ഗരുഡപുരാണമ്

ഇതാ, പുണ്യശ്രവണിയായ ഈ കഥയിൽ, സുതമുനി മഹാനായ കാത്യായനൻറെ ഉപദേശങ്ങൾ അനുസരിച്ച് സംസ്കൃത ഭാഷയുടെ വ്യാകരണവും ഛന്ദസ്സുകളും വിശദീകരിക്കുന്നു. പുരുഷലിംഗത്തിൽ വരുന്നവയെന്നു പറഞ്ഞാൽ: വെള്ളയും കറുപ്പും ചുവപ്പും, വിശുദ്ധം, ഗ്രാമാധിപൻ, ജ്ഞാനി, ബുദ്ധിമാൻ, കമലത്തിൽ ജനിച്ചവൻ, കര്‍മ്മനിരതൻ, ബുദ്ധിപൂർവ്വം പ്രവർത്തിക്കുന്നവൻ, അനേകം, നല്ല മകൻ—ഇവയെല്ലാം പുരുഷലിംഗത്തിൽ പെടുന്നു. സത്യവാനായവനും, സർപ്പവും, അഗ്നിയും പുരുഷലിംഗത്തിലാണ്. ഭക്ഷ്യയോഗ്യമല്ലാത്തവ, ദൂരെയ്ക്ക് വീഴുന്നവ, എല്ലാം, വിശ്വം, ഇരട്ട, ഒന്ന് കുറവ്, മറ്റേത്—ഇവയും പുരുഷലിംഗത്തിലാണ്. ഡടര, ഡടമ, നെമ, ത്വഹ്, സമ, സിമേതര, പൂർവ, അധര, ദക്ഷിണ, ഉത്തരാവര—ഇവയെല്ലാം പുരുഷലിംഗത്തിൽ പെടുന്നു. പര, അന്തര—ഇവയും അതുപോലെ. യത്, തത്, കിം, അതസ്—ഇവ നപുംസക ലിംഗത്തിൽ വരുന്നു. യുഷ്മത്, അസ്മത്, തത്—ഈ ഒന്നാം, രണ്ടാം, മൂന്നാം പുരുഷങ്ങൾ ഇരട്ടവചനത്തിൽ ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നു. അതുപോലെ, കുറച്ച്, രണ്ട് തുടങ്ങിയ എല്ലാ സംഖ്യകൾക്കും ഈ നിയമം ബാധകമാണ്. ശ്രണോതി (കേൾക്കുന്നു), ജുഹോതി (അർപ്പിക്കുന്നു), ജഹാതി (വിട്ടു പോകുന്നു), ദധാതി (വെക്കുന്നു)—ഇവയും ഈ ക്രമത്തിൽ. ദീപ്യതി (പ്രകാശിക്കുന്നു), സ്തൂയതി (സ്തുതിക്കപ്പെടുന്നു), പുത്രീയതി (മകനായി ആഗ്രഹിക്കുന്നു), ധനീയതി (ധനം ആഗ്രഹിക്കുന്നു), തൃട്യതി (പൊട്ടുന്നു), മ्रियതേ (മരിക്കുന്നു), ചിചീഷതി (ശേഖരിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു), നിനീഷതി (നയിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു)—ഇവയും അതുപോലെയാണ്. എല്ലാവരും നിലകൊള്ളുന്നു, എല്ലാവർക്കും, എല്ലാവരിൽ നിന്ന്, എല്ലാറ്റിനും അവസാനം, എല്ലാവരുടേയും, എല്ലായിടത്തും—ഇങ്ങനെ "വിശ്വ" എന്നതുപോലുള്ള പദങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നു. പൂർവ, പൂർവാ, പൂർവസ്മാത്, പൂർവസ്മിൻ, പൂർവ—ഇങ്ങനെ പറയപ്പെടുന്നു. സുതൻ പറയുന്നു: കൃത്യമായ ക്രിയാരൂപങ്ങൾ പേരുകൾകൊണ്ട് മാത്രം കാണിച്ചിരിക്കുന്നു; കുമാരനിൽ നിന്ന് വിശദാംശങ്ങൾ കേട്ടു കാത്യായനൻ കൂടുതൽ വിശദീകരിച്ചു. ഇനി, സുതൻ പറയുന്നു: ആര്യാ വൃത്തത്തിന്റെ ലക്ഷണങ്ങൾ ഇങ്ങനെ—"ത്വഷ്ട" എന്ന വിഭാഗം എല്ലായ്പ്പോഴും ചേർന്നിരിക്കും, പക്ഷേ ഒറ്റ സ്ഥാനങ്ങളിൽ അല്ല; ആറാം സ്ഥാനത്ത് "ജോ" അല്ലെങ്കിൽ "ന്ലൗ" വരാം, ആറാം പദം രണ്ടാമത്തേതിൽ നിന്നാണ്. തുടക്കം മുതൽ ഏഴാമത്തെ സ്ഥാനത്ത് ഹ്രസ്വഅക്ഷരം വേണം; രണ്ടാംപാദത്തിൽ "ശര", മൂന്നു വിഭാഗങ്ങളും പാദവും ശരിയായിരിക്കണം, അഗ്നിയുടെ സംയോജനത്തിൽ "വിപുലാ" ഉദ്ഭവിക്കുന്നു. മധ്യത്തിൽ രണ്ടാമത്തേതു "യ", "ജൗ" എന്നത് "ചപലാ", പാദത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ; രണ്ടാംപാദത്തിൽ "സജഘനാ"—ഇവയാണ് ആര്യാ, ജാതി വൃത്തങ്ങളുടെ ലക്ഷണങ്ങൾ. ആര്യയ്ക്കു അടിയിലായി ഈ ലക്ഷണം; ഗീതിയാണെങ്കിൽ ഇരുപാദത്തിലും; ഉപഗീതിയാണെങ്കിൽ രണ്ടാമത്തെ പാദത്തിൽ; ഉദ്ഗീതിയിൽ പരസ്പരമാറ്റത്തിൽ നിന്നാണ്. ആര്യാഗീതിക്ക് അവസാനത്തിൽ ഗുരു; ഇതാണ് ഗൊതിജാതി വൃത്തത്തിന്റെ ലക്ഷണം; ഒറ്റ സ്ഥാനങ്ങളിൽ ആറു "കലാ", ജ്യോതിഷത്തിൽ എട്ടു, തുടർച്ചയില്ല; സമാ ആശ്രയമില്ല, വൈതാലീയത്തിൽ അവസാനത്തിൽ ഗുരു. രണ്ട് "യ"കൾ മുൻപത്തെപോലെ അകത്തുണ്ടെങ്കിൽ അപ്രകാരം ഔപച്ചന്ദസിക വൃത്തം. ഭാദ്ഗൗ എന്നത് "ആപാതലികാ", അതുപോലെ "ദക്ഷിണാന്തികാ"; "പരാശ്രിത" രണ്ടാമത്തെ "ല", എല്ലാ പാദത്തിലും. ഉദീച്യ വൃത്തം അസമമായാണ്, പ്രാച്യ വൃത്തം ജോടികളായി; നാലാം പാദത്തിൽ അഞ്ചാമത്തെ അക്ഷരം, ഇരുവരും മുന്നോട്ട് പോകുന്നു. ഉദീച്യയുടെ ആദ്യപാദം, ജോടികളായ പാദങ്ങൾ ചേർന്നാൽ "യുഗ്മപാദം" ഉണ്ടാകുന്നു; വൈതാലീയത്തിൽ രണ്ടു പാദങ്ങളും ആകർഷകവും ഹസിതവുമാണ്, ഇതാണ് അതിന്റെ സമാഹാരം. മുഖം "ന"യാൽ തുടങ്ങരുത്; നാലാം പാദത്തിൽ ഒരു "ഗണ" വേണം; പഥ്യാമുഖം "ജ"യോടെ, അല്ലെങ്കിൽ മറിച്ചോ വേറേതോ. "ഉസമേ", "ന", "ചപലാ"യിൽ, "വിപുലാ" ഏഴാമത്തെ ലഘു; എല്ലായിടത്തും "സൈതവ"യിൽ "മ്രൗ"യും "തൗ"യും, സമുദ്രത്തിൽ അതിനുമുമ്പായി "തത്" വരും. പതിനാറ് അക്ഷരങ്ങൾ, "അചലധൃതി"യോടെ, സമമായ "മാത്ര"കളിൽ. "നവ", "മല", അതുപോലെ അവസാനം; "ജോ", "ന്ലൗ", സമുദ്രത്തിൽപോലെ; "വിശ്ലോക"ം നാലുതവണ, അല്ലെങ്കിൽ അതിന്റെ ഇരട്ടിയാണെങ്കിൽ "നവാസിക" എന്നു പറയുന്നു. "ബാണ"യിൽ എട്ട്, ഒൻപത്, "ല" എന്നത് "ചിത്രാ", പതിനാറ് അക്ഷരങ്ങൾ; സമമായ "മാത്ര" നിർദ്ദേശിക്കപ്പെടുന്നു, ഇത് "പദാകുലക"ം. "മാത്ര" ഇല്ലാത്ത വൃത്തം അക്ഷരങ്ങളോടെയാണ്; "ല" ഗുരു ഇല്ലാതെ; ഗുരു എപ്പോഴും പാദത്തിൽ "ല", ഇതാണ് സ്ഥിരമായ നിയമം. ഇരുപത്തിയെട്ട് "ല" രണ്ടാംപാദത്തിന്റെ ആദ്യപാദത്തിൽ; മുപ്പത് "ല" കിരീടത്തിൽ, "ഖഞ്ഞ"യുടെ മറിച്ചുള്ളത്. പതിനാറ് "അനംഗക്രീഡ", അവസാനത്തിൽ മുപ്പത്തിരണ്ട് "ല"; ഇരുപത്തിയേഴു "ല" ഇരുപാദത്തിലും, ഇരുവരും മനോഹരം. "മാത്ര" വൃത്തങ്ങൾ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; ഇപ്പോൾ അക്ഷരവൃത്തങ്ങൾ ഞാൻ പറയും. ശ്രീരുക്തം "ഗേന" എന്നു അറിയപ്പെടുന്നു; ഉത്യുക്തം സ്ത്രീലിംഗത്തിൽ രണ്ട് ഗുരു അക്ഷരങ്ങളോടുകൂടി; "മോ" സ്ത്രീ, "രോ" മൃഗം, "മധ്യാ" "മഗൗ", "കന്യാ" "പ്രതിഷ്ഠാ". "ഭോ ഗൗ" "പങ്ക്തി", നടുവിൽ സുന്ദരമായും സുസ്ഥിരമായും, "തയൗ" എന്ന പേരിൽ ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു; "നയാ"യും "ബാലലളിത"യും ചേർന്നാൽ അതാണ് "ഗായത്രി" വൃത്തം. "മസഗൈ"യും "മദലേഖാ"യും ജ്ഞാനികൾ "ഉഷ്ണിക്" വൃത്തം എന്നു വിളിക്കുന്നു; "ഭൗ ഗൗ" "ചിത്രപദാ", "വിദ്യുന്മാലാ" "മമൗ ഗഗൗ" എന്നറിയപ്പെടുന്നു. "മാണവക"ം "ഭാട്ടലഗ", "മ്നൗ ഗൗ" "ഹംസരുത" എന്ന പേരിൽ; "സമാനിക", "രജഗലാ", "ജരലാ", "ഗഹ്" "പ്രമാണിക", ഇവരുമായി മറ്റൊരു ക്രമീകരണം "അനുഷ്ടുപ്" വൃത്തം. "രണസൈ"യോടൊപ്പം "ഹലമുഖി"; "നൗ മഹ്" ശിശുപ്രാപ്തിക്ക്; ഇത് "ബൃഹതി" വൃത്തം, "സ്മൗ ജഗൗ" അതിന്റെ ദീപ്തിസ്വരൂപം. "പണവ" "മനയഗൈ", "മയൂരസാരിണി" രൂപം; "രാജാ"യും "രഗാ"യും ചേർത്ത് "രുക്മവതി" "ഭമൗ സഗൗ". "പങ്ക്തി" എന്ന വൃത്തം സുന്ദരമായ അക്ഷരങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച വരികളാണെന്നും, "മ", "ഭ", "ഗ" ശബ്ദങ്ങളാൽ ചേർത്ത്, മനുഷ്യർക്കും പശുക്കൾക്കും പ്രിയമാണെന്നും പറയുന്നു. ഇവയിൽ "ഗ", "വി", "ഇന്ദ്ര" എന്നിവയും "ജ"യാൽ തുടങ്ങുന്നതും "ഗുപപൂർവികാ" എന്നറിയപ്പെടുന്നു. മറ്റു വൃത്തങ്ങൾ, "ഉപജാതി"യിൽ അവസാനിക്കുന്നവ, "സുമുഖി", "നജജാ", "ലഗൗ"; "ഭഭഭാ"യും "ഗൗ"യും "ഡോധക", "ശാലിനി" "മതതാ"യും "ഗഗൗ"യും. ജലവും വായുവും എന്നിങ്ങനെ ലോകങ്ങളുടെ വിഭജനം "മമതാ ഗഗൗ" എന്നറിയപ്പെടുന്നു; "ശ്രീഭതൗ"യും "നനഗാ"യും അഞ്ച് അല്ലെങ്കിൽ ആറു അക്ഷരങ്ങൾക്കാണ്. "മഗനാ"യും "ഗോ"യും തേനീച്ചകളുടെ കളിക്ക് പേരായിരിക്കുന്നു; "രഥോദ്ധത"യും "അർണൗ" "രലഗാഹ്", "സ്വാഗത"യും "രണഭാ ഗഗൗ"യും. "വൃത്താ", "നനൗ", "സഗൗ", "ഗഹ്" സമമായ അളവിൽ; "രാജരാ", "ല്ഗൗ" "ശ്യേനികാ", "ജസതാ", "ഗൗ" "ശിഖണ്ഡിത"; "ത്രിഷ്ടുപ്" വൃത്തം മഹാപണ്ഡിതനായ പിങളൻ അങ്ങനെ വിളിച്ചു. "രണൗ", "ഭസൗ", "ചന്ദ്രവർത്ത്മ" "വംശസ്ഥ" വൃത്തത്തിൽ, "ജതൗ", "ജരൗ"; പിന്നെ "ജരാ", "ഇന്ദ്രവംശാ" "വേദസൈസ്തോട്ടക"; "ന്ഭൗ", "ഭ്രൗ" "ദ്രുതവിലംബിത", "പുട" "നനൗ", "മയൗ". "വസുവേദ"ം ശാന്തി നൽകുന്നു, സന്തോഷമുള്ള മുഖംകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഈ വൃത്തം "നയനാ" എന്ന പേരിൽ "നനരരാ" പ്രഖ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ, സംസ്കൃത ഭാഷയുടെ ലിംഗങ്ങൾ, സംഖ്യകൾ, ക്രിയാരൂപങ്ങൾ, വൃത്തങ്ങൾ, അവയുടെ വ്യത്യസ്ത രൂപങ്ങൾ, അവയുടെ പ്രത്യേകതകൾ എന്നിവയെക്കുറിച്ച് സുതമുനി വിശദമായി വിശദീകരിച്ചു. ഈ ജ്ഞാനസമ്പത്ത് ശ്രവിച്ചവർക്ക് ഭാഷയുടെ ആഴവും ഛന്ദസ്സിന്റെ സൗന്ദര്യവും മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയുന്നു.