ഗരുഡപുരാണമ്

ദ്വിമുഖവും കലഹപ്രിയവും അത്യന്തം ക്രൂരവും കഠിനവുമായ ഒരു വ്യക്തിയുടെ വാക്കുകൾ നിരപരാധികളായവരെ മാത്രം ദുഃഖിപ്പിക്കാനാണ് ഉദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഒരു ദുഷ്ടൻ എത്രയും പണ്ഡിതനായി അലങ്കരിക്കപ്പെടുകയാണെങ്കിലും, അവൻ പാമ്പു പോലെ ഭയാനകനാണ്—പാമ്പ് തലയിൽ മനിചൂടിയാലും അതിന്റെ ഭയം മാറുമോ? കാരണമില്ലാതെ കോപംകൊള്ളുന്ന ദുഷ്ടനെ ആരാണ് ഭയപ്പെടാത്തത്? വലിയ ഒരു പാമ്പിന്റെ വിഷം പോലെയും, അത്തരക്കാരുടെ കഠിനവാക്യങ്ങൾ പോലെയും, എല്ലാം അവന്റെ വായിൽ തന്നെയാണ് കൂടിയിരിക്കുന്നതു. സമാനമായ ധനം, കഴിവ്, രഹസ്യജ്ഞാനം, ദൃഢത—ഇവയൊക്കെ ഉള്ള ദാസനെ കൊല്ലുന്നവനും, രാജ്യം പകുതിയായി പിടിച്ചെടുക്കുന്നവനും, സ്വയം കൊല്ലപ്പെടുന്നില്ല. എന്നാൽ, ധൈര്യശാലികളായും, മൃദുവായും, ഇന്ദ്രിയജയമുള്ളവരുമായ ദാസന്മാർ ഒരു രീതിയിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു രീതിയിലേക്ക് മാറുന്നുവെങ്കിൽ, അത്തരം ദാസന്മാർ പ്രയോജനകരരല്ല. ആലസ്യമില്ലാതെയും, തൃപ്തരായി, ജാഗ്രതയോടെ, സന്തോഷത്തിലും ദുഃഖത്തിലും ക്ഷമയോടെ, സ്ഥിരതയോടെ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ദാസന്മാർ ലോകത്ത് അപൂർവമാണ്. ക്ഷമയില്ലാതെയും ലജ്ജയില്ലാതെയും ക്രൂരചിത്തനുമായും, അപവാദപ്രിയനും, കപടനും, കപടമാന്യനും, ചതിയനും, ലാഭലോലുപനും, അശക്തനും, ഭയാനകനും ആയ ആളെ രാജാവ് അകറ്റണം. ഉറപ്പുള്ള ആയുധങ്ങളും പലവിധ ആയുധങ്ങളും കോട്ടയിൽ ശേഖരിച്ച്, ശേഷം ശത്രുവിനെ ആക്രമിക്കണം. ആറുമാസമോ ഒരു വർഷമോ കരാർ ചെയ്തു, ജാഗ്രതയോടെ തന്നെ സംരക്ഷിച്ച്, ശേഷം വീണ്ടും ശത്രുവിനെ ആക്രമിക്കണം. രാജാവ് മൂഢന്മാരെ നിയമിച്ചാൽ, അവന്റെ കീർത്തിക്കും ധനത്തിനും നഷ്ടവും, നരകത്തിലേക്കുള്ള വീഴ്ചയും വരും. ദാസൻ ചെയ്യുന്ന എല്ലാ പ്രവൃത്തികളും, നല്ലതെങ്കിലും മോശമായതെങ്കിലും, അതിന്റെ ഫലങ്ങൾ രാജാവിനും ബാധകമാണ്—even സൂക്ഷ്മമായ കാര്യങ്ങളിൽ പോലും. അതിനാൽ, രാജ്യാധിപൻ സദാ ധർമ്മം, കാമം, അർത്ഥം എന്നിവയിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള, ഗൗവുകളും ബ്രാഹ്മണന്മാരും ക്ഷേമിക്കുവാൻ യോഗ്യനായ വിവേകശാലിയെ നിയമിക്കണം. സൂതൻ പറയുന്നു: ഗുണമുള്ളവരെ നിയമിക്കണം, ഗുണമില്ലാത്തവരെ ഒഴിവാക്കണം. എല്ലാ ഗുണങ്ങളും പണ്ഡിതനിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു, അജ്ഞാനിയിൽ ദോഷങ്ങൾ മാത്രം. സദാ ഗുണവാന്മാരുമായി സുഖം പങ്കിടണം, സൗഹൃദം, സംവാദം, ബന്ധങ്ങൾ—all virtuous people; ദുഷ്ടന്മാരുമായി ഒന്നും ചെയ്യരുത്. ബന്ധം കൊണ്ടായാലും, ജ്ഞാനികൾ, ധർമനിഷ്ഠർ, സത്യം പറയുന്നവർ—അവരോടൊപ്പം മാത്രമേ ഇരിക്കാവൂ; അധികാരത്തിലുള്ള ദുഷ്ടന്മാരോടൊപ്പമല്ല. പിന്നീട് ശേഷിക്കുന്നതുള്ള പ്രവൃത്തികൾ താഴ്ന്നവയ്ക്കാണ് അനുയോജ്യം; അതിനാൽ, എല്ലാ പ്രവൃത്തികളും ചില ശേഷിപ്പോടെ ചെയ്യണം. പൂക്കളെ നശിപ്പിക്കാതെ തേൻ എടുക്കുന്നതുപോലെയും, കാളയുടെ കിടാവിനെ സംരക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് പാൽ എടുക്കുന്നതുപോലെയും, രാജാവ് ഭൂമിയിൽ നിന്ന്, പശുക്കളിൽ നിന്ന് സൂക്ഷ്മമായി മാത്രം സമ്പാദനം ചെയ്യണം. തേനീച്ച പൂക്കളിൽ നിന്ന് ക്രമമായി തേൻ ശേഖരിക്കുന്നതുപോലെ, രാജാവ് പതിയെ പതിയെ ധനം സമ്പാദിക്കണം. ചിതൽക്കുഴി, തേൻകൊമ്പ്, വളരുന്ന ചന്ദ്രൻ, രാജധാനി, ഭിക്ഷ—ഇവയെല്ലാം അല്പം അല്പമായി കൂട്ടിവരുന്നു. ലഭിക്കുന്നതിൽ നഷ്ടം കാണപ്പെടുന്നു; ദാനം ചെയ്തതിൽ വർദ്ധനവാണ്. ദാനം, പഠനം, കർമ്മം—ഇവയാൽ ഓരോ ദിവസവും ഫലപ്രദമാക്കണം. കാടിൽ പോലും, ആസക്തിയുള്ളവർക്കു ദോഷങ്ങൾ ഉണ്ടാകും; വീട്ടിൽ അഞ്ചു ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കുന്നത് തന്നെ സന്യാസം. ആരെങ്കിലും കുറ്റമില്ലാതെ പ്രവർത്തിച്ചാൽ, ആസക്തികൾ ജയിച്ചാൽ, വീടുതന്നെ ആശ്രമംപോലെയാകും. സത്യത്താൽ ധർമ്മം സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു; യോഗത്താൽ ജ്ഞാനം; ശുദ്ധിയാൽ പാത്രം; നല്ല പ്രവർത്തനത്താൽ വംശം. വിന്ദ്യകാടിൽ താമസിച്ചാലും, വിശപ്പോടെ മരിച്ചാലും, പാമ്പുകളെക്കൊണ്ട് കിടന്നാലും, കിണറ്റിൽ വീണാലും, ഉരുളുന്ന വെള്ളത്തിൽ കയറിയാലും, സ്വന്തം ബന്ധുക്കളോട് 'കുറച്ച് സമ്പത്ത് തരൂ' എന്ന് പറയുന്നതിനേക്കാൾ നല്ലതാണ്. സമ്പത്ത് ഉപഭോഗം കൊണ്ടല്ല, ഭാഗ്യം ക്ഷയിച്ചാൽ മാത്രമേ കുറയൂ; ചെയ്ത നല്ല പ്രവൃത്തികൾ ഒരിക്കലും നശിക്കുകയില്ല. ജ്ഞാനം ബ്രാഹ്മണരുടെ ആഭരണമാണ്; രാജാവ് ഭൂമിയുടെ ആഭരണമാണ്; ചന്ദ്രൻ ആകാശത്തിന്റെ; സ്വഭാവം എല്ലാവരുടെയും. ഭീമ, അർജുനന്മാർ എന്നിവരും, സത്യവ്രതധാരികളായ രാജപുത്രന്മാർ, സൂര്യസമൻ കൃഷ്ണനാൽ ആലിംഗനം ചെയ്യപ്പെട്ടവരും, ദുർദൈവത്താൽ ദരിദ്രരായി ഭിക്ഷാടനം ചെയ്യേണ്ടിവന്നു. വിധി മാറുമ്പോൾ ആരാണ് എന്തിൽ പ്രാപ്തനെന്നു പറയാൻ കഴിയുമോ? ബ്രഹ്മാവിനെ ഒരു കുംഭകാരൻ പോലെ നിയന്ത്രിക്കുന്നവനും, വിഷ്ണുവിനെ പത്തു അവതാരങ്ങളിലൂടെ കടത്തിയവനും, രുദ്രനെ കപാലം കൈയ്യിലേന്തി ഭിക്ഷാടനത്തിനയച്ചവനും, സൂര്യനെ ആകാശത്തിൽ ചുറ്റിക്കൊണ്ടിരിപ്പിക്കുന്നവനും—അത്തരം വിധിയ്ക്ക് വന്ദനം. ബലി ദാനിയാണ്, മുരാരി ഭിക്ഷാടകനാണ്; ഭൂമി ബ്രാഹ്മണമദ്ധ്യേ ദാനമായി നൽകി; എന്നാൽ ഫലമായി ലഭിച്ചത് ബദ്ധത. വിധേ, നീ ഇഷ്ടം പോലെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു; നിനക്ക് വന്ദനം. അമ്മ ലക്ഷ്മിയാണെങ്കിലും, അച്ഛൻ ജനാർദ്ദനനാണെങ്കിലും, ദുഷ്ടമായി പ്രവർത്തിച്ചാൽ ശിക്ഷയങ്ങ് ലഭിക്കും. മുന്പ് നിർവഹിച്ച പ്രവൃത്തികൾ ഏതൊക്കെയോ, എങ്ങനെ, ആരാൽ ചെയ്യപ്പെട്ടോ, അവയുടെ ഫലങ്ങൾ ആത്മാവിന് നേരെ നേരിടേണ്ടിവരും. സുഖവും ദുഃഖവും സ്വയം സൃഷ്ടിച്ചവയാണ്; ഗർഭശയ്യ എടുത്തു മുമ്പത്തെ ശരീരത്തിലെ പ്രവൃത്തികളുടെ ഫലമാണ് അനുഭവിക്കുന്നത്. ആകാശത്തിലും, സമുദ്രത്തിനിടയിലും, പർവതങ്ങളുടെ വിള്ളലുകളിൽ, അമ്മയുടെ തലയിൽ, കയ്യിലോക്കിയാലും—കാർമികഫലത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ ഒരാളും കഴിയില്ല. മൂന്നു പീഠമുള്ള കോട്ട, കുഴി, സമുദ്രം, ഗാർഡുകൾ, ധീരസൈനികർ, ഉശനസിന്റെ ശാസ്ത്രം—ഇവയൊക്കെയും ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, രാവണൻ കാലത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ നശിച്ചുപോയി. ഏത് പ്രായത്തിൽ, ഏത് സമയത്ത്, രാവിലെയോ രാത്രിയിലോ, ഒരു നിമിഷത്തിലും—എന്ത് നിർണ്ണയിക്കപ്പെട്ടോ അതാണ് സംഭവിക്കുന്നത്; മറിച്ച് ഒന്നുമില്ല. ആകാശത്തിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചാലും, ഭൂമിയിൽ കടന്നാലും, എല്ലാ ദിശകളും പിടിച്ചാലും, ലഭിക്കേണ്ടത് അല്ലെങ്കിൽ ഒന്നും ലഭ്യമാകില്ല. മുന്പ് പഠിച്ച ജ്ഞാനം, മുമ്പ് നൽകിയ ധനം, മുമ്പ് ചെയ്ത പ്രവൃത്തികൾ—ഇവയൊക്കെ മനുഷ്യൻ മുന്നോട്ട് ഓടുമ്പോൾ അവനെക്കാൾ മുന്നിൽ ഓടുന്നു. ഇവിടെ, ശുഭമുഹൂർത്തത്തോ, ഉത്തമനക്ഷത്രത്തോ, പ്രവൃത്തിയാണ് പ്രധാനമെന്നു പറയുന്നു; വസിഷ്ഠൻ നിർണ്ണയിച്ചിരുന്നാലും, ജനകി സീതയ്ക്കു ദു:ഖം നേരിടേണ്ടിവന്നു. രാമൻ കട്ടിയുള്ള തോളുകൾ, ലക്ഷ്മണൻ ശബ്ദാനുശാസനത്തിൽ, സീതയ്ക്ക് കനത്ത മുടി—ഇവരൊക്കെ ദു:ഖം അനുഭവിച്ചു. മകനു പിതാവിന്റെ പ്രവൃത്തികൾ കൊണ്ടല്ല, പിതാവിന് മകന്റെ പ്രവൃത്തികൾ കൊണ്ടുമല്ല; ഓരോരുത്തരും സ്വന്തം കർമ്മത്തിൽ മാത്രം ബന്ധിച്ചിരിക്കുന്നു. കാർമികശരീരങ്ങളിൽ ജനിച്ചാൽ, ദേഹസംബന്ധമായ രോഗങ്ങളും മനസ്സിലെ രോഗങ്ങളും ശക്തരായ വില്ലാളികൾ അമ്പ് എറിയുന്നതുപോലെ വീഴുന്നു.