ಗರುಡಪುರಾಣಮ್

ಸರ್ವಮೇತದ್ಧಿ ಕಥಿತಂ ಮಯಾ ತವ ಖಗೇಶ್ವರ । ವಿಶೇಷಂ ಕಥಯಿಷ್ಯಾಮಿ ಮೃತಸ್ಯೈವ ಸುಖಪ್ರದಮ್ ॥ ೨,೨೬.

ಈ ಎಲ್ಲವನ್ನು ನಾನು ನಿನಗೆ ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ, ಹಕ್ಕಿಗಳ ರಾಜನೇ; ಈಗ ಸತ್ತವರಿಗೆ ಸುಖವನ್ನು ತರುವ ವಿಶೇಷವನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

ದ್ವಾದಶಾಹೇ ಕೃತಂ ಸರ್ವಂ ವರ್ಷಂ ಯಾವತ್ಸಪಿಣ್ಡನಮ್ । ಪುನಃ ಕುರ್ಯಾತ್ಸದಾ ನಿತ್ಯಂ ಘಟಾನ್ನಂ ಪ್ರತಿಮಾಸಿಕಮ್ ॥ ೨,೨೬.

ದ್ವಾದಶಾಹದ ದಿನದಿಂದ ವರ್ಷಪೂರ್ತಿ ಸಪಿಂಡಿಕರಣದವರೆಗೆ ಮಾಡಿರುವ ಎಲ್ಲವನ್ನು, ಪ್ರತಿಮಾಸವೂ ಅನ್ನ ಮತ್ತು ನೀರಿನ ಅರ್ಪಣೆಯೊಂದಿಗೆ ಪುನಃ ಮಾಡಬೇಕು.

ಕೃತಸ್ಯ ಕರಣಂ ನಾಸ್ತಿ ಪ್ರೇತಕಾರ್ಯಾದೃತೇ ಖಗ । ಯಃ ಕರೋತಿ ನರಃ ಕಶ್ಚಿತ್ಕೃತ್ಪೂರ್ವಂ ವಿನಶ್ಯತಿ ॥ ೨,೨೬.

ಹಕ್ಕಿಯೇ, ಸತ್ತವರ ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ, ಈಗಾಗಲೇ ಮಾಡಿದ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲ; ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದವನು ನಾಶವಾಗುತ್ತಾನೆ.

ಮೃತಸ್ಯೈವ ಪುನಃ ಕುರ್ಯಾತ್ಪ್ರೇತೋಽಕ್ಷಯ್ಯಮವಾಪ್ನುಯಾತ್ । ಪ್ರತಿಮಾಸಂ ಘಟಾ ದೇಯಾ ಸೋದನಾ ಜಲಪೂರಿತಾಃ ॥ ೨,೨೬.

ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಸತ್ತವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಮಾಡಬೇಕು; ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದರೆ ಅವನು ಅಕ್ಷಯ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಪ್ರತಿಮಾಸವೂ ನೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಕುಂಭಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

ಅರ್ವಾಕ್ಚ ವೃದ್ಧೇಃ ಕರಣಾಚ್ಚ ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯ ಸಪಿಣ್ಡನಂ ಯಃ ಕುರುತೇ ಹಿ ಪುತ್ರಃ । ತಥಾಪಿ ಮಾಸಂ ಪ್ರತಿಪಿಣ್ಡಮೇಕಮನ್ನಂ ಚ ಕುಮ್ಭಂ ಸಜಲಂ ಚ ದದ್ಯಾತ್ ॥ ೨,೨೬.

ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯನೇ, ತಂದೆಯ ವೃದ್ಧಾಪರ್ಯಾದ ನಂತರ ಅಥವಾ ನಿರ್ಧಿಷ್ಟ ಕಾಲದ ನಂತರ ಪುತ್ರನು ಸಪಿಂಡಿಕರಣ ಮಾಡಿದರೂ, ಪ್ರತಿಮಾಸವೂ ಒಂದು ಅನ್ನದ ಅರ್ಪಣೆ ಮತ್ತು ನೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಒಂದು ಕುಂಭವನ್ನು ಕೊಡಬೇಕು.

ಶ್ರೀಗರುಡಮಹಾಪುರಾಣಮ್ ೨೭ ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯ ಉವಾಚ । ಕಥಂ ಪ್ರೇತಾ ವಸನ್ತ್ಯತ್ರ ಕೀದೃಗ್ರೂಪಾ ಭವನ್ತಿ ತೇ । ಮಹಾಪ್ರೇತಾಃ ಪಿಶಾಚಾಶ್ಚ ಕೈಃಕೈಃ ಕರ್ಮಫಲೈರ್ವಿಭೋ । ಸರ್ವೇಷಾಮನುಕಮ್ಪಾರ್ಥಂ ಬ್ರೂಹಿ ಮೇ ಮಧುಸೂದನ ॥ ೨,೨೭.

ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯನು ಕೇಳಿದನು: ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರೇತರು ಹೇಗೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ, ಅವರ ರೂಪಗಳು ಹೇಗಿರುತ್ತವೆ? ಮಹಾಪ್ರೇತರು ಮತ್ತು ಪಿಶಾಚರು ಯಾವ ಕರ್ಮಫಲದಿಂದ ಆಗುತ್ತಾರೆ? ಎಲ್ಲರ ಮೇಲೂ ದಯೆಯಿಂದ, ಇದನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳು, ಮಧುಸೂದನನೇ.

ಪ್ರೇತತ್ವಾನ್ಮುಚ್ಯತೇ ಯೇನ ದಾನೇನ ಚ ಶುಭೇ ನ ಚ । ತನ್ಮೇ ಕಥಯ ದೇವೇಶ ಮಮ ಚೇದಿಚ್ಛಸಿ ಪ್ರಿಯಮ್ ॥ ೨,೨೭.

ಯಾವ ದಾನದಿಂದ ಅಥವಾ ಶುಭ ಕಾರ್ಯದಿಂದ ಪ್ರೇತತ್ವದಿಂದ ಮುಕ್ತಿಯಾಗಬಹುದು ಎಂದು ನನಗೆ ಹೇಳು, ದೇವದೇವನೇ, ನೀನು ನನಗೆ ಪ್ರೀತಿ ಇದ್ದರೆ.

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಉವಾಚ । ಸಾಧು ಪೃಷ್ಟಂ ತ್ವಯಾ ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯ ಮಾನುಷಾಣಾಂ ಹಿತಾಯ ವೈ । ಶೃಣುಚಾವಹಿತೋ ಭೂತ್ವಾ ಯದ್ವಚ್ಮಿ ಪ್ರೇತಲಕ್ಷಣಮ್ ॥ ೨,೨೭.

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಿದನು: ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯಾ, ನೀನು ಮಾನವರ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕೇಳಿದ್ದೀಯ. ಈಗ ನಾನು ಪ್ರೇತದ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸುವೆನು, ಗಮನದಿಂದ ಕೇಳು.

ಗುಹ್ಯದ್ಗುಹ್ಯತರಂ ಹ್ಯೇತನ್ನಾಖ್ಯೇಯಂ ಯಸ್ಯ ಕಸ್ಯಚಿತ್ । ಭಕ್ತಸ್ತ್ವಂ ಹಿ ಮಹಾಬಾಹೋ ತೇನ ತೇ ಕಥಯಾಮ್ಯಹಮ್ ॥ ೨,೨೭.

ಇದು ಬಹಳ ಗುಪ್ತವಾದದ್ದು, ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳಬಾರದು. ಆದರೆ ನೀನು ಭಕ್ತನಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ಮಹಾಬಾಹುವೇ, ನಾನು ಇದನ್ನು ನಿನಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

ಪುರಾ ತ್ರೇತಾಯುಗೇ ತಾತ ರಾಜಾಸೀದ್ಬಭ್ರುವಾಹನಃ । ಮಹೋದಯಪುರೇ ರಮ್ಯೇ ಧರ್ಮನಿಷ್ಠೋ ಮಹಾಬಲಃ ॥ ೨,೨೭.

ಹಳೆಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ತ್ರೇತಾಯುಗದಲ್ಲಿ, ಪ್ರಿಯನೇ, ಮಹೋದಯ ಎಂಬ ಸುಂದರ ಪಟ್ಟಣದಲ್ಲಿ ಬಭ್ರುವಾಹನ ಎಂಬ ಧರ್ಮನಿಷ್ಠ ಮತ್ತು ಮಹಾಬಲಶಾಲಿ ರಾಜನು ಇದ್ದನು.

ಯಜ್ವಾ ದಾನಪತಿಃ ಶ್ರೀಮಾನ್ಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯಃ ಸಾಧುಸಂಮತಃ । ಶೀಲಾಚಾರಗುಣೋಪೇತೋ ದಯಾದಾಕ್ಷಿಣ್ಯಸಂಯುತಃ ॥ ೨,೨೭.

ಅವನು ಯಜ್ಞ ಮಾಡುವವನು, ದಾನದಲ್ಲಿ ಮುಂದಿರುವವನು, ಶ್ರೀಮಂತನು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಭಕ್ತನಾಗಿದ್ದನು, ಸದ್ಗುಣಿಗಳಿಂದ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಪಡೆದವನು, ಉತ್ತಮ ಸ್ವಭಾವ ಮತ್ತು ನಡೆ ಹೊಂದಿದ್ದವನು, ದಯೆ ಮತ್ತು ಉದಾರತೆ ತುಂಬಿದ್ದವನು.

ಪ್ರಜಾಃ ಪಾಲಯತೇ ನಿತ್ಯಂ ಪುತ್ರಾನಿವ ಮಹಾಬಲಃ । ಕ್ಷತ್ತ್ರಧರ್ಮರತೋ ನಿತ್ಯಂ ಸ ದಣ್ಡ್ಯಾನ್ದಣ್ಡಯನ್ನೃಪಃ ॥ ೨,೨೭.

ಆ ಮಹಾಬಲಶಾಲಿ ರಾಜನು ಪ್ರಜೆಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳಂತೆ ಯಾವಾಗಲೂ ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದನು, ಕ್ಷತ್ರಿಯ ಧರ್ಮವನ್ನು ಸದಾ ಪಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದನು, ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದವರಿಗೆ ಶಿಕ್ಷೆ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದನು.

ಸ ಕದಾಚಿನ್ಮಹಾಬಾಹುಃ ಸಸೈನ್ಯೋಮೃಗಯಾಂ ಗತಃ । ವನಂ ವಿವೇಶ ಗಹನಂ ನಾನಾವೃಕ್ಷಸಮನ್ವಿತಮ್ ॥ ೨,೨೭.

ಒಂದು ಬಾರಿ ಆ ಮಹಾಬಾಹು ರಾಜನು ತನ್ನ ಸೇನೆಯೊಂದಿಗೆ ಬೇಟೆಗೆ ಹೋಗಿ, ಹಲವಾರು ಮರಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ದಟ್ಟ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.

ಶಾರ್ದೂಲಶತಸಂಜುಷ್ಟಂ ನಾನಾಪಕ್ಷಿನಿನಾದಿತಮ್ । ವನಮಧ್ಯೇ ತದಾ ರಾಜಾ ಮೃಗಂ ದೂರಾದಪಶ್ಯತ ॥ ೨,೨೭.

ಆ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ಹುಲಿಗಳು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದವು,色色 ಹಕ್ಕಿಗಳ ಕೂಗಿನಿಂದ ಅದು ಗೋಜಿಗೋಜಿಯಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ, ಅರಣ್ಯದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ರಾಜನು ದೂರದಿಂದ ಒಂದು ಜಿಂಕೆಯನ್ನು ಕಂಡನು.

ತೇನ ವಿದ್ಧೋ ಮೃಗೋಽತೀವ ಬಾಣೇನ ಸುದೃಢೇನ ಚ । ಬಾಣಮಾದಾಯ ತಂ ತಸ್ಯ ಸ ವನೇಽದರ್ಶನಂ ಯಯೌ ॥ ೨,೨೭.

ಬಲವಾದ ಬಾಣದಿಂದ ಹೊಡೆದ ಜಿಂಕೆ, ಆ ಬಾಣವನ್ನು ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಾಣೆಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತು.

ಕಕ್ಷೇ ತಚ್ಛೋಣಿತಸ್ತ್ರಾವಾತ್ಸ ರಾಜಾನುಜಗಾಮ ತಮ್ । ತತೋ ಮೃಗಪ್ರಸಙ್ಗೇನ ವನಮನ್ಯದ್ವಿವೇಶ ಸಃ ॥ ೨,೨೭.

ಅದರಿಂದ ಜಿಂಕೆಯ ರಕ್ತದ ಹಾದಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ರಾಜನು ಅದರ ಹಿಂದೆ ಹೋದನು. ಹೀಗೆ ಜಿಂಕೆಯನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಾ, ಮತ್ತೊಂದು ಅರಣ್ಯ ಭಾಗಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.

ಕ್ಷುತ್ಕ್ಷಾಮಕಣ್ಠೋ ನೃಪತಿಃ ಶ್ರಮಸನ್ತಾಪಮೂರ್ಛಿತಃ । ಜಲಸ್ಥಾನಂ ಸಮಾಸಾದ್ಯ ಸಾಶ್ವ ಏವಾವಗಾಹತ ॥ ೨,೨೭.

ಹಸಿವಿನಿಂದ, ದಾಹದಿಂದ ಕಂಠ ಒಣಗಿದ ರಾಜನು, ಶ್ರಮದಿಂದ ಮತ್ತು ತಾಪದಿಂದ ಅಸ್ವಸ್ಥನಾಗಿ, ನೀರಿರುವ ಸ್ಥಳವನ್ನು ತಲುಸಿ, ಕುದುರೆಯ ಮೇಲೆಯೇ ನೀರಿಗೆ ಇಳಿದನು.

ಪೀತ್ವಾ ತದು ದಕಂ ಶೀತಂ ಪದ್ಮಗನ್ಧಾಧಿವಾಸಿತಮ್ । ತತ ಉತ್ತೀರ್ಯ ಸಲಿಲಾದ್ವಿಮಲಾದ್ಬಭ್ರುವಾಹನಃ ॥ ೨,೨೭.

ಆ ತಂಪಾದ, ಕಮಲದ ವಾಸನೆಯಿರುವ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿಯಿತುಕೊಂಡು, ಬಭ್ರುವಾಹನನು ಶುದ್ಧವಾದ ಆ ನೀರಿನಿಂದ ಹೊರಬಂದನು.

ನ್ಯಗ್ರೋಧವೃಕ್ಷಮಾಸಾದ್ಯ ಶೀತಚ್ಛಾಯಂ ಮನೋಹರಮ್ । ಮಹಾವಿಟಪಿನಂ ಹೃದ್ಯಂ ಪಕ್ಷಿಸಙ್ಘಾತನಾದಿತಮ್ ॥ ೨,೨೭.

ಅವನು ಒಂದು ಆಲದ ಮರವನ್ನು ತಲುಸಿ, ಅದರ ತಂಪಾದ, ಮನಮೋಹಕ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ, ದೊಡ್ಡ ಶಾಖೆಗಳ ನಡುವೆ, ಹಕ್ಕಿಗಳ ಗುಂಪುಗಳ ಕೂಗಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದ ಆ ಮರದ ಬಳಿ ಹೋದನು.

ವನಸ್ಯ ತಸ್ಯ ಸರ್ವಸ್ಯ ಕೇತುಭೂತಮಿವೋಚ್ಛ್ರಿತಮ್ । ತಂ ಮಹಾತರುಮಾಸಾದ್ಯ ನಿಷಸಾದ ಮಹೀಪತಿಃ ॥ ೨,೨೭.

ಆ ಮಹಾ ಮರವು ಆ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಗುರುತು ಹೀಗಿತ್ತು. ಆ ಮರದ ಬಳಿ ಹೋದ ರಾಜನು, ಅದರ ಕೆಳಗೆ ಕುಳಿತುಕೊಂಡನು.

ಅಥ ಪ್ರೇತಂ ದದರ್ಶಾಸೌ ಕ್ಷುತ್ತೃಷ್ಣಾವ್ಯಾಕುಲೇನ್ದ್ರಿಯಮ್ । ಉತ್ಕಚಂ ಮಲಿನಂ ಕುಬ್ಜಂ (ರೂಕ್ಷಂ) ನಿರ್ಮಾಂಸಂ ಭೀಮದರ್ಶನಮ್ ॥ ೨,೨೭.

ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ಒಂದು ಪ್ರೇತವನ್ನು ಕಂಡನು. ಅದು ಹಸಿವಿನಿಂದ, ದಾಹದಿಂದ ಬಳಲಿದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ, ಕೂದಲು ಗೋಜಾಗೋಜಿಯಾಗಿದ್ದು, ಕೆಸರು ಹಿಡಿದಿದ್ದವು, ಕುಬ್ಬಳಿಯಂತಿತ್ತು, ಎಲುಬು ಮಾತ್ರ ಉಳಿದಿದ್ದಿತು, ಭಯಂಕರವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.

ಸ್ನಾಯುಬದ್ಧಾಸ್ಥಿಚರಣಂ ಧಾವಮಾನಮಿತಸ್ತತಃ । ಅನ್ಯೈಶ್ಚ ಬಹುಭಿಃ ಪ್ರೇತೈಃ ಸಮನ್ತಾತ್ಪರಿವಾರಿತಮ್ ॥ ೨,೨೭.

ಅದನ್ನು ನೋಡಿದರೆ, ಅದರ ಕಾಲುಗಳು ಸ್ನಾಯುಗಳಿಂದ ಎಲುಬುಗಳಿಗೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಂತಿದ್ದವು, ಅದು ಇಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುತ್ತಿತ್ತು, ಅದರ ಸುತ್ತ ಹಲವಾರು ಪ್ರೇತಗಳು ಕೂಡಿದ್ದವು.

ತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ವಿಕೃತಂ ಘೋರಂ ವಿಸ್ಮಿತೋ ಬಭ್ರುವಾಹನಃ । ಪ್ರೇತೋಽಪಿ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ತಾಂ ಘೋರಾಮಟವೀಮಾಗತಂ ನೃಪಮ್ ॥ ೨,೨೭.

ಆ ಭಯಾನಕ, ವಿಕೃತ ಪ್ರೇತವನ್ನು ನೋಡಿ ಬಭ್ರುವಾಹನನು ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತನಾದನು. ಆ ಪ್ರೇತವೂ ಆ ಭೀಕರ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಬಂದ ರಾಜನನ್ನು ನೋಡಿ ಅವನತ್ತ ನೋಡಿತು.

ತದಾ ಹೃಷ್ಟಮನಾ ಭೂತ್ವಾ ತಸ್ಯಾನ್ತಿಕಮುಪಾಗತಃ । ಅಬ್ರವೀತ್ಸ ತದಾ ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯ ಪ್ರೇತರಾಜೋ ನೃಪಂ ವಚಃ ॥ ೨,೨೭.

ಆಗ ಸಂತೋಷಗೊಂಡ ಪ್ರೇತರಾಜನು ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು, ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯಾ, ರಾಜನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು.

ಪ್ರೇತಭಾವೋ ಮಯಾ ತ್ಯಕ್ತಃ ಪ್ರಾಪ್ತೋಽಸ್ಮಿ ಪರಮಾಂ ಗತಿಮ್ । ತ್ವತ್ಸಂಯೋಗಾನ್ಮಹಾಬಾಹೋ ನಾಸ್ತಿಧನ್ಯತರೋ ಮಮ ॥ ೨,೨೭.

ನಾನು ಪ್ರೇತ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಉನ್ನತ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದೇನೆ. ಮಹಾಬಾಹುವೇ, ನಿನ್ನನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದ್ದರಿಂದ ನನ್ನಿಗಿಂತ ಧನ್ಯನು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ.

ನೃಪತಿರುವಾಚ । ಕೃಷ್ಣವರ್ಣಃ ಕರಾಲಾಸ್ಯಸ್ತ್ವಂ ಪ್ರೇತ ಇವ ಲಕ್ಷ್ಯಸೇ । ಕಥಯಸ್ವ ಮಮ ಪ್ರೀತ್ಯಾ ಯಥೈವಂ ಚಾಸಿ ತತ್ತ್ವತಃ ॥ ೨,೨೭.

ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು: ನೀನು ಕಪ್ಪುಬಣ್ಣದವನಾಗಿದ್ದೀಯೆ, ಭಯಾನಕವಾದ ಮುಖವಿದೆ, ಭೂತದಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತೀಯೆ. ದಯೆಯಿಂದ ನನಗೆ ನಿಜವಾಗಿ ನೀನು ಯಾರು, ಏಕೆ ಇಂತಹ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದೀಯೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಹೇಳು.

ತಥಾ ಪೃಷ್ಟಃ ಸ ವೈ ರಾಜ್ಞಾ ಪ್ರೋವಾಚ ಸಕಲಂ ಸ್ವಕಮ್ ॥ ೨,೨೭.

ರಾಜನು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ ಅವನು ತನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು.

ಪ್ರೇತ ಉವಾಚ । ಕಥಯಾಮಿ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠ ಸರ್ವಮೇವಾದಿತಸ್ತವ । ಪ್ರೇತತ್ವೇ ಕಾರಣಂ ಶ್ರುತ್ವಾ ದಯಾಂ ಕರ್ತುಂ ಮಮಾರ್ಹಸಿ ॥ ೨,೨೭.

ಭೂತನು ಹೇಳಿದನು: ರಾಜರಲ್ಲಿಯೇ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ನಾನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಆರಂಭದಿಂದ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ನನ್ನ ಭೂತ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಕಾರಣವನ್ನು ಕೇಳಿ, ನನಗೆ ದಯೆ ತೋರಿಸಬೇಕು.

ವೈದಿಶಂ ನಾಮ ನಗರಂ ಸರ್ವಸಮ್ಪತ್ಸಮನ್ವಿತಮ್ । ನಾನಾಜನಪದಾಕೀರ್ಣಂ ನಾನಾರತ್ನಸಮಾಕುಲಮ್ । ನಾನಾಪುಣ್ಯಸಮಾಯುಕ್ತಂ ನಾನಾವೃಕ್ಷಸಮಾಕುಲಮ್ ॥ ೨,೨೭.

ವೈದಿಶ ಎಂಬ ಒಂದು ನಗರ ಇದೆ. ಅದು ಎಲ್ಲ ವಿಧದ ಐಶ್ವರ್ಯದಿಂದ ಕೂಡಿದೆ, ಅನೇಕ ಜನಪದದ ಜನರು ಅಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ, ಹಲವಾರು ಮೌಲ್ಯವಂತಾದ ರತ್ನಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದೆ, ವಿವಿಧ ಪುಣ್ಯಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದೆ, ಹಲವಾರು ಮರಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದೆ.