ಗರುಡಪುರಾಣಮ್

ಸರ್ವೋಪಹಾರಯುಕ್ತಾನಿ ಪದಾನ್ಯತ್ರ ತ್ರಯೋದಶ । ಯೋ ದದಾತಿ ಮೃತಸ್ಯೇಹ ಜೀವನ್ನಪ್ಯಾತ್ಮಹೇತವೇ । ಸ ಗಚ್ಛತಿ ಮಹಾಮಾರ್ಗೇ ಮಹಾಕಷ್ಟವಿವರ್ಜಿತಃ ॥ ೨,೩೧.

ಮೃತರಿಗಾಗಿ ಅಥವಾ ಜೀವಂತನಾಗಿದ್ದರೂ ತನ್ನ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ, ಎಲ್ಲ ಉಪಕರಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಹದಿಮೂರು ವಿಧದ ದಾನ ಮಾಡಿದವನು, ಮಹಾ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಕಷ್ಟವಿಲ್ಲದೆ ಸಾಗುತ್ತಾನೆ.

ಆಸನಂ ಭಾಜನಂ ಭೋಜ್ಯಂ ದೀಯತೇ ಯದ್ದ್ವಿಜಾಯತೇ । ಸುಖೇ ನ ಭುಞ್ಜಮಾನಸ್ತು ದೇನ ಗಚ್ಛತ್ಯಲಂ ಪಥಿ ॥ ೨,೩೧.

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಆಸನ, ಪಾತ್ರೆ, ಭೋಜನವನ್ನು ಕೊಟ್ಟರೂ, ಅವನು ಅದನ್ನು ಸುಖವಾಗಿ ಸೇವಿಸದಿದ್ದರೂ ಸಹ, ಮೃತನು ಸುಲಭವಾಗಿ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಾನೆ.

ಕಮಣ್ಡಲುಪ್ರದಾನೇನ ತೃಷಿತಃ ಪಿಬತೇ ಜಲಮ್ ॥ ೨,೩೧.

ಕಮಂಡಲುವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಿದರೆ, ಬಾಯಾರಿದವನು ನೀರನ್ನು ಕುಡಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.

ಭಾಜನಂ ವಸ್ತ್ರದಾನಞ್ಚ ಕುಸುಮಞ್ಚಾಙ್ಗುಲೀಯಕಮ್ । ಏಕಾದಶಾ ಹೇ ದಾತವ್ಯಂ ಪ್ರೇತೋದ್ಧರಣಹೇತವೇ ॥ ೨,೩೧.

ಪಾತ್ರೆ, ಬಟ್ಟೆ, ಹೂವು, ಉಂಗುರ—ಈ ಹನ್ನೊಂದು ದಾನಗಳನ್ನು ಪಿತೃಗಳ ಉದ್ಧಾರಕ್ಕಾಗಿ ಕೊಡಬೇಕು.

ತ್ರಯೋದಶ ಪದಾನೀತ್ಥಂ ಪ್ರೇತಸ್ಯ ಶುಭಮಿಚ್ಛತಾ । ದಾತವ್ಯಾನಿ ಯಥಾಶಕ್ತ್ಯಾ ಪ್ರೇತೋಽಸೌ ಪ್ರೀಣಿತೋ ಭವೇತ್ ॥ ೨,೩೧.

ಹದಿಮೂರು ವಿಧದ ದಾನಗಳನ್ನು, ಮೃತರ ಹಿತವನ್ನು ಬಯಸುವವನು ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಕೊಡಬೇಕು; ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದರೆ ಪಿತೃಗಳು ಸಂತೋಷಪಡುವರು.

ಭೋಜನಾ ನಿ ತಿಲಾಂಶ್ಚೈವ ಉದಕುಮ್ಭಾಂಸ್ತ್ರಯೋದಶ । ಮುದ್ರಿಕಾಂ ವಸ್ತ್ರಯುಗ್ಮಞ್ಚ ತಯಾ ಯಾತಿ ಪರಾಂ ಗತಿಮ್ ॥ ೨,೩೧.

ಊಟ, ಎಳ್ಳು, ಹದಿಮೂರು ನೀರಿನ ಕುಂಭಗಳು, ಉಂಗುರ ಮತ್ತು ಬಟ್ಟೆಯ ಜೋಡಿಯನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಿದರೆ, ಅವನು ಉನ್ನತ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಲುಪುತ್ತಾನೆ.

ಯೋಽಶ್ವಂ ನಾವಂ ಗಜಂ ವಾಪಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೇ ಪ್ರತಿಪಾದಯೇತ್ । ಸ ಮಹಿಮ್ನೋಽನುಸಾರೇಣ ತತ್ತತ್ಸುಖಮುಪಾಶ್ನುತೇ ॥ ೨,೩೧.

ಯಾರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಕುದುರೆ, ದೋಣಿ ಅಥವಾ ಆನೆ ನೀಡುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಕೊಟ್ಟ ದಾನದ ಮಹತ್ವದಂತೆ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ.

ನಾನಾಲೋಕಾನ್ ವಿಚರತಿ ಮಹಿಷೀಞ್ಚ ದದಾತಿ ಯಃ । ಯಮಪುತ್ತ್ರಸ್ಯ ಯಾ ಮಾತಾ ಮಹಿಷೀ ಸುಗತಿಪ್ರದಾ ॥ ೨,೩೧.

ಯಾರು ಎಮ್ಮೆಗಳನ್ನು ದಾನ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಅನೇಕ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾರೆ; ಯಮನ ಮಗನ ತಾಯಿ ಎಮ್ಮೆ ರೂಪದಲ್ಲಿ ದಾನವಾದಾಗ, ಉತ್ತಮ ಗತಿಯನ್ನೀಡುತ್ತಾಳೆ.

ತಾಮ್ಬೂಲಂ ಕುಸುಮಂ ದೇಯಂ ಯಾಮ್ಯಾನಾಂ ಹರ್ಷವರ್ಧನಮ್ । ತೇನ ಸಮ್ಪ್ರೀಣಿತಾಃ ಸರ್ವೇ ತಸ್ಮಿನ್ ಕ್ಲೇಶಂ ನ ಕುರ್ವತೇ ॥ ೨,೩೧.

ತಾಂಬೂಲ, ಹೂಗಳು ಮತ್ತು ಇತರ ದಾನಗಳನ್ನು ಯಮನ ಸೇವಕರಿಗೆ ನೀಡಿದರೆ, ಅವರ ಸಂತೋಷ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ; ಅವರು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟರೆ, ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ದುಃಖವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ.

ಗೋಭೂತಿಲಹಿರಣ್ಯಾನಿ ದಾನಾನ್ಯಾಹುಃ ಸ್ವಶಕ್ತಿತಃ ॥ ೨,೩೧.

ಹಸು, ಭೂಮಿ ಮತ್ತು ಚಿನ್ನವನ್ನು ತಮಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ಮೃತೋದ್ದೇಶೇನ ಯೋ ಯದ್ಯಾಜ್ಜಲಪಾತ್ರಞ್ಚ ಮೃನ್ಮಯಮ್ । ಉದಪಾತ್ರಸಹಸ್ರಸ್ಯ ಫಲಮಾಪ್ನೋತಿ ಮಾನವಃ ॥ ೨,೩೧.

ಯಾರು ಮೃತರಿಗಾಗಿ ಮಣ್ಣಿನ ನೀರಿನ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ದಾನ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಸಾವಿರ ನೀರಿನ ಕುಂಭಗಳನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಿದ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಯಮದೂತಾ ಮಹಾರೌದ್ರಾಃ ಕರಾಲಾಃ ಕೃಷ್ಣಪಿಙ್ಗಲಾಃ । ನ ಭೀಷಯನ್ತಿ ತಂ ಯಾಮ್ಯಾ ವಸ್ತ್ರದಾನೇ ಕೃತೇ ಸತಿ ॥ ೨,೩೧.

ಯಮದೂತರಾದ ಭಯಾನಕ, ಕಪ್ಪು ಮತ್ತು ಕೆಂಪು ಮುಖದವರು, ಯಮನ ಸೇವಕರಿಗೆ ಬಟ್ಟೆ ದಾನ ಮಾಡಿದವನಿಗೆ ಭಯ ಉಂಟುಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ.

ಮಾರ್ಗೇ ಹಿ ಗಚ್ಛಮಾನಸ್ತು ತೃಷ್ಣಾರ್ತಃ ಶ್ರಮಪೀಡಿತಃ । ಘಟಾನ್ನದಾನಯೋಗೇನ ಸುಖೀ ಭವತಿ ನಿಶ್ಚಿತಮ್ ॥ ೨,೩೧.

ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿರುವವನಿಗೆ ದಾಹ ಮತ್ತು ದಣಿವಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿರುವಾಗ, ನೀರಿನ ಪಾತ್ರೆಯ ದಾನದಿಂದ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಸಂತೋಷ ಸಿಗುತ್ತದೆ.

ಶಯ್ಯಾ ದಕ್ಷಿಣಯಾ ಯುಕ್ತಾ ಆಯುಧಾಮ್ಬರಸಂಯುತಾ । ಹೈಮಶ್ರೀಪತಿನಾ ಯುಕ್ತಾ ದೇಯಾ ವಿಪ್ರಾಯ ಶರ್ಮಣೇ । ತಥಾ ಪ್ರೇತತ್ವಮುಕ್ತೋಽಸೌ ಮೋದತೇ ಸಹ ದೈವತೈಃ ॥ ೨,೩೧.

ದಕ್ಷಿಣ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟ ಹಾಸಿಗೆ, ಆಯುಧ ಮತ್ತು ಬಟ್ಟೆಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದು, ಚಿನ್ನದಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಹಾಸಿಗೆಯನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಕಲ್ಯಾಣಕ್ಕಾಗಿ ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು; ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದರೆ, ಅವನು ಮೃತ ಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ ದೇವತೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಆನಂದಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಏತತ್ತೇ ಕಥಿತಂ ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯ ದಾನಮನ್ತ್ಯೇಷ್ಟಿಕರ್ಮಜಮ್ । ಅಧುನಾ ಕಥಯಿಷ್ಯೇಽಹಮನ್ಯದೇಹಪ್ರವೇಶನಮ್ ॥ ೨,೩೧.

ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯನೇ, ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ದಾನಗಳನ್ನು ನಾನು ವಿವರಿಸಿದ್ದೇನೆ; ಈಗ ಮತ್ತೊಂದು ದೇಹ ಪ್ರವೇಶದ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

ಜಾತಸ್ಯ ಮೃತ್ಯುಲೋಕೇ ವೈ ಪ್ರಾಣಿನೋ ಮರಣಂ ಧ್ರುವಮ್ । ಮೃತಿಃ ಕುರ್ಯಾತ್ಸ್ವಧರ್ಮೇಣ ಯಾಸ್ಯತಶ್ಚ ಪರನ್ತಪ ॥ ೨,೩೧.

ಈ ಮನುಷ್ಯ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದವರಿಗೆ ಸಾವು ಖಚಿತ; ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ಧರ್ಮದಂತೆ ಸಾಯಬೇಕು ಮತ್ತು ನಂತರ ಹೊರಡಬೇಕು.

ಪೂರ್ವಕಾಲೇ ಮೃತಾನಾಞ್ಚ ಪ್ರಾಣಿನಾಞ್ಚ ಖಗೇಶ್ವರ । ಸೂಕ್ಷ್ಮೋಭೂತ್ವಾ ತ್ವಸೌ ವಾಯುರ್ನಿರ್ಗಚ್ಛತ್ಯಾಸ್ಯಮಣ್ಡಲಾತ್ ॥ ೨,೩೧.

ಹಿಂದೆ, ಖಗೇಶ್ವರನೇ, ಜೀವಿಗಳು ಸತ್ತಾಗ, ಪ್ರಾಣವಾಯು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಆಗಿ ಬಾಯಿಂದ ಹೊರಡುವುದು.

ನವದ್ವಾರೈ ರೋಮಭಿಶ್ಚ ಜನಾನಾಂ ತಾಲುರನ್ಧ್ರಕೇ । ಪಾಪಿಷ್ಠಾನಾಮಪಾನೇನ ಜೀವೋ ನಿಷ್ಕ್ರಾಮತಿ ಧ್ರುವಮ್ ॥ ೨,೩೧.

ಒಂಬತ್ತು ಬಾಗಿಲುಗಳು, ರೋಮಕುಹರಗಳು ಮತ್ತು ತಾಲುವಿನ ರಂಧ್ರದಿಂದ, ಪಾಪಿಗಳು ಅಪಾನ ಮಾರ್ಗದಿಂದ ಹೊರಡುವುದು ಖಚಿತ.

ಶರೀರಞ್ಚ ಪತೇತ್ಪಶ್ಚಾನ್ನಿರ್ಗತೇ ಮರುತೀಶ್ವರೇ । ವಾತಾಹತಃ ಪತತ್ಯೇವ ನಿರಾಧಾರೋ ಯಥಾ ದ್ರುಮಃ ॥ ೨,೩೧.

ಪ್ರಾಣವಾಯು ಹೊರಟ ನಂತರ, ದೇಹವು ನೆಲಕ್ಕೆ ಬೀಳುತ್ತದೆ; ಗಾಳಿಯಿಂದ ತಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟ ಮರದಂತೆ, ಆ ದೇಹ ಆಧಾರವಿಲ್ಲದೆ ಕುಸಿಯುತ್ತದೆ.

ಪೃಥಿವ್ಯಾಂ ಲೀಯತೇ ಪೃಥ್ವೀ ಆಪಶ್ಚೈವ ತಥಾಪ್ಸು ಚ । ತೇಜಸ್ತೇಜಸಿ ಲೀಯತೇ ಸಮೀರಣಃ ಸಮೀರಣೇ । ಆಕಾಶೇ ಚ ತಥಾ ಕಾಶಃ ಸರ್ವವ್ಯಾಪೀ ಚ ಶಙ್ಕರೇ ॥ ೨,೩೧.

ನೆಲ ನೆಲದಲ್ಲಿ, ನೀರು ನೀರಿನಲ್ಲಿ, ಬೆಂಕಿ ಬೆಂಕಿಯಲ್ಲಿ, ಗಾಳಿ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ, ಆಕಾಶ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗುತ್ತದೆ; ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇರುವ ಶಂಕರನು ಮಾತ್ರ ಉಳಿಯುತ್ತಾನೆ.

ತತ್ರ ಕಾಮಸ್ತಥಾ ಕ್ರೋಧಃ ಕಾಯೇ ಪಞ್ಚೇನ್ದ್ರಿಯಾಣಿ ಚ । ಏತೇ ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯ ಸಮಾಖ್ಯಾತಾ ದೇಹೇ ತಿಷ್ಠನ್ತಿ ತಸ್ಕರಾಃ ॥ ೨,೩೧.

ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯನೇ, ದೇಹದಲ್ಲಿ ಕಾಮ, ಕ್ರೋಧ ಮತ್ತು ಐದು ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ದೇಹದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಕಳ್ಳರು ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ಕಾಮಃ ಕ್ರೋಧೋ ಹ್ಯಹಙ್ಕಾರೋ ಮನಸ್ತತ್ರೈವ ನಾಯಕಃ । ಸಂಹಾರಕಶ್ಚ ಕಾಲೋಽಯಂ ಪುಣ್ಯಪಾಪಸಮನ್ವಿತಃ ॥ ೨,೩೧.

ಕಾಮ, ಕ್ರೋಧ, ಅಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸು ಅಲ್ಲಿಯ ನಾಯಕರು; ಪುಣ್ಯ ಮತ್ತು ಪಾಪಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಕಾಲವೇ ಎಲ್ಲವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವವನು.

ಜಗತಶ್ಚ ಸ್ವರೂಪನ್ತು ನಿರ್ಮಿತಂ ಸ್ವೇನ ಕರ್ಮಣಾ । ಪುನರ್ದೇಹಾನ್ತರಂ ಯಾತಿ ಸುಕೃತೈರ್ದುಷ್ಕೃತೈರ್ನರಃ ॥ ೨,೩೧.

ಈ ಲೋಕದ ನಿಜ ಸ್ವರೂಪವು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಕರ್ಮದಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾಗಿದೆ; ಒಬ್ಬನು ತನ್ನ ಪುಣ್ಯ ಅಥವಾ ಪಾಪದಂತೆ ಮತ್ತೊಂದು ದೇಹವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

ಪಞ್ಚೇನ್ದ್ರಿಯಸಮಾಯುಕ್ತಂ ಸಕಲೈರ್ವಿಷ್ಯೈಃ ಸಹ । ಪ್ರವಿಶೇತ್ಸ ನವಂ ದೇಹಂ ಗೃಹೇ ದಗ್ಧೇ ಯಥಾ ಗೃಹೀ ॥ ೨,೩೧.

ಐದು ಇಂದ್ರಿಯಗಳೂ ಮತ್ತು ಅವುಗಳೆಲ್ಲಾ ವಿಷಯಗಳೂ ಹೊಂದಿಕೊಂಡು, ಆತ್ಮನು ಹೊಸ ದೇಹವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತದೆ. ಹಳೆಯ ಮನೆ ಸುಟ್ಟುಹೋದಾಗ ಮನೆಮಾಲೀಕನು ಹೊಸ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವಂತೆ ಇದು ನಡೆಯುತ್ತದೆ.

ಶರೀರೇ ಯೇ ಸಮಾಸೀನಾ ಸಮ್ಭವೇತ್ಸರ್ವಧಾತವಃ । ಷಾಟ್ಕೌಶಿಕೋ ಹ್ಯಯಂ ಕಾಯೋ ಮಾತಾ ಪಿತ್ರೋಶ್ಚ ಧಾತವಃ ॥ ೨,೩೧.

ದೇಹದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುವ ಎಲ್ಲ ಧಾತುಗಳು, ಆರು ಪದರಗಳಾಗಿ ಇರುತ್ತವೆ. ಈ ಧಾತುಗಳು ತಾಯಿ ಮತ್ತು ತಂದೆಯಿಂದ ಬರುತ್ತವೆ.

ಸಮ್ಭವೇಯುಸ್ತಥಾ ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯ ಸರ್ವೇ ವಾತಾಶ್ಚ ದೇಹಿನಾಮ್ । ಮೂತ್ರಂ ಪುರೀಷಂ ತದ್ಯೋಗಾ ಯೇ ಚಾನ್ಯೇ ವ್ಯಾಧಯಸ್ತಥಾ ॥ ೨,೩೧.

ಅದೇ ರೀತಿ, ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯ, ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ವಾಯುಗಳು ಹುಟ್ಟುತ್ತವೆ. ಮೂತ್ರ, ಮಲ ಮತ್ತು ಇತರ ರೋಗಗಳು ಕೂಡ ಅವುಗಳ ಸಂಯೋಗದಿಂದ ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ.

ಅಸ್ಥಿ ಶುಕ್ರಂ ತಥಾ ಸ್ನಾಯುಃ ದೇಹೇನ ಸಹ ದಹ್ಯತೇ । ಏಷ ತೇ ಕಥಿತಸ್ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯ ವಿನಾಶಃ ಸರ್ವದೇಹಿನಾಮ್ ॥ ೨,೩೧.

ಎಲುಬು, ವೀರ್ಯ ಮತ್ತು ಸ್ನಾಯುಗಳು ದೇಹದ ಜೊತೆಗೆ ಸುಡಲ್ಪಡುತ್ತವೆ. ಹೀಗಾಗಿ, ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯ, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ನಾಶವನ್ನು ನಾನು ಹೇಳಿದೆನು.

ಕಥಯಾಮಿ ಪುನಸ್ತೇಷಾಂ ಶರೀರಞ್ಚ ಯಥಾ ಭವೇತ್ । ಏಕಸ್ತಮ್ಭಂ ಸ್ನಾಯುಬದ್ಧಂ ಸ್ಥೂಣಾದ್ವಯಸಮುದ್ಧೃತಮ್ ॥ ೨,೩೧.

ಈಗ ಮತ್ತೆ ನಾನು ಅವರ ದೇಹ ಹೇಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಅದು ಒಂದು ಕಂಬದಂತೆ, ಸ್ನಾಯುಗಳಿಂದ ಕಟ್ಟಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದು, ಎರಡು ಆಧಾರಗಳಿಂದ ಎತ್ತಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.

ಇನ್ದ್ರಿಯೈಶ್ಚ ಸಮಾಯುಕ್ತಂ ನವದ್ವಾರಂ ಶರೀರಕಮ್ । ವಿಷಯೈಶ್ಚ ಸಮಾಕ್ರಾನ್ತಂ ಕಾಮಕ್ರೋಧಸಮಾಕುಲಮ್ ॥ ೨,೩೧.

ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿರುವ ದೇಹವು ಒಂಬತ್ತು ಬಾಗಿಲುಗಳಿರುವ ಕಟ್ಟಡದಂತೆ, ವಿಷಯಗಳಿಂದ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದು, ಕಾಮ ಮತ್ತು ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಅಶಾಂತವಾಗಿದೆ.