ಗರುಡಪುರಾಣಮ್

ತಿಲಾಃ ಶ್ವೇತಾಸ್ತಿಲಾಃ ಕೃಷ್ಣಾಸ್ತಿಲಾ ಗೋಮೂತ್ರಸನ್ನಿಭಾಃ । ತೇ ಮೇ ದಹನ್ತು ಪಾಪಾನಿ ಶರೀರೇಣ ಕೃತಾನಿ ಚ ॥ ೨,೨೯.

ಬಿಳಿ ಎಳ್ಳು, ಕಪ್ಪು ಎಳ್ಳು, ಹಸುವಿನ ಮೂತ್ರದಂತೆ ಕಾಣುವ ಎಳ್ಳು—ಇವು ನನ್ನ ದೇಹದಿಂದ ಮಾಡಿದ ಪಾಪಗಳನ್ನು ದಹಿಸಲಿ.

ಏಕ ಏವ ತಿಲದ್ರೋಣೋ ಹೇಮದ್ರೋಣತಿಲೈಃ ಸಮಃ । ತರ್ಪಣೇ ದಾನಹೋಮೇ ಚ ದತ್ತೋ ಭವತಿ ಚಾಕ್ಷಯಃ ॥ ೨,೨೯.

ಒಂದು ಎಳ್ಳಿನ ಡೋಣಿ, ಒಂದು ಚಿನ್ನದ ಡೋಣಿಗೆ ಸಮಾನ. ತರ್ಪಣ, ದಾನ, ಹೋಮಗಳಲ್ಲಿ ಎಳ್ಳನ್ನು ನೀಡಿದರೆ ಅದು ಕ್ಷಯವಾಗದು.

ದರ್ಭಾ ಮಲ್ಲೋಮಸಮ್ಭೂತಾಸ್ತಿಲಾಃ ಸ್ವೇದಸಮುದ್ಭವಾಃ । ತೃಪ್ತಾಃ ಸ್ಯುರ್ದೇವತಾ ದಾನೈಃ ಶ್ರಾದ್ಧೇನ ಪಿತರಸ್ತಥಾ । ಪ್ರಯೋಗವಿಧಿನಾ ಬ್ರಹ್ಮಾ ವಿಶ್ವಞ್ಚಾಪ್ಯುಪಜೀವನಾತ್ ॥ ೨,೨೯.

ಮಲ್ಲನ ಕೂದಲಿನಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ದರ್ಭೆ, ಸ್ವೇತದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಎಳ್ಳು—ಇವುಗಳನ್ನು ಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ದಾನ ಮಾಡಿದರೆ ದೇವತೆಗಳು, ಪಿತೃಗಳು ಹಾಗೂ ವಿಶ್ವವನ್ನು ಪೋಷಿಸುವ ಬ್ರಹ್ಮ ಕೂಡ ತೃಪ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ.

ಸವ್ಯಯಜ್ಞೋಪವೀತೇನ ಬ್ರಹ್ಮಾದ್ಯಾಸ್ತೃಪ್ತಿಮಾನ್ಪುಯುಃ । ಅಪಸವ್ಯೇನ ತೃಪ್ಯನ್ತಿ ಪಿತರೋ ದಿವಿದೇವತಾಃ ॥ ೨,೨೯.

ಯಜ್ಞೋಪವೀತವನ್ನು ಬಲಭಾಗದಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದರೆ ಬ್ರಹ್ಮಾದಿಗಳು ತೃಪ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ; ಎಡಭಾಗದಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದರೆ ಪಿತೃಗಳು ಮತ್ತು ಪಾತಾಳದ ದೇವತೆಗಳು ಸಂತೋಷಪಡುತ್ತಾರೆ.

ಅಪಸವ್ಯಾದಿತೋ ಬ್ರಹ್ಮಾ ದರ್ಭಮಧ್ಯೇ ತು ಕೇಶವಃ । ದರ್ಭಾಗ್ರೇ ಶಙ್ಕರಂ ವಿದ್ಯಾತ್ತ್ರಯೋ ದೇವಾಃ [https://vedastudy.yolasite.com/kusha1.php ಕುಶೇ] ಸ್ಥಿತಾಃ ॥ ೨,೨೯.

ದರ್ಭೆಯ ಎಡಭಾಗದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮ, ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಕೇಶವ, ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಶಂಕರನು ಇರುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಈ ಮೂವರು ದೇವರುಗಳು ಕುಶದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾರೆ.

ವಿಪ್ರಾ ಮನ್ತ್ರಾಃ ಕುಶಾ ವಹ್ನಿಸ್ತುಲಸೀ ಚ ಖಗೇಶ್ವರ । ನೈತೇ ನಿರ್ಮಾಲ್ಯತಾಂ ಯಾನ್ತಿ ಕ್ರಿಯಮಾಣಾಃ ಪುನಃ ಪುನಃ ॥ ೨,೨೯.

ಪಕ್ಷಿರಾಜ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ಮಂತ್ರಗಳು, ಕುಶ, ಅಗ್ನಿ ಮತ್ತು ತುಳಸಿ—ಇವುಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಪುನಃ ಪುನಃ ಉಪಯೋಗಿಸಿದರೂ ಅವು ಅಶುದ್ಧವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಕುಶಾಃ ಪಿಣ್ಡೇಷು ನಿರ್ಮಾಲ್ಯಾಃ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾಃ ಪ್ರೇತಭೋಜನೇ । ಮನ್ತ್ರಾಃ ಶೂದ್ರೇಷು ಪತಿತಾಶ್ಚಿತಾಯಾಶ್ಚ ಹುತಾಶನಃ ॥ ೨,೨೯.

ಕುಶವನ್ನು ಪಿಂಡದಲ್ಲಿ ಬಳಸಿದರೆ ಅದು ಅಶುದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ; ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಪ್ರೇತ ಆಹಾರ ಸೇವಿಸಿದರೆ ಅವರು ಅಶುದ್ಧರಾಗುತ್ತಾರೆ; ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಶೂದ್ರರು ಉಚ್ಚರಿಸಿದರೆ ಅವು ಅಶುದ್ಧವಾಗುತ್ತವೆ; ಅಗ್ನಿ ಚಿತೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೆ ಅದು ಅಶುದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ.

ತುಲಸೀ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾ ಗಾವೋ ವಿಷ್ಣುರೇಕಾದಶೀ ಖಗ । ಪಞ್ಚ ಪ್ರವಹಣಾನ್ಯೇವ ಭವಾಬ್ಧೌ ಮಜ್ಜತಾಂ ಸತಾಮ್ ॥ ೨,೨೯.

ತುಳಸಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ಹಸುಗಳು, ವಿಷ್ಣು ಮತ್ತು ಏಕಾದಶಿ—ಈ ಐದುಗಳು ಭವಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುತ್ತಿರುವ ಸಜ್ಜನರಿಗೆ ಹಡಗಿನಂತೆ ಆಗುತ್ತವೆ.

ವಿಷ್ಣುರೇಕಾದಶೀ ಗೀತಾ ತುಲಸೀವಿಪ್ರಧೇನವಃ । ಅಪಾರೇ ದುರ್ಗಸಂಕಾರೇ ಷಟ್ಪದೀ ಮುಕ್ತಿದಾಯಿನೀ ॥ ೨,೨೯.

ವಿಷ್ಣು, ಏಕಾದಶಿ, ಗೀತಾ, ತುಳಸಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮತ್ತು ಹಸುಗಳು—ಈ ಆರುಗಳು ದುರ್ಗಮವಾದ ಭವಸಾಗರವನ್ನು ದಾಟಲು ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡುವವುಗಳು.

$ ತಿಲಾಃ ಪವಿತ್ರಾಸ್ತ್ರಿವಿಧಾ ದರ್ಭಾಶ್ಚ ತುಲಸೀದಾಲಮ್ । ನಿವಾರಯನ್ತಿ ಚೈತಾನಿ ದುರ್ಗತಿಂ ಯಾನ್ತಮಾತುರಮ್ ॥ ೨,೨೯.

ಮೂರು ವಿಧದ ಪವಿತ್ರ ಎಳ್ಳು, ದರ್ಭೆ, ತುಳಸಿಯ ಎಲೆ—ಇವು ದುರ್ಗತಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿರುವಾತನ ದುಃಖವನ್ನು ತಡೆಯುತ್ತವೆ.

ಹಸ್ತಾಭ್ಯಾಮುದ್ಧೃತೈರ್ದರ್ಭೈಸ್ತೋಯೇನ ಪ್ರೋಕ್ಷಯೇದ್ಭುವಮ್ । ಮೃತ್ಯುಕಾಲೇ ಕ್ಷಿಪೇದ್ದರ್ಭಾನಾತುರಸ್ಯ ಕರದ್ವಯೇ ॥ ೨,೨೯.

ಎರಡು ಕೈಯಲ್ಲಿ ದರ್ಭೆ ಹಿಡಿದು ನೀರನ್ನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಛಿಂಪಬೇಕು. ಮರಣ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದರ್ಭೆಯನ್ನು ಅತುರನ ಎರಡೂ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಇಡಬೇಕು.

ದರ್ಭೇಷು ಕ್ಷಿಪ್ಯತೇ ಯೋಽಸೌ ದಭಸ್ತು ಪರಿವೇಷ್ಟಿತಃ । ವಿಷ್ಣುಲೋಕಂ ಸ ವೈ ಯಾತಿ ಮನ್ತ್ರಹೀನೋಽಪಿ ಮಾನವಃ ॥ ೨,೨೯.

ಯಾರು ದರ್ಭೆಯ ಮೇಲೆ ಇರಿಸಲಾಗುತ್ತಾರೆ ಅಥವಾ ದರ್ಭೆಯಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿಯಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಮಂತ್ರವಿಲ್ಲದವರಾದರೂ ವಿಷ್ಣುಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

ದರ್ಭಮೂಲೀಗತೋ ಭೂಮೌ ದರ್ಭಪಾಣಿಸ್ತು ಯೋ ಮೃತಃ । ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವಿಶುದ್ಧೋಽಸೌ ಸಂಸಾರೇಪಾರಸಾಗರೇ ॥ ೨,೨೯.

ದರ್ಭೆಯ ಬೇರು ಭೂಮಿಯನ್ನು ತಲುಪಿದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ದರ್ಭೆ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಸಾಯುವವನು ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತದಿಂದ ಶುದ್ಧನಾಗಿ ಭವಸಾಗರವನ್ನು ದಾಟುತ್ತಾನೆ.

ಗೋಮಯೇನೋಪಲಿಪ್ತೇ ತು ದರ್ಭಸ್ಯಾಸ್ತರಣೇ ಸ್ಥಿತಃ । ತತ್ರ ದತ್ತೇನ ದಾನೇನ ಸರ್ವಂ ಪಾಪಂ ವ್ಯಪೋಹತಿ ॥ ೨,೨೯.

ಹಸುವಿನ ಗೊಬ್ಬರ ಹಚ್ಚಿದ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ದರ್ಭೆ ಹಾಸಿ ನಿಂತು, ಅಲ್ಲಿ ಕೊಡುವ ದಾನದಿಂದ ಎಲ್ಲ ಪಾಪಗಳು ದೂರವಾಗುತ್ತವೆ.

ಲವಣಂ ತದ್ರಸಂ ದಿವ್ಯಂ ಸರ್ವಕಾಮಪ್ರದಂ ನೃಣಾಮ್ । ಯಸ್ಮಾದನ್ನರಸಾಃ ಸರ್ವೇ ನೋತ್ಕಟಾ ಲವಣಂ ವಿನಾ ॥ ೨,೨೯.

ಉಪ್ಪು ತನ್ನದೇ ಆದ ದಿವ್ಯ ರುಚಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ, ಅದು ಎಲ್ಲ ಬಯಕೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುತ್ತದೆ. ಏಕೆಂದರೆ, ಉಪ್ಪಿಲ್ಲದೆ ಯಾವ ಅನ್ನಕ್ಕೂ ರುಚಿಯೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.

ಪಿತೄಣಾಂ ಚ ಪ್ರಿಯಂ ಭವ್ಯಂ ತಸ್ಮಾತ್ಸ್ವರ್ಗಪ್ರದಂ ಭವೇತ್ । ವಿಷ್ಣುದೇಹಸಮುದ್ಭೂತೋ ಯತೋಽಯಂ ಲವಣೋ ರಸಃ ॥ ೨,೨೯.

ಉಪ್ಪು ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಪ್ರಿಯವೂ ಶುಭವೂ ಆಗಿದೆ, ಆದ್ದರಿಂದ ಅದು ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಈ ಉಪ್ಪಿನ ರುಚಿಯು ವಿಷ್ಣುವಿನ ದೇಹದಿಂದ ಉದ್ಭವವಾಗಿದೆ.

ವಿಶೇಷಾಲ್ಲವಣಂ ದಾನಂ ತೇನ ಶಂಸನ್ತಿ ಯೋಗಿನಃ । ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಕ್ಷತ್ತ್ರಿಯವಿಶಾಂ ಸ್ತ್ರೀಣಾಂ ಶೂದ್ರಜನಸ್ಯ ಚ ॥ ೨,೨೯.

ಈ ಕಾರಣದಿಂದ ಯೋಗಿಗಳು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಕ್ಷತ್ರಿಯ, ವೈಶ್ಯ, ಮಹಿಳೆಯರು ಮತ್ತು ಶೂದ್ರರಿಗೆ ಉಪ್ಪಿನ ದಾನವನ್ನು ಶ್ಲಾಘಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಆತುರಾಣಾಂ ಯದಾ ಪ್ರಾಣಾಃ ಪ್ರಯಾನ್ತಿ ವಸುಧಾತಲೇ । ಲವಣಂ ತು ತದಾ ದೇಯಂ ದ್ಬಾರಸ್ಯೋದ್ಧಾಟನಂ ದಿವಃ ॥ ೨,೨೯.

ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ರೋಗಿಗಳ ಪ್ರಾಣ ಹೊರಡುವಾಗ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಉಪ್ಪನ್ನು ದಾನವಾಗಿ ಕೊಡಬೇಕು; ಅದು ಸ್ವರ್ಗದ ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆಯುತ್ತದೆ.

ಶ್ರೀಗರುಡಮಹಾಪುರಾಣಮ್ ೩೦ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಉವಾಚ । ಶೃಣು ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯ ಪರಂ ಗುಹ್ಯಂ ದಾನಾನಾಂ ದಾನಮುತ್ತಮಮ್ । ಪರಮಂ ಸರ್ವದಾನಾನಾಂ ಪರಂ ಗೋಪ್ಯಂ ದಿವೌಕಸಾಮ್ ॥ ೨,೩೦.

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಿದನು: ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯ, ಎಲ್ಲ ದಾನಗಳಲ್ಲಿ ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾದ, ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಅತ್ಯಂತ ಗುಪ್ತವಾದ ಮಹಾ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಕೇಳು.

ದೇಯಮೇಕಂ ಮಹಾದಾನಂ ಕಾರ್ಪಾಸಂ ಚೋತ್ತಮೋತ್ತಮಮ್ । ಯೇನ ದತ್ತೇನ ಪ್ರೀಯನ್ತೇ ಭೂರ್ಭುವಃ ಸ್ವರಿತಿ ಕ್ರಮಾತ್ ॥ ೨,೩೦.

ಒಬ್ಬನು ಒಮ್ಮೆ ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾದ ಹತ್ತಿಯನ್ನು ದಾನವಾಗಿ ಕೊಡಬೇಕು; ಅದರಿಂದ ಭೂಮಿ, ಮಧ್ಯಲೋಕ ಮತ್ತು ಸ್ವರ್ಗದವರು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಸಂತೋಷಪಡುವರು.

ಬ್ರಹ್ಮಾದ್ಯಾ ದೇವತಾಃ ಸರ್ವಾಃ ಕಾರ್ಯಾಚ್ಚ ಪ್ರೀತಿಮಾಪ್ನುಯುಃ । ದೇಯಮೇತನ್ಮಹಾದಾನಂ ಪ್ರೇತೋದ್ಧರಣಹೇತವೇ ॥ ೨,೩೦.

ಬ್ರಹ್ಮಾದಿ ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳು ಈ ದಾನದಿಂದ ಸಂತೋಷಪಡುವರು. ಈ ಮಹಾದಾನವನ್ನು ಪ್ರೇತಾತ್ಮರ ಉದ್ಧಾರಕ್ಕಾಗಿ ಕೊಡಬೇಕು.

ಚಿರಂ ವಸೇದ್ರುದ್ರಲೋಕೇ ತತೋ ರಾಜಾ ಭವೇದಿಹ । ರೂಪವಾನ್ಸುಭಗೋ ವಾಗ್ಮೀ ಶ್ರೀಮಾನತುಲ ವಿಕ್ರಮಃ । ಯಮಲೋಕಂ ವಿನಿರ್ಜಿತ್ಯ ಸ್ವರ್ಗಂ ತಾಕ್ಷ್ಯ ಸ ಗಚ್ಛತಿ ॥ ೨,೩೦.

ಅವನು ರುದ್ರಲೋಕದಲ್ಲಿ ದೀರ್ಘ ಕಾಲ ವಾಸಿಸಿ, ನಂತರ ಇಲ್ಲಿ ರಾಜನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಸುಂದರ, ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿ, ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಚಾತುರ್ಯವಂತು, ಶ್ರೀಮಂತ ಮತ್ತು ಶೌರ್ಯದಲ್ಲಿ ತಕ್ಕಮಟ್ಟಿಗೆ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲದವನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಯಮಲೋಕವನ್ನು ಜಯಿಸಿ, ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯ, ಅವನು ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

ಗಾಂ ತಿಲಾಂಶ್ಚ ಕ್ಷಿತಂ ಹೇಮ ಯೋ ದದಾತಿ ದ್ವಿಜನ್ಮನೇ । ತಸ್ಯ ಜನ್ಮಾರ್ಜಿರ್ತ ಪಾಪಂ ತತ್ಕ್ಷಣಾದೇವನಶ್ಯತಿ ॥ ೨,೩೦.

ಯಾರು ಹಸು, ಎಳ್ಳು, ಭೂಮಿ ಮತ್ತು ಚಿನ್ನವನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ದಾನವಾಗಿ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ, ಅವರ ಜನ್ಮದಿಂದ ಬಂದ ಪಾಪಗಳು ಕೂಡ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ.

ತಿಲಾ ಗಾವೋ ಮಹಾದಾನಂ ಮಹಾಪಾತಕನಾಶನಮ್ । ತದ್ದ್ವಯಂ ದೀಯತೇ ವಿಪ್ರೇ ನಾನ್ಯವರ್ಣೇ ಕದಾಚನ ॥ ೨,೩೦.

ಎಳ್ಳು ಮತ್ತು ಹಸುಗಳು ಮಹಾದಾನ, ಮಹಾಪಾತಕಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವವು. ಈ ಎರಡನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಕೊಡಬೇಕು, ಬೇರೆ ವರ್ಣದವರಿಗೆ ಎಂದಿಗೂ ಕೊಡಬಾರದು.

ಕಲ್ಪಿತಂ ದೀಯತೇ ದಾನಂ ತಿಲಾ ಗಾವಶ್ಚಮೇದಿನೀ । ಅನ್ಯೇಷು ನೈವ ವರ್ಣೇಷು ಪೋಷ್ಯವರ್ಗೇ ಕದಾಚನ ॥ ೨,೩೦.

ಎಳ್ಳು, ಹಸು ಮತ್ತು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ದಾನವಾಗಿ ಕೊಡಬೇಕು; ಇತರ ವರ್ಣದವರಿಗೆ ಅಥವಾ ಪೋಷ್ಯ ವರ್ಗದವರಿಗೆ ಎಂದಿಗೂ ಕೊಡಬಾರದು.

ಪೋಷ್ಯವರ್ಗೇ ತಥಾ ಸ್ತ್ರೀಷು ದಾನಂ ದೇಯಮಕಲ್ಪಿತಮ್ । ಆತುರೇ ವೋಪರಾಗೇ ಚ ದ್ವಯಂ ದಾನಂ ವಿಶಿಷ್ಯತೇ । ಆತುರೇ ದೀಯತೇ ದಾನಂ ತತ್ಕಾಲೇ ಚೋಪತಿಷ್ಠತಿ ॥ ೨,೩೦.

ಪೋಷ್ಯ ವರ್ಗದವರಿಗೆ ಮತ್ತು ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ದಾನವನ್ನು ವಿಶೇಷ ವಿಧಿಯಿಲ್ಲದೆ ಕೊಡಬಹುದು; ಆದರೆ ರೋಗ ಅಥವಾ ಅಶೌಚದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಈ ಎರಡು ದಾನಗಳು ಮುಖ್ಯ. ರೋಗಿಗೆ ಕೊಟ್ಟ ದಾನ ತಕ್ಷಣ ಫಲಿಸುತ್ತದೆ.

ಜೀವತಸ್ತು ಪುನರ್ದತ್ತಮುಪತಿಷ್ಠತ್ಯಸಂಸ್ಕೃತಮ್ । ಸತ್ಯಂಸತ್ಯಂ ಪುನಃ ಸತ್ಯಂ ಯದ್ದತ್ತಂ ವಿಕಲೇನ್ದ್ರಿಯೇ ॥ ೨,೩೦.

ಬದುಕಿದ್ದಾಗ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ದಾನ ಮಾಡಿದರೂ, ವಿಧಿ ಇಲ್ಲದೆ ಕೊಟ್ಟರೂ ಅದು ಫಲಿಸುತ್ತದೆ. ಇದು ನಿಜ, ನಿಜ, ಮತ್ತೆ ನಿಜ; ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ದುರ್ಬಲವಾದಾಗ ಕೊಟ್ಟ ದಾನವೂ ಫಲಿಸುತ್ತದೆ.

ಯಚ್ಚಾನು ಮೋದತೇ ಪುತ್ರಸ್ತಚ್ಚ ದಾನಮನನ್ತಕಮ್ । ಅತೋ ದದ್ಯಾತ್ಸ ಪುತ್ರೋ ವಾ ಯಾವಜ್ಜೀವತ್ಸಸೌ ಚಿರಮ್ । ಅತಿವಾಹಸ್ತಥಾ ಪ್ರೇತೋ ಭೋಗಾಂಶ್ಚ ಲಭತೇ ಯತಃ ॥ ೨,೩೦.

ಮಗನು ಸಂತೋಷಪಡುವ ದಾನವು ಎಂದಿಗೂ ಕ್ಷಯವಾಗದು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಮಗನು ಅಥವಾ ತಾನೇ ಜೀವಂತಿರುವವರೆಗೆ ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದರೆ, ಪ್ರೇತಾತ್ಮನೂ ಆ ಫಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಅಸ್ವಸ್ಥಾ ತುರಕಾಲೇ ತು ದೇಹಪಾತೇ ಕ್ಷಿತಿಸ್ಥಿತೇ । ದೇಹೇ ತಥಾತಿವಾಹಸ್ಯ ಪರತಃ ಪ್ರೀಣನಂ ಭವೇತ್ ॥ ೨,೩೦.

ಅಸ್ವಸ್ಥನಾಗಿರುವಾಗ ಅಥವಾ ಮೃತ್ಯುವಿನ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ದೇಹ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವವರೆಗೆ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ದಾನದಿಂದ ಪ್ರೇತಾತ್ಮನಿಗೆ ಸಂತೋಷವಾಗುತ್ತದೆ.