ഗരുഡപുരാണമ്

ഗരുഡപുരാണത്തിന്റെ ഈ ഭാഗത്തിൽ, കർമ്മജ്ഞാനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അധ്യായം അവസാനിക്കുന്നു. ഇതിൽ, പിതാക്കന്മാരുടെ ഉപദേശം അനുസരിച്ച്, ഒരു വ്യക്തി ദൈവങ്ങളെയും പിതൃകൾക്കും യഥാക്രമം തൃപ്തി നൽകാതെ, പുത്രന്മാരെ ഉത്പാദിപ്പിക്കാതെ ജീവിച്ചാൽ, അതൊരു അപൂർവ്വമായതും ദോഷകരമായതുമാണ് എന്ന് പറയുന്നു. ദുഃഖം, ജ്ഞാനം, അല്ലെങ്കിൽ അന്യായമായ മാർഗ്ഗങ്ങളിൽ ജനിച്ച പുത്രൻ, അങ്ങയുടെതായിരിക്കും. അതുപോലെ, അത്യധികമായ ആഗ്രഹത്തിൽ അല്ലെങ്കിൽ പാപബുദ്ധിയിൽ ഭാര്യയെ സ്വീകരിക്കുന്നത് നിന്ദനീയമാണ്. ശ്രദ്ധയില്ലാതെ, യോജിച്ച ആലോചനയില്ലാതെ, ഒരു നിമിഷം പോലും പ്രവർത്തിക്കുന്നവൻ, സ്വയം അനിശ്ചിതത്വം ആകർഷിക്കുന്നു. സ്വത്തുക്കളില്ലാത്തവൻ, ദിവസേന ആത്മശുദ്ധി നേടുന്നു. അനേകം ജന്മങ്ങളിൽ സമ്പാദിച്ച കർമ്മങ്ങളുടെ മണ്ണിൽ ചാർത്തപ്പെട്ടവൻ, ജ്ഞാനികൾ പഠിപ്പിച്ചതുപോലെയാണ്. പിതാക്കന്മാർ പറയുന്നു: “എന്നാലും, മകനേ, നീ ഇങ്ങനെ പെരുമാറേണ്ടതല്ല; ഇതാണ് സതീകമായ മാർഗ്ഗമല്ല. അഞ്ചു യാഗങ്ങൾ, തപസ്സ്, ദാനം എന്നിവയിലൂടെ നീ അശുഭതയെ അകറ്റുന്നു. ശരിയായ ഉദ്ദേശത്തോടെ പ്രവർത്തിക്കുന്നവനിൽ ബന്ധനം ഉണ്ടാകില്ല. കഴിഞ്ഞ കർമ്മങ്ങൾ, അനുഭവത്തിലൂടെ, ക്രമമായി ക്ഷയിക്കും. ഇങ്ങനെ ജ്ഞാനികൾ ആത്മശുദ്ധി നേടിയും, ബന്ധനത്തിൽ നിന്ന് സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ടും ജീവിക്കുന്നു.” രുചി ചോദിക്കുന്നു: “എങ്കിൽ, മഹത്മാക്കളേ, എങ്ങനെ നിങ്ങൾ എന്നെ കർമ്മപഥത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തുന്നു?” പിതാക്കന്മാർ മറുപടി പറയുന്നു: “കർമ്മം ജ്ഞാനലഭനത്തിന് കാരണമാണെന്നതിൽ സംശയം ഇല്ല. നല്ലവൻ നിർവചിതമായ കർമ്മങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കുന്നതിൽ പാപം വരുത്തില്ല. ഭവാനി ചിന്തിക്കുന്നു: ‘ഞാൻ ആത്മശുദ്ധി നേടട്ടെ.’ ചിലപ്പോഴെങ്കിലും, വിഷംപോലുള്ള അജ്ഞാനം പോലും മനുഷ്യർക്കു ഉപകാരമാവും.” അതുകൊണ്ട്, മകനേ, ഭാര്യയെ സമ്പാദിക്കാനുള്ള യഥാർത്ഥ മാർഗ്ഗം സ്വീകരിക്കണം. “നാൻ ഇപ്പോൾ വൃദ്ധനാണ്; ആരാണ് തന്റെ മകളെ എനിക്ക് വിവാഹം നൽകുക?” എന്ന് ചോദിക്കുന്നു. “നമ്മിൽ, മകനേ, വീഴ്ചയുണ്ട്; നിനക്കും അതുപോലെ ആപതുണ്ട്.” അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, അച്ഛൻ, മഹർഷി മാർക്കണ്ഡേയൻറെ സാന്നിധിയിൽ, മൗനത്തിൽ നിന്നു. മഹാതപസ്സുകാരനായ മാർക്കണ്ഡേയൻ, ക്രൗഞ്ചുകയെ അഭിസംബോധന ചെയ്ത് സംസാരിച്ചു. അദ്ധ്യായം ഇവിടെ Knowledge of Action എന്ന പേരിൽ അവസാനിക്കുന്നു. തുടർന്ന്, ക്രൗഞ്ചുകി ചോദിച്ചപ്പോൾ, മാർക്കണ്ഡേയൻ വീണ്ടും പ്രസംഗിച്ചു. ഭാര്യയെ ആഗ്രഹിച്ച മഹർഷി, ഭൂമിയിൽ സഞ്ചരിച്ച്, ആഴത്തിലുള്ള ആശങ്കയിൽ, മനസ്സിൽ വലിയ വിഷമത്തോടെ, “എന്ത് ചെയ്യണം? എവിടേക്ക് പോകണം? എങ്ങനെ ഭാര്യയെ നേടാം?” എന്ന ചിന്തയിൽ മുങ്ങിയിരുന്നു. അങ്ങനെ ആലോചിച്ചപ്പോൾ, ആ മഹാത്മാവിൻറെ മനസ്സിൽ ഒരു ഉദ്ദേശം ഉണർന്നു. ശ്രദ്ധയോടെ, നൂറു ദൈവവർഷങ്ങൾ കഠിനതപസ്സും വ്രതങ്ങളുമെടുത്ത് പരമാത്മാവിനെ പ്രീതിപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിച്ചു. അപ്പോൾ ലോകങ്ങളുടെ പിതാവായ ബ്രഹ്മാ അവന്റെ മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. മഹർഷി ബ്രഹ്മാവിനെ വന്ദിച്ചു, ലോകങ്ങളുടെ ഉപദേശകനോട് അഭിസംബോധന ചെയ്തു. ബ്രഹ്മാ പറഞ്ഞു: “നീ പ്രജാപതിയാകും; സൃഷ്ടികളെ സൃഷ്ടിക്കണം. കടമ പൂർത്തിയാക്കിയ ശേഷം നീ പരിപൂർണത നേടും. അതിനായി, പിതൃകർമ്മങ്ങൾ നിർവഹിക്കണം; ഭാര്യയും പുത്രന്മാരും ലഭിച്ചാൽ, പിതാക്കന്മാർ അതിനെ നിഷേധിക്കില്ല.” ബ്രഹ്മാവിനെക്കുറിച്ച് മഹർഷി പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, ബ്രാഹ്മണൻ പിതാക്കന്മാരെ ഭക്തിയോടെ സ്തുതിച്ചുകൊണ്ട്, ഈ ശ്ലോകങ്ങൾ ഉച്ചരിച്ചു: “നിത്യവും ദേവതകളിൽ വസിക്കുന്ന പിതാക്കന്മാരെ ഞാൻ ഭക്തിയോടെ വന്ദിക്കുന്നു. സ്വർഗത്തിൽ വസിക്കുന്ന, മഹർഷിമാർ തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്ന പിതാക്കന്മാരെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു. സ്വർഗത്തിൽ perfected beings തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്ന പിതാക്കന്മാരെയും, സ്വർഗത്തിലെ ദേവതകൾ ആരാധിക്കുന്നവരെയും ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു. ഭൂമിയിൽ മനുഷ്യർ എന്നും ആരാധിക്കുന്ന പിതാക്കന്മാരെയും, ബ്രാഹ്മണർ ആരാധിക്കുന്നവർ എന്ന നിലയിൽ, ഞാൻ ഭക്തിയോടെ വന്ദിക്കുന്നു.” ഇങ്ങനെ, കർമ്മജ്ഞാനത്തിന്റെ മഹത്വവും, പിതൃകർമ്മങ്ങളുടെ പ്രസക്തിയും, ആത്മശുദ്ധിയുടെയും, ബ്രഹ്മാവിന്റെ അനുഗ്രഹത്തിന്റെയും ഗുണങ്ങളും, ഈ കഥയിൽ സ്നേഹപൂർവ്വം പ്രതിപാദിക്കുന്നു.