ഗരുഡപുരാണമ്

ദിവസവും രാത്രിയും സംധിക്കുന്ന സമയമാണ് സംധ്യ എന്നു വിളിക്കുന്നത്. ഈ സംധ്യയെന്ന ദിവ്യയുഗം രണ്ട് നാഡികൾ നീളുന്നു, സൂര്യൻ ദൃശ്യമാകുന്നതുവരെ. സംധ്യാനുഷ്ഠാനത്തിന് ശേഷം, ഒരുവൻ സ്വയം ഹോമം നടത്തണം; മറ്റൊരാൾ ചെയ്ത ഹോമം കൊണ്ടു സ്വയം ചെയ്യുന്നതുപോലെയുള്ള ഫലം ലഭിക്കില്ല. എന്നാൽ, പുരോഹിതൻ, മകൻ, ഗുരു, സഹോദരൻ, സഹോദരിയുടെ മകൻ, കുടുംബനാഥൻ ഇവർ ഹോമം നിർവഹിച്ചാൽ, അതും സ്വയം ചെയ്തതുപോലെയാണ്. ഗർഹപത്യാഗ്നി ബ്രഹ്മാവാണ്, ദക്ഷിണാഗ്നി ത്രയോക്ഷൻ, അഹവനീയാഗ്നി വിഷ്ണുവാണ്, കുമാരൻ സത്യമാകുന്നു. കൃത്യമായ സമയത്ത് ഹോമം നിർവഹിച്ചശേഷം, ഒരുവൻ ഏകാഗ്രതയോടെ സൂര്യ മന്ത്രങ്ങൾ, സാവിത്രി മന്ത്രം, പ്രണവം എന്നിവ ആചാരപ്രകാരമായ് ജപിക്കണം. എപ്പോഴും പ്രണവം, ഏഴ് വ്യാഹൃതികൾ, മൂന്നു പാദങ്ങളുള്ള സാവിത്രി എന്നിവയിൽ ലീനനായവനു എവിടെയും ഭയമില്ല. ഗായത്രീയെ പ്രതിദിനം ഉത്തമ സമയത്ത് ഉണർന്നു ജപിക്കുന്നവൻ പാപം സ്പർശിക്കപ്പെടുന്നില്ല; ജലത്തിൽ കുളിർക്കുന്ന താമരയിലപോലെയാണ് അവനു പാപം ബാധിക്കാത്തത്. അവൾ വെളുത്ത വർണ്ണവും, പടുമുണ്ടും, ജപമാലയും കൈവശവും, കമലത്തിൽ ഇരിക്കുന്ന ശ്രേയസ്കരിയായ ദേവിയുമാണ്. യജുസ് മന്ത്രങ്ങളാൽ ആ ഭാസുരത്വം ആഹ്വാനിച്ചശേഷം, അതു ദർശിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച ദേവന്മാർക്കു ഈ യജുസ് മുമ്പേ ദർശനം ലഭിച്ചിരുന്നു. ആ സൂര്യമണ്ഡലത്തിനുള്ളിലോ, ബ്രഹ്മലോകത്തിൽ സ്ഥാപിതമായതിലോ നിലനിൽക്കുന്ന ദിവ്യത്വം ആഹ്വാനിച്ച് ജപിച്ചശേഷം, അതിനെ ഭക്തിപൂർവ്വം വിടവാങ്ങണം. ദേവതാരാധന രാവിലെ തന്നെ നിർവഹിക്കണം; വിഷ്ണുവിനേക്കാൾ പരമ ദേവൻ ഇല്ല, അതുകൊണ്ട് എപ്പോഴും അവനെ ആരാധിക്കണം. ബ്രഹ്മാവിനെയും, വിഷ്ണുവിനെയും, ശിവനെയും വ്യത്യസ്ത ദേവന്മാരായി കണക്കാക്കരുത്; ഈ ലോകത്ത് അഷ്ടമംഗലങ്ങൾ: ബ്രാഹ്മണൻ, പശു, അഗ്നി, പൊൻ, നെയ്യ്, സൂര്യൻ, ജലം, രാജാവ് എന്നീ എട്ടാണ്. പൊൻ, നെയ്യ്, സൂര്യൻ, ജലം, രാജാവ് എന്നിവയെ സദാ വലതുവശം ചുറ്റി കണ്ട് ആരാധിക്കണം. വേദപഠനം അഞ്ചുവിധം: പാരായണം, ചിന്തനം, ആവർത്തനം, ജപം, ശിഷ്യർക്കു പകർച്ച. വേദാർത്ഥവും യാഗശാസ്ത്രങ്ങളും ധർമഗ്രന്ഥങ്ങളും എഴുതി വിലയ്ക്ക് നൽകുന്നവൻ വേദവിദ്യാധികാരി ആകുന്നു. ഇതിഹാസങ്ങളും പുരാണങ്ങളും എഴുതി നൽകുന്നവന് ജ്ഞാനദാനത്തേക്കാൾ ഇരട്ട ഗുണഫലം ലഭിക്കും. ജീവനാമാർഗ്ഗത്തിലെ മൂന്നാം ഭാഗം ആശ്രിതരെ പോഷിപ്പിക്കുന്നത്. മാതാവ്, പിതാവ്, ഗുരു, സഹോദരൻ, മക്കൾ, ദരിദ്രർ, അഭയം തേടിയവർ—ഇവരാണ് ആശ്രിതർ. അതോടൊപ്പം, അതിഥി, അഗ്നി എന്നിവരും ആശ്രിതർ ആകുന്നു; ആശ്രിതസംരക്ഷണം സ്വർഗ്ഗസാധനമായാണ് പ്രശംസിക്കപ്പെടുന്നത്. അതിനാൽ, ഒരുവൻ ആശ്രിതരുടെ പോഷണം നിർബന്ധമായും ചെയ്യണം; ഒരാളുടെ നിലനിൽപ്പിൽ അനേകർക്ക് ജീവനം ലഭിക്കുന്നു. സ്വയം മാത്രം ഭക്ഷിക്കുന്നവൻ, ജീവിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെയാണ് മരിച്ചവൻ; നായ്ക്ക് പോലും സ്വന്തം വയറ് നിറയ്ക്കാൻ കഴിയും. സമ്പത്ത് വളരുമ്പോഴും, വിവിധ മാർഗ്ഗങ്ങളിൽ ഉദയിക്കുമ്പോഴും, എല്ലാ പ്രവർത്തനങ്ങളും അതിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്; പർവ്വതങ്ങളിൽ നിന്നു നദികൾ ഒഴുകുന്നതുപോലെ. ഭൂമി, അതിൽ രത്നങ്ങൾ, ധാന്യങ്ങൾ, പശുക്കൾ, സ്ത്രീകൾ എന്നിവ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നതുകൊണ്ടു, ഉദ്ദേശാർത്ഥങ്ങൾക്കായി അനുയോജ്യമായതുകൊണ്ടാണ് 'സമ്പത്ത്' എന്നു വിളിക്കുന്നത്. ജീവജന്തുക്കളെ ഹാനി ചെയ്യാതെയും, ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ ഹാനി വരുത്തിയാലും, ബ്രാഹ്മണൻ അങ്ങനെ ജീവിതം നയിക്കണം—കഷ്ടകാലമല്ലെങ്കിൽ. സമ്പത്ത് മൂന്നു വിധം: ശുദ്ധം, മിശ്രം, കൃഷ്ണം; അതിന്റെ വിഭജനം ഏഴായി വേർതിരിച്ചാണ് അറിയേണ്ടത്. വരസായി ലഭിച്ചതോ, പ്രീതിയിൽ ലഭിച്ചതോ, ഭാര്യയോടൊപ്പം ലഭിച്ചതോ—ഇവ മൂന്നു സമ്പത്തും എല്ലാ വർണ്ണങ്ങൾക്കും തുല്യമാണ്. ബ്രാഹ്മണന്റെ പ്രത്യേക സമ്പത്ത്: യാഗത്തിൽ പങ്കുചേർത്ത്, പഠിപ്പിച്ച്, ശുദ്ധമായ ദാനമേറ്റെടുത്ത്. ക്ഷത്രിയന്റെ സമ്പത്ത്: ശുദ്ധം, നികുതി, ജയിച്ചെടുത്തത്—ഇവ മൂന്നു. വൈശ്യന്റെ സമ്പത്ത്: കൃഷി, പശുപാലനം, വ്യാപാരം; ശൂദ്രന്, മറ്റുള്ളവരുടെ അനുകൂല്യത്തിലൂടെ മാത്രമേ സമ്പത്ത് ഉണ്ടാകൂ. ബ്രാഹ്മണൻ കഷ്ടകാലത്ത്, സ്വയം പലിശക്ക് പണം കൊടുത്തോ, കൃഷി ചെയ്തോ, വ്യാപാരം ചെയ്തോ പാപം ഉണ്ടാകില്ല. ജീവിതോപാധികൾ പലതും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്, പക്ഷേ പലിശവ്യവസായം ശ്രേഷ്ഠം. വിപത്തുകൾ—ദുരിതം, ഭയങ്കര ഭരണാധികാരികൾ, എലികൾ തുടങ്ങിയവ കൃഷിയിലും മറ്റും ഉണ്ടാകാം, എന്നാൽ പലിശവ്യവസായത്തിൽ അതൊന്നുമില്ല. പക്ഷേ, പക്ഷം, രാത്രി, പകലെന്നില്ല, ഉഷ്ണം, മഴ, തണുപ്പ് എന്നിവയിലും വളർച്ച നിലയ്ക്കില്ല. വ്യത്യസ്ത ദേശങ്ങളിൽ പോയി പലവസ്തുക്കൾ കൊണ്ടു ജീവിക്കുന്നവർക്കു ലഭിക്കുന്ന ലാഭം ശരിയായ പലിശവ്യവസായം ചെയ്യുന്നവർക്കാണ്. ലഭിച്ച ലാഭത്തിൽ പിതൃകർമ്മം, ദേവാരാധന, ബ്രാഹ്മണഭോജനങ്ങൾ എന്നിവ ചെയ്യണം; അവർ സന്തുഷ്ടരായാൽ പാപങ്ങൾ നീങ്ങും—ഇതിൽ സംശയമില്ല. വ്യാപാരി പലിശയ്ക്ക് വസ്ത്രം, ധാന്യം, പൊൻ മുതലായവ കൊടുക്കണം; കർഷകൻ ഭക്ഷണം, പാനം, വാഹനങ്ങൾ, കിടക്ക, ഇരിപ്പിടം എന്നിവ. രാജാവിന് ഇരുപതും, പശു, പൊൻ മുതലായവയിൽ നൂറും നൽകിയശേഷം, സൂക്ഷ്മബുദ്ധിയുള്ളവൻ നാലിലൊന്ന് വീതം സമ്പത്ത് സമ്പാദിക്കണം. അരികം ഉപയോഗിച്ച് സ്വയം നിലനിര്‍ത്തണം, നിത്യനൈമിത്തികകർമ്മങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കണം; നാലിലൊന്ന് മൂലധനമായി കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകണം. പഠനം, കല, സമൃദ്ധി, സേവനം, പശുപാലനം, വ്യാപാരം, കൃഷി, ഭിക്ഷ, പലിശ—ഇവ പതിനൊന്നാണ് ജീവിതോപാധികൾ. ബ്രാഹ്മണന് സമ്പത്ത് ദാനത്തിലൂടെ; ക്ഷത്രിയന് വിജയത്തിലൂടെ; വൈശ്യന് ന്യായവഴിയിലൂടെ; ശൂദ്രന് സേവനത്തിലൂടെ. ജലം പുഷ്കലമായി ഒഴുകുന്ന നദി, പച്ചക്കറികൾ, മൂലങ്ങൾ, ഇലകൾ, സമിദ്, ദർഭ, അഗ്നി, വേദപാരായണശബ്ദം—ഇവയാണ് ബ്രാഹ്മണർക്കുള്ള ശ്രേഷ്ഠമായ സമ്പത്ത്.