ഗരുഡപുരാണമ്

ഭാഗ്യശാലിയായവനേ, ധർമ്മമാണ് വാസസ്ഥലമായ ഇന്ദ്രന് ഒരു ശക്തമായ ശത്രുവുണ്ട്—താരക എന്നാണവന്റെ പേര്. ഇനി ഞാൻ രൌച്യമനുവിന്റെ പുത്രന്മാരുടെ പേരുകൾ നിന്നോട് പറയാം. രൌച്യമനു, പതിമൂന്നാമത്തെ മനുവാണ്. അവന്റെ പുത്രന്മാർ: സുനേത്ര, ക്ഷേത്രവൃത്തി, സുനയ, ധർമപ, ദൃഢ, നിർമോഹ, തത്ത്വദർശ—ഇവരാണ് പ്രശസ്തരായ ഏഴ് മഹർഷികൾ. അവിടെ മുപ്പത്തിമൂന്ന് വിഭാഗങ്ങളുണ്ട്; അവരാണ് ദേവതകളുടെ വിവിധ വിഭാഗങ്ങൾ. അവിടെ മാധവൻ, ഒരു മയിലിന്റെ രൂപം സ്വീകരിച്ച്, ആ ശക്തനായ താരകനെ സംഹരിക്കും. അതുപോലെ, ഭൗതിയ മനുവിന്റെ പുത്രന്മാർ: ഉറുര്, ഗഭീര, ധൃഷ്ട, തരസ്വി, ഗ്രഹ, തേജസ്വി, ദുർലഭ—ഇവരാണ്. അഗ്നിധ്ര, അഗ്നിബാഹു, മാഗധ, ശുചി—ഇവരും ചേർന്നാണ് ഈ വംശം പൂർണ്ണമാകുന്നത്. ചാക്ഷുഷർ, കര്‍മ്മനിഷ്ഠർ, ശുദ്ധന്മാർ, പാപരഹിതന്മാർ—ഇവരും ഈ വംശത്തിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. ശുചീന്ദ്ര എന്ന മഹാദൈത്യൻ, ശത്രുവിനെ സംഹരിക്കുന്നവൻ, ഹരിയാണു തന്നെ. അപ്പോൾ പുരാണങ്ങൾ രചിക്കപ്പെട്ടു; അറിവിന്റെ പതിനെട്ട് ശാഖകളും അന്നേരം ജനിച്ചു. പുരാണം, ധർമ്മശാസ്ത്രം, ആയുര്‍വേദം, അർത്ഥശാസ്ത്രം—ഇവയും അതോടൊപ്പം ഉണ്ടായി. ഇങ്ങനെ ശ്രീഗരുഡ മഹാപുരാണത്തിൽ, പൂർവഖണ്ഡത്തിലെ ആചാരഖണ്ഡത്തിൽ, 'മനുവിന്റെ വംശാവലി' എന്ന അദ്ധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ഇതിനുശേഷം, ഹരി ബ്രഹ്മാവിനെയും മറ്റുള്ളവരെയും ഹരനെയും കൂടി മന്വന്തരങ്ങളുടെ കാര്യത്തിൽ ഉപദേശിച്ചു. അപ്പോൾ മാർക്കണ്ഡേയൻ പറഞ്ഞു: അവൻ, ഭയമില്ലാത്തവനും അതുലമായ മായയുടേതുമായവനും, ഭൂമിയിൽ സഞ്ചരിച്ചു. അവനു അഗ്നിയും സ്ഥിരമായ വാസവും ഇല്ലായിരുന്നു; ഒരു നേരം മാത്രം ഭക്ഷിച്ചു; അശ്രമവാസിയുമായിരുന്നു. പിതൃപുരുഷന്മാർ പറഞ്ഞു: സ്വർഗ്ഗവും മോക്ഷവും നിന്നിൽ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഞങ്ങൾ ഒരിക്കലും വിടുവിക്കപ്പെടുന്നില്ല, ഒരു നിമിഷം പോലും. ഗൃഹസ്ഥനാണ് എല്ലാ ദേവന്മാർക്കും പിതൃപുരുഷന്മാർക്കും യഥായോഗ്യം ആദരം അർപ്പിക്കുന്നത്. 'സ്വാഹാ' എന്ന ഉച്ചാരണത്തിലൂടെ ദേവന്മാരെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്നു; 'സ്വധാ'യിലൂടെ പിതൃപുരുഷന്മാരെയും. ദേവന്മാർക്കും, ഋഷികൾക്കും, പിതൃപുരുഷന്മാർക്കും, സ്വന്തം കടങ്ങൾക്കും ഒരാളുടെ ജീവിതം ബാധ്യതയിലായിരിക്കുന്നു. മക്കളെ ജനിപ്പിക്കാതെയും, ദേവന്മാരെയും പിതൃപുരുഷന്മാരെയും യഥാവിധി തൃപ്തിപ്പെടുത്താതെയും, ഒരാൾ ജീവിതത്തിൽ പൂർണ്ണതയില്ലാതെ ഇരിക്കും. കഷ്ടപ്പാടിലൂടെയോ, ജ്ഞാനത്തിലൂടെയോ, അയോഗ്യമായ മാർഗ്ഗത്തിലൂടെയോ ജനിച്ച മകൻ പോലും അവന്റെ സ്വന്തം ആകുന്നു. അതുപോലെ, അത്യന്തം കാമവശം അഥവാ പാപബുദ്ധിയാൽ ഭാര്യയെ സ്വീകരിക്കുന്നത് അപലപനീയമാണ്. യോചിക്കാതെ പ്രവർത്തിക്കുന്നത് താനേ സംശയത്തിലാക്കുന്നു. സ്വത്ത് ഇല്ലാത്തവൻ ദിവസേന സ്വയം ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു. അനേകം ജന്മങ്ങളിൽ സമ്പാദിച്ച കർമങ്ങളുടെ മലയിൽ അടയാളപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു എന്ന് ജ്ഞാനികൾ പറയുന്നു. പിതൃപുരുഷന്മാർ വീണ്ടും പറഞ്ഞു: എന്നാൽ, മകനേ, നീ ഇങ്ങനെ നടത്തുന്നത് ശരിയായ മാർഗ്ഗമോ ഉപായമോ അല്ല. അഞ്ചു യാഗങ്ങൾ, തപസ്സു, ദാനം—ഇവയിലൂടെ അശുഭം നീക്കാം. ശരിയായ ഉദ്ദേശ്യത്തോടെ പ്രവർത്തിക്കുന്നവന് ബന്ധനം ഉണ്ടാകുന്നില്ല. പഴയ കർമ്മങ്ങൾ അനുഭവത്തിലൂടെ ക്രമേണ ക്ഷയിക്കും. ഇങ്ങനെ ജ്ഞാനികൾ സ്വയം ശുദ്ധീകരിക്കുകയും ബന്ധനത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. രുചി ചോദിച്ചു: എന്നാൽ, മഹർഷിമാരേ, നിങ്ങൾ എങ്ങനെയാണ് എന്നെ കർമ്മമാർഗ്ഗത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നത്? പിതൃപുരുഷന്മാർ പറഞ്ഞു: സംശയമില്ല, കർമ്മം തന്നെയാണ് ജ്ഞാനം നേടാനുള്ള കാരണമെന്നു. നിർദ്ദേശിച്ച കർമ്മങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കുന്നതിൽ ദോഷം നല്ലവർക്കില്ല. ഭവാനി ഇതിനെ ഏറ്റവും ഉത്തമമെന്ന് കരുതുന്നു: 'ഞാൻ തന്നെ ശുദ്ധമാക്കട്ടെ.' അജ്ഞാനം പോലും, വിഷം പോലെ, ചിലപ്പോൾ മനുഷ്യർക്കു ഉപകാരപ്പെടും. അതുകൊണ്ട്, മകനേ, നീ യഥാവിധി വിവാഹം കഴിക്കേണ്ടതാണ്. ഞാൻ ഇപ്പോൾ വൃദ്ധനാണ്; ആരാണ് അവരുടെ മകളെ എനിക്ക് കല്യാണം കഴിക്കാൻ നൽകുക? ഞങ്ങൾക്കും, മകനേ, അവനതിയും നിന്നിലും ക്ഷയം സംഭവിക്കും.