ആഗമപ്രകാരം, ദേവതയുടെ പ്രതിഷ്ഠാനുഷ്ഠാനത്തിൽ നിർദ്ദിഷ്ടമായ മാർഗ്ഗങ്ങൾ പാലിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ദേവതയെ ഗർഭത്തിൽ പ്രതിഷ്ഠിക്കരുതെന്നും, അതുപോലെ ഗർഭം ഉപേക്ഷിക്കരുതെന്നും ഉപദേശിക്കുന്നു. ഉത്തര ദിശയിൽ നിന്ന് അല്പം എള്ളിന്റെ തവിട്ടു കൊണ്ടുവരണം. ഗുരു ദേവതയ്ക്ക് സാവിത്രിയുടെ ആറുവിധ മന്ത്രം അർപ്പിക്കണം. ആ ആറുവിധ മന്ത്രം അർപ്പിച്ചതിന് ശേഷം, വിജയത്തിനും സ്ഥിരതയ്ക്കുമായി പ്രത്യേക മന്ത്രങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് അഭിഷേകം നടത്തണം. ദീപം, ധൂപം, സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങൾ, ഭോജ്യങ്ങൾ എന്നിവ ഉപയോഗിച്ച് ഭക്തിപൂർവ്വം പൂജ നടത്തണം. ഒരു പാത്രം, രണ്ടു വസ്ത്രങ്ങൾ, ഒരു കുട, ദൈവികമായ ഒരു മോതിരം എന്നിവയും അർപ്പിക്കണം. ഇതിന് ശേഷം, യജമാനൻ ഏകാഗ്രതയോടെ നാലാമത്തെ ഹോമം അർപ്പിക്കണം. ഗുരു പുറത്ത് പോയി ദിശാപാലകർക്ക് ബലി അർപ്പിക്കണം. യജ്ഞം സമാപിച്ചശേഷം, യജമാനൻ ഒരു കപിലാ പശുവും ചാമരം (വാലഞ്ചാടി)യും ഗുരുവിന് സമർപ്പിക്കണം. കൂടാതെ, ഒരു വിശേഷമായ വീശുവാൾ, ഗ്രാമവസ്ത്രം, മറ്റു ഉപകരണങ്ങൾ, അലങ്കരിച്ച പന്തൽ എന്നിവയും സമർപ്പിക്കണം. ദേവപ്രതിഷ്ഠ നടത്തിയ ഗുരുവിന്റെ അനുകമ്പയാൽ യജമാനൻ മുക്തനാകുന്നു. സൃഷ്ടിയുടെ ആദിയിൽ സൃഷ്ടികർത്താവായ ഹരിയെ സ്വയമ്പുവും മറ്റു ദേവതകളും ആദരിക്കണം. ബ്രാഹ്മണർക്കു യജ്ഞം നടത്തൽ, ദാനം, ദാനഗ്രഹണം, ആരാധന എന്നിവയാണ് കർമ്മങ്ങൾ. ക്ഷത്രിയർക്കും വൈശ്യർക്കും ദാനം, അധ്യയനം, യജ്ഞം എന്നിവ നിർബന്ധമാണ്. ശൂദ്രർക്കു, ദ്വിജന്മാരെ സേവിക്കുക എന്നതാണ് ധർമ്മ മാർഗ്ഗം. ഭിക്ഷाटनവും, ഗുരുവിന്റെ കീഴിൽ പഠിക്കലും, സ്വയം പഠനവും ശൂദ്രർക്കു അനുയോജ്യമായ മാർഗ്ഗങ്ങളാണ്. ജീവിതത്തിലെ ഓരോ ആശ്രമങ്ങൾക്കും രണ്ടു വിധവും നാലു വകഭേദവും ഉണ്ട്. ശരിയായി വേദപഠനം പൂർത്തിയാക്കിയവൻ ഗൃഹസ്ഥാശ്രമത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കണം. അഗ്നിഹോത്രം, അതിഥിസേവനം, യജ്ഞം, ദാനം, ദേവാരാധന എന്നിവയാണ് ഗൃഹസ്ഥന്റെ പ്രധാന കര്മ്മങ്ങൾ. ഗൃഹസ്ഥൻ രണ്ടുവിധമാണ്—വിരക്തനും കര്മ്മനിഷ്ഠനും. മൂന്നു ഋണങ്ങൾ തീർത്തശേഷം, ഭാര്യ, സമ്പത്ത് മുതലായവ ഉപേക്ഷിച്ച് വനവാസം സ്വീകരിക്കാം. ഭൂമിയിലെ കിഴങ്ങുകളും പഴങ്ങളും ഭക്ഷിച്ച്, സ്വാധ്യായവും തപസ്സും നടത്തണം. വനത്തിൽ തപസ്സു ചെയ്യുകയും, ദേവതാരാധനയും ഹോമവും നടത്തുകയും ചെയ്യണം. ശക്തമായ തപസ്സിലൂടെ ക്ഷീണിച്ചവൻ ധ്യാനത്തിൽ ലയിച്ചിരിക്കും. യോഗാഭ്യാസത്തിൽ നിരന്തരം ഏർപ്പെട്ട്, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ജയിച്ച്, ഉന്നതലക്ഷ്യങ്ങൾക്കായി ആഗ്രഹിക്കുന്നവനാണ് മഹാതപസ്വി. സ്വയം ആനന്ദം കണ്ടെത്തുന്നവനും, സതതം തൃപ്തനായി ജീവിക്കുന്നവനും മഹർഷിയാണ്. ഭിക്ഷാടനം, പാരായണം, മൗനം, തപസ്സു, പ്രത്യേകിച്ച് ധ്യാനം—ഇവയൊക്കെയാണ് അവന്റെ മാർഗ്ഗം. ചിലർ ജ്ഞാനസന്ന്യാസികളും, ചിലർ വേദസന്ന്യാസികളും ആകുന്നു. യോഗികൾ മൂന്നു വിധമാണ്—ഭൗതികം, ക്ഷത്രിയം, ഇങ്ങനെ. മുന്കാല മോക്ഷത്തിനായി ധ്യാനം പ്രധാനമാണ്; ഇപ്പോഴത്തെ കാലത്ത് ധ്യാനമാർഗ്ഗം പ്രയാസമാണ്. ധർമ്മത്തിൽ നിന്നാണ് മോക്ഷം ഉണ്ടാകുന്നത്; സമ്പത്തിൽ നിന്നാണ് കാമം ജനിക്കുന്നത്. ആദ്യമേ ജ്ഞാനം പിൻവലിക്കപ്പെടുന്നു, പിന്നെ അഗ്നിദേവന്റെ പ്രേരണയാൽ അത് പ്രവർത്തനത്തിലാകുന്നു. സത്യത്വം, അസൂയാരഹിതത്വം, തീർത്ഥാടനങ്ങൾ എന്നിവയും, ദേവാരാധനയും, പ്രത്യേകിച്ച് ബ്രാഹ്മണപൂജയും നിർബന്ധമാണ്. ഇതൊക്കെയാണ് ആശ്രമികളുടെയും വർണ്ണങ്ങളുടെയും കര്മ്മങ്ങൾ. ഇനി നാലു വർണ്ണങ്ങളെ കുറിച്ച് പറയാം. യുദ്ധത്തിൽ പിൻവാങ്ങാത്ത ക്ഷത്രിയർക്ക് ഇന്ദ്രപദവിയാണ് ലഭിക്കുന്നത്. സേവനത്തിൽ ഏർപ്പെടുന്ന ശൂദ്രന്മാർക്കും, അത്തരം ജന്മം കൈവരിക്കുന്നവർക്കും ഗന്ധർവലോകം ലഭിക്കും. അത്തരം ആളുകൾക്ക് വനവാസികളുടെ സ്ഥാനം ലഭിക്കും. ചിന്തനശേഷിയുള്ള സന്ന്യാസികൾക്കും, ഉർദ്ധ്വരേതസ്സായ സന്ന്യാസികൾക്കും, യോഗികൾക്കുമാണ് അമൃതപദമായ ആകാശരൂപിയായ പരമോം ലഭിക്കുന്നത്. അഷ്ടാംഗയോഗജ്ഞാനത്തിലൂടെ മോക്ഷം ലഭിക്കുന്നു—ഇത് സംക്ഷിപ്തമായി അറിയുക.