ഗരുഡപുരാണമ്

വജ്രം എന്നും കയറിത്തരിക്കുന്നവൻ, അതിന്റെ അഗ്രം സൂക്ഷ്മവും, കറകളും ദോഷങ്ങളും ഇല്ലാത്തതും, ഭക്തിപൂർവം ശരീരത്തിൽ ധരിക്കുന്നവനുമാകുമ്പോൾ, അത്തരം വ്യക്തിക്ക് സർപ്പങ്ങൾ, അഗ്നി, വിഷം, കടുവകൾ, കള്ളന്മാർ, ജലം, മറ്റു അപകടങ്ങൾ എന്നിവ ഭയപ്പെടുത്താറില്ല. അങ്ങനെയുള്ള ദോഷരഹിതമായ, ഇരുപത് അരി തൂക്കം വരുന്ന വജ്രം ധരിച്ചാൽ, അതിന്റെ ഫലങ്ങൾ ലഭിക്കും. എന്നാൽ അതിന്റെ തൂക്കം മൂന്നിലൊന്ന്, അര, കാൽഭാഗം, പതിമൂന്ന് അല്ലെങ്കിൽ മുപ്പത് അരി തൂക്കം കുറവാണെങ്കിൽ അതിന്റെ ഫലവും അതനുസരിച്ചിരിക്കും. വജ്രത്തിന് നിശ്ചയിച്ചിട്ടുള്ള ആദി വില പന്ത്രണ്ട് അരി തൂക്കമാണ്. എന്നാൽ വജ്രം ധരിക്കേണ്ട രീതി തൂക്കത്താൽ മാത്രം നിർണയിക്കപ്പെടുന്നില്ല. എല്ലാ ഗുണങ്ങളും ഉള്ള വജ്രം ജലത്തേക്കാളും ശ്രേഷ്ഠമാണ്. അതിൽ ചെറിയൊരു ദോഷം പോലും, അത് കാണിച്ചാലോ കാണിച്ചില്ലയോ, ദോഷം തന്നെയായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. ദോഷം വ്യക്തമായാലോ, പലതായാലോ, ചെറുതായാലോ, വലുതായാലോ, അത് ദോഷം എന്നായി അറിയപ്പെടുന്നു. അലങ്കാരത്തിൽ വ്യക്തമായ ദോഷം കാണിച്ചാലും അതും ദോഷം തന്നെയാണ്. ആദ്യം എല്ലാ ഗുണങ്ങളും ഉള്ള വജ്രം, പിന്നീട് ഘടിപ്പിക്കുമ്പോൾ ദോഷം വരാമെന്നതും സാദ്ധ്യമാണ്. ഒരു സ്ത്രീക്ക് നല്ല പുത്രൻ ജനിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹം ഉണ്ടെങ്കിൽ, എത്രയും നല്ല വജ്രം പോലും അവൾ ധരിക്കരുത്. ഇരുമ്പ്, പാടരശ്മ, ഗോമേദകം എന്നിവ ഉപയോഗിച്ച്, വിദഗ്ധർ വ്യാജ വജ്രങ്ങൾ നിർമ്മിക്കുന്നു. അവയുടെ യഥാർത്ഥത ക്രിസ്റ്റൽ, വജ്രം, ചൂണ്ടുപാറ മുതലായവ ഉപയോഗിച്ച് പരിശോധിക്കണം. യഥാർത്ഥ വജ്രം അവയെല്ലാം ചുരണ്ടും, എന്നാൽ അവ വജ്രത്തെ ചുരണ്ടില്ല. വ്യാജ വജ്രത്തിന് ഇതിന്റെ വിപരീതമാണ് വിദഗ്ധർ പറയുന്നത്. വജ്രത്തെ മറ്റൊരു വജ്രം മാത്രമേ ചുരണ്ടാൻ കഴിയൂ, മറ്റു ഒന്നിനും കഴിയില്ല. ഘടിപ്പിച്ച വജ്രങ്ങളിൽ, അതിന്റെ തേജസ് മുകളിലേക്ക് ഉയരാറില്ല; വശത്തേക്ക് ചുരണ്ടുമ്പോൾ വശങ്ങളിൽ അടിയ്ക്കപ്പെടും. അതിന്റെ അഗ്രം പൊട്ടിയാലോ, പാടുണ്ടായാലോ, രേഖയുണ്ടായാലോ, വർണ്ണഭേദമുണ്ടായാലോ, അത്തരം ദോഷം ഉണ്ടായാലും, വജ്രം അതിന്റെ വൈദ്യുതിക്കിരണത്തുപോലെ പ്രകാശിക്കുന്നതായും, രാജാവ് അത്തരം വജ്രം ധരിക്കുമ്പോൾ അതിന് പ്രസാദം ഉണ്ടാകുന്നതായും പറയുന്നു. ഇങ്ങനെ, വജ്രവും മറ്റു രത്നങ്ങളും പരിശോധിക്കുന്ന വിധം വിവരിച്ച അദ്ധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ, മുത്തുകളെക്കുറിച്ചുള്ള വിവരണം തുടങ്ങുന്നു. ആന, മേഘം, പന്നി, ശംഖ്, മീൻ, സർപ്പം, ശുക്, മുള എന്നിവയിൽ നിന്നാണ് മുത്തുകൾ ഉൽപ്പന്നമാകുന്നത്. ഇവയിൽ, ഒരു രത്നത്തിന്റെ പ്രധാന ഉത്ഭവസ്ഥാനം ഒരിടത്തേയ്ക്ക് മാത്രമാണ് സ്ഥിരമായി അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്നത്. ചർമ്മത്തിൽ നിന്നുള്ളതും, ഉപ്പിൽ നിന്നുള്ളതും, സർപ്പത്തിൽ നിന്നുള്ളതും, തിമിംഗിലത്തിൽ നിന്നുള്ളതും, ശംഖിൽ നിന്നുള്ളതും, പന്നിയിൽ നിന്നുള്ളതുമാണ് ഈ രത്നങ്ങൾ—ഇവയെല്ലാം ചേർന്ന് എട്ട് തരത്തിലുള്ള മുത്തുകളാണെന്ന് രത്നജ്ഞർ പറയുന്നു. ശംഖിൽ നിന്നുള്ള മുത്ത് അതിന്റെ ഉത്ഭവസ്ഥലത്തിന്റെ വർണ്ണത്തിലായിരിക്കും, വലുതായിരിക്കും, മനോഹരവും വൃത്താകൃതിയിലും കാണപ്പെടും. 'കമ്പവ:' എന്നറിയപ്പെടുന്ന മുത്തുകൾ മൂല്യവത്തായ ശംഖിന്റെ വംശത്തിൽപ്പെടുന്നു, വില്ലിന്റെ ദാരത്തിൽ സ്പർശിച്ചവയാണ് അവ. അവയിൽ, ഒരു മുത്ത് വൃത്താകൃതിയിലും, അല്പം നിറം കുറഞ്ഞതായും, പ്രകാശം കുറവായും കാണപ്പെടും. ജലജീവികളുടെ വായിൽ നിന്നും മുത്തുകൾ ഉൽപ്പന്നമാകുന്നു; അത്തരം മീനുകൾ സമുദ്രത്തിന്റെ നടുവിലാണ് താമസിക്കുന്നത്. ചിലപ്പോൾ, ഭൂമിയിലെ ചില പ്രദേശങ്ങളിൽ, പന്നിയെപ്പോലെ അത്ഭുതകരമായ ഒരു മുത്ത് ജനിക്കുന്നു. മുളയിൽ നിന്നുള്ളവ ദേവതകൾ ആസ്വദിക്കുന്ന സ്ഥലങ്ങളിൽ വളരുന്നു, സാധാരണ സ്ഥലങ്ങളിൽ അല്ല. അവ കഴുകിയ വെള്ളിയുടെ പോലെ ഉജ്ജ്വലവും, വാൾക്കരയുടെ അറ്റത്തെപ്പോലെ ദീപ്തിയുമുള്ളവയാണ്. പ്രകാശം നിറഞ്ഞതും, സദാചാരമുള്ളവരിൽ നിന്നുമാണ് സർപ്പത്തിന്റെ തലയിൽ നിന്നുള്ള മുത്തുകൾ ഉൽപ്പന്നമാകുന്നത്. വലിയ സംരക്ഷണയാഗം നടത്തുമ്പോൾ, അത് മാളികയുടെ മുകളിൽ വെച്ച് നടത്തുന്നു. ആകാശം, മേഘങ്ങളുടെ ഭാരം മൂലം താഴേക്ക് ചായുന്ന ധനങ്ങൾ കൊണ്ട് പൊതിയപ്പെട്ടു കാണപ്പെടുന്നു. സർപ്പത്തിന്റെ തലയിൽ നിന്നുള്ള മുത്ത് അതിന്റെ കപ്പലിൽ തന്നെ തുടരുകയാണെങ്കിൽ, അത് മറ്റുള്ളവരാൽ ഹാനിയാകുന്നു. അത്തരം മുത്തിന്റെ പ്രകാശം, എല്ലാ ദിക്കുകളിലേക്കും പടർന്ന്, സൂര്യനെപ്പോലെയാണ്; അതിന്റെ ചക്രം ആകാശത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നപോലെയാണ്. പകലിൽ അതുപോലെ തന്നെ, അതിന്റെ പ്രകാശം രാത്രിയിലെ അഗാധമായ അന്ധകാരത്തെയും തിളക്കിപ്പിക്കുന്നു. അതിന്റെ മൂല്യം ഭൂമി മുഴുവൻ പൊന്നുകൊണ്ട് നിറച്ചാലും നിർണ്ണയിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് ഞാൻ ഉറപ്പോടെ പറയുന്നു.