ಗರುಡಪುರಾಣಮ್

ವಯಮಾಪೋ ವಯಂ ಪೃಥ್ವೀ ವಯಂ ದರ್ಭಾ ವಯಂ ತಿಲಾಃ । ವಯಂ ಗಾವೋ ವಯಂ ರಾಜಾ ವಯಂ ವಾಯುರ್ವಯಂ ಪ್ರಜಾಃ ॥ ೨,೩೦.

ನಾವು ನೀರು, ನಾವು ಭೂಮಿ, ನಾವು ದರ್ಭಾ ಹುಲ್ಲು, ನಾವು ಎಳ್ಳು; ನಾವು ಹಸುಗಳು, ನಾವು ರಾಜನು, ನಾವು ಗಾಳಿ, ನಾವು ಪ್ರಜೆಗಳು.

ವಯಂ ಹೇಮ ವಯಂ ಧಾನ್ಯಂ ವಯಂ ಮಧು ವಯಂ ಘೃತಮ್ । ವಯಂ ವಿಪ್ರಾ ವಯಂ ದೇವಾ ವಯಂ ಶಮ್ಭುಶ್ಚ ಭೂರ್ಭುವಃ ॥ ೨,೩೦.

ನಾವು ಚಿನ್ನ, ನಾವು ಧಾನ್ಯ, ನಾವು ಜೇನು, ನಾವು ತುಪ್ಪ; ನಾವು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ನಾವು ದೇವರು, ನಾವು ಶಂಭು, ನಾವು ಭೂಮಿಯೂ ಆಕಾಶವೂ ಆಗಿದ್ದೇವೆ.

ಅಹಂ ದಾತಾ ಅಹಂ ಗ್ರಾಹೀ ಅಹಂ ಯಜ್ವಾ ಅಹಂ ಕ್ರತುಃ । ಅಹಂ ಹರ್ತಾ ಅಹಂ ಧರ್ಮೋ ಅಹಂ ಪೃಥ್ವೀ ಹ್ಯಹಂ ಜಲಮ್ ॥ ೨,೩೦.

ನಾನು ದಾನಿ, ನಾನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವವನು, ನಾನು ಯಜಮಾನ, ನಾನು ಯಜ್ಞ; ನಾನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವವನು, ನಾನು ಧರ್ಮ, ನಾನು ಭೂಮಿ, ನಾನು ನೀರು.

ಧರ್ಮಾಧರ್ಮೇ ಮತಿಂ ದದ್ಯಾಂ ಕರ್ಮಭಿಸ್ತು ಶುಭಾಶುಭೈಃ । ಯತ್ಕರ್ಮ ಕ್ರಿಯತೇ ಕ್ವಾಪಿ ಪೂರ್ವಜನ್ಮಾರ್ಜಿತಂ ಖಗ ॥ ೨,೩೦.

ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಅಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ವಿವೇಕವನ್ನು ನಾನು ಕೊಡುತ್ತೇನೆ, ಶುಭ ಮತ್ತು ಅಶುಭ ಕರ್ಮಗಳ ಮೂಲಕ; ಎಲ್ಲೆಡೆ ಯಾವ ಕರ್ಮವಾದರೂ ಮಾಡಲಾಗಿದೆಯೋ, ಅದು ಹಿಂದಿನ ಜನ್ಮದಿಂದ ಬಂದದ್ದು, ಓ ಹಕ್ಕಿಯೇ.

ಧರ್ಮೇ ಮತಿಮಹಂ ದದ್ಯಾಮಧರ್ಮೇಽಪ್ಯಹಮೇವ ಚ । ಯಾತನಾಂ ಕುರುತೇ ಸೋಽಪಿ ಧರ್ಮೇ ಮುಕ್ತಿಂ ದದಾಮ್ಯಹಮ್ ॥ ೨,೩೦.

ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ನಾನು ವಿವೇಕವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತೇನೆ, ಅಧರ್ಮದಲ್ಲಿಯೂ ನಾನು ಕೊಡುತ್ತೇನೆ; ಅವನು ಯಾತನೆ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ, ಆದರೆ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ನಾನು ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತೇನೆ.

ಮನುಜಾನಾಂ ಹಿತಾ ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯ ಅನ್ತೇ ವೈತರಣೀ ಸ್ಮೃತಾ । ತಯಾವಮತ್ಯ ಪಾಪೌಘಂ ವಿಷ್ಣುಲೋಕಂ ಸ ಗಚ್ಛತಿ ॥ ೨,೩೦.

ಮಾನವರ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ, ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯನೇ, ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ವೈತರಣಿಯನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ; ಅದನ್ನು ದಾಟಿ, ಪಾಪಗಳನ್ನು ತೊರೆದು, ವಿಷ್ಣುಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಬಾಲತ್ವೇ ಯಚ್ಚ ಕೌಮಾರೇ ಯಚ್ಚ ಪರಿಣತೌ ಚ ಯತ್ । ಸರ್ವಾವಮ್ಥಾಕೃತಂ ಪಾಪಂ ಯಚ್ಚ ಜನ್ಮಾನ್ತರೇಷ್ವಪಿ ॥ ೨,೩೦.

ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ, ಕೌಮಾರದಲ್ಲಿ, ಪ್ರೌಢಾವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಮಾಡಿದ ಎಲ್ಲ ಪಾಪಗಳು, ಹಾಗೆಯೇ ಇತರ ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಪಾಪಗಳೂ ಕೂಡ.

ಯನ್ನಿಶಾಯಾಂ ತಥಾ ಪ್ರಾತರ್ಯನ್ಮಧ್ಯಾಹ್ನಾಪರಾಹ್ನಯೋಃ । ಸನ್ಧ್ಯಯೋರ್ಯತ್ಕೃತಂ ಕರ್ಮ ಕರ್ಮಣಾ ಮನಸಾ ಗಿರಾ ॥ ೨,೩೦.

ಯಾವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ರಾತ್ರಿ, ಬೆಳಿಗ್ಗೆ, ಮಧ್ಯಾಹ್ನ, ಅಪರಾಹ್ನ, ಅಥವಾ ಎರಡು ಸಂಧ್ಯೆಗಳ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಕೈಯಿಂದ, ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅಥವಾ ಮಾತಿನಿಂದ ಮಾಡಿದ ಎಲ್ಲ ಕೆಲಸಗಳೂ—

ದತ್ತ್ವಾ ವರಾಂ ಸಕೃದಪಿ ಕಪಿಲಾಂ ಸರ್ವಕಾಮಿಕಾಮ್ । ಉದ್ಧರೇದನ್ತಕಾಲೇ ಸ ಆತ್ಮಾನಂ ಪಾಪಸಞ್ಚಯಾತ್ ॥ ೨,೩೦.

ಒಮ್ಮೆ ಎಲ್ಲ ಇಚ್ಛೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುವ ಕಪಿಲಾ ಹಸುವನ್ನು ಕೊಟ್ಟರೆ, ಮರಣ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ತನ್ನ ಪಾಪಗಳಿಂದ ತಾನು ತಾನೇ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

ಗಾವೋ ಮಮಾಗ್ರತಃ ಸನ್ತು ಪೃಷ್ಠತಃ ಪಾರ್ಶ್ವತಸ್ತಥಾ । ಗಾವೋ ಮೇ ಹೃದಯೇ ಸನ್ತು ಗವಾಂ ಮಧ್ಯೇ ವಸಾಮ್ಯಹಮ್ ॥ ೨,೩೦.

ನನ್ನ ಮುಂದೆ, ಹಿಂದೆ, ಎಲ್ಲ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಸುಗಳು ಇರಲಿ; ಹಸುಗಳು ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಲಿ; ನಾನು ಹಸುಗಳ ಮಧ್ಯೆ ವಾಸಿಸಲಿ.

ಯಾ ಲಕ್ಷ್ಮೀಃ ಸರ್ವಭೂತಾನಾಂ ಯಾ ಚ ದೇವೇ ವ್ಯವಸ್ಥಿತಾ । ಧೇನುರೂಪೇಣ ಸಾ ದೇವೀ ಮಮ ಪಾಪಂ ವ್ಯಪೋಹತು ॥ ೨,೩೦.

ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವ ಲಕ್ಷ್ಮೀ, ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನೆಲೆಸಿರುವ ಆ ದೇವಿ, ಹಸುವಿನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಪಾಪವನ್ನು ದೂರ ಮಾಡಲಿ.

ಶ್ರೀಗರುಡಮಹಾಪುರಾಣಮ್ ೩೧ ಶ್ರೀವಿಷ್ಣುರುವಾಚ । ಯೇ ನರಾಃ ಪಾಪಸಂಯುಕ್ತಾಸ್ತೇ ಗಚ್ಛನ್ತಿ ಯಮಾಲಯಮ್ । ನೃಣಾಂ ಮತ್ಸಾಕ್ಷಿಕಂ ದತ್ತಮನನ್ತಫಲದಂ ಭವೇತ್ ॥ ೨,೩೧.

ಶ್ರೀ ವಿಷ್ಣು ಹೇಳಿದರು: ಪಾಪಗಳಿಂದ ಬಂಧಿತರಾದ ಜನರು ಯಮಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ನನ್ನ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ದಾನವು ಮಾನವರಿಗೆ ಅನಂತ ಫಲವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತದೆ.

ಯಾವದ್ರಜಃ ಪ್ರಮಾಣಾಬ್ದಂಸ್ವರ್ಗೇ ತಿಷ್ಠತಿ ಭೂಮಿದಃ । ಅಶ್ವಾರೂಢಾಶ್ಚ ತೇ ಯಾನ್ತಿ ದದತೇ ಯೇ ಹ್ಯುಪಾನಹೌ ॥ ೨,೩೧.

ಎಷ್ಟು ಧೂಳಿನಷ್ಟು ವರ್ಷ ಭೂಮಿಯನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಿದವನು ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತಾನೆ; ಚಪ್ಪಲಿ ಅಥವಾ ಪಾದರಕ್ಷೆ ಕೊಟ್ಟವರು ಕುದುರೆಯ ಮೇಲೆ ಏರಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ.

ಆತಪೇ ಶ್ರಮಯೋಗೇನ ನ ದಹ್ಯನ್ತೇ ಚ ಕುತ್ರಚಿತ್ । ಛತ್ತ್ರದಾನೇನ ವೈ ಪ್ರೇತಾ ವಿಚರನ್ತಿ ಸುಖಂ ಪಥಿ ॥ ೨,೩೧.

ಛತ್ರವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಿದರೆ, ಪಿತೃಗಳು ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಬಿಸಿಲು ಅಥವಾ ಶ್ರಮದಿಂದ ಬಳಲುವುದಿಲ್ಲ, ಸುಖವಾಗಿ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಯಮುದ್ದಿಶ್ಯ ದದಾತ್ಯನ್ನಂ ತೇನ ಚಾಪ್ಯಾಯಿತೋ ಭವೇತ್ ॥ ೨,೩೧.

ಯಮನಿಗೆ ನೆನೆಸಿ ಅನ್ನವನ್ನು ಕೊಟ್ಟವನು, ಆ ಮೂಲಕ ಯಮನನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಅನ್ಧಕಾರೇ ಮಹಾಘೋರೇ ಅಮೂರ್ತೇ ಲಕ್ಷ್ಯವರ್ಜಿತೇ । ಉದ್ದ್ಯೋತೇನೈವ ತೇ ಯಾನ್ತಿ ದೀಪದಾನೇನ ಮಾನವಾಃ ॥ ೨,೩೧.

ಅತೀ ಭಯಾನಕವಾದ, ರೂಪವಿಲ್ಲದ, ಗುರುತು ಇಲ್ಲದ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ, ದೀಪವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಿದರೆ ಜನರು ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಾರೆ.

ಆಶ್ವಿನೇ ಕರ್ತಿಕೇ ವಾಪಿ ಮಾಘೇ ಮೃತತಿಥಾವಪಿ । ಚತುರ್ದಶ್ಯಾಞ್ಚ ದೀಯೇತ ದೀಪದಾನಂ ಸುಖಾಯ ವೈ ॥ ೨,೩೧.

ಆಶ್ವಯುಜ, ಕಾರ್ತಿಕ, ಅಥವಾ ಮಾಘ ಮಾಸದಲ್ಲಿ, ಅಥವಾ ಮೃತ್ಯು ದಿನದಲ್ಲಿ, ಹದಿನಾಲ್ಕನೇ ತಾರೀಖಿನಲ್ಲಿ, ಸುಖಕ್ಕಾಗಿ ದೀಪದಾನ ಮಾಡಬೇಕು.

ಪ್ರತ್ಯಹಞ್ಚ ಪ್ರದಾತವ್ಯಂ ಮಾರ್ಗೇ ಸುವಿಷಮೇ ನರೈಃ । ಯಾವತ್ಸಂವತ್ಸರಂ ವಾಪಿ ಪ್ರೇತಸ್ಯ ಸುಖಲಿಪ್ಸಯಾ ॥ ೨,೩೧.

ಪ್ರತಿ ದಿನವೂ ಅಥವಾ ಒಂದು ವರ್ಷ ಪೂರ್ತಿ, ಕಷ್ಟಕರವಾದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ, ಪಿತೃಗಳ ಸುಖಕ್ಕಾಗಿ ದೀಪವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು.

ಕುಲೇ ದ್ಯೋತತಿ ಶುದ್ಧಾತ್ಮಾ ಪ್ರಕಾಶತ್ವಂ ಸ ಗಚ್ಛತಿ । ಜ್ಯೋತಿರ್ಮಯೋಽಸೌ ಪೂಜ್ಯೋಽಸೌ ದೀಪದಾನಪ್ರದೋ ನರಃ ॥ ೨,೩೧.

ಅವನ ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಶುದ್ಧಮನಸ್ಸಿನವನು ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾನೆ; ಅವನು ಬೆಳಕಿನಂತಾಗುತ್ತಾನೆ. ದೀಪವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡುವವನು ಗೌರವಕ್ಕೆ ಪಾತ್ರನಾಗುತ್ತಾನೆ.

ಪ್ರಾಙ್ಮುಖೋದಙ್ಮುಖಂ ದೀಪಂ ದೇವಾಗಾರೇ ದ್ವಿಜಾತಯೇ । ಕುರ್ಯಾದ್ಯಾಮ್ಯಮುಖಂ ಪಿತ್ರೇ ಅದ್ಭಿಃ ಸಙ್ಕಲ್ಪ್ಯ ಸುಸ್ಥಿರಮ್ ॥ ೨,೩೧.

ದೀಪವನ್ನು ಪೂಜಾ ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಪೂರ್ವ ಅಥವಾ ಉತ್ತರಮುಖವಾಗಿಡಬೇಕು; ತಂದೆಗೆ ದಕ್ಷಿಣಮುಖವಾಗಿ, ನೀರಿನಿಂದ ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾಡಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಇಡಬೇಕು.

ಸರ್ವೋಪಹಾರಯುಕ್ತಾನಿ ಪದಾನ್ಯತ್ರ ತ್ರಯೋದಶ । ಯೋ ದದಾತಿ ಮೃತಸ್ಯೇಹ ಜೀವನ್ನಪ್ಯಾತ್ಮಹೇತವೇ । ಸ ಗಚ್ಛತಿ ಮಹಾಮಾರ್ಗೇ ಮಹಾಕಷ್ಟವಿವರ್ಜಿತಃ ॥ ೨,೩೧.

ಮೃತರಿಗಾಗಿ ಅಥವಾ ಜೀವಂತನಾಗಿದ್ದರೂ ತನ್ನ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ, ಎಲ್ಲ ಉಪಕರಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಹದಿಮೂರು ವಿಧದ ದಾನ ಮಾಡಿದವನು, ಮಹಾ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಕಷ್ಟವಿಲ್ಲದೆ ಸಾಗುತ್ತಾನೆ.

ಆಸನಂ ಭಾಜನಂ ಭೋಜ್ಯಂ ದೀಯತೇ ಯದ್ದ್ವಿಜಾಯತೇ । ಸುಖೇ ನ ಭುಞ್ಜಮಾನಸ್ತು ದೇನ ಗಚ್ಛತ್ಯಲಂ ಪಥಿ ॥ ೨,೩೧.

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಆಸನ, ಪಾತ್ರೆ, ಭೋಜನವನ್ನು ಕೊಟ್ಟರೂ, ಅವನು ಅದನ್ನು ಸುಖವಾಗಿ ಸೇವಿಸದಿದ್ದರೂ ಸಹ, ಮೃತನು ಸುಲಭವಾಗಿ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಾನೆ.

ಕಮಣ್ಡಲುಪ್ರದಾನೇನ ತೃಷಿತಃ ಪಿಬತೇ ಜಲಮ್ ॥ ೨,೩೧.

ಕಮಂಡಲುವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಿದರೆ, ಬಾಯಾರಿದವನು ನೀರನ್ನು ಕುಡಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.

ಭಾಜನಂ ವಸ್ತ್ರದಾನಞ್ಚ ಕುಸುಮಞ್ಚಾಙ್ಗುಲೀಯಕಮ್ । ಏಕಾದಶಾ ಹೇ ದಾತವ್ಯಂ ಪ್ರೇತೋದ್ಧರಣಹೇತವೇ ॥ ೨,೩೧.

ಪಾತ್ರೆ, ಬಟ್ಟೆ, ಹೂವು, ಉಂಗುರ—ಈ ಹನ್ನೊಂದು ದಾನಗಳನ್ನು ಪಿತೃಗಳ ಉದ್ಧಾರಕ್ಕಾಗಿ ಕೊಡಬೇಕು.

ತ್ರಯೋದಶ ಪದಾನೀತ್ಥಂ ಪ್ರೇತಸ್ಯ ಶುಭಮಿಚ್ಛತಾ । ದಾತವ್ಯಾನಿ ಯಥಾಶಕ್ತ್ಯಾ ಪ್ರೇತೋಽಸೌ ಪ್ರೀಣಿತೋ ಭವೇತ್ ॥ ೨,೩೧.

ಹದಿಮೂರು ವಿಧದ ದಾನಗಳನ್ನು, ಮೃತರ ಹಿತವನ್ನು ಬಯಸುವವನು ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಕೊಡಬೇಕು; ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದರೆ ಪಿತೃಗಳು ಸಂತೋಷಪಡುವರು.

ಭೋಜನಾ ನಿ ತಿಲಾಂಶ್ಚೈವ ಉದಕುಮ್ಭಾಂಸ್ತ್ರಯೋದಶ । ಮುದ್ರಿಕಾಂ ವಸ್ತ್ರಯುಗ್ಮಞ್ಚ ತಯಾ ಯಾತಿ ಪರಾಂ ಗತಿಮ್ ॥ ೨,೩೧.

ಊಟ, ಎಳ್ಳು, ಹದಿಮೂರು ನೀರಿನ ಕುಂಭಗಳು, ಉಂಗುರ ಮತ್ತು ಬಟ್ಟೆಯ ಜೋಡಿಯನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಿದರೆ, ಅವನು ಉನ್ನತ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಲುಪುತ್ತಾನೆ.

ಯೋಽಶ್ವಂ ನಾವಂ ಗಜಂ ವಾಪಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೇ ಪ್ರತಿಪಾದಯೇತ್ । ಸ ಮಹಿಮ್ನೋಽನುಸಾರೇಣ ತತ್ತತ್ಸುಖಮುಪಾಶ್ನುತೇ ॥ ೨,೩೧.

ಯಾರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಕುದುರೆ, ದೋಣಿ ಅಥವಾ ಆನೆ ನೀಡುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಕೊಟ್ಟ ದಾನದ ಮಹತ್ವದಂತೆ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ.

ನಾನಾಲೋಕಾನ್ ವಿಚರತಿ ಮಹಿಷೀಞ್ಚ ದದಾತಿ ಯಃ । ಯಮಪುತ್ತ್ರಸ್ಯ ಯಾ ಮಾತಾ ಮಹಿಷೀ ಸುಗತಿಪ್ರದಾ ॥ ೨,೩೧.

ಯಾರು ಎಮ್ಮೆಗಳನ್ನು ದಾನ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಅನೇಕ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾರೆ; ಯಮನ ಮಗನ ತಾಯಿ ಎಮ್ಮೆ ರೂಪದಲ್ಲಿ ದಾನವಾದಾಗ, ಉತ್ತಮ ಗತಿಯನ್ನೀಡುತ್ತಾಳೆ.

ತಾಮ್ಬೂಲಂ ಕುಸುಮಂ ದೇಯಂ ಯಾಮ್ಯಾನಾಂ ಹರ್ಷವರ್ಧನಮ್ । ತೇನ ಸಮ್ಪ್ರೀಣಿತಾಃ ಸರ್ವೇ ತಸ್ಮಿನ್ ಕ್ಲೇಶಂ ನ ಕುರ್ವತೇ ॥ ೨,೩೧.

ತಾಂಬೂಲ, ಹೂಗಳು ಮತ್ತು ಇತರ ದಾನಗಳನ್ನು ಯಮನ ಸೇವಕರಿಗೆ ನೀಡಿದರೆ, ಅವರ ಸಂತೋಷ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ; ಅವರು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟರೆ, ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ದುಃಖವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ.