ഗരുഡപുരാണമ്

ശൗനകമുനിയേ, ഒരു ജ്ഞാനവും വിവേകവും ഉള്ള നല്ലൊരു മകനും കുടുംബത്തെ ഉയർത്തുന്നു—പൂർണ്ണചന്ദ്രൻ ആകാശത്തെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ. ഒരൊറ്റ സുന്ദരവും സുഗന്ധമുള്ള വൃക്ഷം മുഴുവൻ കാടിനും സുഗന്ധം പകരുന്നതുപോലെ, നല്ല മകൻ കുടുംബത്തിന് മഹത്വം നൽകുന്നു. സദ്ഗുണങ്ങളില്ലാത്ത നൂറ് മക്കളെന്തിനാണ്? ഒരൊറ്റ ഗുണവാനായ മകനാണ് ഇരുണ്ടിരുട്ട് നീക്കുന്നത്; അതിന് ആയിരം നക്ഷത്രങ്ങൾക്കു കഴിയില്ല, ചന്ദ്രനു മാത്രമേ കഴിയൂ. പഞ്ചവത്സരങ്ങൾക്കുള്ളിൽ കുട്ടിയെ സ്‌നേഹപൂർവ്വം വളർത്തണം; പിന്നീട് പത്ത് വർഷം ശാസനം ചെയ്യണം; പതിനാറാം വയസ്സാകുമ്പോൾ മകനെ സ്നേഹിതനുപോലെ കാണണം. മകൻ ജനിക്കുമ്പോൾ അച്ഛന്റെ ഭാര്യയെ അവൻ സ്വന്തമാക്കുന്നു; വളരുമ്പോൾ അവന്റെ സമ്പത്ത് അവൻ ഏറ്റെടുക്കുന്നു; മരിക്കുമ്പോൾ ജീവൻ പോലും അവൻ എടുത്തുകൊള്ളുന്നു—മകനുപോലൊരു ശത്രു ഇല്ല. ചില കടുവകൾക്ക് മാൻ മുഖം കാണാം, ചില മാൻമാർക്ക് കടുവാമുഖം; അവയുടെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം അറിയാത്തപക്ഷം, ഓരോ ഘട്ടത്തിലും ജാഗ്രത വേണം. ക്ഷമയുള്ളവരിൽ ഒരൊറ്റ ദോഷം മാത്രം കാണാം—അവർ ദുർബലരാണെന്ന് മറ്റ് ആളുകൾ തെറ്റിദ്ധരിക്കാം. ഭോഗങ്ങൾ നശ്വരമാണ് എന്ന് മനസ്സിലാക്കണം; സ്നേഹമുള്ളവരിൽ, ബുദ്ധിശാലികളുടെ ചിന്തകൾ ഒരിക്കലും ഉല്ലാസം നഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല. അച്ഛൻ മരിച്ചാൽ മൂത്ത സഹോദരൻ അച്ഛനുപോലെ ആകണം; അവൻ എല്ലാവർക്കും അച്ഛനും രക്ഷകനുമാകണം. എല്ലാ അനിയന്മാരോടും, സമാനമായി വിഭവം പങ്കിടുന്നവരോടും, മക്കളോടും സമദർശനം പുലർത്തണം. ചെറുതായാലും ഒന്നായി ഒന്നിച്ചാൽ അതിശക്തിയാകും; പുള്ളിപ്പുലിയേയും കെട്ടാൻ പുല്ലുകൊണ്ടുള്ള കയറിനും കഴിയാം. മറ്റൊരാളുടെ സമ്പത്ത് എടുത്ത് ദാനം ചെയ്യുന്നവൻ, ദാനിയായിട്ടും നരകത്തിൽ പോകുന്നു; ഫലം സമ്പത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ഉടമയ്ക്ക് മാത്രമേ ലഭിക്കൂ. ദൈവസംബന്ധമായ വസ്തുക്കളുടെ നാശം, ബ്രാഹ്മണരുടെ സമ്പത്ത് പിടിച്ചെടുക്കൽ, ബ്രാഹ്മണന്മാരെ അപമാനിക്കൽ—ഇവയാൽ കുടുംബങ്ങൾ മഹത്വം നഷ്ടപ്പെടുന്നു. ബ്രാഹ്മണഹത്യ, മദ്യംപാനം, കള്ളത്തരങ്ങൾ, വ്രതഭംഗം—ഇവയ്ക്കെല്ലാം പ്രായശ്ചിത്തം ഉണ്ട്; പക്ഷേ കൃതഘ്നതയ്ക്ക് പ്രായശ്ചിത്തമില്ല. അധമനായവൻ, ഭാര്യയാൽ കീഴടങ്ങിയവൻ, വീട്ടിൽ വ്യഭിചാരിയുള്ളവൻ—ഇവരിൽ നിന്ന് പിതൃ-ദേവതകൾ അർപ്പണങ്ങൾ സ്വീകരിക്കില്ല. കൃതഘ്നൻ, അശിഷ്ടൻ, ദീർഘക്രോധി, കപടൻ—ഇവരെ ചണ്ഡാളന്മാരായി അറിയണം; അവരുടെ സന്താനവും അങ്ങനെ തന്നെ. ദുഷ്ടഹൃദയമുള്ള ശത്രുവിനെ, അവൻ ദുർബലനായാലും, അവഹേളിക്കരുത്; നിയന്ത്രണമില്ലാത്ത ചെറിയ തീ പോലും ലോകം ചാരമാക്കും. യൌവ്വനത്തിൽ ശാന്തനായവൻ മാത്രമാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ ശാന്തൻ; ബോധങ്ങൾ ക്ഷയിച്ചപ്പോൾ ആരും ശാന്തരാവും. സമ്പത്ത് എല്ലാവർക്കും പൊതുവാണ്, വഴി പോലെയാണ്; 'എനിക്ക് മാത്രമാണ്' എന്നു കരുതിയാൽ സന്തോഷം ഉണ്ടാകില്ല. ശരീരം വാതപിത്തകഫങ്ങൾക്ക് വിധേയമാണ്, മനസ്സിനാണ് ആശ്രയം; മനസ്സില്ലെങ്കിൽ ശരീരധാതുക്കളും നശിക്കും. അതിനാൽ മനസ്സിനെ സദാ സംരക്ഷിക്കണം; മനസ്സു നല്ലോരായാൽ ധാതുക്കളും ഉത്സാഹിക്കും. സൂതൻ പറഞ്ഞു: ദുഷ്ടസഖി, ദുഷ്ടരാജാവ്, ദുഷ്ടമകൻ, ദുഷ്ടമകൾ, ദുഷ്ടദേശം—ഇവയെ ദൂരേ നിന്ന് ഒഴിവാക്കണം. ധർമ്മം വിട്ടുപോയി, തപസ്സു ദുർബലമായി, സത്യം അകലുന്നു, ഭൂമി ഉഷരായി, ആളുകൾ കപടരായി, ബ്രാഹ്മണർ ലോഭത്തിൽ മുങ്ങി, സ്ത്രീകളിൽ പുരുഷന്മാർ അടിമപെട്ടു, സ്ത്രീകൾ ചഞ്ചലരായി, അധമർ ഉയർന്ന്—ഇങ്ങനെ കലിയുഗത്തിൽ ജീവിക്കുന്നത് ദു:ഖകരമാണ്; മരിച്ചവർ ഭാഗ്യശാലികളാണ്. സ്വദേശത്തിന്റെ നാശം, കുടുംബത്തിന്റെ നാശം, ഭാര്യകൾ മറ്റൊരാളിൽ ആകർഷിതരാവുന്നത്, മകൻ ദുഷ്പഥത്തിൽ പോകുന്നത്—ഇവ കാണാത്തവരാണ് ഭാഗ്യശാലികൾ. ദുഷ്ടമകനിൽ സന്തോഷമില്ല, ദുഷ്ടഭാര്യയിൽ ആനന്ദമില്ല; കപടസുഹൃത്ത് വിശ്വസനീയനല്ല, ദുഷ്ടരാജ്യത്തിൽ ജീവൻ തന്നെ ഇല്ല. മറ്റൊരാളുടെ ഭക്ഷണം, സമ്പത്ത്, കിടക്ക, ഭാര്യ, വീട്ടിൽ താമസം—ഇവയൊക്കെ ഇന്ദ്രനു പോലും ഐശ്വര്യം നഷ്ടപ്പെടുത്തും. സംസാരത്തിലൂടെ, ശരീരസ്പർശം, കൂട്ടായ്മ, ഒന്നിച്ച് ഭക്ഷണം, ഇരിപ്പ്, കിടപ്പ്, യാത്ര—ഇങ്ങനെ പാപം പരസ്പരം പടരുന്നു. സ്ത്രീകൾക്ക് സൗന്ദര്യം നഷ്ടപ്പെടുന്നത് ദുർവ്വ്യവഹാരത്തിലൂടെ, തപസ്സിന് ക്രോധം, പശുക്കൾക്ക് ഗേറ്റിൽ കിടക്കുന്നത്, ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് ശൂദ്രഭോജനത്തിലൂടെയാണ്. ഒന്നിച്ച് ഇരിക്കുക, കിടക്ക, ഭക്ഷണം, കൂട്ടത്തിൽ ചേരുക—ഇവയിലൂടെ പാപം ഒരു പാത്രത്തിൽ നിന്ന് മറ്റൊന്നിലേക്കുള്ള വെള്ളംപോലെ പടരുന്നു. ഭോഗത്തിൽ അനേകം ദോഷങ്ങൾ ഉണ്ട്, ശാസനയിൽ അനേകം ഗുണങ്ങൾ; അതിനാൽ ശിഷ്യനെയും മകനെയും ശാസിക്കണം, അനുകൂലിപ്പിക്കരുത്. മനുഷ്യർക്ക് പ്രയാണം വയസ്സാകുന്നത്, മലകൾക്ക് വെള്ളം, സ്ത്രീകൾക്ക് ദീർഘവിരഹം, വസ്ത്രങ്ങൾക്ക് സൂര്യപ്രകാശം—ഇവയാണ് ക്ഷയം വരുത്തുന്നത്. അധമർ വഴക്കാണ് അന്വേഷിക്കുന്നത്, മധ്യമർ ഐക്യമാണ്, ഉത്തമർ മാനമാണ് അന്വേഷിക്കുന്നത്; മാനമാണ് മഹാന്മാരുടെ സമ്പത്ത്. മാനമാണ് സമ്പത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം; മാനമുണ്ടെങ്കിൽ സമ്പത്ത് ആവശ്യമില്ല; മാനവും അഭിമാനവും പോയാൽ സമ്പത്തും ജീവനും നിർഥകമാണ്. അധമർ സമ്പത്താണ് അന്വേഷിക്കുന്നത്, മധ്യമർ സമ്പത്തും മാനവും, ഉത്തമർ മാനം മാത്രം; മാനമാണ് മഹാന്മാരുടെ സമ്പത്ത്. കാട്ടിൽ സിംഹം മറ്റൊരാളോട് തലകുനിയില്ല; മറ്റൊരാളുടെ ഭക്ഷണത്തിൽ കണ്ണിടുകയില്ല; ഉന്നതകുടുംബത്തിൽ ജനിച്ചവർ, സമ്പത്ത് ഇല്ലെങ്കിലും, ചീത്തപ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യില്ല. കാട്ടിൽ സിംഹത്തിന് അഭിഷേകം ആവശ്യമില്ല; സ്വഭാവത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ അവൻ രാജാവാവുന്നു. അനാസക്തനായ വ്യാപാരി, കശവക്കാരൻ, അഭിമാനിയായ ഭിക്ഷുകൻ, ദരിദ്രനായ കാമുകൻ, സുന്ദരിയായ സ്ത്രീ, കഠിനമായി സംസാരിക്കുന്നവൻ—ഇവരൊക്കെ തങ്ങളുടെ കർത്തവ്യം ചെയ്യാറില്ല. ദാനശീലനായ ദരിദ്രൻ, സമ്പന്നനായ കഞ്ചാവ്, അനുസരണമില്ലാത്ത മകൻ, ദുഷ്ടനോടുള്ള സേവനം, നല്ല പ്രവൃത്തിക്കിടയിൽ മരണം—ഇവയാണ് മനുഷ്യന്റെ അഞ്ചു ദോഷങ്ങൾ. പ്രിയപ്പെട്ടവരിൽ നിന്ന് വേർപാട്, സ്വജനങ്ങളിൽ നിന്ന് അപമാനം, കുടിശ്ശിക, ദുഷ്ടസേവനം, ദാരിദ്യ്യത്തിൽ പിറിഞ്ഞുപോകുന്ന സുഹൃത്തുക്കൾ—ഇവയാണ് തീ ഇല്ലാതെയും കത്തുന്ന അഞ്ചു വേദനകൾ. അനേകം ചിന്തകളിൽ നാലു വേദനകൾ അതിവേദനകരമാണ്: അധമരുടെ അപമാനം, വിശപ്പ്, അനാസക്തയായ ഭാര്യ, ബന്ധുക്കളുടെ തടസ്സം. അനുസരണമുള്ള മകൻ, സമ്പത്ത്, വിദ്യ, ആരോഗ്യവും, സദ്ജനസംഗതിയും, അനുസരണമുള്ള പ്രിയഭാര്യ—ഇവയാണ് ദു:ഖം നീക്കുന്ന അഞ്ചു വേരുകൾ. ഈ വിധത്തിൽ, ജീവിതത്തിന്റെ സത്യങ്ങൾ, ബന്ധങ്ങളുടെ മഹത്വം, ഗുണദോഷങ്ങൾ, മനുഷ്യസംബന്ധങ്ങൾ—ഇവയെല്ലാം മഹർഷികൾ ശൗനകനോടു പറഞ്ഞു.