ഗരുഡപുരാണമ്

ജീവിതത്തിലെ സുഖദുഃഖങ്ങൾ ഓരോരുത്തരും തങ്ങളെത്തന്നെ സൃഷ്ടിക്കുന്നവയാണെന്ന് ആചാര്യൻ പറഞ്ഞു. സ്വന്തം പൂർവ്വജന്മകർമഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കാൻ, ഓരോരുത്തരും ഗർഭാശയത്തിലെ ശയനം സ്വീകരിച്ച് ഈ ലോകത്ത് ജനിക്കുന്നു. ആകാശത്തിലും സമുദ്രത്തിന്റെ നടുവിലും മലകളുടെ വിടവുകളിലും, അമ്മയുടെ തലയിൽ അല്ലെങ്കിൽ കയ്യിലായാലും—മനുഷ്യൻ തന്റെ കർമ്മഫലങ്ങളിൽ നിന്ന് എവിടെയും രക്ഷപ്പെടാൻ കഴിയില്ല. രാവണൻ അത്യന്തം ശക്തമായ കോട്ടയും, മൂന്നു കുന്തങ്ങളുമുള്ള കോട്ടയും, കിടിലൻ സൈന്യവും, സമുദ്രവും, ഉഷനസിന്റെ ശാസ്ത്രവും എല്ലാം ഉണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും, കാലശക്തിയുടെ മുന്നിൽ അവൻ നശിച്ചു പോയി. ഏത് പ്രായത്തിലും, ഏത് സമയത്തും, പകലിലോ രാത്രിയിലോ, ഏതൊരു നിമിഷത്തിലും—ഭാഗ്യത്തിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്നതു മാത്രമേ സംഭവിക്കുകയുള്ളൂ, അതിന് മാറ്റമില്ല. ആകാശത്തിലൂടെ പറന്നാലും, ഭൂമിയിൽ കയറിയാലും, ദിശകളെ എല്ലാം പിടിച്ചാലും, ഒരാള്ക്ക് നൽകാത്തത് അവൻ നേടാൻ കഴിയില്ല. പഴയകാലത്ത് പഠിച്ച വിജ്ഞാനം, മുമ്പ് നൽകിയ ധനം, മുൻപേ ചെയ്ത കർമ്മങ്ങൾ—ഇവയെല്ലാം മനുഷ്യൻ മുന്നോട്ട് പോകുമ്പോൾ അവനേക്കാൾ മുന്നിൽ ഓടുന്നു. ഇവിടെ കർമ്മമാണ് പ്രധാനപ്പെട്ടത്; നല്ല സമയത്തോ, നല്ല നക്ഷത്രത്തോ ചെയ്താലും. വസിഷ്ഠൻ നിർണ്ണയിച്ചിരുന്നാലും, ജാനകി ദുഃഖം അനുഭവിക്കേണ്ടിവന്നു. രാമന്റെ ഉരസ്സും, ലക്ഷ്മണന്റെ ശ്രവണശക്തിയും, സീതയുടെ കനത്ത മുടിയും ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, ഇവരും ദുഃഖത്തിന്റെയും അനുഭവങ്ങൾക്കുമാണ് വിധേയരായത്. പുത്രൻ പിതാവിന്റെ കർമ്മഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നില്ല, പിതാവും പുത്രന്റെ കർമ്മഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നില്ല; ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ കർമ്മത്തിൽ ബന്ധിതരായാണ് മുന്നോട്ട് പോകുന്നത്. കർമ്മജന്യമായ ഈ ശരീരത്തിൽ, രോഗങ്ങളും മാനസികവേദനകളും ശക്തനായ ധനുര്‍വ്വിദ് വെടിയുന്ന അമ്പുപോലെ വീഴുന്നു. അല്ലാതെ, ജ്ഞാനിയായവൻ പോലും, ധനലാഭത്തിനായി ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, മുൻകൂട്ടി നിർണ്ണയിച്ച കർമ്മം ചെയ്യുന്നതാണ്, സേവകനെപ്പോലെ. ബാലനോ, യുവാവോ, വൃദ്ധനോ—നല്ലതോ ചീത്തയോ ചെയ്താൽ, ആ അവസ്ഥയിലായിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ അതിന്റെ ഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു, ജന്മം ജന്മമായി. മനുഷ്യൻ കാണാതിരുന്നാലും, വിദേശത്ത് ആയാലും, തന്റെ കർമ്മത്തിന്റെ കാറ്റ് അവനെ ഫലത്തിന്റെ അടുക്കൽ എത്തിക്കും. ഒരാൾക്ക് വിധിച്ചിരിക്കുന്നതേയാണ് ലഭിക്കുക; ദേവന്മാർക്കും അതിനെ തടയാൻ കഴിയില്ല. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ ദുഃഖിക്കുന്നില്ല, അതിലും അത്ഭുതപ്പെടുന്നില്ല; ഭ്രൂലതയിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്നതു മറ്റൊരാളുടേതാകുന്നില്ല. കിണറ്റിലെ പാമ്പ്, ചുമലിൽ കയറ്റിയാന, കുഴിയിലേക്ക് ഓടുന്ന എലിക്കുരു—ഇവയിലൊന്നും പോലുമില്ല, കർമ്മത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ മനുഷ്യർക്കാവില്ല. യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനം, അല്പം നൽകിയാലും വളർന്ന് വളർന്ന് കിണറ്റിലെ വെള്ളംപോലെ സമൃദ്ധിയാകുന്നു. ധർമ്മത്തോടെ സമ്പാദിച്ച ധനമാണ് യഥാർത്ഥം; അധർമ്മം വഴി സമ്പാദിച്ച ധനം യഥാർത്ഥമല്ല. ലോകത്തിൽ ധർമ്മവും അർത്ഥവും വലിയവയാണെന്ന് ഓർക്കണം; അതിനായി പ്രവർത്തിക്കണം. ഭക്ഷ്യത്തിനും ധനത്തിനുമായി ദാരിദ്ര്യപീഡിതൻ അനുഭവിക്കുന്ന ദു:ഖങ്ങൾ, അതൊക്കെയും ധർമ്മത്തിനും അർത്ഥത്തിനുമായാണെങ്കിൽ, അതിന് ദു:ഖമാകില്ല. എല്ലാ ശുദ്ധികളിലെയും ഉത്തമം അന്നശുദ്ധിയാണ്; ഭക്ഷണത്തിൽ ശുദ്ധിയുള്ളവനാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ ശുദ്ധൻ, മണ്ണോ വെള്ളമോ മാത്രം കൊണ്ടല്ല. സത്യമാണ് ശുദ്ധി, മനസ്സിന്റെ ശുദ്ധിയാണ് ശുദ്ധി, ഇന്ദ്രിയനിഗ്രഹം ശുദ്ധിയാണ്, എല്ലാ ഭൂതങ്ങളോടും കരുണയുള്ളതും ശുദ്ധിയാണ്, വെള്ളത്തിന്റെ ശുദ്ധിയാണ് അഞ്ചാമത്. സത്യവും ശുദ്ധിയും ഉള്ളവർക്കു സ്വർഗ്ഗം പ്രാപിക്കുവാൻ ബുദ്ധിമുട്ടില്ല; സത്യവാനായവന്റെ വാക്ക് അശ്വമേധയാഗത്തേക്കാൾ ഉന്നതമാണ്. ആയിരം തവണ മണ്ണും, നൂറു തവണ വെള്ളവും ഉപയോഗിച്ചാലും, ദുഷ്ടബുദ്ധിയുള്ളവൻ ശുദ്ധനാകില്ല. കൈകളും കാലുകളും മനസ്സും നന്നായി നിഗ്രഹിച്ചവനും, ജ്ഞാനവും തപസ്സും കീർത്തിയും ഉള്ളവനും തീർത്ഥയാത്രയുടെ ഫലം പ്രാപിക്കും. ബഹുമാനത്തിൽ ആഹ്ലാദിക്കാതെയും അപമാനത്തിൽ കോപിക്കാതെയും, കോപിച്ചാലും കഠിനവാക്ക് പറയാതെയും ഇരിക്കുന്നവനാണ് സദ്ഗുണനായവൻ. സമയോചിതവും ഉപകാരപ്രദവുമായ വാക്കുകൾ ദരിദ്രനും ജ്ഞാനിയുമായവനും സുന്മനസ്കനുമായവനും പറഞ്ഞാൽ, ആരും അതിൽ സന്തോഷം കാണുന്നില്ല. മന്ത്രശക്തിയോ, ബലമോ, ബുദ്ധിയോ, പരിശ്രമമോ കൊണ്ടും, ലഭിക്കാൻ കഴിയാത്തത് മനുഷ്യൻ നേടാൻ കഴിയില്ല; അതിനാൽ ദു:ഖം വേണ്ടതില്ല. ഞാൻ ചോദിക്കാതെ ലഭിച്ചതും, ഞാൻ വിട്ടയച്ചതും, എവിടുനിന്നോ വന്നതും അവിടെത്തന്നെ പോയതും—ഇതിൽ ദു:ഖം വേണ്ടതില്ല. രാത്രിയിൽ പല പക്ഷികളും ഒരു വൃക്ഷത്തിൽ കൂടുന്നു; പ്രഭാതത്തിൽ അവർ ഓരോരുത്തരും പിരിഞ്ഞു പോകുന്നു—ഇതിൽ ദു:ഖം വേണ്ടതില്ല. ഒരു കാഫിലയിൽ ഒരുമിച്ച് യാത്ര ചെയ്യുന്നവരിൽ ഒരാൾ വേഗത്തിൽ പോയാൽ, അതിലും ദു:ഖം വേണ്ടതില്ല. എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളും ആദിയിൽ അവ്യക്തത്തിലാണു തുടങ്ങുന്നത്, മധ്യേ വ്യക്തമായി നിലകൊള്ളുന്നു, അവസാനം വീണ്ടും അവ്യക്തത്തിലേക്ക് മടങ്ങുന്നു, ശൗനകാ, അതിലും ദു:ഖം വേണ്ടതില്ല. കാലം വന്നിട്ടില്ലെങ്കിൽ, നൂറു അമ്പുകളാൽ തുളഞ്ഞാലും ഒരാൾ മരിക്കില്ല; എന്നാൽ കാലം വന്നാൽ, പുല്ലിന്റെ തൊടുപോലും മതി ജീവൻ നഷ്ടമാകാൻ. മനുഷ്യൻ നേടേണ്ടതേയാണ് നേടുന്നത്, പോകേണ്ടിടത്തേയ്ക്ക് പോകുന്നു, അനുഭവിക്കേണ്ട സുഖദു:ഖങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു. മനുഷ്യൻ നേടേണ്ടതേയാണ് നേടുന്നത്; വിലാപം എന്തിന്? പൂക്കളും പഴങ്ങളും സമയത്തേയ്ക്ക് മുമ്പ് പാകമാകില്ല; അതുപോലെ തന്നെ, പൂർവ്വകർമ്മങ്ങൾ ഫലം തരുന്നത് സമയത്ത് മാത്രമാണ്. സ്വഭാവം, കുടുംബം, വിദ്യ, ജ്ഞാനം, ഗുണങ്ങൾ, വംശശുദ്ധി—ഇവയൊന്നുമല്ല; മുൻജന്മത്തിൽ സമ്പാദിച്ച പുണ്യഫലങ്ങൾക്കാണ് ഫലം ലഭിക്കുന്നത്, വൃക്ഷഫലങ്ങൾ പോലെ. മരണത്തിന് വിധിക്കപ്പെട്ടിടത്ത് കൊലയാളി എത്തും; ഐശ്വര്യത്തിന് വിധിക്കപ്പെട്ടിടത്ത് ധനം എത്തും—ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ കർമ്മഫലത്തിന്റെ ആകർഷണത്തിൽ ആകുന്നു. പൂർവ്വജന്മത്തിൽ ചെയ്ത കർമ്മം മനുഷ്യനെ പിന്തുടരും; ആയിരം പശുക്കളിൽ തന്റെ അമ്മയെ കിടാവു കണ്ടെത്തുന്നതുപോലെ. അങ്ങനെ, മുമ്പ് ചെയ്ത കർമ്മങ്ങൾ മനുഷ്യനെ പിന്തുടരുന്നു; മോഹിതനായവനേ, നീ സമ്പാദിച്ച സുഖം അനുഭവിക്കു—എന്തിനാണ് ദു:ഖം? മുൻജന്മത്തിൽ ചെയ്ത കർമ്മം അനുസരിച്ച്, മറ്റൊരു ജന്മത്തിലും അതിന്റെ ഫലമാണ് അനുഭവിക്കുന്നത്. ചീത്തയുള്ളവൻ, മറ്റുള്ളവരുടെ പിഴവുകൾ എത്ര ചെറുതായാലും കാണും, പക്ഷേ സ്വന്തം പിഴവുകൾ എത്ര വലിയവയാണെങ്കിലും കാണില്ല. രാഗം, ദ്വേഷം മുതലായവയോട് ആസക്തരായവർക്ക് എവിടെയും സന്തോഷമില്ല, ദ്വിജന്മാരേ; സന്തോഷം സത്യത്തിൽ സംതൃപ്തിയിലാണെന്ന് ഞാൻ കാണുന്നു.