ആഗ്നി ദേവന്റെ 의해 ജ്ഞാനം ആദ്യം പിൻവലിക്കപ്പെടുന്നു, പിന്നീട് അതിനെ പ്രേരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. ജീവിതത്തിലെ വിവിധ ഘട്ടങ്ങളിൽ ഉള്ളവരുടെ കർമ്മങ്ങൾ അക്ഷരസത്യമായി നിർവഹിക്കേണ്ടതാണ്: നേരത്തേ സംസാരിക്കൽ, അസൂയ ഇല്ലാതിരിക്കുക, പുണ്യസ്ഥലങ്ങൾ സന്ദർശിക്കുക, ദേവതകളെ പൂജിക്കുക, പ്രത്യേകിച്ച് ബ്രാഹ്മണരെ ആദരിക്കുക—ഇവയാണ് ആശ്രമധർമ്മങ്ങൾ. ഇനി ഞാൻ ചതുർവർണ്ണത്തിന്റെ കർമ്മങ്ങൾ വിശദീകരിക്കുന്നു. യുദ്ധഭൂമിയിൽ നിന്ന് ഓടിപ്പോകാത്ത ക്ഷത്രിയർക്ക് ഇന്ദ്രന്റെ സ്ഥാനമാണ് ലഭിക്കുന്നത്. ശൂദ്രന്മാർക്കും സേവനത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടവർക്കും ഗന്ധർവലോകം ലഭിക്കുന്നു. വനവാസികൾക്കും ഗുരുക്കൾക്കും ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്ന സ്ഥലം അതേതാണ്. മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിച്ച സന്ന്യാസികൾക്കും, ഉർദ്ധ്വരേതസ്സ് സന്ന്യാസികൾക്കും, യോഗികൾക്കും 'ആകാശ' എന്ന അമൃതസ്വരൂപം ലഭിക്കുന്നു. അഷ്ടാംഗയോഗജ്ഞാനത്തിൽ നിന്ന് മോക്ഷം ഉളവാക്കുന്നു; ഇതിന്റെ സാരാംശം ഞാൻ പറയുന്നു. സത്യവും, സത്യപ്രധാനമായ സംസാരവും, അസ്തേയവും, പരമമായ ഇന്ദ്രിയനിഗ്രഹവും—ഇവയാണ് അഞ്ചു യമങ്ങൾ. ഇവ രണ്ടു വിഭാഗങ്ങളാണ്: ബാഹ്യവും, അന്തർയാമവുമാണ്. സ്വാധ്യായം, മന്ത്രജപം, ഹരിയിൽ ഭക്തി—ഇവയാണ് യജ്ഞങ്ങൾ. മന്ത്രത്തിൽ ധ്യാനം 'ഗർഭം', അതിന്റെ വിപരീതം 'അഗർഭം' എന്നാണ്. കുംബകം സ്ഥിരതയിൽ നിന്നാണ്, ഉച്ച്വാസത്തിൽ നിന്ന് മൂന്നു വിധത്തിലുള്ള രേചകം ഉളവാക്കുന്നു. 36 അളവിന്റെ പ്രത്യാഹാരമാണ് ഏറ്റവും നല്ലത്; അതും നിഗ്രഹമാണ്. 'അഹം ബ്രഹ്മാസ്മി' എന്ന നിലയിൽ ലയമാണ്; അതാണ് ബ്രഹ്മനിൽ നിലകൊള്ളൽ. ബ്രഹ്മൻ ജ്ഞാനവും ആനന്ദവുമാണ്; അതാണ് സത്വം—നീ അതാണ്. അതിന് അഹങ്കാരവും, മനസ്സും, ബുദ്ധിയും, മഹത്വവും, മറ്റുള്ള വ്യത്യാസങ്ങളും ഇല്ല. അതാണ് ശാശ്വതമായ ശുദ്ധം, ജാഗ്രത, മോക്ഷം, സത്യം, ആനന്ദം, അദ്വൈതം. ഇങ്ങനെ ധ്യാനിച്ച ബ്രാഹ്മണൻ ജന്മബന്ധത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനാകുന്നു. ഇങ്ങനെ 'വർണ്ണ-ആശ്രമധർമ്മങ്ങളുടെ വിശദീകരണം' എന്ന അച്ചാരഭാഗത്തിലെ 49-ആം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. പ്രതിദിനം നിർദേശിച്ച കർമ്മങ്ങൾ നിർവഹിക്കുന്നവർക്ക് ജ്ഞാനം ലഭിക്കുന്നു. ഹരിയെ, ഹൃദയത്തിൽ സദാ ആനന്ദസ്വരൂപനായി, വയസ്സില്ലാത്തവനായി, പദ്മത്തിൽ വസിക്കുന്നവനായി ധ്യാനിക്കണം. നദികളോ, കുളങ്ങളോ പോലുള്ള ശുദ്ധജലത്തിൽ, നിർദേശിച്ച രീതിയിൽ, സ്വയം ശുദ്ധീകരിച്ച ശേഷം, എല്ലാ പരിശ്രമത്തോടും രാവിലെ സ്നാനം ചെയ്യണം. സുഖമായി ഉറങ്ങിയവരിൽ നിന്ന് സലിവയും മറ്റ് ദ്രവ്യങ്ങളും ഒഴുകുന്നു. ദു:ഖം, കാലകർണ, ദുഷ്പ്നങ്ങൾ, ദുഷ്ഭാവങ്ങൾ—ഇവയെല്ലാം അശുഭമാണ്. പുരുഷന്മാർക്ക് സ്നാനമില്ലാതെ യാതൊരു കർമ്മവും ശുഭമല്ല. സ്നാനം സാധ്യമല്ലെങ്കിൽ തലയിൽ വെള്ളം ഒഴിച്ച് സ്നാനം നിർദേശിച്ചിരിക്കുന്നു. സ്നാനത്തിന് അഞ്ചു വിധങ്ങൾ ഉണ്ട്: ബ്രാഹ്മ, ആഗ്നേയ, ഉദിഷ്ട, വായവ്യ, ദിവ്യ. ബ്രാഹ്മ സ്നാനം കുശഗ്രാസും മന്ത്രങ്ങളും ഉപയോഗിച്ച് വെള്ളം ചിതറുന്നതാണ്. വായവ്യ സ്നാനം പശുവിന്റെ പൊടിയിൽ ചെയ്യുന്നതാണ്; അതാണ് ഏറ്റവും നല്ലത്. വാരുണ സ്നാനം വെള്ളത്തിൽ മുഴുകുന്നതാണ്; മാനസിക സ്നാനം സ്വജ്ഞാനമാണ്. ബ്രഹ്മത്തിൽ ഭക്തിയുള്ളവർക്ക് 'സ്വയം സ്നാനം' എന്നത് പ്രയോഗിക്കാം. അപാമാർഗ, ബിൽവ, കരവീര—ഇവ ഉപയോഗിച്ച് ശുദ്ധീകരിക്കണം. കഴിച്ച ശേഷം അവശിഷ്ടങ്ങൾ ശുദ്ധസ്ഥലത്ത്, മനസ്സിനെ ഏകാഗ്രമാക്കി, ഉപേക്ഷിക്കണം. നിർദേശിച്ച രീതിയിൽ വെള്ളം ചുരണ്ടി, വീണ്ടും വാചാലതയെ നിയന്ത്രിച്ച് ചുരണ്ടി, യഥാക്രമം മന്ത്രങ്ങൾ ജപിച്ച് ഭാസ്കരനു കൈകുപ്പിൽ വെള്ളം അർപ്പിക്കണം. തുടർന്ന് പ്രാണായാമം ചെയ്തു, ശാസ്ത്രങ്ങൾ പറയുന്ന പോലെ സംധ്യയെ ധ്യാനിക്കണം. മൂന്നു തത്ത്വങ്ങളിൽ നിന്ന് ഉളവാകുന്ന പരമശക്തിയാണ് ദൈവം. ഇങ്ങനെ ഈ ഗ്രന്ഥത്തിലെ കർമ്മങ്ങൾ, ധ്യാനങ്ങൾ, ശുദ്ധീകരണങ്ങൾ, യോഗം എന്നിവ വിശുദ്ധമായി വിശദീകരിക്കപ്പെടുന്നു.