ಗರುಡಪುರಾಣಮ್

ಸ್ವಯಂ ಚಾನ್ಯಮನಾ ಭೂತ್ವಾ ವಿದ್ಯಯಾನ್ಯಾನ್ಯ ಜೀವಯತ್ ಗರುಡೋಕ್ತಂ ಗಾರುಡಂ ಹಿ ಶ್ರೃಣು ರುದ್ರ ! ಮದಾತ್ಮಕಮ್ ।। 2.

ಆಗ ಗರುಡನು ಇನ್ನೊಂದು ಚಿಂತನೆಗೆ ತೊಡಗಿಕೊಂಡು, ತನ್ನ ವಿದ್ಯೆಯಿಂದ ಮತ್ತೊಬ್ಬನಿಗೆ ಜೀವ ನೀಡಿದನು. ಹೇ ರುದ್ರ, ನಾನು ಹೇಳುವ ಗಾರುಡ ಉಪದೇಶವನ್ನು, ನನ್ನ ಸ್ವರೂಪದುದಾಗಿ, ನೀನು ಕೇಳು.

ಇತಿ ರುದ್ರಾಬ್ಜಜೌ ವಿಷ್ಣೋಃ ಶುಶ್ರಾವ ಬ್ರಹ್ಮಣೋ ಮುನಿಃ 3.

ಈ ರೀತಿ ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ, ಕಮಲದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ರುದ್ರನೂ ವಿಷ್ಣುವಿನೂ ಕುರಿತು, ಆ ಮುನಿಯು ಕೇಳಿದನು.

ಮುನೀನಾಂ ಶ್ರೃಣ್ವತಾಂ ಮಧ್ಯೇ ಸರ್ಗಾದ್ಯಂ ದೇವಪೂಜನಮ್ 3.

ಮುನಿಗಳು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಸೃಷ್ಟಿಯ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳ ಪೂಜೆ ಹೇಗಿತ್ತು ಎಂಬುದನ್ನು ವಿವರಿಸಿದರು.

ವರ್ಣಾಶ್ರಮಾದಿಧರ್ಮಾಶ್ಚ ದಾನರಾಜ್ಯಾದಿಧರ್ಮಕಾಃ 3.

ವರ್ಣಾಶ್ರಮಗಳ ಧರ್ಮಗಳು, ದಾನ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯದ ಕರ್ತವ್ಯಗಳು ವಿವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟವು.

ಅಂಗಾನಿ ಪ್ರಲಯೋ ಧರ್ಮಕಾಮಾರ್ಥಜ್ಞಾನಮುತ್ತಮಮ್ 3.

ಈ ಎಲ್ಲದ ಭಾಗಗಳು, ಪ್ರಳಯ, ಧರ್ಮ, ಕಾಮ, ಅರ್ಥಗಳ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ವಿವರಿಸಿದರು.

ಪುರಾಣೇ ಗಾರುಡೇ ಸರ್ವಂ ಗರುಡೋ ಭಗವಾನಥ 3.

ಈ ಎಲ್ಲಾ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಗಾರುಡ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿ ಭಗವಾನ್ ಗರುಡನು ವಿವರಿಸಿದ್ದಾನೆ.

ಭುತ್ವಾ ಹರೇರ್ವಾಹನಂ ಚ ಸರ್ಗಾದೀನಾಂ ಚ ಕಾರಣಮ್ 3.

ಹರಿಯ ವಾಹನನಾಗಿ, ಸೃಷ್ಟಿಯು ಮತ್ತು ಅದರ ಕ್ರಮಗಳಿಗೆ ಕಾರಣನಾಗಿ ಅವನು ಇದ್ದನು.

ಚಕ್ರೇ ಕ್ಷುಧಾ ಹೃತಂ ಯಸ್ಯ ಬ್ರಹ್ಮಾಣ್ಡಮುದರೇ ಹರೇಃ 3.

ಹರಿಯ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವನ್ನು ತನ್ನ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಹಿಡಿದವನು ಈ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದನು.

ಕಶ್ಯಪೋ ಗಾರುಡಾದ್ವೃಕ್ಷಂ ದಗ್ಧಂ ಚಾಜೀವಯದ್ಯತಃ 3.

ಗಾರುಡ ಉಪದೇಶದ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ, ಗರುಡನು ಸುಟ್ಟ ಮರವನ್ನು ಕಶ್ಯಪನು ಜೀವಂತಗೊಳಿಸಿದನು.

ತಚ್ಛ್ರೀಮದ್ರಾರುಡಂ ಪುಣ್ಯಂ ಸರ್ವದಂ ಪಠತಸ್ತವ 3.

ಆ ಪುಣ್ಯಮಯವಾದ, ಶುಭಕರವಾದ ಗಾರುಡ ಉಪದೇಶವನ್ನು ನೀನು ಪಠಿಸಬೇಕು, ಅದು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೀಡುತ್ತದೆ.

ಸರ್ಗಶ್ಚ ಪ್ರತಿಸರ್ಗಶ್ಚ ವಂಶೋ ಮನ್ವನ್ತರಾಣಿ ಚ 4.

ಸೃಷ್ಟಿ, ಪ್ರತಿ ಸೃಷ್ಟಿ, ವಂಶಗಳು ಮತ್ತು ಮನ್ವಂತರಗಳ ವಿವರ ಇಲ್ಲಿದೆ.

ಶ್ರೃಣು ರುದ್ರ ಪ್ರವಕ್ಷ್ಯಾಮಿ ಸರ್ಗಾದೀನ್ಪಾಪನಾಶನಾನ್ 4.

ಹೇ ರುದ್ರ, ನಾನು ಸೃಷ್ಟಿಯು ಮತ್ತು ಪಾಪವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ ಇತರ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ, ಕೇಳು.

ನರನಾರಾಯಣೋ ದೇವೋ ವಾಸುದೇವೋ ನಿರಂಜನಃ 4.

ನರನಾರಾಯಣ ದೇವರು, ವಾಸುದೇವ ಮತ್ತು ನಿಷ್ಕಳಂಕನ ಕುರಿತು ಇಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ತದೇತತ್ಸರ್ವಮೇವೈತವ್ದ್ಯಕ್ತಾವ್ಯಕ್ತಸ್ವರೂಪವತ್ । ತಥಾ ಪುರುಷರೂಪೇಣ ಕಾಲರೂಪೇಣ ಚ ಸ್ಥಿತಮ್ ।। 4.

ಇದು ಎಲ್ಲವೂ ವ್ಯಕ್ತ ಮತ್ತು ಅವ್ಯಕ್ತ ರೂಪದಲ್ಲಿಯೂ, ಪುರುಷರೂಪದಲ್ಲಿಯೂ, ಕಾಲರೂಪದಲ್ಲಿಯೂ ಇದೆ.

ವ್ಯಕ್ತಂ ವಿಷ್ಣುಸ್ತಥಾಽವ್ಯಕ್ತಂ ಪುರುಷಃ ಕಾಲ ಏವ ಚ 4.

ವ್ಯಕ್ತವಾದುದು ವಿಷ್ಣು, ಅವ್ಯಕ್ತವಾದುದು ಪುರುಷ, ಕಾಲವೂ ಅದೇ ಆಗಿದೆ.

ಅನಾದಿನಿಧನೋ ಧಾತಾ ತ್ವನನ್ತಃ ಪುರುಷೋತ್ತಮಃ 4.

ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನು ಆದಿಯೂ ಅಂತ್ಯವೂ ಇಲ್ಲದವನು, ಅನಂತನು, ಪರಮ ಪುರುಷನು.

ತಸ್ಮಾಹುದ್ಧಿರ್ಮನಸ್ತಸ್ಮಾತ್ತತಃ ಖಂ ಪವನಸ್ತತಃ 4.

ಅವನಿಂದ ಬುದ್ಧಿ, ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಮನಸ್ಸು, ನಂತರ ಆಕಾಶ, ನಂತರ ಗಾಳಿ ಉಂಟಾಯಿತು.

ಅಣ್ಡೋ ಹಿರಣ್ಮಯೋ ರುದ್ರ । ತಸ್ಯಾನ್ತಃ ಸ್ವಯಮೇವ ಹಿ 4.

ಹಿರಣ್ಯಮಯ ಅಂಡವೇ ರುದ್ರನು; ಅದರೊಳಗೆ ಅವನೇ ತಾನೇ ಇರುವನು.

ಬ್ರಹ್ಮಾ ಚತುರ್ಮುಖೋ ಭೂತ್ವಾ ರಜೋಮಾತ್ರಾಧಿಕಃ ಸದಾ 4.

ನಾಲ್ಕು ಮುಖಗಳಿರುವ ಬ್ರಹ್ಮನು ಯಾವಾಗಲೂ ರಜೋಗುಣದಿಂದ ತುಂಬಿರುತ್ತಾನೆ.

ಅಣ್ಡಸ್ಯಾನ್ತರ್ಜಗತ್ಸರ್ವಂ ಸದೇವಾಸುರಮಾನುಷಮ್ 4.

ಆ ಅಂಡದೊಳಗೆ ದೇವತೆಗಳು, ದಾನವರು, ಮಾನವರೊಡನೆ ಎಲ್ಲ ಜಗತ್ತು ಇದೆ.

ಅಪಸಂಹ್ರಿಯತೇ ಚಾನ್ತೇ ಸಂಹರ್ತ್ತಾ ಚ ಸ್ವಯಂ ಹರಿ 4.

ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಹಿಂತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲ್ಪಡುತ್ತದೆ, ಹರಿ ತಾನೇ ಸಂಹಾರ ಮಾಡುವವನು.

ರುದ್ರರೂಪೀ ಚ ಕಲ್ಪಾನ್ತೇ ಜಗತ್ಸಂಹರತೇಽಖಿಲಮ್ 4.

ಕಲ್ಪಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ರುದ್ರನ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಅವನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಜಗತ್ತನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

ದಂಷ್ಟೂಯೋದ್ಧರತಿ ಜ್ಞಾತ್ವಾ ವಾರಹೀಮಾಸ್ಥಿತಸ್ತನೂಮ್ 4.

ಅವನು ವಾರಾಹಿ ರೂಪವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ತನ್ನ ದಂತಗಳಿಂದ ಜಗತ್ತನ್ನು ಎತ್ತುತ್ತಾನೆ.

ಪ್ರಥಮೋ ಮಹತಃ ಸರ್ಗೋ ವಿರೂಪೋ ಬ್ರಹ್ಮಣಸ್ತು ಸಃ 4.

ಮಹತ್ತಿನ ಮೊದಲ ಸೃಷ್ಟಿಯೇ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಸೇರಿದ ವಿರೂಪವಾದದ್ದು.

ವೈಕಾರಿಕಸ್ತೃತೀಯಸ್ತು ಸರ್ಗಸ್ತ್ವೈನ್ದ್ರಿಯಕಃ ಸ್ಮೃತಃ 4.

ಮೂರನೇ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ವೈಕಾರಿಕ ಎಂದು, ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಯೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಮುಖ್ಯಸರ್ಗಶ್ಚತುರ್ಥಸ್ತು ಮುಖ್ಯಾ ವೈ ಸ್ಥಾವರಾಃ ಸ್ಮೃತಾಃ 4.

ನಾಲ್ಕನೇ ಸೃಷ್ಟಿಯೇ ಮುಖ್ಯವಾದದು; ಮುಖ್ಯ ಸ್ಥಾವರಗಳನ್ನೇ ನೆನಪಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

ತದೂರ್ದ್ಧಸ್ತ್ರೋತಸಾಂ ಷಷ್ಠೋ ದೇವಸರ್ಗಸ್ತು ಸ ಸ್ಮೃತಃ 4.

ಆ ಮೇಲಿನ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಹರಿಯುವವರಿಗಿಂತ ಮೇಲಿರುವ ಆರನೇ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ದೇವತೆಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಯೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಅಷ್ಟಮೋಽನುಗ್ರಹಃ ಸರ್ಗಃ ಸಾತ್ತ್ವಿಕಸ್ತಾಮಸಸ್ತು ಸಃ 4.

ಎಂಟನೇ ಸೃಷ್ಟಿಯೇ ಅನುಗ್ರಹ; ಅದು ಸಾತ್ವಿಕವೂ ತಾಮಸಿಕವೂ ಆಗಿದೆ.

ಪ್ರಾಕೃತೋ ವೈಕೃತಶ್ಚಾಪಿ ಕೌಮಾರೋ ನವಮಃ ಸ್ಮೃತಃ 4.

ಪ್ರಾಕೃತ, ವೈಕೃತ ಮತ್ತು ಕೌಮಾರ ಸೃಷ್ಟಿಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಒಂಬತ್ತನೆಯದು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.