കൃഷ്ണാർജക, കരാള, കാലമാന എന്നീ പേരുകൾ ആദ്യം പറയപ്പെടുന്നു. പ്രാചി, ബലാ, നദീക്രാന്താ, കാകജംഘാ, വായസി എന്നിവയും കൂടി പരാമർശിക്കപ്പെടുന്നു. മൂഷികപർണ, ഭ്രമന്തി, ആഖുപർണികാ എന്നിവ അറിയപ്പെടേണ്ടവയാണ്; വിഷമുഷ്ടി, ദ്രാവണ, കേശമുഷ്ടി എന്നിവയും വിവരിക്കപ്പെടുന്നു. കിംലിഹി, കടുകി എന്നിവയും അറിയേണ്ടതും, അന്തക എന്നത് ആമ്ലവേതസാണെന്നും, അശ്വത്ത, ബഹുപത്ര, ആമലകി എന്നിവയും തിരിച്ചറിയേണ്ടവയാണെന്നും പറയുന്നു. അരൂഷക്ര, പത്ര, ശൂക, ക്ഷീരി, രാജാദന എന്നിവ പരിഗണിക്കപ്പെടുന്നു; മഹാപത്ര, ദാഡിമ, കരക എന്നിവയും പറയപ്പെടുന്നു. മസൂരി, വിദലി, ശഷ്പാ എന്നിവയെ കാലിന്ദി എന്നും വിളിക്കുന്നു; കൺഠകാഖ്യാ, മഹാശ്യാമാ, വൃക്ഷപാദി എന്നിവയും വിവരിക്കപ്പെടുന്നു. വിദ്യാ, കുന്തി, നികുംബാ, ത്രിഭംഗി, ത്രിപുടി, ത്രിവൃത്, സപ്തലാ, യവതിക്താ, ചർമ, ചർമകസ എന്നീ പേരുകളും ഉല്ലേഖിക്കപ്പെടുന്നു. ശംഖിനി, സുകുമാരി, തിക്താക്ഷി, അക്ഷിപീലുക; ഗവാക്ഷി, അമൃതാ, ശ്വേതാ, ഗിരികർണ, ഗവാദിനി എന്നിവയും പരാമർശിക്കപ്പെടുന്നു. കാമ്പില്ലക, രക്താംഗ, ഗുണ്ഡാ, റോചനിക; ഹേമക്ഷീരി, പിതാ, ഗൗരി, കാലദുഗ്ധിക എന്നീ പേരുകളും ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു. ഗാംഗേറുകി, നാഗബലാ, വിശാലാ, ഇന്ദ്രവാരുണി; താർക്ഷ്യ, ശൈല, നീലവർണ, അഞ്ജന, രസാഞ്ജന എന്നിവയും വിവരിക്കപ്പെടുന്നു. ശാല്മലി എന്ന വൃക്ഷത്തിന്റെ പിണ്ഡം മോചര എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്; പ്രത്യക്പുഷ്പി, ഖരി, അപാമാർഗ, മയൂരക എന്നിവയും അറിയേണ്ടവയാണ്. സിംഹാസ്യ, വൃഷവാസാ, മാടരൂഷക എന്നിവ നിർദ്ദേശിക്കപ്പെടുന്നു; ജീവക, ജീവശാക, കർബുര, ശടി എന്നിവയും പരിചിതമാണ്. കട്ഫല, സോമവൃക്ഷ, അഗ്നിഗന്ധാ, സുഗന്ധികാ; ശതാംഗ, ശതപുഷ്പ, മിംസിർ, മധുരികാ എന്നിവയും പരിഗണിക്കപ്പെടുന്നു. പുഷ്കരമൂല, പുഷ്കര, പുഷ്കരാഹ്വയ എന്നിവ അറിയേണ്ടവയാണ്; യാസ, ധന്വയാസ, ദുഷ്പർശ, ദുരലഭാ എന്നിവയും പരാമർശിക്കപ്പെടുന്നു. വാകുചി, സോമരാജി, സോമവല്ലി എന്നിങ്ങനെ പേരുകൾ പറയപ്പെടുന്നു; മാർകവ, കേശരാജ, ഭൃംഗരാജ എന്നിവയും ഉൾപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നു. പണ്ഡിതർ വേദഗജയെ ചക്രമർദക എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്; സുരംഗിയെ തഗര എന്നും, അതിന്റെ സന്ധിയെ കലനാശാ എന്നും, വായസി എന്നതും അതിന്റെ മറ്റൊരു പേരാണ്. മഹാകാലയെ ബെല എന്നും, തണ്ടുലീയയെ ഘനസ്ഥന എന്നും, ഇക്ഷ്വാകു എന്നത് കറ്റാരിക എന്ന പച്ചക്കറി, തിക്താലഭു എന്നത് അതിന്റെ പേരാണ്. ധാമാർഗവ, കോഷാതകി, യാമിനി എന്നിവയും അറിയേണ്ടവയാണ്; കോഷാതകിയുടെ വ്യത്യസ്ത വകകൾ കൃതഭേദന എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്. അതുപോലെ, ജിമൂത എന്നത് ഖുഡ്ഡാക, ദേവതാഡക എന്നിങ്ങനെയും അറിയപ്പെടുന്നു; ഗൃധ്രനഖി, ഹിംഗുകാകാദനി എന്നിങ്ങനെയും പേരുകൾ ഉണ്ട്. അശ്വാരി എന്നത് മനസ്സിലാക്കണം; കരവീരയെ അശ്വമാരക എന്നും, സിന്ധു, സൈന്ധവ, സിന്ധൂത്ഥ എന്നിവയെ മണിമംഥ എന്നും വിളിക്കുന്നു. ക്ഷാര, യവാഗ്രജ എന്നീ രണ്ടു പേരുകൾ യവക്ഷാരയ്ക്ക് ഉണ്ട്; സർജിക, സർജികാക്ഷാര എന്നിവയാണ് രണ്ടാമത്തെ തരം. കാശീശ, പുഷ്പകാശീശ എന്നിവ കണ്ണിന് ഔഷധങ്ങളായാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്; ധാതുകാശീശ, കാശീ എന്നിങ്ങനെയും പേരുകൾ ഉണ്ട്. സൗരാഷ്ട്രി എന്നത് മണ്ണിൽ നിന്നുള്ള ക്ഷാരമാണ്; കാക്ഷിയെ പങ്കപര്പട്ടി എന്നും, സമാക്ഷികം എന്നത് ഒരു ധാതുവാണ്, താപ്യ എന്നത് താപ്യുത്തത്തിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്. ശില, മന:ശില, നേപാലി, കുലടി എന്നിവ അറിയേണ്ടവയാണ്; ആല അല്ലെങ്കിൽ മനസ്താലകയെ ഹരിതാല എന്നും വിളിക്കുന്നു. ഗന്ധകം എന്നത് ഗന്ധപാഷാണം, രസം എന്നത് പരദി (പാരദം); താമ്രമൗദുംബര, ശുൽബ, മ്ലേച്ഛമുഖ എന്നിങ്ങനെയും പരാമർശിക്കപ്പെടുന്നു. അദ്രിസാര എന്നത് മൂർച്ചയുള്ള ഇരുമ്പ്, ലോഹകഞ്ച എന്നും വിളിക്കുന്നു; മാക്ഷിക, മധു, ക്ഷൗദ്ര എന്നിവ പൂക്കളുടെ സാരമായാണ് പരിഗണിക്കുന്നത്. ജ്യേഷ്ഠം വെള്ളത്തിൽ ചേർത്താൽ കാഞ്ചികയും സുവീരകയും; സീത, സിതോപല, മത്സ്യണ്ടി എന്നിവ ശർക്കരയുടെ വകകളാണ്. ത്വക്, ഏല, പത്രക എന്നിവ സമമായി ചേർത്താൽ ത്രിസുഗന്ധി എന്നത്, അതിനെ ത്രിജാതക എന്നും വിളിക്കുന്നു; നാഗകേശര ചേർത്താൽ അതിനെ ചതുര്ജാത എന്നും പറയുന്നു. പിപ്പലി, പിപ്പലിമൂലം, ചവ്യ, ചിത്രക, നാഗര എന്നിവയെ പഞ്ചകോല എന്നും, കോലക എന്നും വിളിക്കുന്നു. പ്രിയങ്കു എന്നത് കങ്കുകാ, കൊരദൂഷ എന്നത് കൊദ്രവ; ത്രിപുടയെ പുട എന്നും, കലാപയെ ലംഗക എന്നും പരിഗണിക്കുന്നു. സതീന, വർതുല, വേണു, പിച്ചുക, പിതല, ചാക്ഷ, ബിഡാലപദക എന്നിവയും പേരുകളായി ഉണ്ട്. കർഷ എന്നത് ഒരു അളവാണ്, സുവർണയും അത്തരം അളവാണ്; കവളഗ്രഹ എന്നതും വേറൊരു അളവാണ്; അരപലയെ ശുക്തി എന്നും, എട്ട് മാഷകയും അളവുകളായി അറിയപ്പെടുന്നു. ഒരു പല ഒരു ബിൽവയാണെന്നും, ഒരു മുഷ്ടി രണ്ട് പലയും, പ്രസൃതി രണ്ട് പലയും, അഞ്ജലി, കുടവ എന്നിവ നാല് പല വീതം ആണെന്നും പറയുന്നു. എട്ട് പല ചേർത്ത് അഷ്ടമാന എന്ന അളവ് ഉണ്ടാക്കുന്നു; ഇത് പ്രധാന അളവാണ്. നാല് കുടവ ചേർത്ത് പ്രസ്ഥവും, നാല് പ്രസ്ഥ ചേർത്ത് ആഢകവും ഉണ്ടാക്കുന്നു. കാശ എന്ന പാത്രവും ഉണ്ട്; ഒരു ദ്രോണം നാല് ആഢകവുമാണ്. ഒരു തുല ഒരു നൂറു പലയും, ഭാഗം ഇരുപത് പലയും ആണെന്നും പറയുന്നു. ഇങ്ങനെ പ്രസ്ഥവസ്തുക്കളുടെ അളവു ക്രമം പണ്ഡിതന്മാർ വിവരിച്ചിരിക്കുന്നു; ദ്രവ്യങ്ങൾക്ക് അളവ് ഇരട്ടിയാണെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു. ഭദ്രദാരു എന്നത് ദൈവികമായ മരമാണ്; ദാരു എന്നത് ദേവദാരുവാണ്. കുഷ്ഠം ഔഷധസസ്യവും, മാംസി എന്നത് നലദമൂലവുമാണ്. ശംഖം എന്നത് ശംഖ്, ശുക്തി എന്നത് മുത്ത് ചിപ്പി, നഖം എന്നത് നഖം തന്നെ; ശംഖം വീണ്ടും പരാമർശിക്കുന്നു. വ്യാഘ്രം എന്നത് കടുവ, വ്യാഘ്രനഖം കടുവയുടെ നഖം. പുര എന്നത് പലങ്കഷ, മഹിഷാക്ഷം ഗുഗ്ഗുലുവാണ്. രസം എന്നത് പാരദം, ഗന്ധരസം എന്നത് മണ്ണ്, സർജം എന്നത് സർജവൃക്ഷത്തിന്റെ പിണ്ഡം. പ്രിയങ്കു, ഫലിനി, ശ്യാമാ, ഗൗരി എന്നിവ ഔഷധസസ്യങ്ങളാണ്. കരഞ്ജ, നക്തമാല, പൂതിക, ചിരബിൽവ എന്നിവയും ഉണ്ട്. ശിഗ്രു എന്നത് ശോഭാഞ്ജന എന്നും, ജ്ഞാനമാന എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു. ജയ, ജയന്തി, ശരണി, നിർഗുണ്ഡി, സിന്ധുവാര എന്നിവ പറയപ്പെടുന്നു; മൊരടാ, പീലുപർണ, തുണ്ടി എന്നിവയെ തുണ്ടികേരിക എന്നും വിളിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെയാണ് ഈ ശ്ലോകങ്ങളിൽ പരാമർശിച്ചിട്ടുള്ള ഔഷധസസ്യങ്ങൾ, ധാതുക്കൾ, അളവുകൾ, അവയുടെ വ്യത്യസ്ത പേരുകൾ എന്നിവയുടെ വിശുദ്ധമായ പരമ്പര.