാസ്ത്രാഗമകഥാ യാവത്തത്ത്വം ന വിന്ദതി ॥ ൨,൪൯.

സത്യത്തെ കണ്ടെത്താതെ austerity, വ്രതം, തീർത്ഥയാത്ര, ജപം, ഹോമം, അർച്ചന, വേദശാസ്ത്രങ്ങളിലെ ചർച്ച എന്നിവയെല്ലാം ഫലമില്ലാത്തവയാണ്.

തസ്മാത്സര്വപ്രയത്നേന സര്വാവസ്ഥാസു സര്വദാ । തത്ത്വനിഷ്ഠോ ഭവേത്താര്ക്ഷ്യ യദീച്ഛേന്മോക്ഷമാത്മനഃ ॥ ൨,൪൯.

അതിനാൽ, എല്ലാ സമയത്തും, എല്ലാ അവസ്ഥയിലും, മുഴുവൻ ശ്രമത്തോടും കൂടെ, സ്വയം മോക്ഷം ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ സത്യത്തിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കണം, താർക്ഷ്യ.

ധര്മജ്ഞാനപ്രസൂനസ്യ സ്വര്ഗമോക്ഷഫലസ്യ ച । താപത്രയാദിസന്തപ്തശ്ഛായാം മോക്ഷതരോഃ ശ്രയേത് ॥ ൨,൪൯.

മൂന്നു വിധം ദുഃഖങ്ങളിൽ പെടുന്നവൻ, ധർമ്മജ്ഞാനത്തിന്റെ പൂക്കളും സ്വർഗ്ഗവും മോക്ഷവും ഫലങ്ങളായ മോക്ഷവൃക്ഷത്തിന്റെ തണലിൽ അഭയം തേടണം.

തസ്മാജ്ജ്ഞാനേനാത്മതത്ത്വം വിജ്ഞേയം ശ്രീഗുരോര്മുഖാത് । സുഖേന മുച്യതേ ജന്തുര്ഘോരസംസാരബന്ധനാത് ॥ ൨,൪൯.

അതിനാൽ, ശ്രീഗുരുവിന്റെ വാക്കിലൂടെ ആത്മസത്യം അറിഞ്ഞിരിക്കണം; അങ്ങനെ ചെയ്താൽ, ജീവി ഈ ഭയങ്കരമായ സംസാരബന്ധത്തിൽ നിന്ന് എളുപ്പത്തിൽ മോചിതനാകും.

തത്ത്വജ്ഞസ്യാന്തിമം കൃത്യം ശൃണു വക്ഷ്യാമി തേഽധുനാ । യേന മോക്ഷമവാപ്നോതി ബ്രഹ്മ നിര്വാണസംജ്ഞകമ് ॥ ൨,൪൯.

സത്യത്തെ അറിഞ്ഞവന്റെ അവസാന കർത്തവ്യം ഞാൻ ഇപ്പോൾ പറയാം; അതിനാൽ മോക്ഷം, ബ്രഹ്മനിർവാണം എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നത്, ലഭിക്കും.

അന്തകാലേ തു പുരുഷ ആഗതേ ഗതസാധ്വസഃ । ഛിന്ദ്യാദസംഗശസ്ത്രേണ സ്പൃഹാം ദേഹേഽനു യാ ച തമ് ॥ ൨,൪൯.

അവസാന സമയത്ത്, ഭയം ഇല്ലാതെ, ശരീരത്തോടും അതിനോടൊപ്പം ഉള്ള ആഗ്രഹത്തോടും അകലം വയ്ക്കണം, അസംഗത്വം എന്ന വാൾകൊണ്ട് അതിനെ മുറിക്കണം.

ഗൃഹാത്പ്രവ്രാജിതോ ധീരഃ പുണ്യതീര്ഥജലാപ്ലുതഃ । ശുചൌ വിവിക്ത ആസീനോ വിധിവത്കല്പിതാസനേ ॥ ൨,൪൯.

വീട് വിട്ട്, ധൈര്യത്തോടെ, പുണ്യതീർത്ഥജലത്തിൽ കുളിച്ച്, ശുദ്ധവും ഏകാന്തവുമായ സ്ഥലത്ത്, വിധിപ്രകാരം ഒരുക്കിയ ഇരിപ്പിടത്തിൽ ഇരിക്കണം.

അഭ്യസേന്മനസാ ശുദ്ധം ത്രിവൃദ്ബ്രഹ്മാക്ഷരം പരമ് । മനോ യഷ്ഛേജ്ജിതശ്വാസോ ബ്രഹ്മ ബീജമവിസ്മരന് ॥ ൨,൪൯.

ശുദ്ധമായ മനസ്സോടെ, പരമമായ മൂന്ന് അക്ഷരങ്ങളായ ബ്രഹ്മമന്ത്രം അഭ്യസിക്കണം; മനസ്സും ശ്വാസവും നിയന്ത്രിച്ച്, ബ്രഹ്മബീജം മറക്കാതെ.

നിയച്ഛേദ്വിഷയേഭ്യോഽക്ഷാന്മനസാ ബുദ്ധി സാരഥിഃ । മനഃ കര്മഭിരാക്ഷിപ്തം ശുഭാര്ഥേ ധാരയേദ്ധിയാ ॥ ൨,൪൯.

ബുദ്ധി എന്ന സാരഥി, മനസ്സിന്റെ സഹായത്തോടെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ വിഷയങ്ങളിൽ നിന്ന് നിയന്ത്രിക്കണം; പ്രവർത്തികളാൽ ചിതറിയ മനസ്സിനെ, നല്ലതിനു വേണ്ടി ബുദ്ധിയാൽ പിടിച്ചുനിർത്തണം.

അഹം ബ്രഹ്മ പരം ധാമ ബ്രഹ്മാഹം പരമം പദമ് । ഏവം സമീക്ഷ്യ ചാത്മാനമാത്മന്യാധായ നിഷ്കലേ ॥ ൨,൪൯.

ഞാൻ ബ്രഹ്മം, പരമധാമം, ഞാൻ ബ്രഹ്മം, പരമപദം എന്നാണ് ആലോചിച്ച്, ആത്മാവിനെ അതിന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപത്തിൽ തന്നെ ആശ്രയിച്ച് ധ്യാനിക്കണം.

ഓമിത്യേകാക്ഷരം ബ്രഹ്മ വ്യാഹരന്മാമനുസ്മരന് । യഃ പ്രയാതി ത്യജന്ദേഹം സ യാതി പരമാം ഗതിമ് ॥ ൨,൪൯.

'ഓം' എന്ന ഏകാക്ഷര ബ്രഹ്മം ഉച്ചരിച്ച്, എന്നെ ഓർത്തുകൊണ്ട്, ആരെങ്കിലും ശരീരം വിട്ട് പോകുമ്പോൾ, അവൻ പരമഗതിയെ പ്രാപിക്കും.

ന യത്ര ദാമ്ഭികാ യാന്തി ജ്ഞാനവൈരാഗ്യവര്ജിതാഃ । സുധിയസ്താം ഗതിം യാന്തി താനഹം കഥയാമി തേ ॥ ൨,൪൯.

അഭിമാനികളും, ജ്ഞാനവും വൈരാഗ്യവും ഇല്ലാത്തവരും എത്താത്ത സ്ഥിതിയിലേക്കാണ് ജ്ഞാനികൾ പോകുന്നത്; ആ സ്ഥിതിയെക്കുറിച്ച് ഞാൻ നിന്നോട് പറയും.

നിര്മാനമോഹാ ജിതസംഗദോഷാ അധ്യാത്മനിത്യാ വിനിവൃത്തകാമാഃ । ദ്വന്ദ്വൈര്വിമുക്താഃ സുഖദുഃ ഖസംജ്ഞൈര്ഗച്ഛന്ത്യമൂഢാഃ പദമവ്യയം തത് ॥ ൨,൪൯.

അഹങ്കാരവും മായയും ഇല്ലാതെ, ബന്ധദോഷങ്ങൾ ജയിച്ച്, ആത്മനിഷ്ഠരായി, ആഗ്രഹങ്ങൾ വിട്ട്, സുഖദുഃഖങ്ങളെന്ന ഇരട്ടവിരുദ്ധങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതരായി, അവിവേചിതരായവർ ആ അവിനാശിയായ പദവിയെ പ്രാപിക്കും.

ജ്ഞാനഹ്രദേ സത്യജലേ രാഗദ്വേഷമലാപഹേ । യഃ സ്നാതി മാനസേ തീര്ഥേ സ വൈ മോക്ഷമവാപ്നുയാത് ॥ ൨,൪൯.

ജ്ഞാനസരസ്സിൽ, സത്യജലത്തിൽ, രാഗദ്വേഷമലങ്ങൾ നീക്കം ചെയ്യുന്ന മനസ്സിന്റെ തീർത്ഥത്തിൽ കുളിക്കുന്നവൻ, അവൻ തന്നെ മോക്ഷം പ്രാപിക്കും.

പ്രൌഢവൈരാഗ്യമാസ്ഥായ ഭജതേ മാമനന്യഭാക് । പൂര്ണദൃഷ്ടിഃ പ്രസന്നാത്മാ സ വൈ മോക്ഷമവാപ്നുയാത് ॥ ൨,൪൯.

പക്വമായ വൈരാഗ്യം സ്വീകരിച്ച്, എനിക്ക് അനന്യഭക്തിയോടെ ഭജിച്ച്, സമ്പൂർണ്ണദൃഷ്ടിയോടെ, മനസ്സിൽ ശാന്തതയോടെ ഇരിക്കുന്നവൻ, അവൻ തന്നെ മോക്ഷം പ്രാപിക്കും.

ത്യക്ത്വാ ഗൃഹം ച യസ്തീര്ഥേ നിവസേന്മരണോത്സുകഃ । മുക്തിക്ഷേത്രേഷു മ്രിയതേ സ വൈ മോക്ഷമവാപ്നുയാത് ॥ ൨,൪൯.

വീട് ഉപേക്ഷിച്ച്, തീർത്ഥത്തിൽ താമസിച്ച്, മരണത്തിനായി ആഗ്രഹിച്ച്, മോക്ഷക്ഷേത്രങ്ങളിൽ മരിക്കുന്നവൻ, അവൻ തന്നെ മോക്ഷം പ്രാപിക്കും.

അയോധ്യാ മഥുരാ മായാ കാശീ കാഞ്ചീ അവന്തിക । പുരീ ദ്വാരവതീ ജ്ഞേയാഃ സപ്തൈതാ മോക്ഷദായികാഃ ॥ ൨,൪൯.

അയോധ്യ, മഥുര, മായാ, കാശി, കാഞ്ചി, അവന്തിക, പുരി ദ്വാരവതി — ഈ ഏഴു നഗരങ്ങളും മോക്ഷം നൽകുന്നവയെന്നു അറിയണം.

ഇതി തേ കഥിതം താര്ക്ഷ്യ മോക്ഷധര്മം സനാതനമ് । ജ്ഞാനവൈരാഗ്യസഹിതം ശ്രുത്വാ മോക്ഷമവാപ്നുയാത് ॥ ൨,൪൯.

ഇങ്ങനെ, താര്ക്ഷ്യാ, ജ്ഞാനവും വൈരാഗ്യവും കൂടിയ ശാശ്വതമായ മോക്ഷധർമ്മം ഞാൻ നിന്നോട് വിശദീകരിച്ചു. ഇതു കേട്ടാൽ ഒരാൾക്ക് മോക്ഷം ലഭിക്കും.

മോക്ഷം ഗച്ഛന്തി തത്ത്വജ്ഞാ ധാര്മികാഃ സ്വര്ഗതിം നരാഃ । പാപിനോ ദുര്ഗതിം യാന്തി സംസരന്തി ഖഗാദയഃ ॥ ൨,൪൯.

യഥാർത്ഥം അറിയുന്നവർക്ക് മോക്ഷം ലഭിക്കും; ധാർമ്മികർ സ്വർഗത്തിൽ എത്തും; പാപികൾ ദുർഗതിയിലാകും; പക്ഷികൾക്കും മറ്റു ജീവികൾക്കും ജനനമരണചക്രത്തിൽ തുടർച്ചയാകും.

സൂത ഉവാച । സ്വപ്രശ്രോത്തരരാദ്ധാന്തമേവം ഭഗവതോ മുഖാത് । ശ്രുത്വാ ഹൃഷ്ടതനുസ്താര്ക്ഷ്യോ നനാമ ജഗദീശ്വരമ് ॥ ൨,൪൯.

സൂതൻ പറഞ്ഞു: താൻ തന്നെ ചോദിച്ച സംശയങ്ങൾക്ക് ഭഗവാന്റെ വായിൽനിന്ന് ലഭിച്ച ഉത്തരം കേട്ട്, താര്ക്ഷ്യൻ ആനന്ദത്തിൽ തുളുമ്പി, ലോകനാഥനോട് നമസ്കരിച്ചു.

സന്ദേഹോ മേ മഹാന്നഷ്ടോ ഭവദ്വാക്യവിരോചനാത് । ഇത്യുക്ത്വാ വിഷ്ണുമാമന്ത്ര്യ സ ഗതഃ കശ്യപാശ്രമമ് ॥ ൨,൪൯.

'നിന്റെ പ്രകാശമുള്ള വാക്കുകൾകൊണ്ട് എന്റെ വലിയ സംശയം നീങ്ങി,' എന്ന് പറഞ്ഞ്, വിഷ്ണുവിനെ വന്ദിച്ച്, അവൻ കശ്യപന്റെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് പോയി.

സദ്യോ ദേഹാന്തരം യാതി യഥാ യാതി വിലമ്ബതഃ । അനയോരുഭയോശ്ചൈവ ന വിരോധസ്തഥൈവ വഃ ॥ ൨,൪൯.

ഉടൻ തന്നെ അല്ലെങ്കിൽ കുറച്ച് വൈകിയെങ്കിലും, ഒരാൾക്ക് മറ്റൊരു ശരീരം ലഭിക്കാം; ഈ രണ്ടിലും യാതൊരു വിരോധവും ഇല്ല, നിങ്ങള്ക്കും അതുപോലെയാണ്.

സര്വമാഖ്യാതവാംസ്താത ശ്രുതോ ഭഗവതോ യഥാ । മാരീചോഽപി മുദം ലേഭേ ശ്രുത്വാ വാക്യം രമാപതേഃ ॥ ൨,൪൯.

എല്ലാം ഞാൻ ഭഗവാന്റെ വാക്കുകൾ പോലെ തന്നെ പറഞ്ഞുതന്നു, പ്രിയനേ; ലക്ഷ്മീപതിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് മരീചിയും ആനന്ദം അനുഭവിച്ചു.