ഗരുഡപുരാണമ്

സൃഷ്ടിയുടെ ആദിയിൽ തന്നെ, ഹരി എന്ന സ്രഷ്ടാവിനെ സ്വയംഭൂവു മുതലായവർ ആദരിക്കേണ്ടതാണെന്ന് ഉപദേശിക്കുന്നു. ബ്രാഹ്മണർക്ക് യാഗങ്ങൾ നടത്തുക, പൂജകൾ നിർവഹിക്കുക, ദാനം നൽകുക, ദാനം സ്വീകരിക്കുക എന്നിവയാണ് പ്രധാന കർമ്മങ്ങൾ. ക്ഷത്രിയരും വൈശ്യരും ദാനം നൽകുക, പഠനം ചെയ്യുക, യാഗങ്ങൾ നടത്തുക എന്നിങ്ങനെയുള്ള കർമ്മങ്ങൾ നിർവഹിക്കണം. ശൂദ്രർക്ക്, ദ്വിജന്മാരെ സേവിക്കുക എന്നതാണ് ധർമ്മത്തിലേക്ക് എത്താനുള്ള മാർഗം. വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് ഭിക്ഷയെടുക, ഗുരുവിന്റെ കീഴിൽ പഠനം ചെയ്യുക, സ്വയം പഠനം നടത്തുക, സേവനം ചെയ്യുക എന്നിവ നിർവഹിക്കേണ്ടത് നിർദ്ദേശിക്കുന്നു. ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ ആശ്രമങ്ങൾക്കും രണ്ട് തരവും നാലു തരവും ഉള്ള വ്യവസ്ഥകളുണ്ട്. വേദങ്ങൾ ശരിയായി പഠിച്ചവൻ ഗൃഹസ്ഥാശ്രമത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കണം. അഗ്നിഹോത്രം, അതിഥികൾക്ക് സേവനം, യാഗങ്ങൾ, ദാനം, ദേവതാരാധന എന്നിവ ഗൃഹസ്ഥന്റെ പ്രധാന കർമ്മങ്ങളാണ്. ഗൃഹസ്ഥൻ രണ്ടു തരത്തിലുള്ളവനാണ്—വൈരാഗ്യമായവനും, സജീവമായവനും. മൂന്നു കടങ്ങൾ തീർത്ത്, ഭാര്യയും സമ്പത്തും ഉപേക്ഷിച്ച്, ഭൂമിയിലെ കിഴങ്ങുകളും ഫലങ്ങളും കഴിച്ച്, സ്വയം പഠനം ചെയ്ത്, തപസ്സ് ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നു. കാടിൽ തപസ്സ് ചെയ്യുന്നവൻ ദേവതാരാധനയും ഹവനങ്ങളും നിർവഹിക്കുന്നു. തപസ്സ് കൊണ്ട് ദേഹമക്ഷയമായവൻ ധ്യാനത്തിൽ മുഴുകുന്നു. senses (ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ) നിയന്ത്രിച്ചുകൊണ്ട്, യോഗത്തിൽ സ്ഥിരമായി ഏർപ്പെടുന്നവൻ ഉയർന്നു പോകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ആത്മാവിൽ മാത്രം സന്തോഷം കണ്ടെത്തുന്ന, എപ്പോഴും തൃപ്തനായ മഹർഷിയാണ്. ഭിക്ഷയെടുക, പഠനം, മൗനം, തപസ്സ്, പ്രത്യേകിച്ച് ധ്യാനം എന്നിവയിലൂടെ അവൻ മുന്നോട്ട് പോകുന്നു. ചിലർ ജ്ഞാനത്തിന്റെ ഉപേക്ഷകന്മാരാണ്; മറ്റുള്ളവർ വേദങ്ങളുടെ ഉപേക്ഷകന്മാരാണ്. യോഗികൾ മൂന്ന് തരത്തിലുള്ളവരാണ്—ഭൗതിക, ക്ഷത്രിയ, മുതലായവ. മുൻകാല മോക്ഷത്തിനായി contemplation (ധ്യാനം) ഉണ്ട്; ഇപ്പോഴത്തെ contemplation ദുഷ്കരമാണ്. ധർമ്മത്തിൽ നിന്നും മോക്ഷം ഉരുവാകുന്നു; സമ്പത്തിൽ നിന്ന് കാമം ജനിക്കുന്നു. ആദ്യം ജ്ഞാനം പിൻവലിക്കപ്പെടുന്നു; പിന്നീട് അഗ്നിദേവൻ അതിനെ പ്രവർത്തിപ്പിക്കുന്നു. സത്വം, അസൂയയുടെ അഭാവം, പുണ്യസ്ഥലങ്ങൾ പിന്തുടരൽ എന്നിവയും നിർദ്ദേശിക്കുന്നു. ദേവതാരാധനയും, പ്രത്യേകിച്ച് ബ്രാഹ്മണരെ ആദരിക്കുക എന്നതും നിർബന്ധമാണ്. ഇവയാണ് ആശ്രമസ്ഥിതിയിലുള്ളവരുടെ കർമ്മങ്ങൾ; ഇപ്പോൾ ഞാൻ ചതുര്‍വർണ്ണത്തെ വിവരിക്കുന്നു. യുദ്ധത്തിൽ ഓടിപ്പോകാത്ത ക്ഷത്രിയർക്ക് ഇന്ദ്രപദം ലഭിക്കുന്നു. ശൂദ്രജന്മക്കാരും സേവനത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടവരും ഗന്ധർവലോകത്തിൽ എത്തുന്നു. കാടിൽ താമസിക്കുന്നവർക്കും ഗുരുവിനും അതേ സ്ഥാനം ഓർക്കപ്പെടുന്നു. മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിച്ച സന്യാസികൾക്കും, ഊർജം ഉയർത്തുന്ന നിര്യാണികൾക്കും, യോഗികൾക്ക് 'ആകാശ' എന്ന അമൃതസ്ഥാനം ലഭിക്കുന്നു. ഏഴ് അംഗങ്ങൾ ഉള്ള യോഗജ്ഞാനത്തിൽ നിന്ന് മോക്ഷം വരുന്നു; അതിന്റെ സംക്ഷിപ്തം കേൾക്കൂ. സത്യം, ജീവികളുടെ ക്ഷേമത്തിന് വേണ്ടി സംസാരിക്കൽ, അദ്രവ്യം, പരമ സൂക്ഷ്മത എന്നിവയാണ്. സത്യം മുതലായ അഞ്ച് ആചരണങ്ങൾ രണ്ട് തരത്തിൽ കാണപ്പെടുന്നു—അകത്തും പുറത്തും. സ്വാധ്യായം, മന്ത്രജപം, ഹരിയുടെ ഭക്തിയുള്ള യാഗം എന്നിവയും നിർദ്ദേശിക്കുന്നു. മന്ത്രധ്യാനം 'ഗർഭം' എന്നാണ്; അതിന്റെ വിരുദ്ധം 'ഗർഭരഹിതം' എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. കുംഭക (ശ്വാസം പിടിക്കൽ) സ്ഥിരതയിൽ നിന്ന് വരുന്നു; ഉത്ശ്വാസം മൂലമാണ് മൂന്ന് തരത്തിലുള്ള റെചക (ശ്വാസം വിടൽ). ഏറ്റവും നല്ല പ്രത്യാഹാരം (ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ പിൻവലിക്കൽ) 36 അളവിൽ കാണപ്പെടുന്നു; പ്രത്യാഹാരം നിയന്ത്രണവും ആണ്. 'അഹം ബ്രഹ്മാസ്മി' എന്ന നിലയിലേക്കുള്ള ലയമാണ് ബ്രഹ്മനിൽ നിലനിൽപ്പ്. ബ്രഹ്മം ജ്ഞാനവും ആനന്ദവും ആണ്; അതാണ് യഥാർത്ഥ സാരഭൂതം—നീ അതാണ്. അതിൽ അഹങ്കാരവും, മനസ്സും, ബുദ്ധിയും, മഹത്ത്വവും, വ്യത്യാസങ്ങളും ഇല്ല. അതു ശാശ്വതമായി ശുദ്ധവും ഉണർന്നതും മോചിതവും സത്യവും ആനന്ദവും അദ്വൈതവുമാണ്. ഇങ്ങനെ ധ്യാനിച്ച്, ബ്രാഹ്മണൻ സാംസാരിക ബന്ധങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനാകുന്നു.