ഗരുഡപുരാണമ്

പ്രഭാതസ്നാനം ചെയ്യുമ്പോൾ, ആദ്യം പന്ത്രണ്ടുതവണ വെള്ളം കഴിച്ച് വായ് ശുദ്ധീകരിക്കണം. രാവിലെ സ്നാനം ചെയ്യുന്നതിന് ദൃശ്യവും അദൃശ്യവുമായ ഫലങ്ങൾ ലഭിക്കും എന്നും ഇതിന് മഹത്തായ ഗുണങ്ങളുണ്ട് എന്നും ശാസ്ത്രം പറയുന്നു. സ്വയം ശുദ്ധിയുള്ളവരും, രാവിലെ സ്നാനം ചെയ്ത് ജപാദികൾ ചെയ്യുന്നവരും യുക്തരാണ്; കാരണം ഈ ശരീരം ഒമ്പത് ദ്വാരങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞ അത്യന്തം അശുദ്ധമായ ഒന്നാണ്. ഇത് പകലും രാത്രിയും ഒഴുകി കൊണ്ടേയിരിക്കും. അതിനാൽ രാവിലെ സ്നാനം മനസ്സിന്റെ ശുദ്ധിയും, സൗന്ദര്യവും, ഭാഗ്യവും വർധിപ്പിക്കുന്നു. ദുഃഖവും കഷ്ടവും അകറ്റുന്നു. ഗംഗയിൽ സ്നാനമെന്നപോലെ തന്നെ ഓരോ ദിവസവും, പ്രത്യേകിച്ച് ചന്ദ്രൻ കയ്യിൽ ഉണ്ടാകുന്ന പത്താം തീയതി, ജ്യേഷ്ഠ നക്ഷത്രം, ശുക്ലപക്ഷം എന്നിവയുള്ള ദിവസം സ്നാനം നിർവഹിക്കണം. പത്ത് പാപങ്ങൾ നീക്കുന്ന ദിനത്തിൽ, ദാനത്തിന്റെ അശുദ്ധി ഉപേക്ഷിക്കാതെ, വിരുദ്ധമായ പ്രവർത്തികളും, ഹിംസയും, പരസ്യഭാര്യാസംയോഗവും ഒഴിവാക്കണം. കഠിനത, അസത്യവാദം, അപവാദം, അനാവശ്യവാക്കുകൾ, മറ്റുള്ളവരുടെ സമ്പത്ത് ആഗ്രഹിക്കുക, മനസിൽ ദുഷ്ടചിന്തകൾ—ഇങ്ങനെ പത്ത് പാപങ്ങൾ ഇല്ലാതാക്കാൻ ഞാൻ ഗംഗാസ്നാനം ചെയ്യുന്നു. സംക്ഷിപ്തമായി പറഞ്ഞാൽ, പ്രഭാതസ്നാനം വനവാസികൾക്കും ഗൃഹസ്ഥർക്കും നിർദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്നു. യതികൾക്ക് ദിവസത്തിൽ മൂന്നു പ്രാവശ്യം സ്നാനം നിർബന്ധമാണ്; ബ്രഹ്മചാരികൾക്ക് ഒരിക്കൽ മതിയാകും. അച്യുതനായ ഹരിയെ ഓർമ്മിച്ച്, ആചമനം ചെയ്ത്, തീർത്ഥം ആഹ്വാനിച്ച് സ്നാനം ചെയ്യണം. മൂന്നു കോടി മംഡേഹ എന്ന ദുഷ്ടരക്ഷസുകൾ ഉണ്ട്; ഇവർ ഉദയസൂര്യനെ തിന്നാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. സൂര്യോദയത്തിൽ പൂജ ചെയ്യാത്തവൻ സൂര്യനെ ഹാനി ചെയ്യുന്നു; മന്ത്രശുദ്ധമായ ജലത്തിൽ അവർ കത്തിപ്പോകുന്നു, അതു അഗ്നിരൂപമാണ്. പകൽ-രാത്രി സന്ധിയെ സന്ധ്യാ എന്ന് വിളിക്കുന്നു; സന്ധ്യാ രണ്ടു നാഡികൾ നീളുന്നു, സൂര്യൻ ദൃശ്യമായുവരെയുള്ള സമയം വരെ. സന്ധ്യാവിധി പൂർത്തിയായാൽ ഹോമം സ്വയം ചെയ്യണം; സ്വയം ചെയ്ത ഹോമത്തിന് കിട്ടുന്ന ഫലം മറ്റൊരാൾ ചെയ്യുന്നതിൽ നിന്ന് ലഭിക്കില്ല. പൂജാരി, മകൻ, ഗുരു, സഹോദരൻ, സഹോദരിയുടെ മകൻ, കുടുംബമുഖ്യൻ—ഇവരിൽ ആരെങ്കിലും ഹോമം ചെയ്താൽ, അത് സ്വയം ചെയ്തതുപോലെ തന്നെയാണ്. ഗാർഹപത്യാഗ്നിയിൽ ബ്രഹ്മാവ്, ദക്ഷിണാഗ്നിയിൽ ത്രയാംബകൻ, ആഹവനീയാഗ്നിയിൽ വിഷ്ണു, സത്യമായി കുമാരൻ—ഇവരെയാണ് അഗ്നികൾ എന്ന് പറയുന്നു. സമയോചിതമായി ഹോമം ചെയ്ത ശേഷം, സൂര്യ മന്ത്രങ്ങൾ, സാവിത്രി, പ്രണവം എന്നിവ ഏകാഗ്രതയോടെ ജപിക്കണം. പ്രണവം, ഏഴ് വ്യാഹൃതികൾ, ത്രിപാദ സാവിത്രി—ഇവയിൽ സദാ ലയിച്ചിരിക്കുന്നവന് എവിടെയും ഭയമില്ല. പ്രതിദിനം ഗായത്രി ജപിക്കുന്നവന്, ഉഷസ്സിൽ എഴുന്നേറ്റാൽ, പാപം തൊട്ടിടില്ല; ജലത്തിൽ തണയാത്ത താമരയിലുപോലെ. ഗായത്രി ദേവി വെള്ള നിറം, പടുനൂൽ വസ്ത്രം, ജപമാല കൈയിൽ, പദ്മത്തിൽ ഇരിക്കുന്നവളായി വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. യജുസ് മന്ത്രജലം അർപ്പിച്ച് പ്രകാശം ആഹ്വാനിക്കണം; ദേവതകൾക്ക് ഈ യജുസ് ദർശിക്കാൻ ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു. സൂര്യമണ്ഡലത്തിൽ ഉള്ളതോ, ബ്രഹ്മലോകത്തിൽ സ്ഥാപിതമായതോ ആഹ്വാനിച്ച് ജപിച്ച്, ആദരപൂർവ്വം വിസർജ്ജിക്കണം. ദേവതാരാധന പ്രഭാതത്തിൽ തന്നെ നടത്തണം; വിഷ്ണുവിനേക്കാൾ ഉത്തമനായ ദൈവം ഇല്ല, അതുകൊണ്ട് അവനെ എപ്പോഴും ആരാധിക്കണം. ബ്രഹ്മാവിനെയും, വിഷ്ണുവിനെയും, ശിവനെയും വ്യത്യസ്തരായി കണക്കാക്കരുത്; ലോകത്തിൽ അഷ്ടമംഗലങ്ങൾ: ബ്രാഹ്മണൻ, പശു, അഗ്നി, സ്വർണ്ണം, നെയ്യ്, സൂര്യൻ, ജലം, രാജാവ്—ഇവയാണ്. സ്വർണ്ണം, നെയ്യ്, സൂര്യൻ, ജലം, രാജാവ്—ഇവയെ സദാ കണ്ട്, വലത്തേയ്ക്ക് പ്രദക്ഷിണം ചെയ്തുകൊണ്ട് ആരാധിക്കണം. വേദപാഠം, ചിന്തനം, ആവർത്തനം, ജപം, ശിഷ്യന്മാർക്ക് പഠിപ്പിക്കൽ—ഇവയിലൂടെ വേദപഠനം അഞ്ചുവിധമാണ്. വേദം, യാഗശാസ്ത്രം, ധർമ്മഗ്രന്ഥങ്ങൾ എഴുതിപ്പിടിച്ച് വിലയ്ക്ക് നൽകുന്നവൻ വേദവിദ്യയിൽ പാടവം നേടുന്നു. ഇതിഹാസങ്ങളും പുരാണങ്ങളും എഴുതിച്ച് നൽകുന്നവന്, ജ്ഞാനദാനത്തിന്റെ ഇരട്ടഗുണം ഫലമാകും. മൂന്നാമത്തെ ഭാഗത്തും ആശ്രിതസംരക്ഷണ മാർഗങ്ങൾ പറയുന്നു: അമ്മ, അച്ഛൻ, ഗുരു, സഹോദരൻ, മക്കൾ, ദരിദ്രർ, അഭയം തേടുന്നവർ—ഇവരെയാണ് ആശ്രിതർ എന്ന് പറയുന്നത്. അത്തിഥി, അഗ്നി—ഇവരും ആശ്രിതരായാണ് കണക്കാക്കുന്നത്. ആശ്രിതസംരക്ഷണം സ്വർഗ്ഗലാഭത്തിന് മാർഗമാണ്. അതുകൊണ്ട്, ആശ്രിതസംരക്ഷണത്തിൽ പരിശ്രമിക്കണം; ഒരാൾ ജീവിക്കുന്നത് പലർക്കും ആശ്രയമാകാനാണ്. സ്വയം മാത്രമഭ്യഹരിക്കുന്നവൻ, ജീവിച്ചിരുന്നാലും മരിച്ചവനുപോലെയാണ്; നായ്ക്കൾ പോലും തങ്ങളുടെ വയറു നിറയ്ക്കുന്നു. സമ്പത്ത്, പലവിധത്തിൽ വർദ്ധിച്ചാലും, എല്ലാ പ്രവർത്തികളും അതിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്; മലകളിൽ നിന്ന് നദികൾ ഒഴുകുന്നതുപോലെ. ഭൂമി—എല്ലാ രത്നങ്ങളും ധാന്യവും പശുക്കളും സ്ത്രീകളും ഉള്ളത്—ഉപയോഗയോഗ്യമായതിനാൽ 'സമ്പത്ത്' എന്ന് വിളിക്കുന്നു. ജീവികളേയും, ചെറിയതും വലിയതുമായ ഹാനി വരുത്താതെയും, ബ്രാഹ്മണൻ തന്റെ ഉപജീവനം സംരക്ഷിക്കണം, അത്യാവശ്യകാലമല്ലെങ്കിൽ. സമ്പത്ത് മൂന്നു വിധമാണ്: ശുദ്ധം, മിശ്രം, കൃഷ്ണം; അതിന്റെ വിഭാഗം ഏഴായി വേർതിരിക്കാം. വംശപരമ്പരയായി ലഭിക്കുന്നതും, സ്‌നേഹത്തിൽ ലഭിക്കുന്നതും, ഭാര്യയോടൊപ്പം ലഭിക്കുന്നതും—ഈ മൂന്നു സമ്പത്തും എല്ലാ വർഗ്ഗങ്ങൾക്കും തുല്യമാണ്. ബ്രാഹ്മണന്റെ പ്രത്യേക സമ്പത്ത് മൂന്നു: യാഗത്തിൽ പങ്കാളിയാകുന്നത്, അധ്യാപനം, ശുദ്ധമായ ദാനം സ്വീകരിക്കൽ. ക്ഷത്രിയന്റെ സമ്പത്ത് മൂന്നു: ശുദ്ധം, നികുതി, ജയത്തിലൂടെ ലഭിച്ചത്. വൈശ്യന്റെ സമ്പത്ത്: കൃഷി, പശുപാലനം, വ്യാപാരം; ശൂദ്രന്റെ സമ്പത്ത് മറ്റുള്ളവരുടെ അനുകമ്പയിലൂടെയാണ്. ബ്രാഹ്മണൻ, കഷ്ടകാലത്ത്, പലിശയ്ക്ക് പണം കൊടുക്കൽ, കൃഷി, വ്യാപാരം എന്നിവ സ്വയം ചെയ്യാം; അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ പാപമില്ല. ജീവനോപാധിയുടെ അനേകം മാർഗങ്ങൾ മുനികൾ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്; അവയിൽ പലിശയ്ക്ക് പണം കൊടുക്കലാണ് ഏറ്റവും ഉത്തമം.