ഭൂമിയിൽ വേരുകളും പഴങ്ങളും മാത്രം ഭക്ഷിച്ച്, സ്വാധ്യായത്തിനും തപസ്സിനും സമർപ്പിതനായ ഒരുവൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ വനംവാസി തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ട്, ദേവതാരാധനയും ഹോമാദികളും നിർവ്വഹിച്ചു. തപസ്സുകൊണ്ടു വളരെ ക്ഷീണിച്ചവൻ ധ്യാനത്തിൽ മുഴുകിയ ഭക്തനായി. senses-നെ ജയിച്ചവൻ, ഉയരത്തിലേക്ക് എത്തുവാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, യോഗാഭ്യാസത്തിൽ എപ്പോഴും നിശ്ചലനായി. സ്വത്തിൽ മാത്രം ആനന്ദം കണ്ടെത്തി, സദാ സംതുഷ്ടനായ മഹാമുനി. അവൻ ഭിക്ഷയെടുപ്പ്, അധ്യയനം, മൗനം, തപസ്, പ്രത്യേകിച്ച് ധ്യാനം എന്നിവയിൽ ഏർപ്പെടുന്നു. ചിലർ ജ്ഞാനസന്ന്യാസികളും, ചിലർ വേദസന്ന്യാസികളും ആകുന്നു. യോഗികൾ മൂന്നു വിധം: ഭൗതികം, ക്ഷത്രിയം, മറ്റുള്ളവരും. മുൻകാല മോക്ഷത്തിനായി ആദ്യം ധ്യാനം നടത്തപ്പെടുന്നു; ഇപ്പോഴത്തെ അവസ്ഥയിൽ ധ്യാനം ദുസ്സാധ്യമാണ്. ധർമ്മത്തിൽ നിന്ന് മോക്ഷം ഉത്ഭവിക്കുന്നു; ധനത്തിൽ നിന്ന് കാമം ജനിക്കുന്നു. ആദ്യം ജ്ഞാനം പിൻവലിക്കപ്പെടുന്നു, പിന്നെ അഗ്നിദേവന്റെ പ്രേരണയിൽ പ്രചോദനം ലഭിക്കുന്നു. നേരത്തോടും അസൂയയില്ലായ്മയോടും, തീർത്ഥാടനത്തോടും, ദേവാരാധനയോടും, പ്രത്യേകിച്ച് ബ്രാഹ്മണപൂജയോടും കൂടിയ ജീവിതം ആശ്രമികളുടേതാണ്. ഇതാണ് ജീവിതാശ്രമികളുടേതായ കര്മ്മങ്ങള്. ഇനി ഞാൻ ചതുര്വർണ്ണത്തെ വിശദീകരിക്കുന്നു. യുദ്ധത്തിൽ പിൻവാങ്ങാത്ത ക്ഷത്രിയർക്കാണ് ഇന്ദ്രപദവി. ശൂദ്രജന്മമായവർക്കും സേവനത്തിൽ ഏർപ്പെടുന്നവർക്കും ഗന്ധർവലോകം ലഭ്യമാകും. അവർക്കും വനംവാസികൾക്കുമുള്ള സ്ഥാനം ഒരുപോലെയാണ്. മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിച്ച തപസ്സികൾക്കും, ഊർജം ഉയർത്തിയ സന്ന്യാസികൾക്കും, യോഗികൾക്കുമാണ് അമൃതംപോലുള്ള പരമ സ്ഥാനം—’ആകാശം’ എന്ന പരം അക്ഷരം. അഷ്ടാംഗയോഗജ്ഞാനത്തിലൂടെ മോക്ഷം സാദ്ധ്യമാകുന്നു—ഇത് ഞാൻ സംക്ഷിപ്തമായി പറയും. സത്യം, ഹിതവാക്ക്, അസ്തേയം, പരമദമനം—ഇവയാണ് പ്രധാനമായ അഞ്ചു യമങ്ങൾ, ഇവയുള്ളത് രണ്ട് വിധം: ബാഹ്യവും ആന്തരവുമാണ്. സ്വാധ്യായം, മന്ത്രജപം, ഹരിഭക്തിയായി യജ്ഞം എന്നിവ പ്രധാനമാണ്. മന്ത്രധ്യാനം ‘ഗർഭം’ ആകുന്നു; അതിന്റെ വിരുദ്ധം ‘അഗർഭം’ എന്നറിയപ്പെടുന്നു. കുംബകം സ്ഥിരതയാൽ സിദ്ധിക്കുന്നു; മൂത്രാവസാനത്തിൽ മൂന്നു വിധം റെചകം ഉണ്ട്. ത്രൈയശ്രം എന്നത് ഉത്തമമായ പ്രത്യാഹാരമാണ്; പ്രത്യാഹാരവും സംയമനമാണ്. ‘അഹം ബ്രഹ്മാസ്മി’ എന്ന നിലയിലാണ് സമാധി; അതാണ് ബ്രഹ്മത്തിൽ ലയമായിരിക്കുക. ബ്രഹ്മം ജ്ഞാനവും ആനന്ദവുമാണ്; അതാണ് സത്യസാരവും—നീ അതാണ്. അഹങ്കാരവും മനസ്സും ബുദ്ധിയും മഹത്തും മറ്റു വ്യത്യാസങ്ങളും അതിൽ ഇല്ല. ശാശ്വതമായി ശുദ്ധം, ജാഗരൂക്കമായും മോക്ഷപ്രാപ്തിയും സത്യവും ആനന്ദവും അദ്വൈതവുമാണ്—ഇങ്ങനെ ധ്യാനിച്ച ബ്രാഹ്മണൻ ജനനമരണബന്ധത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനാകുന്നു. ഇങ്ങനെ വർണ്ണാശ്രമധർമ്മങ്ങൾ വിശദീകരിച്ച അദ്ധ്യായം ഗരുഡ മഹാപുരാണത്തിലെ ആചാരഖണ്ഡത്തിൽ സമാപിക്കുന്നു. ദിവസേന നിർദ്ദേശിച്ച കര്മ്മങ്ങൾ നിർവ്വഹിക്കുന്നവർക്ക് ജ്ഞാനം ലഭിക്കുന്നു. കമലത്തിൽ വസിക്കുന്ന, അനന്താനന്ദസ്വരൂപനായ, വൃദ്ധിപരമനായി ഹരിയെ ഹൃദയത്തിൽ ധ്യാനിക്കണം. ശുദ്ധജലത്തിൽ, നദികളിലോ കുളങ്ങളിലോ, നിർദ്ദേശിച്ച പ്രകാരമുളള ശുദ്ധീകരണാനന്തരമാണ് സ്നാനം നിർവ്വഹിക്കേണ്ടത്. അതിനാൽ എല്ലാ പരിശ്രമത്തോടും കൂടി പ്രഭാതസ്നാനം ചെയ്യണം. സുഖമായി ഉറങ്ങിയവരിൽ നിന്ന് സലിവും മറ്റു സ്രാവങ്ങളും ഒഴുകുന്നു. ദുർഭാഗ്യവും കാലകർണനും ദുഷ്സ്വപ്നങ്ങളും ദുഷ്ചിന്തകളും ഉണ്ടായേക്കാം. സ്നാനമില്ലാതെ പുരുഷന്മാർക്ക് യാതൊരു കര്മ്മവും ശുഭമായതല്ല. അതിനാൽ കഴിയില്ലെങ്കിൽ തലയിൽ വെള്ളം ഒഴിച്ച് സ്നാനം നിർദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്നു. ബ്രാഹ്മം, ആഗ്നേയ, ഉദ്ദിഷ്ട, വായവ്യ, ദിവ്യ—ഇവയാണ് സ്നാനത്തിന്റെ വിവിധ വിധങ്ങൾ.