ഗരുഡപുരാണമ്

സത്യവും ശുദ്ധിയും ഉള്ളവർക്കു സ്വർഗ്ഗം പ്രാപിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടില്ല; സത്യവാനായവന്റെ വാക്കുകൾ അശ്വമേധ യാഗത്തേക്കാൾ മഹത്തരമാണ്. എന്നാൽ, മനസ്സിൽ ദുഷ്ടത നിറഞ്ഞവൻ, ആയിരം പ്രാവശ്യം മണ്ണ് പുരട്ടി, നൂറ് പ്രാവശ്യം വെള്ളം ഒഴിച്ചാലും ശുദ്ധനാവാൻ കഴിയില്ല. കൈകളും കാലുകളും മനസ്സും നന്നായി നിയന്ത്രിക്കുകയും, ജ്ഞാനവും തപസ്സും കീർത്തിയും ഉള്ളവൻ തീർത്ഥാടനഫലം പ്രാപിക്കുന്നു. ആദരവിൽ ആവേശപ്പെടാതെയും അപമാനത്തിൽ കോപം കാണിക്കാതെയും, കോപം വന്നാലും കഠിനമായ വാക്കുകൾ പറയാതെയും ഇരിക്കുന്നവനാണ് സദാചാരിയുടെ ലക്ഷണം. സമയോചിതവും ഉപകാരപ്രദവുമായ വാക്കുകൾ ദരിദ്രനോടോ, ജ്ഞാനിയോടോ, സുന്ധരസ്വഭാവമുള്ളവനോടോ പറഞ്ഞാലും, ആരും അതിൽ സന്തോഷിക്കുന്നില്ല. മന്ത്രശക്തി, ബലം, ബുദ്ധി, ശ്രമം എന്നിവകൊണ്ട് മനുഷ്യർക്ക് ലഭിക്കാത്തത് നേടാൻ കഴിയില്ല; അതുകൊണ്ട് ദുഃഖിക്കേണ്ട കാര്യമില്ല. പങ്കെടുക്കാതെ ലഭിച്ചതും, വിട്ടയച്ചതും, എവിടെനിന്ന് വന്നതോ അവിടെത്തന്നെ പോയതോ, അതിൽ ദുഃഖിക്കേണ്ടതെന്ത്? രാത്രിയിൽ പലതരം പക്ഷികൾ ഒരു മരത്തിൽ കൂടുന്നു, പക്ഷേ പുലരിയിൽ ഓരോന്നും ദിശാബോധംകൊണ്ട് പിരിഞ്ഞുപോകുന്നു—ഇതിൽ ദുഃഖിക്കേണ്ട കാര്യമുണ്ടോ? ഒരു കാരവാനിൽ യാത്രചെയ്യുന്നവരിൽ ഒരാൾ പെട്ടെന്ന് പിരിഞ്ഞുപോയാലും അതിൽ ദുഃഖിക്കേണ്ടതെന്ത്? സകല ജന്തുക്കളും ആദിയിൽ അവ്യക്തത്തിൽ നിന്ന് ഉദ്ഭവിച്ച്, മധ്യേ വ്യക്തമായി നിലനിർത്തി, അവസാനം വീണ്ടും അവ്യക്തത്തിൽ ലയിക്കുന്നു, ശൗനകാ—ഇതിൽ ദുഃഖിക്കേണ്ടതെന്ത്? ആരുടെയോ കാലം വരാതിരിക്കുമ്പോൾ, നൂറുകണക്ക് അമ്പുകൊണ്ട് തുളഞ്ഞാലും മരണമില്ല; എന്നാൽ, കാലം വന്നാൽ പുള്ളിക്കൊണ്ടു തൊട്ടാൽ പോലും ജീവൻ നഷ്ടമാകും. ഒരാൾക്ക് ലഭിക്കേണ്ടത് മാത്രമേ ലഭിക്കൂ, പോകേണ്ടിടത്തേക്ക് മാത്രമേ പോകൂ, അനുഭവിക്കേണ്ടത്—സുഖമോ ദുഃഖമോ—നിശ്ചിതമായതേയാണ്. നിശ്ചിതമായതേ ലഭിക്കും; ദുഃഖിച്ചിട്ട് കാര്യമില്ല. പൂക്കളും പഴങ്ങളും സമയത്തിന് മുമ്പ് വിരിയുന്നില്ലെന്നപോലെ, പഴയ കർമ്മങ്ങൾക്കും ഫലം സമയത്ത് മാത്രമേ ലഭിക്കൂ. സ്വഭാവം, കുടുംബം, പഠനം, ജ്ഞാനം, ഗുണങ്ങൾ, വംശശുദ്ധി—ഇവയൊന്നും ഫലപ്രദമല്ല; മുൻജന്മത്തിലെ തപസ്സിലൂടെ സമ്പാദിച്ച ദൈവം സമയത്ത് ഫലിക്കും, മരങ്ങൾപോലെ. മരണത്തിന് വിധിക്കപ്പെട്ടിടത്ത് കൊലപാതകനും, സമൃദ്ധിക്കുള്ളിടത്ത് ധനവും എത്തും—ഇതൊക്കെ കർമ്മഫലമാണ്. പാലകൂട്ടത്തിൽ ആയിരം പശുക്കളുണ്ടായാലും, കன்று സ്വന്തം അമ്മയെ കണ്ടെത്തും; അതുപോലെ, കർമ്മഫലങ്ങൾ നിർഭാഗ്യവാനെ പിന്തുടരും. അതിനാൽ, മുൻജന്മങ്ങളിൽ സമ്പാദിച്ച സുഖഫലങ്ങൾ അനുഭവിച്ചുകൊൾക; ദുഃഖിക്കേണ്ടതെന്ത്? നല്ലോ, ചീത്തയോ, ചെയ്ത കർമ്മങ്ങൾ അനന്തരജന്മത്തിൽ അവനെ പിന്തുടരും. പിഴവുകൾ മറ്റുള്ളവരിൽ എത്ര ചെറുതായാലും കണ്ടുപിടിക്കുന്നവൻ, സ്വന്തം വലിയ പിഴവുകൾ കാണുന്നില്ല. രാഗം, ദ്വേഷം മുതലായവയിൽ ആസ്വാദനമുള്ളവർക്കു എവിടെയും സന്തോഷം ഇല്ല; സന്തോഷം എവിടെയാണെന്നാൽ, സംതൃപ്തിയിലാണെന്ന് ഞാൻ കാണുന്നു. ബന്ധം എവിടെയുണ്ടോ അവിടെയാണ് ഭയം; ബന്ധം തന്നെയാണ് ദുഃഖത്തിന്റെ അധിഷ്ഠാനം. ദുഃഖം ബന്ധത്തിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്; അതിനെ ഉപേക്ഷിച്ചാൽ മഹാസന്തോഷം ലഭിക്കും. ദേഹമാണ് സുഖത്തിന്റെയും ദുഃഖത്തിന്റെയും ആധാരം; ജനനത്തോടൊപ്പം ജീവനും ദേഹവും ഉണ്ട്. മറ്റൊരാളിൽ ആശ്രയിച്ചുള്ളതെല്ലാം ദുഃഖമാണ്; സ്വയം നിയന്ത്രിക്കുന്നതെല്ലാം സന്തോഷം. ഇതാണ് സുഖവും ദുഃഖവും തിരിച്ചറിയാനുള്ള ചിഹ്നം. സന്തോഷത്തിനു ശേഷം ദുഃഖവും, ദുഃഖത്തിനു ശേഷം സന്തോഷവും വരുന്നു; ഇവ മനുഷ്യരിൽ ചക്രംപോലെ പര്യടിക്കുന്നു. കഴിഞ്ഞത് കഴിഞ്ഞു; അതു മടങ്ങി വരില്ല. ഇപ്പോൾ നിലനിൽക്കുന്ന കാര്യത്തിൽ മാത്രം ജീവിക്കണം, ദുഃഖത്തിൽ പെടേണ്ട. സുതൻ പറഞ്ഞു: ആരും ആരുടേയും ശത്രുവോ സുഹൃദ്ദോ അല്ല; സൗഹൃദവും വൈരവും കാരണങ്ങൾ കൊണ്ടാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്. രണ്ടക്ഷരമായ 'സഖ' എന്ന വാക്ക് ദുഃഖത്തിന്റെയും ഭയത്തിന്റെയും ആശ്രയവും, പ്രേമത്തിന്റെയും വിശ്വാസത്തിന്റെയും പാത്രവും, മഹത്തായ അഭിമാനവും നൽകുന്ന വജ്രം പോലെ; ആരാണ് അതിനെ സൃഷ്ടിച്ചത്? 'ഹരി' എന്ന രണ്ടക്ഷരവാക്ക് ഒരിക്കൽ പോലും ഉച്ചരിച്ചാൽ, മോക്ഷത്തിലേക്കുള്ള രക്ഷാപടയാളം ലഭിക്കും. മാതാവിലോ ഭാര്യയിലോ സഹോദരനിലോ പുത്രനിലോ, ഒരാൾക്ക് അത്ര വിശ്വാസം ഇല്ല; സ്വന്തം സ്വഭാവത്തിലുള്ള സുഹൃത്ത് മാത്രമാണ് അതിനർഹൻ. ദീർഘകാല സൗഹൃദം ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ മൂന്നുദോഷങ്ങൾ ഒഴിവാക്കണം: ജൂയൽ, കടം കൊടുക്കൽ, രഹസ്യമായി മറ്റൊരാളുടെ ഭാര്യയെ കാണൽ. തൻ്റെ അമ്മയോടോ സഹോദരിയോടോ മകളോടോ ഒരാൾ ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കരുത്; ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ ശക്തിയാൽ ജ്ഞാനിയെയും വഴിതെറ്റിക്കും. സ്വന്തം സ്ത്രീകളിൽ വ്യത്യസ്തമായ ആസക്തി ഉണ്ടാകില്ല; ഉപാധി അനുസരിച്ച് ശിക്ഷയും ലഭിക്കും. ഒരു കാലഘട്ടത്തിന്റെ കാറ്റിന്റെയും കുതിരയുടെയും മഹാസമുദ്രത്തിന്റെയും ഗതിയും മനസ്സിലാക്കാം; പക്ഷേ, സ്നേഹമില്ലാത്ത സ്ത്രീയുടെ മനസ്സു മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയില്ല. ഒരക്ഷണം, ഏകാന്തത, അപേക്ഷയൊന്നുമില്ല; അങ്ങനെ, ശൗനകാ, സ്ത്രീകളുടെ പാതിവ്രത്യമാണ് നിലനിൽക്കുന്നത്. ഭർത്താവിനോടു ഭക്തിയുള്ള സ്ത്രീ, മറ്റുള്ളവരെ ആകർഷകമായിരുന്നാലും ഭർത്താവിനേ സേവിക്കാൻ ആനന്ദിക്കുന്നു; എന്നാൽ പുരുഷന്മാർക്ക് മറ്റുസ്ത്രികളെ ലഭിക്കാത്തത് പാപമായി കണക്കാക്കുന്നില്ല. കാമം കൊണ്ടു കീഴടങ്ങിയ അമ്മയുടെ രഹസ്യ പ്രവർത്തികൾ നല്ല സ്വഭാവമുള്ള പുത്രന്മാർ ചിന്തിക്കരുത്. മറ്റൊരാളിൽ ആശ്രയിച്ചുള്ള ഉറക്കം, എപ്പോഴും മറ്റൊരാളുടെ ഇഷ്ടത്തിന് അനുസരിച്ച് ജീവിക്കൽ, സ്ഥിരം തമാശയും ചിരിയും, സത്യസന്ധമല്ലാത്ത ദുഃഖം, വിലക്ക് വച്ച ശരീരം, കാമുകന്മാരുടെ നഖംകൊണ്ട് പൊട്ടിച്ച കഴുത്ത്, അലങ്കാരങ്ങൾ നിറഞ്ഞ കഴുത്ത്—ഇവയാണ് ലോകത്തിൽ വേശ്യയുടെ വില. അഗ്നി, ജലം, സ്ത്രീകൾ, മൂഢന്മാർ, പാമ്പുകൾ, രാജവംശങ്ങൾ—ഈ ആറും മറ്റുള്ളവർ സേവിക്കേണ്ടവയാണെങ്കിലും, ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് ജീവൻ എടുത്തുകളയും. ഒരു പണ്ഡിത ബ്രാഹ്മണൻ വേദശാസ്ത്രത്തിൽ പ്രാവീണ്യം നേടുന്നതിൽ അത്ഭുതമില്ല; ഭരണത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള രാജാവ് ധാർമ്മികനാകുന്നതിലും അത്ഭുതമില്ല; സുന്ദരിയും യുവതിയും ആയ സ്ത്രീ ഗുണവതിയും കാമവതിയും ആകുന്നതിലും അത്ഭുതമില്ല; പക്ഷേ, ദരിദ്രൻ ഒരിക്കലും പാപം ചെയ്യാതിരിക്കുന്നതിൽ അത്ഭുതം ഉണ്ട്. സ്വന്തം പിഴവുകൾ മറ്റുള്ളവരോട് വെളിപ്പെടുത്തരുത്; മറ്റുള്ളവരുടെ വിദ്യയിലെ ദോഷങ്ങളും പറയരുത്; ആമപോലെ അവയവങ്ങൾ മറച്ചു, മറ്റുള്ളവരുടെ ദുർബലതകൾ നിരീക്ഷിക്കണം.