ഗരുഡപുരാണമ്

ഏകോ നാരായണോ ദേവോ ദേവാനാമീശ്വരേശ്വരഃ 1.

ദേവന്മാരിൽ പരമേശ്വരനായ ദേവൻ ഒരുത്തൻ മാത്രമാണ് — നാരായണൻ.

ജഗതോ രക്ഷണാര്ഥായ വാസുദേവോഽജരോഽമരഃ 1.

ലോകത്തെ രക്ഷിക്കാൻ, വാസുദേവൻ — വൃദ്ധിയും മരണമില്ലാത്തവൻ — നിലകൊള്ളുന്നു.

ഹരിഃ സ പ്രഥമം ദേവഃ കൌമാരം സര്ഗമാസ്ഥിതഃ 1.

ആ ആദിദേവനായ ഹരി സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭത്തിൽ കുമാരൻ എന്ന രൂപം സ്വീകരിച്ചു.

ദ്വിതീയം തു ഭവായാസ്യ രസാതലഗതാം മഹീമ് 1.

രണ്ടാമതായി, ഭൂമിക്കായി, അവൻ പാതാളത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു.

തൃതീയമൃഷിസര്ഗം തു ദേവര്ഷിത്വമുപേത്യ സഃ 1.

മൂന്നാമതായി, ദൈവമുനിയെന്ന നിലയിൽ, അവൻ ഋഷിരൂപം സ്വീകരിച്ചു.

നരനാരായണോ ഭൂത്വാ തുര്യ്യേ തേപേ തപോ ഹരിഃ 1.

നരനും നാരായണനും ആയി, ഹരി നാലാമതായി കഠിനതപസ്സു ചെയ്തു.

പഞ്ചമഃ കപിലോ നാമ സിദ്ധേശഃ കാലവിപ്ലുതമ് 1.

അഞ്ചാമതായി, കപിലൻ എന്ന പേരിൽ, സിദ്ധന്മാരുടെ നായകനായി, കാലം കലങ്ങുമ്പോൾ അവൻ അവതരിച്ചു.

ഷഷ്ഠമത്രേരപത്യത്വം ദത്തഃ പ്രാപ്തോഽനസൂയയാ 1.

അത്രിമുനിയുടെയും അനസൂയയുടെയും ആറാമത്തെ മകനായി ജനിച്ചത്.

തതഃ സപ്ത ആകൂത്യാം രുചേര്യജ്ഞോഽഭ്യജായത 1.

അക്കൂതി എന്ന സ്ത്രീക്കും രുചി എന്ന പുരുഷനും ഏഴാമത്തെ മകനായി യജ്ഞൻ ജനിച്ചു.

അഷ്ടമേ മേരുദേവ്യാം തു നാഭേര്ജാത ഉരുക്രമഃ 1.

എട്ടാമതായി, മേരു ദേവിയുടെയും നാഭിയുടെയും മകനായി ഉറുക്രമൻ ജനിച്ചു.

ഋഷിഭിര്യാചിതോ ഭേജേ നവമം പാര്ഥിവം വപുഃ 1.

മഹർഷിമാരുടെ അപേക്ഷപ്രകാരം, അവൻ ഒൻപതാമതായി രാജാവിന്റെ രൂപം സ്വീകരിച്ചു.

രൂപം സ ജഗൃഹേ മാത്സ്യം ചാക്ഷുഷാന്തരസംപ്ലവേ 1.

ചാക്ഷുഷമന്വന്തരത്തിലെ പ്രളയത്തിൽ, അവൻ മീനത്തിന്റെ രൂപം എടുത്തു.

സുരാസുരാണാമുദധിം മഥ്നതാം മന്ദരാചലമ് 1.

ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും മന്ദരപർവ്വതം ഉപയോഗിച്ച് സമുദ്രം കയ്പ്പിച്ചപ്പോൾ,

ധാന്വന്തരം ദ്വാദശമം ത്രയോദശമമേവ ച 1.

അവിടെ ധൻവന്ത്രൻ പന്ത്രണ്ടാമതായി, പിന്നെ പതിമൂന്നാമതായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

ചതുര്ദശം നാരസിംഹം ചൈത്യ (വൈര) ദൈത്യേന്ദ്രമൂര്ജിതമ് 1.

പതിനാലാമതായി, നരസിംഹൻ ആയി, ശക്തനായ ദൈത്യരാജാവിനെ സംഹരിച്ചു.

പഞ്ചദശം വാമനകോ ഭൂത്വാഗാദധ്വരം ബലേഃ 1.

പതിനഞ്ചാമതായി, വാമനൻ ആയി, ബലിയുടെ യാഗശാലയിൽ എത്തി.

അവതാരേ ഷോഡശമേ പശ്യന്ബ്രഹ്മദ്രുഹോ നൃപാന് 1.

പതിനാറാമത്തെ അവതാരത്തിൽ, ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് വിരോധമായിരുന്ന രാജാക്കന്മാരെ കണ്ടു അവൻ അവതരിച്ചുവന്നു.

തതഃ സപ്തദശേ ജാതഃ സത്യവത്യാം പരാശരാത് 1.

പതിനേഴാമതായി, പരാശരനിൽ നിന്ന് സത്യവതിക്ക് മകനായി ജനിച്ചു.

നരദേവത്വമാപന്നഃ സുരകാര്യ്യചികീര്ഷയാ 1.

ദേവന്മാരുടെ കാര്യങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കാൻ, മനുഷ്യ-ദൈവരൂപം സ്വീകരിച്ചു.

ഏകോനവിംശേ വിംശതിമേ വൃഷ്ണിഷു പ്രാപ്യ ജന്മനീ 1.

പത്തൊമ്പതാമത്തെയും ഇരുപതാമത്തെയും ജന്മത്തിൽ, വൃഷ്ണികൾക്കിടയിൽ അവൻ ജനിച്ചു.

തതഃ കലേസ്തു സന്ധ്യാന്തേ സമ്മോഹായ സുരദ്വിഷാമ് 1.

പിന്നീട്, കലിയുഗത്തിന്റെ സന്ധ്യാകാലത്ത്, ദേവന്മാർക്ക് ശത്രുക്കളെ ഭ്രമിപ്പിക്കാൻ അവൻ അവതരിച്ചു.

അഥ സോഽഷ്ടമസന്ധ്യായാം നഷ്ടപ്രായേഷു രാജസു 1.

എട്ടാം സന്ധ്യാകാലത്ത്, രാജാക്കന്മാർ ഇല്ലാതാകാൻ സമീപിച്ചപ്പോൾ,

അവതാരാ ഹ്യസംഖ്യേയാ ഹരേഃ സത്ത്വനിധേര്ദ്വിജാഃ 1.

ദ്വിജന്മാരേ, സത്ത്വത്തിന്റെ ആധാരമായ ഹരിയുടെ അവതാരങ്ങൾ എണ്ണമറ്റവയാണ്.

തസ്മാത്സര്ഗാദയോ ജാതാഃ സംപൂജ്യാശ്ച വ്രതാദിനാ 1.

അവനിൽ നിന്ന് സൃഷ്ടിയും മറ്റും ഉദിച്ചു, അവയെ വ്രതാദികളാൽ ആദരിക്കേണ്ടതാണ്.

കഥം വ്യാസേന കഥിതം പുരാണം ഗാരുഡം തവ 2.

വ്യാസൻ നിന്നോട് ഗരുഡപുരാണം എങ്ങനെ പറഞ്ഞു എന്ന് പറയൂ.

സൂത ഉവാച തത്ര ദൃഷ്ടോ മയാ വ്യാസോ ധ്യായമാനഃ പരേശ്വരമ് ।। 2.

സൂതൻ പറഞ്ഞു: അവിടെ ഞാൻ വ്യാസനെ കണ്ടു, പരമേശ്വരനിൽ മുഴുകി ധ്യാനത്തിലായിരുന്നു.

തം പ്രണമ്യോപവിഷ്ടോഽഹം പൃഷ്ടവാന്ഹി മുനീശ്വരമ് സൂത ഉവാച 2.

അവനെ നമസ്കരിച്ചു ഞാൻ ഇരുന്നു, ആ മഹർഷിയെ ചോദ്യം ചെയ്തു.

മന്യേ ധ്യായസി തം യസ്മാത്തസ്മാജ്ജാനാസി തം വിഭുമ് 2.

നീ അവനെ ധ്യാനിക്കുന്നതിനാൽ, ആ സർവവ്യാപിയെയും നീ അറിയുന്നു എന്നു ഞാൻ കരുതുന്നു.

ശ്രൃണു സൂത ! പ്രവക്ഷ്യാമി പുരാണം ഗാരുഡം തവ 2.

ശ്രദ്ധിക്കൂ, സൂതാ! ഞാൻ നിനക്കു ഗരുഡപുരാണം പറയാം.