ഗരുഡപുരാണമ്

ദേവന്മാരുടെ അധിപനായ ഇന്ദ്രനോടു ബൃഹസ്പതി നയശാസ്ത്രത്തിന്റെ സാരം പറഞ്ഞുവെന്ന് കഥ ആരംഭിക്കുന്നു. ഈ ഉപദേശങ്ങൾ അനുസരിച്ച്, ഇന്ദ്രൻ സർവ്വജ്ഞനായി, ദാനവന്മാരെ സംഹരിച്ചു, സ്വർഗ്ഗം നേടുകയും ചെയ്തു. രാജാക്കന്മാർ, ഋഷികൾ, ബ്രാഹ്മണർ—allരെയും ദേവതകളെയും, പണ്ഡിതന്മാരെയും ആരാധിക്കണം. മഹാപാപങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്ന അശ്വമേധ യാഗം നിർവ്വഹിക്കണം. ഉത്തമരോടൊപ്പം സങ്കരിക്കുമ്പോൾ, പണ്ഡിതന്മാരുമായി സംവദിക്കുമ്പോൾ, ലോഭമില്ലാത്തവരുമായി സൗഹൃദം പുലർത്തുമ്പോൾ, ഒരിക്കലും നാശം സംഭവിക്കില്ല. പശ്ചാത്തലത്തിൽ, പരനിന്ദയിൽ ഏർപ്പെടരുത്; മറ്റുള്ളവരുടെ ലാഭത്തിനായി പ്രവർത്തിക്കരുത്; പരിഹാസം, പരസ്ത്രീലോലത, മറ്റൊരാളുടെ വീട്ടിൽ താമസിക്കൽ—ഇവയെല്ലാം ഒഴിവാക്കണം. സഹായകമായ അന്യജാതി പോലും സ്നേഹിതനാണ്; ഹാനികരമായ ബന്ധു അന്യനാണ്. ശരീരത്തിൽ ഉരുവായ രോഗം ശത്രുവാണ്; വനത്തിൽ നിന്നുള്ള ഔഷധം സ്നേഹിതനാണ്. നമ്മുടെ ക്ഷേമത്തിനായി പ്രവർത്തിക്കുന്നവൻ സ്നേഹിതനാണ്; പോഷണം നൽകുന്നവൻ പിതാവാണ്; വിശ്വാസമുള്ളവൻ സ്നേഹിതനാണ്; ജീവിക്കാൻ കഴിയുന്ന ദേശം അതാണ്. ആജ്ഞാനുസൃതമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നവൻ ദാസനാണ്; വളരുന്ന വിത്താണ് ഉത്തമം; സ്നേഹപൂർവം സംസാരിക്കുന്നവൾ ഭാര്യയാണ്; ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവൻ പുത്രനാണ്. ഗുണങ്ങളുള്ളവൻ ജീവിക്കുന്നു; ധാർമ്മികതയുള്ളവൻ ജീവിക്കുന്നു; ഗുണവും ധർമ്മവും ഇല്ലാത്തവന്റെ ജീവിതം ഫലശൂന്യമാണ്. ഭാര്യ വീട്ടിൽ നൈപുണ്യത്തോടെ, സ്നേഹപൂർവം സംസാരിച്ച്, ഭർത്താവിനെ ജീവിതം പോലെ കാണുകയും, ഭർത്താവിൽ ഭക്തി പുലർത്തുകയും ചെയ്യണം. സ്നാനമെടുത്ത്, സുഗന്ധമുള്ളതും, സ്നേഹപൂർവം സംസാരിക്കുന്നതും, കുറഞ്ഞ അഹാരം, കുറഞ്ഞ സംസാരവും, മംഗളചിഹ്നങ്ങൾ അണിഞ്ഞതും ആകണം. സദാ ഗുണത്തിൽ സമ്പന്നവും, ഭർത്താവിൽ ഭക്തിയുള്ളതും, സദാ മധുരമായി സംസാരിക്കുന്നതും, യുക്തസമയത്ത് സംയോജനം ആഗ്രഹിക്കുന്നതും ആകണം. ഇത്തരത്തിലുള്ള ഭാര്യ എല്ലാ ഐശ്വര്യവും വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നു; അങ്ങനെയുള്ള ഭാര്യയുള്ള പുരുഷൻ മനുഷ്യരിൽ ഇന്ദ്രനാണ്. കണ്ണ് കുരുടായ, അശുദ്ധമായ, വഴക്കുപിടിക്കുന്നതും, എപ്പോഴും വാദം നടത്തുന്നതും ഭാര്യ—ഇവയൊക്കെ വൃദ്ധാവസ്ഥയാണ്, വൃദ്ധതയല്ല, പക്ഷേ സത്യത്തിൽ വൃദ്ധതയാണ്. പരസ്ത്രീലോലത, മറ്റൊരാളുടെ വീട്ടിൽ പോകൽ, ദുഷ്ടത, ലജ്ജയില്ലായ്മ—ഇതും വൃദ്ധതയാണ്, വൃദ്ധതയല്ല, പക്ഷേ സത്യത്തിൽ വൃദ്ധതയാണ്. ധർമ്മം അറിയുന്ന, ഭർത്താവിനെ അനുസരിക്കുന്ന, കുറഞ്ഞതിൽ സന്തോഷിക്കുന്ന ഭാര്യ—അവൾ പ്രിയയാണു, പ്രിയയല്ല, സത്യത്തിൽ പ്രിയയാണു. ദുഷ്ടഭാര്യ, വഞ്ചകസ്നേഹിതൻ, ഉത്തരം പറയുന്ന ദാസൻ, വീട്ടിൽ പാമ്പ്—ഇവയൊക്കെ തീർച്ചയായ മരണമാണ്. ദുഷ്ടരുടെ കൂട്ടത്തിൽ നിന്ന് വിട്ടുനിൽക്കണം, ഉത്തമരുടെ സാന്നിധ്യം തേടണം, ദിനവും രാത്രിയും ധാർമ്മിക പ്രവർത്തികൾ ചെയ്യണം, അനിത്യതയെ സ്മരിക്കണം. പാമ്പുപോലെ ക്രൂരമായ, ഇരുണ്ട, ഉത്കണ്ഠയുള്ള, കണ്ണ് രക്തപുഷ്പമുള്ള, കടുവപോലെയുള്ള, കോപത്തിൽ ഭയങ്കരമായ മുഖമുള്ള, കാക്കയുടെ നാവുപോലെ മൂർച്ചയുള്ള, ക്രൂരതയുള്ള, ചതിയുള്ള, അന്യവീടുകളിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന, മനസ്സിൽ കലഹം, സ്നേഹമില്ലാത്ത സ്ത്രീ—അവളെ സേവിക്കരുത്. കുട്ടിയിലും ശക്തി, അകൃതജ്ഞനിലും ധർമ്മം, സ്വർണ്ണത്തിൽ നൂറു മടങ്ങ് അഗ്നി—ഇവയൊക്കെ ഭാഗ്യാനുസരിച്ച് സംഭവിക്കാം; വേശ്യകളോടുള്ള ആസ്വാദനവും അങ്ങനെയാണ്. വീട്ടിൽ പാമ്പ്, ചികിത്സയില്ലാത്ത രോഗം, ബാല്യവും വൃദ്ധതയും ശരീരത്തിൽ—ഇവയെല്ലാം സമയം വന്നപ്പോൾ ആരാണ് സ്ഥിരതയോടെ നിലനിൽക്കാൻ കഴിയുന്നത്? സൂതൻ പറയുന്നു: കഷ്ടതയിൽ ധനം സംരക്ഷിക്കണം; ഭാര്യയെ സംരക്ഷിക്കാൻ ധനം പോലും ഉപേക്ഷിക്കാം; സ്വയം സംരക്ഷിക്കാൻ ഭാര്യയും ധനവും ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടിവരും. ഒരു വ്യക്തിയെ കുടുംബത്തിനായി, കുടുംബത്തെ ഗ്രാമത്തിനായി, ഗ്രാമത്തെ ദേശത്തിനായി, ദേശത്തെ സ്വയം സംരക്ഷിക്കാനായി ഉപേക്ഷിക്കാം. ദുഷ്ടവൃത്തിയുള്ള വീട്ടിൽ താമസിക്കുന്നതിനെക്കാൾ നരകത്തിൽ താമസിക്കൽ നല്ലതാണ്; പാപം നരകത്തിൽ തീരുന്നു, ദുഷ്ടവൃത്തിയുള്ള വീട്ടിൽ അല്ല. ജ്ഞാനിയുള്ളവൻ ഒരു കാലുമായി മുന്നോട്ട് പോകുന്നു, മറ്റേ കാലിൽ നിലനിർത്തുന്നു; പുതിയ സ്ഥലം പരിശോധിക്കാതെ പഴയതിൽ നിന്ന് വിട്ടുനിൽക്കരുത്. ദുഷ്ടവൃത്തിയുള്ള ദേശം, പ്രശ്നമുള്ള വീട്, ലോഭിയായ രാജാവ്, വഞ്ചകസ്നേഹിതൻ—ഇവയെല്ലാം ഉപേക്ഷിക്കണം. ലോഭിയുടെ കയ്യിൽ ധനം എന്തിന്? ചതിയുള്ള ജ്ഞാനത്തിൽ ജ്ഞാനം എന്തിന്? ഗുണവും വീരതയും ഇല്ലാതെ സൗന്ദര്യം എന്തിന്? കഷ്ടതയിൽ പിന്തിരിയുന്ന സ്നേഹിതൻ എന്തിന്? പദവി ലഭിച്ചാൽ പല അജ്ഞാതരായവരും സുഹൃത്താകുന്നു; പക്ഷേ, പദവിയും ധനവും നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ, ബന്ധുക്കൾ പോലും ശത്രുവാകുന്നു. കഷ്ടതയിൽ സ്നേഹിതനെ, യുദ്ധത്തിൽ വീരനെ, ഏകാന്തത്തിൽ ശുദ്ധനെ, ധനം നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോൾ ഗുണഭാര്യയെ, ക്ഷാമത്തിൽ പ്രിയാതിഥിയെ—അവരെ തിരിച്ചറിയാം. കായം ഇല്ലാത്ത മരത്തിൽ പക്ഷികൾ പറന്നു പോകുന്നു; വരണ്ട തടാകം ക്രെയിനുകൾ ഉപേക്ഷിക്കുന്നു; ധനം ഇല്ലാത്ത പുരുഷനെ വേശ്യകൾ ഉപേക്ഷിക്കുന്നു; വീണ രാജാവിനെ മന്ത്രികൾ ഉപേക്ഷിക്കുന്നു; ഉണങ്ങിയ പൂവിനെ തേൻചീറ്റകൾ ഉപേക്ഷിക്കുന്നു; കത്തിയ വനത്തെ മൃഗങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കുന്നു; എല്ലാവരും തങ്ങളുടെ താല്പര്യപ്രകാരം പ്രവർത്തിക്കുന്നു—ആർക്കാണ് ആരും സ്വന്തമായുള്ളത്? ലോഭിക്ക് ധനം നൽകിയാൽ സന്തോഷം, ലോഭിക്ക് ആദരമെന്നു കാണിച്ചാൽ സന്തോഷം, മണ്ടനെ പുകഴ്ത്തിയാൽ സന്തോഷം, പണ്ഡിതനെ സത്യം പറഞ്ഞാൽ സന്തോഷം. ദേവന്മാർ, ഗുണവാന്മാർ, ദ്വിജന്മാർ സത്യത്തിൽ സന്തോഷിക്കുന്നു; മറ്റു ചിലർ ഭക്ഷണത്തിൽ; പണ്ഡിതന്മാർ ആദരത്തിൽ. ഉത്തമരെ വന്ദനയോടെ സമീപിക്കുക; വഞ്ചകരെ വിഭജനത്തോടെ; താണ്യരെ ചെറിയ സമ്മാനങ്ങൾ നൽകി; തുല്യരെ തുല്യശക്തിയോടെ. ജ്ഞാനികൾ, ഓരോരുത്തരുടെയും സ്വഭാവം മനസ്സിലാക്കി, അവർക്കു പ്രയോജനമുള്ളത് സംസാരിച്ച്, വേഗത്തിൽ അവരെ സ്വാധീനിക്കണം. നദികൾ, നഖമുള്ളവർ, കൊമ്പുള്ളവർ, ആയുധധാരികൾ, സ്ത്രീകൾ, രാജവീടുകൾ—ഇവയെല്ലാം വിശ്വസിക്കരുത്. ജ്ഞാനിയുള്ളവൻ തന്റെ ധനനഷ്ടം, മാനസികവേദന, വീട്ടിലെ ദുഷ്‌പ്രവൃത്തികൾ, വഞ്ചന, അപമാനം, അവമതിപ്പ്—ഇവയെല്ലാം വെളിപ്പെടുത്തരുത്. താണ്യരോടോ ദുഷ്ടരോടോ കൂട്ടായ്മ, അതിരാവശ്യമായ വേർപാട്, അന്യവീടോടുള്ള പ്രീതിയോ, ദുഷ്ടഭാര്യയോടൊപ്പം താമസിക്കൽ—ഇവ നല്ല വൃത്തിയെ നശിപ്പിക്കുന്നു. എവിടെയുള്ള കുടുംബത്തിലും പിഴവുണ്ടല്ലോ? ആരാണ് രോഗം അനുഭവിക്കാത്തത്? ആരാണ് ദു:ഖം കാണാത്തത്? ആരുടെ ഐശ്വര്യം തകരാറില്ല? ധനം ലഭിച്ചാൽ ആരാണ് അഭിമാനിക്കാത്തത്? ആരാണ് കഷ്ടത കാണാത്തത്? ആരുടെ മനസ്സ് സ്ത്രീകളാൽ അലസിക്കാത്തത്? ആരാണ് രാജാക്കന്മാർക്ക് സദാ പ്രിയമായത്? ആരാണ് കാലത്തിന്റെ പിടിയിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞത്? ഏത് ധനമാണ് അതിന്റെ മഹിമ നഷ്ടപ്പെടാത്തത്? ദുഷ്ടരുടെ വലയിലിൽപ്പെട്ട് സുരക്ഷിതമായി പുറത്തു വന്നവർ ആരാണ്? സ്നേഹിതനും ബന്ധുവും ജ്ഞാനവും ഇല്ലാത്തവൻ, പ്രവർത്തനത്തിൽ ഫലമില്ലാത്തവൻ, കഷ്ടതയിൽ വലിയ ദു:ഖം അനുഭവിക്കുന്നവൻ—അവൻ എങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കണം? സ്നേഹവും, ആദരവും, ബന്ധുക്കളുമില്ലാത്ത, പഠനസാദ്ധ്യതയില്ലാത്ത ദേശം ഉപേക്ഷിക്കണം. ഈ ഉപദേശങ്ങൾ, ജീവിതത്തിൽ നയവും ധാർമ്മികതയും പാലിക്കാൻ, സ്നേഹവും ഐശ്വര്യവും വർദ്ധിപ്പിക്കാൻ, ദു:ഖത്തിലും കഷ്ടതയിലും ജീവിതം മുന്നോട്ട് നയിക്കാൻ, നമ്മുടെ മുന്നിൽ ഉദാഹരണമായി നിലനിൽക്കുന്നു.