ഗരുഡപുരാണമ്

സൂതൻ ബ്രാഹ്മണന്മാരോട് ആദരപൂർവ്വം പറഞ്ഞു: “നാനിങ്ങൾക്ക് സമിതാദികളാൽ ആരംഭിക്കുന്ന, ശാസ്ത്രത്തിൽ സ്ഥിരമായ ഉദാഹരണങ്ങൾ വിശദീകരിക്കാം. ഈ മഹത്തായ ഉപദേശം പിതൃപുരുഷന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠരായ നിങ്ങൾക്കാണു നൽകുന്നത്. നാമം declined ചെയ്യുമ്പോൾ, നാലാം വ്യാകരണവിഭക്തി ‘ങെഭ്യാം’ എന്നതിൽ നിന്നും ‘ഭ്യസ്’ എന്നതിൽ നിന്നുമാണ് രൂപപ്പെടുന്നത്. ദാനത്തിനും ലഭിക്കാനുമാണ് ഇത് ഉപയോഗിക്കുന്നത്. എന്തെങ്കിലും നൽകുവാൻ ഉദ്ദേശിച്ചാൽ അതിനാണ് ദാതുവിഭക്തി പ്രയോഗം. അഞ്ചാം വിഭക്തി ‘ങസി’, ‘ഭ്യാം’, ‘ഭ്യസ്’ എന്നിവയിൽ നിന്നാണ് ഉദ്ഭവിക്കുന്നത്. എവിടെയോ നിന്ന് എന്തെങ്കിലും പോകുമ്പോൾ, എടുത്തുപോകുമ്പോൾ, സ്വീകരിക്കുമ്പോൾ, ഭയം എവിടുനിന്ന് ഉരുത്തിരിയുമ്പോൾ—അവിടെയാണ് പഞ്ചമീ വിഭക്തി പ്രയോഗം ഓർക്കേണ്ടത്. ആറാം വിഭക്തി ‘ങസ്’, ‘ആം’ എന്നിവയിൽ നിന്നാണ് രൂപപ്പെടുന്നത്; ഇതു ഉടമസ്ഥതയുടെ പ്രധാനബന്ധം സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഏഴാം വിഭക്തി ‘ങ’യും ‘സു’വുമാണ് ഉത്ഭവം, ഇത് സ്ഥാനത്തേക്കാണ് പ്രയോഗം. സ്ഥാനം എന്നത് സംരക്ഷണാർത്ഥമാണ്; ആഗ്രഹം ഉളവോ ഇല്ലയോ എന്നതുമുതൽ പഞ്ചമീ വിഭക്തി പ്രയോഗം ഉണ്ട്. പഞ്ചമീ വിഭക്തി ‘പര്യുപാങ്’ എന്നതുമായി ബന്ധപ്പെട്ടും മറ്റുള്ള അർത്ഥങ്ങൾക്കുമായി പ്രയോഗിക്കാം. ‘എൻ’ ചേർന്നാൽ, പ്രവർത്തി സൂചിപ്പിക്കുന്ന ക്രിയകളിൽ രണ്ടാം വിഭക്തി ഉപയോഗിക്കാം. ആവർത്തനപ്രവർത്തിയിൽ, ആശ്രയബോധത്തിൽ, വിഭജനത്തിലും സമ്പൂർണ്ണ വിതരണം സൂചിപ്പിക്കാനും, കൂടെയുണ്ടാകുന്നതിലും, കുറവിലുമാണ് ഈ വിഭക്തികൾ ഉപയോഗിക്കുന്നത്. പ്രയത്നം, ചലനം എന്നിവ സൂചിപ്പിക്കാൻ രണ്ടാം, നാലാം വിഭക്തികൾ ഉപയോഗിക്കാം. ജഡവസ്തുക്കൾക്കു പ്രവർത്തിയിൽ രണ്ട് വിഭക്തികൾ indifferent action-നു ഉപയോഗിക്കുന്നു. ‘നമഃ’, ‘സ്വസ്തി’, ‘സ്വധാ’, ‘സ്വാഹാ’, ‘അലം’, ‘വഷട്ട്’ തുടങ്ങിയവയുടെ അർത്ഥത്തിനും, അനന്തരപദങ്ങൾക്കും നാലാം വിഭക്തിയാണ് ഉപയോഗം. കൂടെയുണ്ടാകൽ, അപമാനം, നിർദ്ദേശം എന്നിവയ്ക്കു മൂന്നാം വിഭക്തി; സമയത്തും അവസ്ഥയിലും ഏഴാം വിഭക്തി; ‘എതൈർ’ ചേർന്നാൽ ആറാം വിഭക്തിയും ഉപയോഗിക്കുന്നു. യജമാനൻ, സ്വാമി, രാജാവ്, സാക്ഷി, അവകാശി, സന്തതി എന്നിവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് രണ്ട് വിഭക്തികൾ നിർണ്ണയത്തിനായി ഉപയോഗിക്കുന്നു; കാരണം സൂചിപ്പിക്കാൻ ആറാം വിഭക്തി. സ്മരണയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രവർത്തിക്കും, ‘ചെയ്യുക’ എന്നർത്ഥത്തിൽ പ്രയത്നത്തിലും, ഹിംസയുടെ അർത്ഥത്തിലും പ്രവർത്തിയും കർത്താവും സൂചിപ്പിക്കാം. കർത്താവിനും കർമ്മത്തിനും ആറാം വിഭക്തി ഉപയോഗിക്കരുത്; കൃത്പ്രത്യയങ്ങൾക്കും ഇല്ല. കൃത്പ്രത്യയങ്ങൾ രണ്ട് തരത്തിൽ—നാമം, ക്രിയ. ‘ഭൂ’ മുതലായതിൽ നിന്ന് ‘ടിം’യും ‘ലഃ’യും ഉത്ഭവിക്കുന്നു. പത്തു ക്രിയാരൂപങ്ങൾ ഓർക്കണം: ‘ടിപ്’, ‘തസ്’, ‘സു’, ‘ഝി’ ആദ്യപുരുഷം; ‘സിപ്’, ‘തസ്’, ‘ഥ’ മധ്യപുരുഷം; ‘ഉത്തമ’, ‘പൂരു’ശ’ അവസാനത്തേത്. ‘മിബ്’, ‘വസ്’, ‘മസ്’ പരസ്മൈപദം; ‘പദാനാം’ ആത്മനേപദം. ‘താ’, ‘താം’, ‘ഝ’ ആദ്യപുരുഷം; ‘മധ്യ’, ‘സ്ഥാ’, ‘സാ’, ‘ഥാ’, ‘ന്ധ്വം’ മധ്യപുരുഷം; ‘ഉത്തമ’ അവസാനത്തേത്. ‘ഇഡ്’, ‘ബഹ്’, ‘മഹി’ എന്നിവ ഉപരൂപങ്ങൾ; ധാതു ‘ണിജ്’ മുതലായതുപോലെയാണ്. നാമങ്ങൾക്കുപോലും ആദ്യപുരുഷം ഉപയോഗിക്കാം. മധ്യപുരുഷം ‘യുഷ്മദ്’-നു, ഉത്തമപുരുഷം ‘അസ്മദ്’-നു; ‘ഭൂ’ തുടങ്ങിയ ധാതുക്കളാണ് പ്രമാണം. ‘സൻ’ മുതലായവ അവസാനം ചേർത്ത് പറയാം. ‘ലഢ്’ വര്‍ത്തമാനകാലം സൂചിപ്പിക്കുന്നു; ‘സ്മെൻ’ ഭൂതകാലം; ‘ലങ്’ അടുത്തകാലമല്ലാത്ത ഭൂതകാലം; ‘ലോട്ടും’ മറ്റും ആഗ്രഹാർത്ഥം ധാതുവിൽ നിന്നാണ്. നിർദ്ദേശത്തിനും അനുമതിക്കും ‘ലോട്ടാണ്’ ഉപയോഗം; ഉപദേശം, ക്ഷണം, ആജ്ഞ, അപേക്ഷ, ആഗ്രഹം എന്നിവയ്ക്കും ഇതേ പ്രയോഗം. ഇനിയും, സന്നിഹിതകാലത്തിനു പുറത്താണ് ചോദ്യാർത്ഥം ഉപയോഗിക്കേണ്ടത്; ഭൂതകാലത്തിൽ ‘ലിറ്റ്’, ഭാവിയിൽ ‘ളറ്റ്’. അപ്രസക്തകാലത്തും ഇതേ രീതിയാണ്, എന്നാൽ ധാതുവിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവം. ദാനപ്രവർത്തി അതിജീവിച്ചാൽ ‘ലെറ്റ്’ ഉപയോഗിക്കാം; സംപ്രപദം, കർമ്മം, കർത്താവ്—മൂന്നിലും perfect ഉണ്ട്. ‘തൃജ്’ മുതലായ രൂപങ്ങൾ നിർബന്ധം, ആഗ്രഹം, ചെയ്യേണ്ടത്, ചെയ്യരുതാത്തത് എന്നിവയുമായി സാമ്യമുണ്ട്. ഇനി, വ്യാകരണത്തിന്റെ ഉദാഹരണങ്ങൾ വിശദീകരിക്കുന്നു. ‘ള’ എന്ന അക്ഷരം സേവനത്തിൽ, ‘ലാങ്ങലീഷ’, ‘മണീപയ’, ഗംഗാജലം, ‘തവൽക്കാര’, ‘ഋണാർണ’, ‘പ്രാർണ’ എന്നിവയിലും പ്രസിദ്ധമാണ്. തവൽക്കാരൻ ശീതപീഡിതനും; സൈന്ദ്രി, സൌകാര എന്നിവയും അതുപോലെ. വധുവിന്റെ ഇരിപ്പിടം പിതാവിനാണ്; ‘ല’പ്രത്യയം ഇവിടെ നിയമം. നേതാവ് ലവണമാണു; പശുക്കൾ ഇവരാണ്, ഭർത്താക്കന്മാർ അല്ല. ദേവിയുടെ ഭവനം ഇവിടെ; ഈ രണ്ടു പേർ ബുദ്ധിമാന്മാർ എന്നു അറിയുക. ഇവയാണ് കുതിരകൾ, ആറ് എണ്ണം; അവ കമലദളങ്ങൾ അല്ല. പ്രവർത്തിക്കുന്നതും പ്രവർത്തിക്കാത്തതും ആ ജലം, ആ ശ്മശാനവും. ഇവിടെ അവൻ പാചകം ചെയ്യുന്നു, പഴുതുന്നു; നീ മറയ്ക്കുന്നു, അങ്ങനെ പറയുന്നു. നീ ഇടിമുഴക്കം ഉണ്ടാക്കുന്നു, നീ കടന്ന് പോകുന്നു, ഓർമ്മിക്കുന്നു. നീ എഴുതുന്നു, നീ അവയെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു, നീ കിടക്കുന്നു, കണ്ടില്ലെങ്കിലും. നീ നടുവിലുണ്ട്, നീ എപ്പോഴും പൂജ ചെയ്യുന്നു. ആർക്കാണ് കഠിനപ്രവർത്തി? ആർക്ക് ആഗ്രഹമുണ്ട്? ആർക്ക് കിടക്കാം, ആർക്ക് ശക്തിയില്ല, ആർക്ക് ബഹുമാനമുണ്ട്? ആരാണ് ഇവിടെ, ആരാണ് ഇങ്ങനെ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടത്? ദേവതകൾ പറയുന്നു: “പോകൂ, സുഹൃത്ത്.” വിഷ്ണു സ്വയം സഞ്ചരിക്കുന്നു; ഗാനാധിപനും ധൂമാധിപനും അങ്ങനെ തന്നെ. അവൻ നമ്മിൽ നിന്ന് പോകുന്നു; പോകുമെന്ന് ഉദ്ദേശിക്കുന്നു, പോയിരിക്കുന്നു. കുടിലിന്റെ നിഴൽ, മറ്റും ഈ ബന്ധങ്ങൾ അതേ വിധമാണ്. ആറ് സമാസങ്ങൾ ഉണ്ട്: കർമധാരയ, ദ്വിഗു, ത്രിവേദി, ഗ്രാമം, ഇതാണ് തത്പുരുഷം എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്നത്. എന്താണ് നിർമ്മിതം, അതിനായുള്ളത്, മൃഗങ്ങളുടെ ഭയം, ആ ധനം. ജ്ഞാനപ്രവീണൻ, സത്യജ്ഞാനി, ബഹുവ്രീഹി, അവ്യയി എന്നിവ. അവസ്ഥ, അപേഹനം, ദ്വന്ദ്വം, ദൈവമുനികളും മനുഷ്യരും. തദ്ധിതങ്ങൾ: പാണ്ഡവ, ശൈവ, ബ്രാഹയ, ബ്രഹ്മതാ മുതലായവ. ദൈവം, അഗ്നി, സൗഹൃദം, അധിപത്യം, ശുക്രൻ, ഋഷ്ടു, സ്വയംഭുവ, പിതാവ്. പ്രശംസിക്കപ്പെടാത്തവ: സഞ്ചാരികൾ, പശു, കാള, പുരുഷന്മാർ. ‘ഹൽ’ അവസാനിക്കുന്നവ: കുതിര, ഏർ, ഭൂമി, കാറ്റ്, മാംസഭക്ഷകൻ, മൃഗവർഗം. ആത്മാവ്, രാജാവ്, യുവാവ്, പഥ, പൂഷൻ, ബ്രഹ്മഹൻ, ‘ഹൽ’. മല, മൂത്രം, വീര്യം, തേൻ, എണ്ണ, ശ്മശാനത്തിൽ നിന്നുള്ള മരങ്ങൾ, കാട്, ജലം, അസ്ഥികൾ, ലോകവസ്തുക്കൾ—ഇവയെല്ലാം സ്ത്രീലിംഗമാണെന്നു കരുതുന്നു. പ്രവൃത്തിയും, നെയ്യും, ശരീരം, അഗ്നി, വിഷം, നപുംസക ലിംഗം; ഭാര്യ, വൃദ്ധാവസ്ഥ, നദി, ഭാഗ്യം, സമൃദ്ധി, ഭൂമി, വധു—all are feminine. കണ്ണിപ്പൊട്ടി, പുനർജന്മം, പശു, സഹോദരി, മാതാവ്—all are women; വാക്ക്, രക്തം, ദിശ, കോപം, യുവതി, കമരം—all are feminine. സ്വർഗം, ദിവസം, മഴക്കാലം, സോമ, ഉഷ്ണിക്‌ഛന്ദസ്—ഇവ ഗുണം, ദ്രവ്യം, പ്രവൃത്തി എന്നിവയാൽ സ്ത്രീലിംഗമാണ്. ഇതാണ് സ്ത്രീലിംഗരൂപങ്ങൾ ഞാൻ വിശദീകരിച്ചത്.