ഗരുഡപുരാണമ്

ഒരു കാലത്ത്, സൂതൻ മഹർഷികൾക്കു മുന്നിൽ ജീവിതത്തിന്റെ ഗഹനതയെയും, മനുഷ്യന്റെ ഭാഗ്യത്തെക്കുറിച്ചും, ബന്ധങ്ങളെയും, സത്യങ്ങളെയും വിശദീകരിച്ചു. അപ്പോൾ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: ഒരാളുടെ കാലം വരാത്തപോൾ, ആൾ ആയിരം അമ്പുകൾ കൊണ്ട് വെട്ടിയാലും മരണമില്ല; എന്നാൽ കാലം വന്നാൽ, ഒരു പച്ച പുല്ല് തൊട്ടാലും ജീവൻ പോകും. ഓരോ മനുഷ്യനും സ്വന്തമായുള്ള ഭാഗ്യത്തിനും, ദുഖത്തിനും, സുഖത്തിനും, അവന് ലഭിക്കേണ്ടത് മാത്രമേ ലഭിക്കൂ; പോകേണ്ട സ്ഥലത്തേക്കാണ് പോകുന്നത്; മുന്നിൽ നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്നതേയാണ് സംഭവിക്കുന്നത്. മനുഷ്യന് ലഭിക്കുന്നതെല്ലാം, അവന്റെ പഴയ കർമ്മഫലങ്ങൾക്കാണ്; അതിനാൽ വിലാപം അനാവശ്യമാണ്. പൂക്കൾക്കും ഫലങ്ങൾക്കും തങ്ങളുടെ സമയത്തേ മാത്രമേ വിളവെടുപ്പ് ഉണ്ടാകൂ; അങ്ങനെ, പൂർവകൃത്യങ്ങൾക്കും ഫലം ലഭിക്കുന്നതും സമയത്തേ. മനുഷ്യന്റെ ഗുണം, കുടുംബം, വിജ്ഞാനം, വംശം, സദാചാരം, ശുചിത്വം—ഇവയിൽ ഒന്നും ഫലദായകമല്ല; പൂർവജന്മത്തിൽ സമ്പാദിച്ച ഭാഗ്യമാണ്, മരുമാനത്തെപ്പോലെ, സമയത്ത് ഫലിക്കുന്നത്. മരണത്തിനായി നിശ്ചയിച്ചിടത്താണ് കൊല്ലുന്നവൻ എത്തുന്നത്; സമ്പത്തിനായി നിശ്ചയിച്ചിടത്താണ് ധനം എത്തുന്നത്; ഇവയെല്ലാം സ്വന്തം കർമ്മം കൊണ്ടാണ് ആകുന്നത്. പൂർവകൃത്യങ്ങൾ കാളവ herd-ൽ പശുവിന്‍റെ കുഞ്ഞ് അമ്മയെ കണ്ടെത്തുന്ന പോലെ, കർമ്മം ചെയ്യുന്നത് മനുഷ്യനെ പിന്തുടരുന്നു. അങ്ങനെ, പൂർവകൃത്യങ്ങൾ ദോഷമോ, ഗുണമോ, മനുഷ്യനെ വേറൊരു ജന്മത്തിലും പിന്തുടരുന്നു. മറ്റുള്ളവരുടെ പിഴവുകൾ, കടുക് Dane-ൽപോലും, ദുഷ്ടന്മാർ കാണുന്നു; എന്നാൽ, സ്വന്തം പിഴവുകൾ, വലിയ ബീല്വ ഫലത്തോളം വലിയതായിരിക്കും, കണ്ടില്ലായ്മയാകും. രാഗം, ദ്വേഷം തുടങ്ങിയവയോട് അകപ്പെട്ടു ജീവിക്കുന്നവർക്ക് എവിടെയും സുഖമില്ല; സത്യം പറയാം, സംതൃപ്തിയുള്ളവിടെയാണ് സുഖം. അകമൊഴിയുള്ളിടത്ത് ഭയം ഉണ്ട്; അകമൊഴി ദുഃഖത്തിന്റെ vessels ആണ്; അതിനാൽ, അകമൊഴി ഉപേക്ഷിച്ചാൽ വലിയ സുഖം ലഭിക്കും. ഈ ശരീരം തന്നെയാണ് ദുഃഖത്തിനും സുഖത്തിനും ആധാരം; ജീവനും ശരീരവും ജന്മത്തിൽ ഒരുമിച്ച് ജനിക്കുന്നു. മറ്റുള്ളവരിൽ ആശ്രയിച്ചുള്ളതെല്ലാം ദുഃഖമാണ്; സ്വയം നിയന്ത്രിക്കുന്നതെല്ലാം സുഖമാണ്—ഇതാണ് ദുഃഖസുഖത്തിന്റെ ലക്ഷണങ്ങൾ. സുഖത്തിനു ശേഷം ദുഃഖം, ദുഃഖത്തിനു ശേഷം സുഖം; ഇരു അവസ്ഥകളും മനുഷ്യരിൽ ചക്രം പോലെ ചുറ്റുന്നു. കഴിഞ്ഞതൊക്കെ കഴിഞ്ഞു; വരാനുള്ളത് ദൂരമാണ്; ഇപ്പോഴത്തെ ജീവിതം മാത്രം ശ്രദ്ധിക്കണം, ദുഃഖത്തിൽ ആഴം പിടിക്കേണ്ടതില്ല. സൂതൻ പറഞ്ഞു: ആരും ആരുടെയും സ്നേഹിതനോ ശത്രുവോ അല്ല; സ്നേഹവും വൈരവും കാരണങ്ങളാൽ മാത്രം ഉണ്ടാകുന്നു. "സഖാ" എന്ന രണ്ടു അക്ഷരമുള്ള വാക്ക് ദുഃഖത്തിനും ഭയത്തിനും അഭയം, സ്നേഹത്തിനും വിശ്വാസത്തിനും vessel, നാഗരികതയുടെ ആണിഞ്ഞാണ്. "ഹരി" എന്ന വാക്ക് ഒരിക്കൽ ഉച്ചരിച്ചാൽ, മോക്ഷത്തിലേക്കുള്ള സംരക്ഷണം ലഭിക്കും. മാതാവിൽ, ഭാര്യയിൽ, സഹോദരനിൽ, മകനിൽ പോലും, സ്വന്തം സ്വഭാവമുള്ള സ്നേഹിതനിൽ കാണുന്ന വിശ്വാസം മറ്റൊരിടത്തും കാണില്ല. ദീർഘകാല സ്നേഹത്തിനായി, ചതിയാട്ടം, കടം കൊടുക്കൽ, മറ്റൊരാളുടെ ഭാര്യയെ രഹസ്യമായി കാണൽ—ഈ മൂന്ന് ദോഷങ്ങൾ ഒഴിവാക്കണം. അമ്മ, സഹോദരി, മകൾ എന്നിവരുമായി ഒരാൾ ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കരുത്; senses-ന്റെ ശക്തി ജ്ഞാനിയെയും വഴിതെറ്റിക്കും. സ്വന്തം സ്ത്രീകളോടുള്ള contrary passion ഇല്ല; ഉപാധി അനുസരിച്ച് ശിക്ഷയും ലഭിക്കും. കാലത്തിന്റെ കാറ്റ്, കുതിര, സമുദ്രം—ഇവയുടെ ഗതിയറിയാം; എന്നാൽ, സ്നേഹമില്ലാത്ത സ്ത്രീയുടെ മനസ്സിന്റെ ഗതി അറിയാൻ കഴിയില്ല. ഒരു സ്ത്രീയുടെ ശുദ്ധത, ഒരു നിമിഷം, ഒറ്റപ്പെട്ട സ്ഥലം, അഭ്യർത്ഥനകൾ ഇല്ലാത്തതിനാലാണ്, ശൗനക, നിലനിൽക്കുന്നത്. ഭർത്താവിൽ അർപ്പിതയായ സ്ത്രീ, മറ്റ് പുരുഷന്മാർ ആകർഷകമായാലും, ഭർത്താവിനേ മാത്രം സേവിക്കാൻ സന്തോഷിക്കുന്നു; എന്നാൽ, പുരുഷന്മാർക്ക് മറ്റു സ്ത്രീകളെ ലഭിക്കാതിരിയ്ക്കുന്നത് പിഴവല്ല. അമ്മ, കാമം കൊണ്ടു രഹസ്യമായി ചെയ്യുന്ന കാര്യങ്ങൾ നല്ല സ്വഭാവമുള്ള മക്കൾ ശ്രദ്ധിക്കരുത്. മറ്റൊരാളിൽ ആശ്രയിച്ചുള്ള ഉറക്കം, മറ്റൊരാളുടെ ഇഷ്ടത്തിന് അനുസരിച്ച് ജീവിക്കൽ, സ്ഥിരമായ തമാശയും ചിരിയും, യാഥാർത്ഥ്യമല്ലാത്ത ദുഃഖം, വിലയ്ക്ക് pledged ചെയ്ത ശരീരം, libertine-മാർ nails കൊണ്ട് പൊട്ടിച്ച കഴുത്ത്, പല ഉപകരണങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച കഴുത്ത്—ഇവയാണ് ലോകത്ത് courtesan-ന്റെ വില. തീ, വെള്ളം, സ്ത്രീകൾ, മണ്ടന്മാർ, പാമ്പുകൾ, രാജകുടുംബങ്ങൾ—ഈ ആറു എപ്പോഴും മറ്റുള്ളവരുടെ സേവനത്തിനാണ്, പക്ഷേ, ജീവൻ ഒരു നിമിഷം കൊണ്ടു എടുത്തേക്കാം. പണ്ഡിത ബ്രാഹ്മണൻ വേദങ്ങളിലും ശാസ്ത്രങ്ങളിലും നിപുണനാകുന്നത് അതിശയമല്ല; രാജാവ് ഭരണത്തിൽ നിപുണനാകുന്നത് അതിശയമല്ല; സുന്ദരിയും യുവതിയും, സദാചാരവും കാമവും ഉള്ള സ്ത്രീ അതിശയമല്ല; എന്നാൽ, ദരിദ്രൻ ഒരിക്കൽ പോലും പാപം ചെയ്യാതിരിയ്ക്കുന്നത് അതിശയമാണ്. സ്വന്തം പിഴവുകൾ മറ്റുള്ളവരോട് തുറക്കരുത്; മറ്റുള്ളവരുടെ വിജ്ഞാനത്തിലെ പിഴവുകൾ പുറത്തു പറയരുത്; കുരിശ് tortoise പോലെ അവന്റെ limbs മറച്ചു വയ്ക്കണം; മറ്റുള്ളവരുടെ ദൗർബല്യങ്ങൾ നിരീക്ഷിക്കണം. സ്ത്രീകൾ, പാതാളത്തിൽ ആയാലും, ഉയർന്ന മതിലുകൾക്കുള്ളിൽ ആയാലും, മുടി ഇല്ലാത്തതിനാൽ ലഭിക്കാത്തത് കൊണ്ടു, ആരാണ് അവരെ ലഭിക്കാത്തത്? തീവ്രവും, രഹസ്യങ്ങൾ അറിയുന്നതും, സ്വന്തക്കാരുടെ thorn-ഉം, പുറത്തു hostility കാണിക്കുന്ന ശത്രുവേക്കാൾ കൂടുതൽ ദു:ഖം നൽകുന്നു. കുട്ടിയെ പഞ്ചസാരകൊണ്ട് സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നവൻ, വിദ്യാർത്ഥിയെ ശാസനകൊണ്ട്, സ്ത്രീയെ സമ്പത്തുകൊണ്ട്, ദേവതകളെ austerity കൊണ്ടും, എല്ലാവരെയും നല്ല പെരുമാറ്റം കൊണ്ടും സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നവൻ പണ്ഡിതനാണ്. ചതിയോടെ സ്നേഹിതനെ നേടാൻ, അശുദ്ധതകൊണ്ട് ധർമ്മം നേടാൻ, മറ്റുള്ളവരെ വേദനിപ്പിച്ച് സമ്പത്ത് നേടാൻ, efforts ഇല്ലാതെ വിജ്ഞാനം നേടാൻ, ബലപ്രയോഗം കൊണ്ട് സ്ത്രീയെ നേടാൻ—ഇവ ചെയ്തവൻ ജ്ഞാനിയല്ല. ഫലമുള്ള വൃക്ഷം ഫലത്തിനായി മുറിച്ചാൽ, ഫലവും നഷ്ടവും മാത്രമേ ലഭിക്കൂ; വലിയ പിഴവുമാണ്. സമ്പന്നനായ സന്യാസി, വിദൂര ദേശത്ത് ജോലി ചെയ്യുന്ന തൊഴിലാളി, മദ്യപാനി, ശുദ്ധവ്രതയുള്ള സ്ത്രീ—ബ്രാഹ്മണ, ഞാൻ ഇതിൽ വിശ്വസിക്കുന്നില്ല. വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയാത്തവരിൽ, സ്നേഹിതരിലേയും വിശ്വാസം വയ്ക്കരുത്; സ്നേഹിതൻ കോപത്തിൽ എല്ലാ രഹസ്യങ്ങളും പുറത്ത് പറയാം. എല്ലാ ജീവികളിലേയും വിശ്വാസം, നല്ലതിൽ സ്നേഹം—സ്വന്തം സ്വഭാവം മറച്ചു വയ്ക്കണം; ഇതാണ് സദാചാരത്തിന്റെ അടയാളം. ഏത് പ്രവൃത്തിയിലായാലും, പ്രവർത്തകനൊപ്പം പോകണം; എന്നാൽ, എല്ലാ സാഹചര്യത്തിലും ധൈര്യവും ബുദ്ധിയും കാണിക്കണം. ജ്ഞാനികൾ പഴയ സ്ത്രീകളെ, പുതിയ മദ്യം, ഉണങ്ങിയ മാംസം, മൂന്നു തരത്തിലുള്ള മൂലങ്ങൾ, രാത്രിയിൽ തൈറ്, പകൽ ഉറക്കം—ഇവ ഒഴിഞ്ഞു നടക്കണം. ഇങ്ങനെ, സൂതൻ ജീവിതത്തിന്റെ സത്യങ്ങൾ, മനുഷ്യന്റെ ഭാഗ്യവും, ബന്ധങ്ങളും, കർമ്മഫലവും, സ്നേഹവും, ദു:ഖവും, സുഖവും, സ്ത്രീപുരുഷ സ്വഭാവങ്ങളും, ജ്ഞാനത്തിന്റെ മാർഗ്ഗങ്ങളും, സദാചാരവും, സ്നേഹിതരോടും ശത്രുക്കളോടും പെരുമാറ്റം, വിശ്വാസം, സംശയം, വഞ്ചന, ആത്മസംയമനം, എല്ലാം മഹർഷികൾക്കു മുന്നിൽ വിശദീകരിച്ചു.