ശौनകാ, സുതൻ തന്റെ വചനത്തിൽ രാജാവിന്റെ ഗുണങ്ങളെ വിശദമായി വിവരിക്കുന്നു. ആദ്യം, മനുഷ്യൻ എവിടെയും താമസിക്കേണ്ടതില്ലെന്ന് പറയുന്നു, livelihood, ഭയം, ലജ്ജ, വിനയം, ദാനശീലം എന്നിവ ഇല്ലാത്ത സ്ഥലങ്ങളിൽ ഒരു ദിവസം പോലും താമസിക്കരുത്. പഠിച്ചവൻ, രാജാവ്, നദി, സദ്വൃത്തിയുള്ളവൻ, അഞ്ചാമത് (അവ്യക്തം) ഇല്ലാത്ത സ്ഥലത്തും താമസിക്കരുത്. ശൗനകാ, അറിവ് പൂർണ്ണമായിടം ഇല്ല; ആരും എല്ലാം അറിയുന്നില്ല; എല്ലായിടത്തും സർവജ്ഞനില്ല. ഈ ലോകത്തിൽ ആരും മുഴുവൻ അറിവ് knowing ഇല്ല, ആരും മുഴുവൻ അജ്ഞതയിലുമില്ല; ഉന്നത, മധ്യ, താഴ്ന്ന അറിവ് ഉപയോഗിച്ച് ആരെങ്കിലും മനസ്സിലാക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അവൻ അതിനാൽ ജ്ഞാനിയാവുന്നു. ഇനി, രാജാവും അവന്റെ സേവകരും എങ്ങനെ ആയിരിക്കണമെന്ന് സുതൻ പറയുന്നു. രാജാവ് സത്യം, ധർമ്മം എന്നിവയിൽ ഭക്തിയോടെ, ശത്രുസേനകളെ ജയിച്ച്, രാജ്യഭൂമിയെ ധർമ്മത്താൽ ഭരിക്കണം. കാടിൽ പൂച്ചുട്ടി പോലെ, പൂക്കൾ ഒന്ന് ഒന്ന് ശേഖരിക്കണം, വേലക്കാരൻ പോലെ വേരുകൾ മുറിക്കരുത്. പശു പാലെടുക്കുന്നവർ പാഴായതു ഉപയോക്താക്കരുത്; രാജാവും മറ്റുള്ള ദേശത്തിന്റെ വിഭവങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കാം, പക്ഷേ അവ നശിപ്പിക്കരുത്. കാളയുടെ ഉദരത്തിൽ ഉപ്പ് തേടി മുറിച്ചാൽ പാൽ കിട്ടില്ല; അതുപോലെ, രാജ്യം തെറ്റായ രീതിയിൽ പീഡിപ്പിച്ചാൽ സമൃദ്ധിയില്ല. അതിനാൽ രാജാവ് ഭൂമിയെ എല്ലാ പ്രയത്നത്തും സംരക്ഷിക്കണം; ഭൂമി രാജാവിന് പ്രശസ്തി, ആയുസ്, മാനം, ശക്തി നൽകുന്നു. വിഷ്ണുവിനെ പൂജിച്ച്, ധർമ്മത്തിൽ ഭക്തിയോടെ, പശുക്കളുടെയും ബ്രാഹ്മണരുടെയും ക്ഷേമത്തിൽ ശ്രദ്ധയോടെ, ഇന്ദ്രിയജയമുള്ള രാജാവ് ജനങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കാൻ കഴിയുന്നു. സമ്പത്തും ശക്തിയും സ്ഥിരമല്ല; അവ ലഭിച്ചാൽ, രാജാവ് മനസ്സിൽ ധർമ്മം സ്ഥാപിക്കണം, കാരണം ഐശ്വര്യവും സമ്പത്തും ഒരു നിമിഷം തന്നെ നഷ്ടമാകാം. ആശകൾ ആകർഷകമാണ്, സമ്പത്തും മനോഹരമാണ്; എന്നാൽ ജീവൻ സ്ത്രീയുടെ കുനിഞ്ഞ നോക്കുപോലെയാണ്, സുദുര്ബലവും അനിശ്ചിതവുമാണ്. വയസ്സു കടുവപോലെ ഭീഷണിയോടെ നിൽക്കുന്നു; രോഗങ്ങൾ ശരീരത്തിൽ ശത്രുക്കളായി ഉയരുന്നു; ജീവൻ ചോർന്ന കുടത്തിൽ വെള്ളംപോലെ ഒഴുകുന്നു; ഈ ലോകത്തിൽ ആരും തങ്ങളുടെ നല്ലതിനു പ്രവർത്തിക്കുന്നില്ല. മനുഷ്യർ മറ്റുള്ളവർക്കും തങ്ങള്ക്കും നല്ലത് സ്വതന്ത്രമായി ചെയ്യാതിരുന്നതെന്ത്? സ്ത്രീകളിൽ ആസ്വാദനത്തിൽ, പ്രേമത്തിന്റെ ബാണങ്ങൾ കൊണ്ട്, മന്ദമായ നോക്കിൽ, പാപം ചെയ്യരുത്; ബ്രാഹ്മണരെയും വിഷ്ണുവിനെയും ആദരിക്കണം; ജീവൻ മരണത്തിന്റെ ഒഴുക്കിൽ വെള്ളഘടികാരത്തിന്റെ പോലെ അവസാനിക്കുന്നു. മറ്റുള്ളവരുടെ ഭാര്യമാർ മാതാവുകളായി കാണുന്നവൻ, മറ്റുള്ളവരുടെ സമ്പത്ത് മണ്ണുപിടിയായി കാണുന്നവൻ, എല്ലാ ജീവികളും താനെന്നു കാണുന്നവൻ, അവൻ ജ്ഞാനിയാണു. ഇതാണ്, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠ, രാജാക്കന്മാർ അധികാരത്തിനായി ആഗ്രഹിക്കുന്നത്; അവരുടെ വാക്ക് എവിടെയും എതിർപ്പില്ലാതെ നിലനിൽക്കാൻ. അതുകൊണ്ടാണ്, രാജാക്കന്മാർ സമ്പത്ത് ശേഖരിക്കുന്നത്; സുരക്ഷിതമാകുമ്പോൾ, ആ സമ്പത്ത് ദ്വിജന്മാർക്കു നൽകണം. ബ്രാഹ്മണർ ഉച്ചരിക്കുന്ന ‘ഓം’ ശബ്ദം കൊണ്ട് രാജ്യം സമൃദ്ധിയാകും; അങ്ങനെയുള്ള രാജാവ് ശാസനയിലൂടെ, രോഗങ്ങളില്ലാതെ, വളരുന്നു. ബലഹീനമായ സന്യാസികളും സമ്പത്ത് ശേഖരിക്കുന്നു; അതിൽ കൂടുതൽ, രാജാവ് തന്റെ ജനങ്ങളെ സ്വന്തം മക്കളായി സംരക്ഷിക്കുന്നു. സമ്പത്തുള്ളവന് സുഹൃത്തുക്കളുണ്ട്; സമ്പത്തുള്ളവന് ബന്ധുക്കളുണ്ട്; സമ്പത്തുള്ളവന് ലോകത്തിൽ മാന്യനാണ്; സമ്പത്തുള്ളവന് ജ്ഞാനിയെന്നു കരുതുന്നു. സമ്പത്ത് ഇല്ലാത്തവനെ സുഹൃത്തുക്കളും മക്കളും ഭാര്യയും കൂട്ടുകാരും ഉപേക്ഷിക്കും; സമ്പത്ത് ലഭിച്ചാൽ വീണ്ടും വരും; ഈ ലോകത്തിൽ സമ്പത്താണ് മനുഷ്യന്റെ യഥാർത്ഥ ബന്ധം. ശാസ്ത്രജ്ഞാനമില്ലാത്ത രാജാവ് കുരുടനാണ്; കുരുടന് പാതപ്രദർശകൻ ഉണ്ടെങ്കിൽ കാണാം, പക്ഷേ ശാസ്ത്രം ഇല്ലെങ്കിൽ കാണാൻ കഴിയില്ല. മക്കൾ, സേവകർ, മന്ത്രികൾ, പുരോഹിതർ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ—all asleep—അവന്റെ രാജ്യം ദീർഘകാലം നിലനിൽക്കില്ല. മക്കളും സേവകരും ബന്ധുക്കളും, കൂടാതെ ഭൂമിയും നേടുന്നവൻ, നാലു യുഗങ്ങൾ രാജ്യം ഭരിക്കും. ശാസ്ത്രവും യുക്തിയും അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളത് അവഗണിക്കുന്നവൻ, ഈ ലോകത്തും അപ്രപഞ്ചത്തും, രാജ്യത്തോടൊപ്പം നശിക്കുന്നു. പ്രതിസന്ധി വന്നാൽ, രാജാവ് മനസ്സിൽ വിഷമിക്കരുത്; സന്തോഷത്തിലും ദുഃഖത്തിലും ഒരേ മനസ്സോടെ നിലനിൽക്കണം. ദൃഢന്മാർ കഷ്ടതയിൽ നിരാശരാവില്ല; ചന്ദ്രൻ രാഹുവിന്റെ വായിൽ കടന്നാലും വീണ്ടും ഉയരുന്നു. ശരീരസുഖത്തിനായി ദേഹത്തെ പോഷിപ്പിക്കുന്നവരെ നിന്ദിക്കണം; സമ്പത്ത് ഇല്ലായ്മയിൽ ദുഃഖിക്കരുത്, ശരീരവും ദുർബലമാണ്. ഭാര്യയും മക്കളും ഉള്ളവരും, പാണ്ഡുപുത്രന്മാർ പോലെ, ദുഃഖം ഉപേക്ഷിച്ച് വീണ്ടും സന്തോഷം നേടുന്നു. ഗന്ധർവകലകൾ, സംഗീതം, നർത്തകി സഭകൾ—all arts—അവയുടെ കലയെയും, ധനുര്വിദ്യയും, രാജനീതിയും സംരക്ഷിക്കണം. രാജാവ്, കാരണമില്ലാതെ സേവകരോട് കോപം കാണിച്ചാൽ, കറുത്ത പാമ്പിന്റെ വിഷം പോലെ ഭ്രാന്ത് പിടിക്കും. കണ്ണ് കുലുക്കുന്നതിൽ നിയന്ത്രണം വേണം, പള്ളിവാക്ക് ഒഴിവാക്കണം, പ്രത്യേകിച്ച് പുരുഷന്മാരോടും, ബ്രാഹ്മണരോടും, സേവകരോടും. സേവകരുടെയും ബന്ധുക്കളുടെയും അഭിമാനത്തിൽ, ആട്ടം കളിച്ച് ഭരിക്കുന്ന രാജാവ്, ശത്രുക്കൾക്ക് വേഗം കീഴടങ്ങും. രാജാവ്, വാക്കുകളിൽ മാത്രം കോപം കാണിക്കരുത്; കുറ്റമില്ലാതെ സേവകരെ ശിക്ഷിക്കുന്നവൻ, ദുഷ്ടനായ ഭരകൻ. അനാവശ്യസുഖങ്ങൾ രാജാവ് ഉപേക്ഷിക്കണം. ശത്രുക്കൾ, pleasure-ലും വിജയത്തിലും നിലനിൽക്കുന്നവരെ, subdued ചെയ്യണം. ഉത്സാഹം, സംരംഭം, ധൈര്യം, ബുദ്ധി, ശക്തി, വീര്യം—ഈ ആറ് ഉത്സാഹം ഉള്ളവൻ, ദേവതകളെയും ഭയപ്പെടുത്തും. പ്രയത്നംകൊണ്ട് കാര്യങ്ങൾ പൂർത്തിയാകുമ്പോൾ വിജയമില്ലെങ്കിൽ, അതിന് ഭാഗ്യമാണ് അളവ്; എങ്കിലും മനുഷ്യപ്രയത്നം എപ്പോഴും വേണം. സേവകർ ഉന്നതം, താഴ്ന്നത്, മധ്യസ്ഥം—വിവിധ തരത്തിലുള്ളവരാണ്; ഇവരെ അവരുടെ യോഗ്യതയനുസരിച്ച് ജോലി ഏൽപ്പിക്കണം. സേവകനെ പരിശോധിക്കുന്നതും, ഓരോ ഗുണങ്ങളും, സുതൻ പാരമ്പര്യപ്രകാരം വിശദീകരിക്കുന്നു. പൊന്നിനെ നാലു മാർഗ്ഗത്തിൽ പരീക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ—കറുകുക, മുറിക്കുക, ചൂടുക, അടിക്കുക—സേവകനെ നാലു കാര്യത്തിൽ പരീക്ഷിക്കണം: ആചാരം, സ്വഭാവം, കാലം, ജോലി. ഈ ഗുണങ്ങൾ, ഉപദേശങ്ങൾ, രാജാവും ജനവും, സേവകരും, എല്ലാവരും മനസ്സിൽ ധരിപ്പിക്കണം.