ഗരുഡപുരാണമ്

ഭൂമിയിലെ ചില പ്രത്യേക സ്ഥലങ്ങളിൽ, ചിലപ്പോഴൊക്കെ അത്ഭുതകരമായ ഒരു മുത്ത് ജനിക്കാറുണ്ട്, കാട്ടുപന്നിയെപ്പോലെയുള്ള ആകൃതിയോടെ. കാട്ടിലോ സാധാരണ സ്ഥലങ്ങളിലോ അല്ല, ദൈവികർ ആസ്വദിക്കുന്ന വിശിഷ്ട പ്രദേശങ്ങളിലാണ് ബാംബുവിൽ നിന്നുള്ള മുത്തുകൾ വളരുന്നത്. ഇവ പൂർണമായി കഴുകിയ വെള്ളിയുടെ പ്രകാശവും, വാളിന്റെ അറ്റം പോലെ തിളക്കവും കയറുന്നു. ധർമ്മശീലികൾ കൊണ്ടു ജനിക്കുന്ന മുത്തുകളിലുണ്ട്, സർപ്പത്തിന്റെ തലയിൽ നിന്ന് ഉദിച്ചവയും. വലിയൊരു രക്ഷാകർമ്മം നടത്തുമ്പോൾ, ആ ചടങ്ങ് ഭവനത്തിന്റെ മുകളിൽ വെച്ച് നടത്തപ്പെടുന്നു. ആകാശം, മേഘങ്ങളുടെ ഭാരത്തിൽ വളഞ്ഞ് തൂങ്ങുന്ന ധനങ്ങളാൽ പൊതിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. സർപ്പതലത്തിൽ ജനിച്ച മുത്ത് അതിന്റെ കാവിൽ തന്നെ തുടരുമ്പോൾ, മറ്റുള്ളവരാൽ അതിന് ഹാനി സംഭവിക്കുന്നു. അതിന്റെ പ്രകാശം എല്ലാ ദിശകളിലേക്കും വ്യാപിച്ച്, സൂര്യനെപ്പോലെ തിളങ്ങുന്നു; ആ വലയം ആകാശത്ത് പ്രത്യക്ഷമായതുപോലെ കാണപ്പെടുന്നു. പകലിൽ എങ്ങനെ പ്രകാശമാനമോ, അങ്ങനെ തന്നെ രാത്രിയിലെ അത്യന്തം ഇരുട്ടിലും അതു പ്രകാശം പകരുന്നു. അത്തരമൊരു മുത്തിന്റെ മൂല്യം നിശ്ചയിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് ഞാൻ ഉറപ്പോടെ പറയുന്നു—even ഭൂമി മുഴുവൻ പൊന്നാൽ നിറച്ചാലും. അത്തരമൊരു മുത്ത് കൈവശമുള്ളവൻ, ആ നില തുടരുന്നിടത്തോളം, എതിരാളികളില്ലാതെ ഭൂമി മുഴുവൻ ആസ്വദിക്കുന്നു. ആയിരം യോഗനകളോളം ചുറ്റും എല്ലാ ദുഷ്പ്രഭാവവും അകറ്റുന്നു. നാനാഭാവത്തിലുള്ള മുത്തുകളിൽ, ഏറ്റവും ശുദ്ധമായത് പാൽ നിറമുള്ളതും, ഉത്തമ പശുവിൽ നിന്നു വീണതുമാണ്. മറ്റൊരു ഉറവിടത്തിൽ നിന്നു വന്ന ആ വിത്ത്, ഓയിസ്റ്ററിൽ പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ, പാൽജലം മഴപെയ്യുന്നപോൾ, ഓയിസ്റ്ററിനകത്ത് വിശ്രമിച്ചിരുന്ന വിത്ത് മുത്തായി മാറി. ഇവയാണ് സിംഹളിക, പരലൗകിക, സൗരാഷ്ട്ര, താമ്രപർണ്ണ, പരാശവ എന്നീ പ്രദേശങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള മുത്തുകൾ. ഓയിസ്റ്ററിൽ ജനിച്ച മുത്തുകൾ നിറത്തിൽ ക്ഷുദ്രമല്ല; അവയുടെ വലിപ്പം, ആകൃതി, ഗുണം, തിളക്കം എന്നിവ കൊണ്ടാണ് തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നത്. മണ്ണിൽ നിന്നുള്ള മുത്തുകളുടെ പ്രത്യേകതകളെ പണ്ഡിതൻ അവഗണിക്കണം; അവയുടെ രൂപവും വലിപ്പവും മാത്രമാണ് പ്രധാന്യം. ഓയിസ്റ്ററിൽ നിന്നുള്ള തിളക്കമുള്ള ഒരു മുത്തിനെയും അതിൽ കവിഞ്ഞോ കുറവായോ ഭാരമുള്ള മറ്റൊന്നിനെയും പരിഗണിക്കുമ്പോൾ, മുത്ത് അര മാഷ കുറവാണെങ്കിൽ, അതിന്റെ മൂല്യം ഇരുപത്തെഞ്ചിൽ രണ്ട് ഭാഗം കുറയുന്നു. അതു അര മാഷയോ രണ്ട് മാഷയോ അധികം ഭാരമുള്ളെങ്കിൽ, അതിന്റെ മൂല്യം ആയിരത്തിമൂന്നുനൂറ് മടങ്ങ് കൂടുന്നു. അര മാഷ അധികം ഭാരമുള്ളാൽ, അതിന്റെ മൂല്യം ഇരുപത്തിമൂന്നുനൂറിന് തുല്യമാണ്; ഒന്നര മാഷ അധികം ഭാരമുള്ളാൽ, ശരിയായ ഗുണങ്ങളുണ്ടെങ്കിൽ, മൂല്യം നൂറ് ആകുന്നു. പതിനാറ് കുറവാണെങ്കിൽ അതിനെ 'ദാർവിക' എന്നു വിദഗ്ധർ വിളിക്കുന്നു. ഇരുപത് കുറവാണെങ്കിൽ 'ഭവക' എന്ന് പറയുന്നു. പൂർണ്ണമായ മുപ്പത് ഭാരമുള്ളത് 'ശിക്യ' എന്നാണു അറിയപ്പെടുന്നത്. നാല്പതാണെങ്കിൽ മൂല്യം മുപ്പതാകുന്നു. അറുപതാണെങ്കിൽ 'നികരശീർഷ' എന്നും അതിന്റെ മൂല്യം പതിനാലാണ്. പതിനൊന്നു, ഒമ്പത് എന്നിവയുടെ മൂല്യങ്ങൾ ക്രമത്തിൽ പതിനൊന്നു, ഒൻപത് എന്നിങ്ങനെയാണ്. മുത്ത് മുഴുവനും എടുത്ത്, ഭക്ഷ്യപാത്രത്തിൽ വെച്ച്, ജമ്പീരഫലത്തിന്റെ രസത്തിൽ വേവിക്കണം. അതിനുശേഷം, മണ്ണ് പുരട്ടിയ മീൻപാത്രത്തിൽ വെച്ച് വീണ്ടും വേവിക്കണം; പിന്നെ, പൂച്ചയുടെ വിസർജ്യപാത്രം ഉപയോഗിക്കണം. തുടർന്ന്, നിർമ്മലവും കറകളില്ലാത്തതുമായ വസ്ത്രത്തിൽ അതിനെ നന്നായി തേച്ചാൽ, മുത്ത് ശുദ്ധവും ഉത്തമഗുണങ്ങളും തിളക്കവും കൈവരിക്കും. വെള്ളി നൂറ് ഭാഗം പൊന്നിൽ ചേർത്താൽ, അതു വെള്ളകുപ്പിയെപ്പോലെയാകും. ഇങ്ങനെ, സിംഹളദേശത്തുള്ള വിദഗ്ധർ പ്രവർത്തിക്കുന്നു. രാത്രിയിൽ, മുത്ത് ചൂടുള്ള ഉപ്പുള്ള എണ്ണയിലിട്ടു മുങ്ങിക്കൊള്ളണം. അതിന്റെ നിറം നഷ്ടപ്പെടുന്നില്ലെങ്കിൽ, അതു യഥാർത്ഥമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കണം. വളരെയധികം തിളക്കവും, ഗോളാകൃതിയും ഉള്ള മുത്ത് ഉത്തമം എന്നു കരുതപ്പെടുന്നു. ശരിയായ വലിപ്പം, ഭാരമുള്ളത്, തിളക്കമുള്ളത്, വെളുത്തത്, ഗോളാകൃതിയുള്ളത്, ഒരേപോലുള്ള സുതാര്യമായ തുളയുള്ളത്—ഇവയെല്ലാം ഗുണങ്ങൾ ഒരുമിച്ചു ലഭിച്ച മുത്ത് പൂർണ്ണതയിലേക്കുയർന്നതായാണ് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നത്. ഇങ്ങനെയാണ് ശ്രീ ഗരുഡ മഹാപുരാണത്തിലെ പൂർവഖണ്ഡത്തിലെ ആചരഖണ്ഡത്തിൽ വരുന്ന അറുപത്തൊൻപതാമത്തെ അധ്യായമായ “മുത്തുകളുടെ പരിശോധന” എന്ന അധ്യായം, മുത്തുകളുടെ ഗുണലക്ഷണങ്ങൾ വിശദീകരിച്ച് സമാപിക്കുന്നത്. സൂര്യൻ, മഹത്വവും മഹിമയും നിറഞ്ഞതും, മഹാദേവതകളിൽ രത്നങ്ങളുടെ പരമ സ്രോതസ്സുമാണ്. യുദ്ധങ്ങളിൽ ദേവന്മാരെ സദാ ജയിക്കുന്നവൻ, തന്റെ ശക്തിയിൽ അഭിമാനത്തോടെ ഉണർന്ന മനസ്സോടെ, സിംഹളി സ്ത്രീയുടെ കറ്റം കണ്ടപ്പോൾ ഭയപ്പെട്ട്, ആ മഹാസരസ്സിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ കടന്നു മറഞ്ഞു.