ഗരുഡപുരാണമ്

പ്രജ്ഞാഹീനസ്യ പഠനം യഥാന്ധസ്യ ച ദര്പണമ് । അതഃ പ്രജ്ഞാവതാം ശാസ്ത്രം തത്ത്വജ്ഞാനസ്യ ലക്ഷണമ് ॥ ൨,൪൯.

ബുദ്ധിയില്ലാത്തവൻ വായിക്കുന്നതും കുരുടൻ കണ്ണാടി നോക്കുന്നതുപോലെയാണ്. അതുകൊണ്ട്, ബുദ്ധിമാന്മാർക്ക് ശാസ്ത്രം സത്യജ്ഞാനത്തിന്റെ അടയാളമാണ്.

ഇദം ജ്ഞാനമിദം ജ്ഞേയം സര്വന്തു ശ്രോതുമിച്ഛതി । ദിവ്യവര്ഷസഹസ്രാച്ച ശാസ്ത്രാന്തം നൈവ ഗച്ഛതി ॥ ൨,൪൯.

ഇത് അറിവാണ്, ഇത് അറിയേണ്ടതാണ് എന്ന് എല്ലാവരും എല്ലാം കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. എങ്കിലും, ആയിരം ദൈവീയ വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞാലും ശാസ്ത്രങ്ങളുടെ അറ്റം ഒരിക്കലും കാണാനാവില്ല.

അനേകാനി ച ശാസ്ത്രാണി സ്വല്പായുര്വിഘ്നകോടയഃ । തസ്മാത്സാരം വിജാനീയാത്ക്ഷീരം ഹംസ ഇവാമ്ഭസി ॥ ൨,൪൯.

അനവധി ശാസ്ത്രങ്ങൾ ഉണ്ട്, ജീവിതം ചെറുതാണ്, തടസ്സങ്ങൾ അനേകം. അതുകൊണ്ട്, അമ്പിൽ നിന്ന് പാലു വേർതിരിക്കുന്ന ഹംസപക്ഷിയെപ്പോലെ, അതിന്റെ സാരം മാത്രം മനസ്സിലാക്കണം.

അഭ്യസ്യ വേദശാസ്ത്രാണി തത്ത്വം ജ്ഞാത്വാഥ ബുദ്ഭിമാന് । പലാലമിവ ധാന്യാര്ഥീ സര്വശാസ്ത്രാണി സന്ത്യജേത് ॥ ൨,൪൯.

വേദങ്ങളും ശാസ്ത്രങ്ങളും പഠിച്ച് സത്യം അറിഞ്ഞാൽ, ധാന്യത്തിനായി പയൽ ഉപേക്ഷിക്കുന്നവനെപ്പോലെ, ബുദ്ധിമാൻ എല്ലാ ശാസ്ത്രങ്ങളും വിട്ടുകളയണം.

യഥാമൃതേന തൃപ്തസ്യ നാഹാരേണ പ്രയോജനമ് । തത്ത്വജ്ഞസ്യ തഥാ താര്ക്ഷ്യ ന ശാസ്ത്രേണ പ്രയോജനമ് ॥ ൨,൪൯.

അമൃതം കഴിച്ച് തൃപ്തനായവന് ഭക്ഷണം ആവശ്യമില്ലാത്തതുപോലെ, സത്യം അറിഞ്ഞവന് ശാസ്ത്രങ്ങൾക്കൊന്നും ആവശ്യമില്ല, ടാർക്ഷ്യ.

ന വേദാധ്യയനാന്മുക്തിര്ന ശാസ്ത്രപഠനാദപി । ജ്ഞാനാദേവ ഹി കൈവല്യം നാന്യഥാ വിനതാത്മജഃ ॥ ൨,൪൯.

വേദപഠനത്തിലോ ശാസ്ത്രങ്ങൾ വായിക്കുന്നതിലോ നിന്ന് മോക്ഷം ലഭിക്കില്ല; അറിവ് കൊണ്ടു മാത്രമേ പരമസൗഖ്യം ലഭിക്കൂ, വിനതയുടെ മകനേ, വേറെ വഴിയില്ല.

നാശ്രമഃ കാരണം മുക്തേര്ദര്ശനാനി ന കാരണമ് । തഥൈവ സര്വകര്മാണി ജ്ഞാനമേവ ഹി കാരണമ് ॥ ൨,൪൯.

ആശ്രമം മോക്ഷത്തിന് കാരണമല്ല, ദർശനങ്ങൾക്കും അതിന് കാരണമില്ല. അതുപോലെ, എല്ലാ പ്രവൃത്തികളും കാരണം അല്ല; അറിവ് മാത്രം സത്യമായ കാരണമാണ്.

മുക്തിദാ ഗുരുവാഗേകാ വിദ്യാഃ സര്വാ വിഡമ്ബികാഃ । ശാസ്ത്രഭാരസഹസ്രേഷു ഹ്യേകം സഞ്ജീവനം പരമ് ॥ ൨,൪൯.

മോക്ഷം നൽകുന്നത് ഗുരുവിന്റെ വാക്ക് മാത്രമാണ്, മറ്റു വിജ്ഞാനങ്ങൾ എല്ലാം വെറും കാഴ്ചപ്പാടുകൾ മാത്രം. ആയിരക്കണക്കിന് ശാസ്ത്രഭാരങ്ങളിൽ, ഒരൊറ്റത് മാത്രമാണ് ജീവൻ നൽകുന്നത്.

അദ്വൈതം ഹി ശിവം പ്രോക്തം ക്രിയയാപരിവര്ജിതമ് । ഗുരുവക്ത്രേണ ലഭ്യേത നാധീതാഗമകോടിഭിഃ ॥ ൨,൪൯.

അദ്വൈതം തന്നെയാണ് ശിവം എന്ന് പറയുന്നു, അതിൽ യാതൊരു കർമവും ഇല്ല. അതു ഗുരുവിന്റെ വായിൽ നിന്ന് മാത്രമേ ലഭിക്കൂ, ലക്ഷക്കണക്കിന് ആഗമങ്ങൾ പഠിച്ചാലും അതിൽ നിന്ന് അല്ല.

ആഗമോക്തം വിവേകോത്ഥം ദ്വിധാ ജ്ഞാനം പ്രചക്ഷതേ । ശബ്ദവ്രഹ്മാഗമമയം പരം ബ്രഹ്മ വിവേകജമ് ॥ ൨,൪൯.

ആഗമങ്ങൾ പറയുന്നത് അനുസരിച്ച്, അറിവ് രണ്ടുതരമുണ്ട്: വാക്കുകളും ആഗമങ്ങളും അടിസ്ഥാനമാക്കിയ അറിവും, വിവേകത്തിൽ നിന്നു വരുന്ന പരബ്രഹ്മജ്ഞാനവും.

അദ്വൈതം കേചിദിച്ഛന്തി ദ്വൈതമിച്ഛന്തി ചാപരേ । സമം തത്ത്വം ന ജാനന്തി ദ്വൈതാദ്ദ്വൈതവിവര്ജിതമ് ॥ ൨,൪൯.

ചിലർ അദ്വൈതം ആഗ്രഹിക്കുന്നു, മറ്റുള്ളവർ ദ്വൈതം ആഗ്രഹിക്കുന്നു. പക്ഷേ, സത്യസ్వరൂപം ആരും അറിയുന്നില്ല; അതു ദ്വൈതത്തിനും അദ്വൈതത്തിനും അതീതമാണ്.

ദ്വേ പദേ ബന്ധമോക്ഷായ നമമേതി മമേതി ച । മമേതി ബധ്യതേ ജന്തുര്നമമേതി പ്രമുച്യതേ ॥ ൨,൪൯.

രണ്ടു വഴികളുണ്ട്, ബന്ധനത്തിനും മോക്ഷത്തിനും: 'എന്റെത്' എന്നും 'എന്റെതല്ല' എന്നും. 'എന്റെത്' എന്ന് പറയുന്ന ജീവി ബന്ധിക്കപ്പെടുന്നു; 'എന്റെതല്ല' എന്ന് പറയുന്നവൻ മോചിതനാകുന്നു.

തത്കര്മ യന്ന ബന്ധായ സാ വിദ്യാ യാ വിമുക്തിദാ । ആയാസായാപരം കര്മ വിദ്യാന്യാ ശില്പനൈപുണമ് ॥ ൨,൪൯.

ബന്ധിപ്പിക്കാത്ത പ്രവൃത്തി തന്നെയാണ് സത്യമുള്ള പ്രവൃത്തി; മോക്ഷം നൽകുന്ന വിജ്ഞാനമാണ് സത്യമുള്ള വിജ്ഞാനം. മറ്റുള്ള പ്രവൃത്തികൾ എല്ലാം വെറും കഷ്ടപ്പാടാണ്, മറ്റു വിജ്ഞാനങ്ങൾ കൈവശം വരുന്ന കഴിവ് മാത്രമാണ്.

യാവത്കര്മാണി ദീപ്യന്തേ യാവത്സംസാരവാസനാ । യാവദിന്ദ്രിയചാപല്യം താവത്തത്ത്വകഥാ കുതഃ ॥ ൨,൪൯.

പ്രവൃത്തികൾ കത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും, ലോകവാസനകൾ നിലനിൽക്കുമ്പോഴും, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ അശാന്തരായിരിക്കുമ്പോഴും, സത്യത്തെക്കുറിച്ച് എങ്ങിനെയാണ് സംസാരിക്കാൻ കഴിയുക?

യാവദ്ദേഹാഭിമാനശ്ച മമതാ യാവദേവ ഹി । യാവത്പ്രയത്നവേഗോഽസ്തി യാവത്സംകല്പകല്പനാ ॥ ൨,൪൯.

ദേഹാഭിമാനം നിലനിൽക്കുമ്പോഴും, മമത അവശേഷിക്കുമ്പോഴും, ശ്രമവും ഉത്സാഹവും ഉണ്ടാകുമ്പോഴും, മനസ്സിൽ ആശയങ്ങളും ഭാവനകളും ഉണ്ടാകുമ്പോഴും—

യാവന്നോ മനസഃ സ്ഥൈര്യം ന യാവച്ഛാസ്ത്രചിന്തനമ് । യാവന്ന ഗുരുകാരുണ്യം താവത്തത്ത്വകഥാ കുതഃ ॥ ൨,൪൯.

മനസ്സ് സ്ഥിരമായില്ലെങ്കിൽ, ശാസ്ത്രചിന്തനമുണ്ടാകാതിരിക്കുമ്പോഴും ഗുരുവിന്റെ കരുണ ലഭിക്കാതിരിക്കുമ്പോഴും, സത്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ച എങ്ങനെയാകും?

താവത്തപോ വ്രതം തീര്ഥം ജപഹോമാര്ചനാദികമ് । വേദശാസ്ത്രാഗമകഥാ യാവത്തത്ത്വം ന വിന്ദതി ॥ ൨,൪൯.

സത്യത്തെ കണ്ടെത്താതെ austerity, വ്രതം, തീർത്ഥയാത്ര, ജപം, ഹോമം, അർച്ചന, വേദശാസ്ത്രങ്ങളിലെ ചർച്ച എന്നിവയെല്ലാം ഫലമില്ലാത്തവയാണ്.

തസ്മാത്സര്വപ്രയത്നേന സര്വാവസ്ഥാസു സര്വദാ । തത്ത്വനിഷ്ഠോ ഭവേത്താര്ക്ഷ്യ യദീച്ഛേന്മോക്ഷമാത്മനഃ ॥ ൨,൪൯.

അതിനാൽ, എല്ലാ സമയത്തും, എല്ലാ അവസ്ഥയിലും, മുഴുവൻ ശ്രമത്തോടും കൂടെ, സ്വയം മോക്ഷം ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ സത്യത്തിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കണം, താർക്ഷ്യ.

ധര്മജ്ഞാനപ്രസൂനസ്യ സ്വര്ഗമോക്ഷഫലസ്യ ച । താപത്രയാദിസന്തപ്തശ്ഛായാം മോക്ഷതരോഃ ശ്രയേത് ॥ ൨,൪൯.

മൂന്നു വിധം ദുഃഖങ്ങളിൽ പെടുന്നവൻ, ധർമ്മജ്ഞാനത്തിന്റെ പൂക്കളും സ്വർഗ്ഗവും മോക്ഷവും ഫലങ്ങളായ മോക്ഷവൃക്ഷത്തിന്റെ തണലിൽ അഭയം തേടണം.

തസ്മാജ്ജ്ഞാനേനാത്മതത്ത്വം വിജ്ഞേയം ശ്രീഗുരോര്മുഖാത് । സുഖേന മുച്യതേ ജന്തുര്ഘോരസംസാരബന്ധനാത് ॥ ൨,൪൯.

അതിനാൽ, ശ്രീഗുരുവിന്റെ വാക്കിലൂടെ ആത്മസത്യം അറിഞ്ഞിരിക്കണം; അങ്ങനെ ചെയ്താൽ, ജീവി ഈ ഭയങ്കരമായ സംസാരബന്ധത്തിൽ നിന്ന് എളുപ്പത്തിൽ മോചിതനാകും.

തത്ത്വജ്ഞസ്യാന്തിമം കൃത്യം ശൃണു വക്ഷ്യാമി തേഽധുനാ । യേന മോക്ഷമവാപ്നോതി ബ്രഹ്മ നിര്വാണസംജ്ഞകമ് ॥ ൨,൪൯.

സത്യത്തെ അറിഞ്ഞവന്റെ അവസാന കർത്തവ്യം ഞാൻ ഇപ്പോൾ പറയാം; അതിനാൽ മോക്ഷം, ബ്രഹ്മനിർവാണം എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നത്, ലഭിക്കും.

അന്തകാലേ തു പുരുഷ ആഗതേ ഗതസാധ്വസഃ । ഛിന്ദ്യാദസംഗശസ്ത്രേണ സ്പൃഹാം ദേഹേഽനു യാ ച തമ് ॥ ൨,൪൯.

അവസാന സമയത്ത്, ഭയം ഇല്ലാതെ, ശരീരത്തോടും അതിനോടൊപ്പം ഉള്ള ആഗ്രഹത്തോടും അകലം വയ്ക്കണം, അസംഗത്വം എന്ന വാൾകൊണ്ട് അതിനെ മുറിക്കണം.

ഗൃഹാത്പ്രവ്രാജിതോ ധീരഃ പുണ്യതീര്ഥജലാപ്ലുതഃ । ശുചൌ വിവിക്ത ആസീനോ വിധിവത്കല്പിതാസനേ ॥ ൨,൪൯.

വീട് വിട്ട്, ധൈര്യത്തോടെ, പുണ്യതീർത്ഥജലത്തിൽ കുളിച്ച്, ശുദ്ധവും ഏകാന്തവുമായ സ്ഥലത്ത്, വിധിപ്രകാരം ഒരുക്കിയ ഇരിപ്പിടത്തിൽ ഇരിക്കണം.

അഭ്യസേന്മനസാ ശുദ്ധം ത്രിവൃദ്ബ്രഹ്മാക്ഷരം പരമ് । മനോ യഷ്ഛേജ്ജിതശ്വാസോ ബ്രഹ്മ ബീജമവിസ്മരന് ॥ ൨,൪൯.

ശുദ്ധമായ മനസ്സോടെ, പരമമായ മൂന്ന് അക്ഷരങ്ങളായ ബ്രഹ്മമന്ത്രം അഭ്യസിക്കണം; മനസ്സും ശ്വാസവും നിയന്ത്രിച്ച്, ബ്രഹ്മബീജം മറക്കാതെ.

നിയച്ഛേദ്വിഷയേഭ്യോഽക്ഷാന്മനസാ ബുദ്ധി സാരഥിഃ । മനഃ കര്മഭിരാക്ഷിപ്തം ശുഭാര്ഥേ ധാരയേദ്ധിയാ ॥ ൨,൪൯.

ബുദ്ധി എന്ന സാരഥി, മനസ്സിന്റെ സഹായത്തോടെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ വിഷയങ്ങളിൽ നിന്ന് നിയന്ത്രിക്കണം; പ്രവർത്തികളാൽ ചിതറിയ മനസ്സിനെ, നല്ലതിനു വേണ്ടി ബുദ്ധിയാൽ പിടിച്ചുനിർത്തണം.

അഹം ബ്രഹ്മ പരം ധാമ ബ്രഹ്മാഹം പരമം പദമ് । ഏവം സമീക്ഷ്യ ചാത്മാനമാത്മന്യാധായ നിഷ്കലേ ॥ ൨,൪൯.

ഞാൻ ബ്രഹ്മം, പരമധാമം, ഞാൻ ബ്രഹ്മം, പരമപദം എന്നാണ് ആലോചിച്ച്, ആത്മാവിനെ അതിന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപത്തിൽ തന്നെ ആശ്രയിച്ച് ധ്യാനിക്കണം.

ഓമിത്യേകാക്ഷരം ബ്രഹ്മ വ്യാഹരന്മാമനുസ്മരന് । യഃ പ്രയാതി ത്യജന്ദേഹം സ യാതി പരമാം ഗതിമ് ॥ ൨,൪൯.

'ഓം' എന്ന ഏകാക്ഷര ബ്രഹ്മം ഉച്ചരിച്ച്, എന്നെ ഓർത്തുകൊണ്ട്, ആരെങ്കിലും ശരീരം വിട്ട് പോകുമ്പോൾ, അവൻ പരമഗതിയെ പ്രാപിക്കും.

ന യത്ര ദാമ്ഭികാ യാന്തി ജ്ഞാനവൈരാഗ്യവര്ജിതാഃ । സുധിയസ്താം ഗതിം യാന്തി താനഹം കഥയാമി തേ ॥ ൨,൪൯.

അഭിമാനികളും, ജ്ഞാനവും വൈരാഗ്യവും ഇല്ലാത്തവരും എത്താത്ത സ്ഥിതിയിലേക്കാണ് ജ്ഞാനികൾ പോകുന്നത്; ആ സ്ഥിതിയെക്കുറിച്ച് ഞാൻ നിന്നോട് പറയും.

നിര്മാനമോഹാ ജിതസംഗദോഷാ അധ്യാത്മനിത്യാ വിനിവൃത്തകാമാഃ । ദ്വന്ദ്വൈര്വിമുക്താഃ സുഖദുഃ ഖസംജ്ഞൈര്ഗച്ഛന്ത്യമൂഢാഃ പദമവ്യയം തത് ॥ ൨,൪൯.

അഹങ്കാരവും മായയും ഇല്ലാതെ, ബന്ധദോഷങ്ങൾ ജയിച്ച്, ആത്മനിഷ്ഠരായി, ആഗ്രഹങ്ങൾ വിട്ട്, സുഖദുഃഖങ്ങളെന്ന ഇരട്ടവിരുദ്ധങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതരായി, അവിവേചിതരായവർ ആ അവിനാശിയായ പദവിയെ പ്രാപിക്കും.