ಗರುಡಪುರಾಣಮ್

ಉಡುಪೋಪರಿ ತಾಂ ಧೇನುಂ ಸೂರ್ಯದೇಹಸಮುದ್ಭವಾಮ್ । ಕೃತ್ವಾ ಪ್ರಕಲ್ಪಯೇದ್ವಿಪ್ರಶ್ಛತ್ರೋಪಾನಹಸಂಯುತಮ್ ॥ ೨,೪೭.

ನಕ್ಷತ್ರಗಳ ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಸೂರ್ಯನ ದೇಹದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಆ ಹಸುವನ್ನು ಇಟ್ಟು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಛತ್ರ ಮತ್ತು ಪಾದರಕ್ಷೆಯೊಂದಿಗೆ ಅಲಂಕರಿಸಬೇಕು.

ಅಙ್ಗುಲೀಯಕವಾಸಾಂಸಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾಯ ನಿವೇದಯೇತ್ । ಇಮಮುಚ್ಚಾರಯೇನ್ಮನ್ತ್ರಂ ಸಂಗೃಹ್ಯ ಸಜಲಾನ್ಕುಶಾನ್ ॥ ೨,೪೭.

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಉಂಗುರಗಳು ಮತ್ತು ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ, ಜಲಪಾತ್ರೆ ಮತ್ತು ಅಂಕುಶವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಈ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು.

ಯಮದ್ವಾರೇ ಮಹಾಘೋರೇ ಶ್ರುತ್ವಾ ವೈತರಣೀಂ ತದೀಮ್ । ತರ್ತುಕಾಮೋ ದದಾಮ್ಯೇನಾಂ ತುಭ್ಯಂ ವೈತರಣೀಂ ನಮಃ ॥ ೨,೪೭.

ಯಮನ ಭಯಾನಕ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ, ವೈತರಣಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿ, ಅದನ್ನು ದಾಟುವ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ, ನಾನು ಇದನ್ನು ನಿನಗೆ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತೇನೆ: ವೈತರಣಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

ಗಾವೋ ಮೇ ಅಗ್ರತಃ ಸನ್ತು ಗಾವೋ ಮೇ ಸನ್ತು ಪಾರ್ಶ್ವತಃ । ಗಾವೋ ಮೇ ಹೃದಯೇ ಸನ್ತು ಗವಾಂ ಮಧ್ಯೇ ವಸಾಮ್ಯಹಮ್ ॥ ೨,೪೭.

ಹಸುಗಳು ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಇರಲಿ, ಹಸುಗಳು ನನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿರಲಿ, ಹಸುಗಳು ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿರಲಿ. ನಾನು ಹಸುಗಳ ನಡುವೆ ವಾಸಿಸುತ್ತೇನೆ.

ವಿಷ್ಣುರೂಪ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠ ಮಾಮುದ್ಧರ ಮಹೀಸುರ । ಸದಕ್ಷಿಣಾ ಮಯಾ ದತ್ತಾ ತುಭ್ಯಂ ವೈತರಣೀನಮಃ ॥ ೨,೪೭.

ವಿಷ್ಣುರೂಪ ಧ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಭೂಮಿಯ ದೇವತೆ, ನನ್ನನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸು. ನಾನು ಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ಹಸುವನ್ನು ದಾನಮಾಡಿದ್ದೇನೆ. ವೈತರಣಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

ಧರ್ಮರಾಜಞ್ಚ ಸರ್ವೇಶಂ ವೈತರಣ್ಯಾಖ್ಯಧೇನುಕಾಮ್ । ಸರ್ವಂ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೀಕೃತ್ಯ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾಯ ನಿವೇದಯೇತ್ ॥ ೨,೪೭.

ಧರ್ಮರಾಜನನ್ನು, ಎಲ್ಲರ ಅಧಿಪತಿಯನ್ನು ಮತ್ತು ವೈತರಣಿ ಹೆಸರಿನ ಹಸುವನ್ನು ಸುತ್ತಿ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿ, ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

ಪುಚ್ಛಂ ಸಂಗೃಹ್ಯ ಧೇನ್ವಾಶ್ಚ ಅಗ್ರೇ ಕೃತ್ವಾ ತು ವೈ ವ್ದಿಜಮ್ । ಧೇನುಕೇ ತ್ವಂ ಪ್ರತೀಕ್ಷಸ್ವ ಯಮದ್ವಾರೇ ಮಹಾಭಯೇ ॥ ೨,೪೭.

ಹಸುವಿನ ಬಾಲವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಮುಂದೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಯಮನ ಭಯಾನಕ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಹಸುವಿನೊಂದಿಗೆ ಕಾಯಬೇಕು.

ಉತ್ತಾರಣಾಯ ದೇವೇಶಿ ವೈತರಣ್ಯೇ ನಮೋಽಸ್ತು ತೇ । ಅನುವ್ರಜೇತ್ತು ಗಚ್ಛನ್ತಂ ಸರ್ವಂ ತಸ್ಯ ಗೃಹಂ ನಯೇತ್ ॥ ೨,೪೭.

ದೇವತೆಗಳ ದೇವಿಯೇ, ವೈತರಣಿಯೇ, ಉದ್ಧಾರಕ್ಕಾಗಿ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಹೋಗುವವನನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ಅವನ ಮನೆಯವರನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕರೆದೊಯ್ಯು.

ಏವಂ ಕೃತೇ ವೈನತೇಯ ಸಾ ಸರಿತ್ಸುತರಾ ಭವೇತ್ । ಸರ್ವಾನ್ಕಾಮಾನವಾಪ್ನೋತಿ ಯೋ ದದ್ಯಾದ್ಭುವಿ ಮಾನವಃ ॥ ೨,೪೭.

ವೈನತೇಯನೇ, ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದರೆ ಆ ನದಿ ಸುಲಭವಾಗಿ ದಾಟಬಹುದು. ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ದಾನ ಮಾಡಿದವನು ಎಲ್ಲ ಆಸೆಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

ಸುಕೃತಸ್ಯ ಪ್ರಭಾವೇಣ ಸುಖಞ್ಚೇಹ ಪರತ್ರ ಚ । ಸ್ವಸ್ಥೇ ಸಹಸ್ರಗುಣಿತಮಾತುರೇ ಶತಸಂಮಿತಮ್ ॥ ೨,೪೭.

ಮನುಷ್ಯನು ಮಾಡಿದ ಸತ್ಕರ್ಮದ ಫಲದಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಪರಲೋಕದಲ್ಲೂ ಸುಖ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಆರೋಗ್ಯವಂತನಿಗೆ ಸಾವಿರ ಪಟ್ಟು, ರೋಗಿಗೆ ನೂರು ಪಟ್ಟು ಫಲ ಸಿಗುತ್ತದೆ.

ಮೃತಸ್ಯೈವ ತು ಯದ್ದಾನಂ ಪರೋಕ್ಷೇ ತತ್ಸಮಂ ಸ್ಮೃತಮ್ । ಸ್ವಹಸ್ತೇನ ತತೋ ದೇಯಂ ಮೃತೇ ಕಃ ಕಸ್ಯ ದಾಸ್ಯತೀ ॥ ೨,೪೭.

ಮರಣಾನಂತರ ಮಾಡಿದ ದಾನ, ಅವನಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಸಮಾನವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಜೀವಂತವಾಗಿರುವಾಗಲೇ ಸ್ವಹಸ್ತದಿಂದ ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು. ಸತ್ತಮೇಲೆ ಯಾರು ಯಾರಿಗೆ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ?

ದಾನಧರ್ಮವಿಹೀನಾನಾಂ ಕೃಪಣೈರ್ಜೀವೇತಕ್ಷಿತೈಃ । ಅಸ್ಥಿರೇಣ ಶರೀರೇಣ ಸ್ಥಿರಂ ಕರ್ಮ ಸಮಾಚರೇತ್ ॥ ೨,೪೭.

ದಾನ-ಧರ್ಮವಿಲ್ಲದವರು, ಜೀವಕ್ಕೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿರುವ ಕೃಪಣರು, ಈ ಸ್ಥಿರವಲ್ಲದ ದೇಹದಿಂದ ಸ್ಥಿರವಾದ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು.

ಅವಶ್ಯಮೇವ ಯಾಸ್ಯನ್ತಿ ಪ್ರಾಣಾಃ ಪ್ರಾಘುಣಿ (ಘೂರ್ಣಿ) ಕಾ ಇವ ॥ ೨,೪೭.

ಈ ಪ್ರಾಣಗಳು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಹೋಗುತ್ತವೆ, ಹಸುಗೂಟದಂತೆ ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತವೆ.

ಇತೀದಮುಕ್ತಂ ತವ ಪಕ್ಷಿರಾಜ ವಿಡಮ್ಬನಂ ಜನ್ತುಗಣಸ್ಯ ಸರ್ವಮ್ । ಪ್ರೇತಸ್ಯ ಮೋಕ್ಷಾಯ ತದೌದ್ಧ್ವನ್ದೈಹಿಕಂ ಹಿತಾಯ ಲೋಕಸ್ಯ ಚರೇಚ್ಛುಭಾಯ ತು ॥ ೨,೪೭.

ಪಕ್ಷಿರಾಜನೇ, ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ವ್ಯಂಗ್ಯವನ್ನು ನಿನಗೆ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಪ್ರೇತರಿಗೆ ಮುಕ್ತಿಗಾಗಿ, ಲೋಕದ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಈ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು.

ಸೂತ ಉವಾಚ । ಏವಂ ವಿಪ್ರಾಃ ಸಮಾದ್ದಿಷ್ಟೋ ವಿಷ್ಣುನಾ ಪ್ರಭವಿಷ್ಣುನಾ । ಗರುಡ ಪ್ರೇತಚರಿತಂ ಶ್ರುತ್ವಾ ಸನ್ತುಷ್ಟಿಮಾಗತಃ ॥ ೨,೪೭.

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ಹೀಗೆ ಮಹಾವಿಷ್ಣುವಿನಿಂದ ಉಪದೇಶ ಪಡೆದ ಗರುಡನು, ಪ್ರೇತಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟನು.

ವ್ರತತೀರ್ಥಾದಿಕಂ ಸರ್ವಂ ಪುನಃ ಪಪ್ರಚ್ಛ ಕೇಶವಮ್ । ಧ್ಯಾತ್ವಾ ಮನಸಿ ಸರ್ವೇಶಂ ಸರ್ವಕಾರಣಕಾರಣಮ್ ॥ ೨,೪೭.

ಆಮೇಲೆ ಗರುಡನು, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಕಾರಣಗಳ ಕಾರಣನಾದ ದೇವರನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ, ಎಲ್ಲ ವ್ರತ, ತೀರ್ಥಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಶವನನ್ನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕೇಳಿದನು.

ಋಷಯಃ ಸರ್ವಮೇವೈತಜ್ಜನ್ತೂನಾಂ ಪ್ರಭವಾದಿಕಮ್ । ಮರಣಂ ಜನ್ಮ ಚ ತಥಾ ಪ್ರೇತತ್ವಞ್ಚೌರ್ಧ್ವದೈಹಿಕಮ್ ॥ ೨,೪೭.

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು: ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಉತ್ಪತ್ತಿ, ಮರಣ, ಜನನ ಮತ್ತು ಪ್ರೇತ ಸ್ಥಿತಿ ಹಾಗೂ ಉತ್ತರಕರ್ಮಗಳೆಲ್ಲ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಮಯಾ ಪ್ರೋಕ್ತಂ ವೈ ಮುಕ್ತ್ಯೈ ನಿದಾನಂ ಚೈವ ಸರ್ವಶಃ । ಲಾಭಸ್ತೇಷಾಂ ಜಯಸ್ತೇಷಾಂ ಕುತಸ್ತೇಷಾಂ ಪರಾಜಯಃ । ಯೇಷಾಮಿನ್ದೀವರಶ್ಯಾಮೋ ಹೃದಯಸ್ಥೋ ಜನಾರ್ದನಃ ॥ ೨,೪೭.

ಮುಕ್ತಿಗಾಗಿ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ಕಾರಣಗಳಿಗಾಗಿ ನಾನು ಇದನ್ನು ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ. ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಇಂದೀವರದಂತೆ ಕಪ್ಪಾದ ಜನಾರ್ದನನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುವವರಿಗೆ ಲಾಭ, ಜಯ ಇದೆ. ಅವರಿಗೇನು ಸೋಲು?

ಧರ್ಮೋ ಜಯತಿ ನಾಧರ್ಮಃ ಸತ್ಯಂ ಜಯತಿ ನಾನೃತಮ್ । ಕ್ಷಮಾ ಜಯತಿ ನ ಕ್ರೋಧೋ ವಿಷ್ಣುರ್ಜಯತಿ ನಾಸುರಾಃ ॥ ೨,೪೭.

ಧರ್ಮವೇ ಗೆಲ್ಲುತ್ತದೆ, ಅಧರ್ಮವಲ್ಲ. ಸತ್ಯವೇ ಜಯಶಾಲಿ, ಸುಳ್ಳಲ್ಲ. ಕ್ಷಮೆಯೇ ಗೆಲ್ಲುತ್ತದೆ, ಕೋಪವಲ್ಲ. ವಿಷ್ಣುವೇ ಜಯಶಾಲಿ, ಅಸುರರು ಅಲ್ಲ.

ವಿಷ್ಣುರ್ಮಾತಾ ಪಿತಾ ವಿಷ್ಣುರ್ವಿಷ್ಣುಃ ಸ್ವಜನಬಾನ್ಧವಾಃ । ಯೇಷಾಮೇವ ಸ್ಥಿರಾ ಬುದ್ಧಿರ್ನ ತೇಷಾಂ ದುರ್ಗತಿರ್ಭವೇತ್ ॥ ೨,೪೭.

ವಿಷ್ಣುವೇ ತಾಯಿ, ವಿಷ್ಣುವೇ ತಂದೆ, ವಿಷ್ಣುವೇ ಬಂಧು, ಸ್ನೇಹಿತ. ಯಾರ ಮನಸ್ಸು ಅವನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವೋ, ಅವರಿಗೆ ದುಃಖವಿಲ್ಲ.

ಮಙ್ಗಲಂ ಭಗವಾನ್ವಿಷ್ಣುರ್ಮಙ್ಗಲಂ ಗರುಡಧ್ವಜಃ । ಮಙ್ಗಲಂ ಪುಣ್ಡರೀಕಾಕ್ಷೋ ಮಙ್ಗಲಾಯತನಂ ಹರಿಃ ॥ ೨,೪೭.

ಭಗವಂತನಾದ ವಿಷ್ಣುವು ಶುಭಕರನು, ಗರುಡಧ್ವಜನು ಶುಭಕರನು, ಕಮಲನಯನನು ಶುಭಕರನು, ಹರಿಯೇ ಶುಭದ ನೆಲೆ.

ಹರಿರ್ಭಾಗೀರಥೀ ವಿಪ್ರಾ ವಿಪ್ರಾ ಭಾಗೀರಥೀ ಹರಿಃ । ಭಾಗೀರಥೀ ಹರಿರ್ವಿಪ್ರಾಃ ಸಾರಮೇತಜ್ಜಗತ್ತ್ರಯೇ ॥ ೨,೪೭.

ಹರಿಯೂ, ಭಾಗೀರಥಿಯೂ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೂ—ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೂ, ಭಾಗೀರಥಿಯೂ, ಹರಿಯೂ—ಭಾಗೀರಥಿಯೂ, ಹರಿಯೂ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೂ—ಈ ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಇದುವೇ ಸಾರಾಂಶ.

ಇತಿ ಸೂತಮುಖೋದ್ಗೀರ್ಣಾಂ ಸರ್ವಶಾಸ್ತ್ರಾರ್ಥಮಣ್ಡಿತಾಮ್ । ವೈಷ್ಣವಿಂ ವಾಕ್ಸುಧಾಂ ಪೀತ್ವಾ ಋಷಯಸ್ತುಷ್ಟಿಮಾಯಯುಃ ॥ ೨,೪೭.

ಸೂತನು ಉಚ್ಚರಿಸಿದ, ಎಲ್ಲಾ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ಅರ್ಥಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ವೈಷ್ಣವ ವಚನಾಮೃತವನ್ನು ಕುಡಿಯುತ್ತಾ, ಋಷಿಗಳು ಸಂತೃಪ್ತರಾದರು.

ಪ್ರಶಶಂಸುಸ್ತಥಾನ್ಯೋನ್ಯಂ ಸೂತಂ ಸರ್ವಾರ್ಥದರ್ಶಿನಮ್ । ಪ್ರಹರ್ಷಮತುಲಂ ಪ್ರಾಪುರ್ಮುನಯಃ ಶೌನಕಾದಯಃ ॥ ೨,೪೭.

ಅವರು ಪರಸ್ಪರವನ್ನು ಹಾಗೂ ಎಲ್ಲ ಅರ್ಥಗಳನ್ನು ತಿಳಿದ ಸೂತನನ್ನು ಹೊಗಳುತ್ತಾ, ಶೌನಕ ಮುಂತಾದ ಮುನಿಗಳು ಅಪಾರ ಆನಂದವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದರು.

ಅಪವಿತ್ರಃ ಪವಿತ್ರೋ ವಾ ಸರ್ವಾವಸ್ಥಾಂ ಗತೋಪಿ ವಾ । ಯಃ ಸ್ಮರೇತ್ಪುಣ್ಡರೀಕಾಕ್ಷಂ ಸ ಬಾಹ್ಯಾಭ್ಯನ್ತರಂ ಶುಚಿಃ ॥ ೨,೪೭.

ಯಾರು ಅಪವಿತ್ರರಾಗಿರಲಿ, ಪವಿತ್ರರಾಗಿರಲಿ, ಯಾವುದೇ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಂದಿರಲಿ, ಅವರು ಕಮಲನಯನನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದರೆ ಹೊರಗಿಂತಲೂ ಒಳಗಿಂತಲೂ ಶುದ್ಧರಾಗುತ್ತಾರೆ.

ಶ್ರೀಗರುಡಮಹಾಪುರಾಣಮ್ ೪೮ ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯ ಉವಾಚ । ಯೇ ಮರ್ತ್ಯಲೋಕೇ ನಿವಸನ್ತಿ ಮಾನವಾಸ್ತೇ ಸರ್ವಜಾತೌ ನಿಧನಂ ಪ್ರಯಾನ್ತಿ । ಕಾಲೇ ಸ್ವಕೀಯೇ ನಿಜಪುಣ್ಯಸಂಖ್ಯಯಾ ವದನ್ತಿ ಲಾಕ ಕಥಸ್ವ ತನ್ಮೇ ॥ ೨,೪೮.

ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯನು ಹೇಳಿದನು: ಈ ಮನುಷ್ಯ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಎಲ್ಲ ಜನರು, ಯಾವ ಜಾತಿಯವರಾಗಿರಲಿ, ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಪುಣ್ಯದ ಪ್ರಮಾಣದಂತೆ, ತಮ್ಮ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮರಣವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾರೆ. ಇದನ್ನು ನನಗೆ ವಿವರಿಸು.

ಗಚ್ಛನ್ತಿ ಮಾರ್ಗೇಣ ಸುದುಸ್ತರೇಣ ವಿಧಾತೃನಿಷ್ಪಾದಿತವರ್ತ್ಮನಿ ಸ್ಥಿತಾಃ । ಕೇನೈವ ಪುಣ್ಯೇನ ಮುದಂ ಪ್ರಯಾನ್ತಿ ತಿಷ್ಠನ್ತಿ ಕೇನೈವ ಕುಲಂ ಬಲಂ ವಯಃ ॥ ೨,೪೮.

ಅವರು ನಿರ್ಮಾತೃನು ಮಾಡಿದ ಅತ್ಯಂತ ಕಷ್ಟಕರವಾದ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಾರೆ; ಯಾವ ಪುಣ್ಯದಿಂದ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ, ಯಾವದು ಕುಟುಂಬ, ಶಕ್ತಿ, ವಯಸ್ಸನ್ನು ಉಳಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಹೇಳು.

ಸೂತ ಉವಾಚ । ಶ್ರುತ್ವಾಥ ದೇವೋ ಗರುಡಂ ತ್ವವೋಚತ್ಸ್ಮೃತ್ವಾ ವಪುಃ ಕರ್ಮಭಯಞ್ಚ ರೂಪಮ್ । ಸೃಷ್ಟಾ ಧರಾ ಯೇನ ಚರಾಚರಂ ಜಗತ್ಸ ಯೇನ ಶಸ್ತಾ ವಿಹಿತೋ ಯಮೋ ವಿಭುಃ ॥ ೨,೪೮.

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ, ದೇವರು ಗರುಡನಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿದನು, ತನ್ನ ರೂಪವನ್ನೂ, ಕರ್ಮದ ಭಯಾನಕತೆಯನ್ನೂ ನೆನೆಸಿಕೊಂಡು; ಯಾರು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದರು, ಚರಾಚರ ಜಗತ್ತನ್ನು ರೂಪಿಸಿದರು, ಯಮಧರ್ಮನನ್ನು ನಿಯಮಿಸಿದರು.

ಶ್ರೀಭಗವಾನುವಾಚ । ಧರ್ಮಾರ್ಥಕಾಮಂ ಚಿರಮೋಕ್ಷಸಞ್ಚಯಮನ್ಯಂ ದ್ವಿತೀಯಂ ಯಮಮಾರ್ಗಗಾಮಿನಾಮ್ । ಪ್ರವಿಶ್ಯಚಾಙ್ಗುಷ್ಠಸಮೇ ಸ ತತ್ರ ವೈ ತಂ ಪ್ರಾಪ್ಯ ದೇಹಂ ಸ್ವಮನ್ದಿರಮ್? ॥ ೨,೪೮.

ಶ್ರೀಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದನು: ಧರ್ಮ, ಅರ್ಥ, ಕಾಮ ಅಥವಾ ದೀರ್ಘ ಕಾಲದ ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಹಾರೈಸುವವರಿಗೆ, ಇನ್ನೊಂದು ಮಾರ್ಗವಿದೆ, ಅದು ಯಮನ ಕಡೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತದೆ; ಅಲ್ಲಿ, ಅಂಗುಳದಷ್ಟು ಸಣ್ಣ ರೂಪವನ್ನು ಪಡೆದು, ಆ ದೇಹವನ್ನು ತಲುಪಿದ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ಸ್ವಗೃಹವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ.