ബ്രഹ്മര്ഷിമാരുടെ ശിഷ്യന്മാരോട് ഗുരു这样 പറഞ്ഞു തുടങ്ങി: "ഒരു ബ്രാഹ്മണന് കര്മ്മങ്ങള് ചെയ്യുവാന് കഴിയില്ലെങ്കില് പോലും, നല്ല ആചാരങ്ങള് പാലിക്കണം. ബ്രാഹ്മണന്മാര്ക്ക് കര്മ്മം തിരിച്ചറിയുവാന് വേദവും സ്മൃതികളും കണ്ണുകളാണ്. പരമധര്മ്മം വേദങ്ങളില് പ്രസ്താവിച്ചിരിക്കുന്നു; മറ്റൊന്ന് സ്മൃതികളിലാണ്. മൂന്നാമത്തേത് സത്പുരുഷന്മാരുടെ ആചാരത്തിലൂടെ ലഭിക്കുന്നു—ഈ മൂന്നു നിത്യധര്മ്മങ്ങളാണ്. സത്യം, ദാനം, കരുണ, ലോഭരഹിതത്വം, പഠനം, ആരാധന, ആത്മനിയന്ത്രണം—ഈ എട്ട് ശുദ്ധമായ സദാചാരത്തിന്റെ ലക്ഷണങ്ങളാണ്. പുരാതനരായ മഹാത്മാക്കളുടെയും അവരുടേയും ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെയും ശരീരം പ്രകാശത്താല് നിര്മ്മിതമായതായിരുന്നു; അവര്ക്ക് പാപം തൊടാറില്ല, താമരയിലത്ത് വെള്ളം പോലെ. വര്ണ്ണങ്ങളുടെ പ്രധാനവാസസ്ഥലങ്ങളാണ് പ്രഖ്യാപിച്ചിരിക്കുന്ന ധര്മ്മങ്ങളും ആചാരങ്ങളും; സത്യം, യജ്ഞം, തപസ്സ്, ദാനം—ഇവയാണ് ധര്മ്മത്തിന്റെ ലക്ഷണങ്ങള്. പറഞ്ഞിട്ടില്ലാത്തത് എടുക്കാതിരിക്കുക, ദാനം ചെയ്യുക, പഠനം, പാരായണം; ജ്ഞാനം, സമ്പത്ത്, തപസ്സ്, ശുദ്ധി, ഉത്തമകുലജനനം, രോഗരഹിതത്വം—ഇവയെല്ലാം ഉത്തമ ലക്ഷണങ്ങളാണ്. ജന്മാന്തരചക്രം അവസാനിപ്പിക്കുന്നതിന്റെ കാരണമൊന്ന് മാത്രം—ധര്മ്മം. ധര്മ്മത്തില് നിന്ന് സന്തോഷവും ജ്ഞാനവും ഉത്ഭവിക്കുന്നു, ജ്ഞാനത്തിലൂടെ മോക്ഷം ലഭിക്കുന്നു. ശാസ്ത്രപ്രകാരമുള്ള യജ്ഞം, പഠനം, ദാനം—ബ്രാഹ്മണന്, ക്ഷത്രിയന്, വൈശ്യന് എന്നിവരുടെ നിത്യസാധാരണധര്മ്മമാണ്. ശുദ്ധമായ യജ്ഞാചാരണവും, പഠനവും, ശുദ്ധമായ സ്വീകരണവും—ഈ മൂന്നു ഉപജീവനമാര്ഗ്ഗങ്ങള് ഉന്നതവര്ണ്ണത്തിന് മഹര്ഷികള് പ്രഖ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു. വാളിനാല് ജീവിക്കേണ്ടത് രാജാവിനും, ജീവികളെ രക്ഷിക്കേണ്ടതും; പശുപാലനം, കൃഷി, വ്യാപാരം—വൈശ്യന്റെ ഉപജീവനമാര്ഗ്ഗങ്ങളാണ്. ശൂദ്രന് ദ്വിജന്മാരെ സേവിക്കണം; ദ്വിജന്മാര്ക്കും, അവരുടെ ക്രമത്തിലും, ശിഷ്യന് ഗുരുവിനൊപ്പം താമസിക്കുകയും, അഗ്നിയെ സംരക്ഷിക്കുകയും, സ്വാധ്യായം നടത്തുകയും വേണം. മൂന്നു പ്രാവശ്യം സ്നാനം, മറ്റൊരാളാല് സ്നാനം, ഭിക്ഷയെടുപ്പ്, ഗുരുവിനോടൊപ്പം ജീവിക്കലും; കച്ച, ജട, ദണ്ഡം, മുണ്ടനം എന്നിവയോടെ ഗുരുവിനോട് ആശ്രയിക്കണം. അഗ്നിയെ സേവിക്കുകയും, സ്വധര്മ്മത്തില് ജീവിക്കുകയും വേണം; ഉത്സവദിനങ്ങള് ഒഴികെ, നിയമിതഭാര്യയുമായി ഐക്യപ്പെടണം. ദേവന്മാര്ക്കായി, പിതാക്കന്മാര്ക്കായി, പ്രേതന്മാര്ക്കായി പൂജയും മറ്റും നടത്തുകയും, വേദസ്മൃതികളുടെ അര്ത്ഥം സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്യുക—ഇതാണ് ഗൃഹസ്ഥന്റെ ധര്മ്മം. ജടയണിഞ്ഞ്, അഗ്നിഹോത്രം ചെയ്തു, നിലത്ത് ഉറങ്ങി, യജ്ഞോപവീതം ധരിച്ചു, വനത്തില് താമസിച്ച്, പാല്, കിഴങ്ങു, വെള്ളം, പഴം എന്നിവ ഭക്ഷണം ആക്കുക—ഇതാണ് വാനപ്രസ്ഥന്റെ ധര്മ്മം. നിരോധിതഭക്ഷ്യങ്ങള് ഒഴിവാക്കുക, മൂന്നു പ്രാവശ്യം സ്നാനം, വ്രതം, ദേവതകളെയും അതിഥികളെയും ആരാധിക്കുക—വനവാസിയുടെ ധര്മ്മം. എല്ലാ കര്മ്മങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച്, ഭിക്ഷയെടുപ്പ്, വൃക്ഷമൂലത്തില് താമസം, സ്വത്തും വൈരവും ഇല്ലാതിരിക്കുക, എല്ലാ ജീവികളോടും സമദൃഷ്ടി പുലര്ത്തുക—ഇതാണ് സന്ന്യാസിയുടെ മാര്ഗ്ഗം. സുഖദുഃഖങ്ങളെ സമമായി കാണുക, അകത്തും പുറത്തും ശുദ്ധി, വാക്ക് നിയന്ത്രണം, ധ്യാനാഭ്യാസം—ഇതും അവന്റെ ധര്മ്മമാണ്. ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ ഒന്നിച്ചു കൂട്ടി, സ്ഥിരമായ ധ്യാനവും സമാധിയും, മനസ്സിന്റെ ശുദ്ധി—ഇതാണ് പരിവ്രാജകന്റെ ധര്മ്മം. അഹിംസ, സത്യവാക്ക്, ശുദ്ധി, ക്ഷമ, ദയ—ഇവ വര്ണ്ണികള്ക്കും സന്ന്യാസികള്ക്കും പൊതുവായ ധര്മ്മങ്ങളാണ്. ഈ വിധത്തില് കര്മ്മം ചെയ്യുന്നവര് എല്ലാവരും പരമഗതിയെ പ്രാപിക്കും. ഇനി, ഉണരുന്നതു മുതല് ഉറങ്ങുന്നതു വരെ, ഗൃഹസ്ഥന്റെ ധര്മ്മം പറയാം. ബ്രഹ്മമുഹൂര്ത്തത്തില് ഉണരുകയും, ധര്മ്മവും സമ്പത്തും അവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ദേഹക്ലേശവും ജ്ഞാനത്തിന്റെ യഥാര്ത്ഥ അര്ത്ഥവും ചിന്തിക്കുകയും വേണം. രാത്രി അവസാനിച്ചാല്, എഴുന്നേറ്റ്, ശുദ്ധനായും സമാധാനത്തോടെയും, സ്നാനം ചെയ്ത്, സന്ധ്യാവന്ദനം ചെയ്യണം; എല്ലായ്പ്പോഴും ജാഗ്രതയോടെ ഇരിക്കുക. രാവിലെ, പല്ലുതേയ്ക്കുന്നതിന് ശേഷം സന്ധ്യാവന്ദനം നടത്തണം; പകലില് മൂത്രവും മലവും ചെയ്യുമ്പോള് വടക്കോട്ടു മുഖം നോക്കണം. രാത്രിയില് അവയ്ക്കായി ദക്ഷിണദിശയിലേക്കും, സന്ധ്യാകാലങ്ങളിലും പകല്പോലെ തന്നെ ചെയ്യണം; നിഴലിലും ഇരുട്ടിലും രാത്രിയിലും പകലിലും ദ്വിജന്മാര് ശാസ്ത്രപ്രകാരമായ രീതികള് പാലിക്കണം—even ജീവന് ഭീഷണിയുണ്ടായാലും, പശുവിന്റെ ചാണകം, ചാരുകല്, വളര്ന്ന മണ്ണ്, പുതിയ ഉഴുത മണ്ണ് എന്നിവ ഉപയോഗിച്ച് ശുദ്ധീകരിച്ച ഭൂമിയില് മാത്രം ചെയ്യണം. പാതയോ, നിഴലോ, വെള്ളത്തിനുള്ളിലോ, ക്ഷേത്രത്തിലോ, വളര്ന്ന മണ്ണിലോ, എലി താമസിക്കുന്ന സ്ഥലത്തോ മൂത്രമോ മലമോ ചെയ്യരുത്. മറ്റുള്ളവര് ശുദ്ധീകരിച്ച മണ്ണോ, ശ്മശാനഭൂമിയിലോ ഉപയോഗിക്കരുത്; ഒരു അവയവത്തിന് ഒരുതവണ മണ്ണ്, രണ്ടു അവയവത്തിന് രണ്ടുതവണ മണ്ണ് ഇടണം—ഇത് ഇടത് കൈയില്. രണ്ടു അവയവങ്ങള്ക്കും രണ്ടു അളവു മണ്ണ് വേണം—ഇതാണ് മൂത്രശുദ്ധിയുടെ വിധി. ഒരു അവയവത്തിന് മൂന്നു അളവു മണ്ണ് പിദരത്തില്, പത്തു ഇടത് കയ്യില്; കാലിന് അഞ്ചു, ഒരു കയ്യിന് പത്തു, ഏഴു അളവു മണ്ണ് വേണം; ആദ്യ അളവ് മണ്ണ് അരകയ്യാണ്. രണ്ടാമത്തേയും മൂന്നാമത്തേയും അളവുകള് അതിന്റെ പകുതിയാണ്; ഇരുന്നവന് ശുദ്ധീകരണം ചെയ്യാന് കഴിയില്ലെങ്കില്, എന്നും അര്ദ്ധശുദ്ധി നടത്തണം; പകല് പൂര്ണശുദ്ധി, രാത്രി അര്ദ്ധം അല്ലെങ്കില് ക്വാര്ട്ടര് മതിയെന്നാണ്. ആരോഗ്യമുള്ളവര് പൂര്ണ്ണമായി ചെയ്യണം, രോഗികള്ക്ക് കഴിയുന്നതത്രയും; കൊഴുപ്പ്, രേതമം, രക്തം, മജ്ജ, തുപ്പല്, മല, മൂത്രം, ചെവികഴുപ്പ്, മറ്റുമല എന്നിവ അശുദ്ധികള് ആണ്. കഫം, മൂക്കുപോക്ക്, വിയര്പ്പു—ഈ പന്ത്രണ്ടു മനുഷ്യശരീരത്തിലെ അശുദ്ധികളാണ്; ഇവ നീക്കുന്നതുവരെ ശുദ്ധി പാലിക്കണം. പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ശുദ്ധീകരണത്തിന്റെ എണ്ണം അതിക്രമിക്കരുത്; ശുദ്ധി രണ്ട് ഭേദം: പുറത്തും അകത്തും. പുറംശുദ്ധി മണ്ണും വെള്ളവും ഉപയോഗിച്ച്, അകത്തുള്ളത് മനസ്സിന്റെ ശുദ്ധിയിലൂടെ. ആദ്യം മൂന്നു പ്രാവശ്യം വെള്ളംകൊണ്ട് വായ് കഴുകണം, പിന്നെ രണ്ടുതവണ വായ് തുടയ്ക്കണം. തുടച്ചശേഷം, അങ്കുസംഭാഗം മൂന്നു പ്രാവശ്യം വായില് സ്പര്ശിക്കണം; പിന്നെ അങ്കുസവും കണികയും ഉപയോഗിച്ച് മൂക്കിന് സ്പര്ശനം. അങ്കുസവും അനാമികയും കൊണ്ട് കണ്ണിനും ചെവിക്കും സ്പര്ശനം തുടരുക; ചെറുവിരലും അങ്കുസവും ഉപയോഗിച്ച് നാഭിക്കു, കൈയൊട്ടിയാല് ഹൃദയത്തിലും. എല്ലാ വിരലുകളും കൊണ്ട് തലയില് സ്പര്ശിക്കുക, വിരല്ത്തുമ്പുകള് കൊണ്ട് ഭുജങ്ങളില്; ഋഗ്, യജു, സാമവേദങ്ങള് മൂന്നു പ്രാവശ്യം അനുക്രമം ഉച്ചരിച്ച്, പ്രണാമം ചെയ്യണം. ആദ്യം അതര്വ്വവും ആംഗിരസം ഹ്യുംസുകളും ഉച്ചരിക്കുക, പിന്നെ സൗഖ്യത്തിനായി രണ്ടുതവണ തുടയ്ക്കുക; പിന്നീട്, ഇതിഹാസങ്ങള്, പുരാണങ്ങള്, വേദാംഗങ്ങള് എന്നിങ്ങനെ അനുക്രമത്തില് ഓദ്യം ചെയ്യണം." ഇങ്ങനെ ഗുരു, ധര്മ്മത്തിന്റെ മൗലികത്വവും, ജീവിതത്തിലെ ഓരോ ആശ്രമത്തിലെ കര്മ്മങ്ങളും, ശുദ്ധി-ശൗചസമ്പ്രദായവും വിശദമായി ശിഷ്യന്മാരോട് വിശദീകരിച്ചു.