സൂതൻ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു: ഏറ്റവും ഉത്തമമായ മീറ്ററാണ് പതിനാലു അക്ഷരങ്ങളുള്ള മീറ്റർ, അതിൽ ചന്ദ്രകലയും അതിന്റെ കൂട്ടുകാരും ചേർന്ന്. അതുപോലെ രസഗ്രഹ മീറ്റർ, ശ്രക്സ്രാ, വസുശൈലാ എന്നിങ്ങനെയുള്ള മീറ്ററുകളും അതുപോലെയാണ്. മണിഗുണങ്ങൾ ചേർന്ന് മാലിനി മീറ്റർ രൂപപ്പെടുന്നു; നനമാ എന്നതും അതുപോലെയാണ്. വസുസ്വര മീറ്റർ, നജൗ, ഭജ്രാ, പ്രഭദ്രക എന്നിവയും ഇതേ വിഭാഗത്തിലാണ്. ഇലാ, സയൗ, നനൗ എന്നിവയും എട്ട് ചിത്രലേഖാ സ്വരങ്ങളോടുകൂടിയവയും; മരൗ, മയൗ എന്നിവയും ചേർന്ന്, ഈ മീറ്ററാണ് ശർക്കരീ എന്നറിയപ്പെടുന്നത്. സ്വരങ്ങളിൽ നിന്ന് ഖം, വൃഷഭം, ഗജം, ജൃംഭിതം, ഭ്രണനാ, നഗൗ, നജഭജറാ, വാണിനി, ഗഹ് എന്നിവ ചേർന്ന് എട്ടു ഘടകങ്ങളുള്ള പിംഗള മീറ്റർ പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടുന്നു. രസരുദ്രം, ശിഖരിണി മീറ്റർ, യമൗ, നസഭലാ, ഗുരു; വസുഗ്രയതി മീറ്റർ, പൃഥ്വി, ജസൗ, ജസയലാ, ഗുരു എന്നിവ ചേർന്ന്. പത്തു ഘടകങ്ങളോടുകൂടി വംശപത്രം വീഴുന്നു; ഭ്രൗണഭാ ലഘു; ആറു ഘടകങ്ങളോടെ വേദാശ്വ, ഹരിണി മീറ്റർ, നസമാ, രസലാ, ഗുരു എന്നിവയും. മന്ദാക്രാന്ത മീറ്റർ ആറു നഗകൾ, മഭനാ, തതഗാ ചേർന്ന് ഗുരു; നർഡടക, നജഭജാ, ജലൗ, ഗോ എന്നിവയും മീറ്ററുകളാണ്. സപ്താർത്ഥ മീറ്റർ, കോകില, കമത്യഷ്ടി എന്നിവയും മുമ്പ് പറഞ്ഞതുപോലെ; ഭൂതാർത്ഥ, അശ്വ എന്നിവയോടുകൂടി കുസുമിതലതാ, എംതൗ, ന്യൗ, യയൗ ഉൾപ്പെടുന്ന ധൃതി മീറ്റർ. രസർത്വ, അശ്വ, യമൗ, എൻസൗ, റൗ എന്നിവ ചേർന്ന് മേഘവിസ്ഫൂർജിത മീറ്റർ, രഗൗ; ശാർദൂലവിക്രീഡിത, മഹ്, സൂര്യശ്വ, സജ്സതാ, സ്റ്റഗൗ എന്നിവ. അതിധൃതി എന്ന മീറ്റർ പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടുന്നു; അതിന് ശേഷം കൃതി; ഏഴു അശ്വ, ഋതു, സുവദനാ, ഭ്രൗ, മനൗ, യഭലാ, ഗുരു എന്നിവ ചേർന്ന്. വൃത്ത മീറ്റർ, രജൗ, രജൗ പാദത്തിൽ, രജൗ, ഗോ, ലഹ് ചേർന്ന് കൃതി; മൂന്നു ഏഴുകളോടെ സ്നഗ്ധരാ, പ്രകൃതി, എംനഭനൈസ്ത്ര്യൈഃ. ദിഗർകയോടുകൂടി ഭദ്രക മീറ്റർ, ഭ്രൗ, ന്രൗ, നരനാ, ഗോ എന്നിവ; നജൗ, ഭശ്വാശ്വ, ലളിത, ജഭൗ, ജഭലഗാ എന്നിങ്ങനെയുള്ള മീറ്ററുകൾ. മത്താക്രീഡ, എട്ട് ബാണ, പത്ത് ഘടകങ്ങൾ, മൗ, തനൗ, നനൗ; നലൗ, ഗുരു ചേർന്ന് വികൃതി മീറ്റർ; ചിന്നാ എന്നത് സംകൃതി. അഞ്ച് അശ്വ, അർക്ക, ഭതൗ, തൻവി, നസഭാ, ഭനയാ, ഘടകങ്ങൾ; ക്രൗഞ്ച പാദം, ബാണ, ശര, വസുശൈല, ഭമൗ, സഭൗ എന്നിവയും. നൗ, നൗ, ഗോ ചേർന്ന് അതികൃതി മീറ്റർ; ഉത്തരകൃതി മീറ്റർ; വസ്വീ, ഈശ, അശ്വ, മമതനൈഃ ചേർന്ന് ഭുജംഗവിജൃംഭിത മീറ്റർ. നനരസ്, ലഘു ചേർന്ന് അപവാഹാഖ്യക മീറ്റർ; ആറു ഗുഹ, രസ, ബാണ, മോനാഹ്, ആറു സഗഗാ ഘടകങ്ങൾ. ചണ്ഡ മീറ്റർ, പ്രപാത, ദണ്ഡക, നൗ, അഗര; റഫേ, വൃദ്ധാന്ത, മറ്റു ഘടകങ്ങൾ, വ്യാല, ജീമൂത, മുതലായവ. സസസലഗാ ഒരു അസമ പാദത്തിൽ വന്നാൽ അതിനെ ഉപചിത്രക എന്നു വിളിക്കുന്നു; സമ പാദത്തിൽ ഭൗ, ഭഗഗാ, ദൃതമധ്യ, ഭഭൗ, ഭഗൗ. അസമ പാദത്തിൽ 'ഗഹ്' കാണപ്പെടുന്നു; മറ്റു സ്ഥലങ്ങളിൽ 'നജൗ', 'ജ്യൗ', 'ഗണൗ' എന്നിവ ഓർക്കപ്പെടുന്നു. 'ഗഹ്' അസമ മീറ്ററിൽ വേഗമാണ്; സമ മീറ്ററിൽ 'ഭൗ', 'ഭോ', 'ഗഗൗ', 'ഗണാഃ'. അസമ പാദത്തിൽ 'തജൗ', 'റോ', 'ഗഹ്'; സമ മീറ്ററിൽ 'മസൗ', 'ജഗൗ', 'ഗരു'. 'ഭദ്രവിരാട്കേതുമതി' അസമ മീറ്ററിൽ 'സജൗ' എന്നാണു. 'സഗൗ' സമ മീറ്ററിൽ, 'ഭ്രൗ', 'നഗഗാ', 'ആഖ്യാനകീ'; പിന്നെ, അസമ മീറ്ററിൽ 'തൗ', 'ജോ', 'ഗഗൗ'. സമ പാദത്തിൽ 'പാദേ', 'ജതജാ', രണ്ടു ഗുരുക. 'വിപരീതാഖ്യാനക' അസമ മീറ്ററിൽ 'ജസ്', 'തജൗ', 'ഗഗൗ'; 'തതൗ', 'ജഗൗ' സമ മീറ്ററിൽ; 'ഗഹ്' പിംഗലാ ഉദ്ധരിക്കുന്നു. ഒരു പാദത്തിലും, അസമ മീറ്ററിലും 'പുഷ്പിതാഗ്രാ', 'നനൗ', 'രയൗ'; സമ മീറ്ററിൽ 'നജൗ', 'ജരൗ', 'ഗഹ്'—ഇത് 'വൈതാലീയ' എന്നറിയപ്പെടുന്നു. മറ്റൊരു മീറ്ററാണ് 'അപരവക്ത്ര'യും 'ഔപച്ഛന്ദസിക'യും. 'വാങ്മതീ' 'രജരാ'യാണ്; ഇരട്ട പാദങ്ങളിൽ 'ജരജാ', 'രഗൗ'. സൂതൻ വീണ്ടും പറയുന്നു: ആദ്യ പാദം എട്ട് അക്ഷരങ്ങളുണ്ട്, രണ്ടാം പാദം പന്ത്രണ്ടു, മൂന്നാം പാദം പതിനാറ്, നാലാം പാദം ഇരുപത് അക്ഷരങ്ങൾ. 'ആപീഡ'യെ 'സർവല' എന്നു വിളിക്കുന്നു, രണ്ട് വരികളും അതിലെ പാദങ്ങൾ അവസാനിക്കുന്നവയും. രണ്ടാം പാദത്തിൽ 'കളികാ' എട്ട് അക്ഷരങ്ങൾ; ഒന്നാമത് 'അർക്കജ'; മൂന്നാമത് 'ലവലീ', പിന്നെയും എട്ട് അക്ഷരങ്ങൾ. എല്ലാ നാലിലും എട്ട് അക്ഷരങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ അതിനെ 'അമൃതധാര' എന്നു പറയുന്നു. നാലു പാദങ്ങളുള്ള മീറ്ററുകളുടെ വിഭാഗം ഇതോടെ അവസാനിക്കുന്നു. ആദ്യം 'സജൗ', 'സലൗ'; രണ്ടാം പാദത്തിൽ 'നസജ', 'ഗോ'; മൂന്നാമതിൽ 'ഭനഭാ', 'ഗഹ്'; നാലാമതിൽ 'സജസാ', 'ജഗൗ'. മുമ്പുപോലെ 'സൗരഭക' കാണപ്പെടുന്നു; മൂന്നാമതിൽ 'ഘ്രൗ', 'രണൗ', 'ഭഗൗ'. 'ലളിത' 'അദ്ഗത' പോലെ; മൂന്നാമതിൽ 'ഘ്രൗ', 'നനൗ', 'സസൗ'. 'ഉദ്ഗത' വിഭാഗം ഇതിലൊടുങ്ങുന്നു. 'ഉപസ്ഥിത', 'പ്രചുപിത': ആദ്യം 'ഘ്രൗ', 'മസൗ', 'ജഭൗ'; രണ്ടാമത് 'ഗൗ'; മൂന്നാമത് 'സനജരാ', 'ഗഹ്', 'നനൗ'; നാലാമത് 'നൗ', 'നജൗ', പിന്നെ പാദങ്ങൾ മുമ്പുപോലെ. മൂന്നാമതിൽ 'ഘ്രൗ' പ്രത്യേകമാണ്; മീറ്ററുകൾ 'നൗ', 'സനൗ', 'നസൗ'. 'ആർഷഭ'യിൽ 'തജരാഃ' പാദത്തിൽ; മൂന്നാമതിൽ മുമ്പുപോലെ. ശേഷിച്ചവയിൽ, ആദ്യം മുമ്പുപോലെ; 'തജ്രാഃ' ശുദ്ധവിരാട് എന്നു വിളിക്കുന്നു. 'ഉപസ്ഥിത', 'പ്രചുപിത' വിഭാഗം ഇതിൽ അവസാനിക്കുന്നു. അഞ്ച് അക്ഷരങ്ങൾക്കോ ആറിനോ അതിലധികം അക്ഷരങ്ങളുള്ള അസമ പാദം ഇവിടെ മീറ്റർ എന്നു വിളിക്കപ്പെടില്ല; അത് ഗാഥാ രൂപത്തിലുള്ള 'ദശധർമാ' മുതലായവ പോലെയാണ്. സൂതൻ വീണ്ടും: പ്രസ്ഥാരത്തിൽ ആദ്യം 'ഗോ', പിന്നെ 'ലഹ്', പിന്നെ 'പരതുല്യ', പിന്നെ 'പൂർവഗ'. നടുവിൽ നഷ്ടപ്പെടുകയാണെങ്കിൽ, സമ സംഖ്യയിൽ 'ലഹ്'; സമത്തിന്റെ പാതിയിൽ, അസമത്തിൽ 'ഗുരു'. മറുവശം 'പ്രതിലോമഗുണ' എന്നറിയപ്പെടുന്നു, 'ലഹ്' കൊണ്ടുതുടങ്ങി, രണ്ടുതവണ പറഞ്ഞ്, ഒടുവിൽ 'ഏക'യിൽ അവസാനിക്കുന്നു. സംഖ്യ പാതിയിൽ രൂപം പോലെ; പൂജ്യം രണ്ടുതവണ; അത്രയും പാതിയിൽ, അതിൽ ഗുണിച്ചാൽ; ഒടുവിൽ രണ്ടിൽ കുറവ്. മറുവശത്ത് പൂർണം; മറുവശത്ത് പൂർണം; മെരു പ്രസ്ഥാരത്തിൽ വിരിഞ്ഞിരിക്കും. ചെറുതും വട്ടവുമുള്ള എണ്ണ, ആദ്യം വിരലിൽ, പിന്നെ ലംബമായി; അതേ എണ്ണ ഇരട്ടിച്ച് ഒറ്റയാക്കി, ഇതാണ് മീറ്ററിന്റെ സാരം. ശേഷം, ഹരിയെക്കുറിച്ച് കേട്ട ബ്രഹ്മാവ്, വ്യാസനും ശൗനകനും പറഞ്ഞതുപോലെ, ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെയും മറ്റുള്ളവരുടെയും Achara (ആചാരങ്ങൾ) ഞാൻ നിങ്ങൾക്കു പറയുന്നു. വേദങ്ങളും സ്മൃതികളും മനസ്സിലാക്കിയശേഷം വേദികകർമങ്ങൾ ആചരിക്കണം; വേദികകർമ നിർദ്ദേശിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിൽ സ്മാർതകർമം ആചരിക്കണം. ഇങ്ങനെ, ഈ മീറ്ററുകളുടെ വൈവിധ്യവും ക്രമവും അതിന്റെ സങ്കേതങ്ങളും സൂതൻ വിശദീകരിച്ചു.